Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- Rozumiem, że jesteś w szoku. - Nie wie, że tu była? - Nikt nie wie.
Utknąłem tu na dobre.
Odzyskaj dawną posadę. Wymyśl coś i wróć do gry.
To bierzemy drugą butelkę?
Tak, zaczekaj tu.
Chodziło o X331.
Myśli, że wyleczyła się sama.
Zbierze pochwały za moje odkrycie, bo ty boisz się z nią porozmawiać.
Dostaliśmy zlecenie.
Coś niesamowitego.
- Niepokoisz się? - Wykona pan nacięcie?
Doktor Sutton-Greville może cię zbadać.
Miałem dostać wynagrodzenie.
Klient oczekiwał wybitnego chirurga.
- I taki go operował. - Bynajmniej.
Jesteśmy w dupie!
Szukam Daniela Miltona.
Mam w sobie pani nerkę?
Umówiliśmy się.
Chcę pieniędzy za moją nerkę.
50 tysięcy.
TEMPLE
Co to jest?
- Zastawiłeś dom? - Co?
Zastawiłeś nasz dom?!
Rozumiem, że nie po to, aby zapłacić za nerkę.
Co się tu wyprawia? Straciliśmy wszystkie oszczędności?
Na co je wydałeś? I z czego jej oddamy?
Może już poszła na policję i wszystko im powiedziała.
Przepraszam.
Musimy się spotkać.
Dostanę zapłatę?
Chamberland Road 120 za pół godziny.
Nie rzucę wszystkiego...
Kto to?
Z pracy. Jestem im potrzebny.
Miałeś wziąć wolne.
Sytuacja jest pilna.
Potrzebuję cię tutaj.
Słucham?
Jestem budowlańcem.
Chodzi o ścianę.
Pan przyszedł w sprawie ściany.
- Ściany? - Dzwonił pan w sprawie...
- Przebicia się? - Właśnie.
O co chodzi?
O taras na dachu, który sobie wymarzyłaś.
Czy my się znamy?
Wątpię.
Wygląda pan znajomo.
Taką mam twarz.
Tak.
Co?
Zgadzam się, że wygląda znajomo.
Więc pewnie chodzi o specyficzne rysy.
Pozbądź się go.
Dziwnie widzieć ją jak normalną osobę.
Przecież nią jest!
W sensie, że chodzi i gada.
Po co przyszedłeś?
Nie spałem w nocy.
Co robimy z Suzaną? Skąd weźmiemy kasę? A jeśli wywinie jakiś numer?
Jeśli martwisz się, że opowie wszystko Beth, to już po ptakach.
- Co?! - Tak.
- Nie patyczkuje się. - Owszem.
Co zrobimy?
Musimy się jej pozbyć.
Masz na myśli...
Nie bądź śmieszny. Trzeba ją spłacić.
Jak?
Nie chcę żadnego tarasu.
Pan ma kalendarz w samochodzie, przejrzymy go.
Masz pracę.
Nie zaszkodzi wziąć wycenę.
Podrzuć mnie do Belgravii.
Co tam jest?
Gubby.
Daniel!
Co za kretyn tak parkuje!
Cholera.
Sierżancie?
Przepraszam, spóźnię się. Bojler mi wybuchł.
Za godzinę będę w pracy.
Nie chcesz, żebym zaczekał?
Nie.
Po co?
Na wszelki wypadek.
Jaki?
Pewnie znowu Beth.
Anna.
Nie mogę gadać.
Spotkajmy się o piętnastej, to ważne.
- Wszystko w porządku? - Tak, ale przyjedź. Wyślę ci pinezkę.
Nie wiem, czy...
GRUPA WSPARCIA DLA CHORYCH Z ZESPOŁEM LANCASTERA
Masz dla mnie pieniądze?
To po co mnie ściągnąłeś?
Wzywa cię pacjent. Ten z wczoraj.
Do ambasady?
Wystąpiły komplikacje?
Oby nie, dla twojego dobra.
Czy on... żyje?
Nie wiem.
Wchodzimy na obcy teren. Tam obowiązują inne reguły.
- Cześć. - Co jest?
Co tu robisz?
Nie martw się, nikt mnie nie widział. Uważałam.
Ojca nie ma.
Nie przyszłam do niego.
Niedźwiedź wyprawia się, żeby zapolować na foki.
Ale świeży lód szykuje dla niego niespodziankę.
W tym roku po raz pierwszy uchwyciliśmy topnienie warstw lodu.
Tafla jest zbyt cienka, żeby utrzymać zwierzę.
Niedźwiedź nie może się wydostać.
Jego los jest niepewny,
a szansa na przetrwanie wymyka mu się spod kontroli.
Proszę za mną.
Dziękujemy.
Doktorze... przyszedł pan.
Tommy ma starą ranę.
Pański asystent zaoferował pomoc. Jest z wami?
Ma inną operację.
Co to za rana?
Kula. Utkwiła między żebrami.
Jestem kardiochirurgiem.
Proszę. Kolega długo zbierał się do wizyty lekarskiej.
Oczywiście, pan doktor pomoże. Prawda?
Ma się rozumieć.
Wspaniale. Proszę wołać w razie potrzeby.
Potrzebuję anestezjologa.
Nie chcę usypiania.
Woli miejscowe znieczulenie.
Żadnych igieł.
Zrozum, muszę podać chociaż miejscowe...
Powiedziałem: nie.
Spokojnie, jestem bardzo odporny na ból.
Jasne.
To szaleństwo. Nie mogę go operować.
To... niebezpieczne.
Strach jest wrogiem rozwoju.
Działaj.
Tata mówił, że znalazłeś ten schron przy pracy.
Tak?
Dlaczego ci o mnie opowiadał?
Wiem, że to tajne informacje.
Stworzyliście coś niezwykłego. Dziękuje.
Wypisałeś się z życia społecznego i wyniosłeś się pod ziemię. Imponujące.
Cóż... dzięki.
Większość ludzi płynie z prądem bez jakiejkolwiek refleksji.
Każdy jest odpowiedzialny za swój rozwój.
Właśnie.
Podobno zostałaś aktywistką. Eko tematy?
Tak.
Od lat nadaję o zmianie klimatu.
Przyłącz się do nas.
- Ja? - Pewnie.
No nie wiem.
Potrzebujemy takich ludzi.
Dlaczego pytałaś tatę o moją dawną pracę?
- Żeby was chronić. - Co?
Staram się o tę posadę. Mam dziś spotkanie z Jeremym.
Umówiłaś się z nim?
Co się stanie, kiedy ktoś odkryje bunkier.
Zablokowałem wszystkie wejścia.
Ktoś może tu trafić.
A tatę mogą aresztować za nielegalne operacje.
Za leczenie mamy.
Ale jeśli dostanę tę pracę, będę mogła was ochronić. I to miejsce też.
Pomożesz mi?
Jestem w szpitalu, oddzwoń natychmiast.
Oddychaj głęboko.
Najgłębiej, jak umiesz.
Gotowy?
- Proszę. - Cześć, Ed.
- Beth? - Daniel nie mówił, że żyję?
Nie...
Gdzie jest?
On...
Wezwano go do szpitala, sprawdzisz, w której jest sali?
Boże...
Wiem, że jesteś w szoku. Przykro mi.
Nie, że żyje, tylko że budzę w ludziach strach.
Napiszesz do niego?
W szpitalu go nie ma.
- Co? - Nie pracuje dziś.
Dostał wezwanie.
Został zawieszony, nie może przeprowadzać operacji.
Jeszcze chwila.
Trzymaj się.
- Mam przerwać? - Nie.
Wyciągnij ją.
Świetnie sobie radzisz. Już kończę.
Potrzymaj, proszę.
Nieruchomo.
Zemdlał.
I dobrze. Nie będzie się ruszał.
Trzymaj...
Dlaczego przerwałeś?
Nie mogę kontynuować.
Powiem inaczej:
odmawiam dalszego operowania, dopóki nie dostanę 50 tysięcy.
Wyciągnij kulę.
Nie.
Przelej mi sumę.
Dokończ, później porozmawiamy.
Masz moje dane. Zrób przelew.
- Jeśli umrze... - Pomyśl o synu.
Jeśli o mnie chodzi, facet może się wykrwawić.
Masz komórkę?
Tak.
Gotowe.
Świetnie.
Kula wyjęta.
Brawo.
Co?
To nie kula była przyczyną jego cierpienia.
Ma chorą wątrobę.
Zaszyj go.
- Zrobię biopsję. - Wykonałeś zadanie.
Zszywaj.
Daniel Milton, nagraj wiadomość po sygnale.
Eve Milton.
Dziękuję, że znalazł pan czas.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Jestem zaskoczony pani kandydaturą,
wziąwszy pod uwagę pani studia i poprzednie posady.
Kelnerowanie, sprzedaż, galeria sztuki.
Stawiam na różnorodność i zbieranie wachlarza doświadczeń.
Rozsądnie. Niestety oczekujemy specyficznych umiejętności.
Zdziwiłby się pan, ile umiejętności jest uniwersalnych.
Nie wątpię. Ale wymagamy konkretnego doświadczenia.
Szybko się uczę.
Wie pani, czym się zajmujemy?
Z opisu stanowiska rozumiem,
że przydaje się wiedza o miejskiej kanalizacji.
Jaka?
Chociażby podstawowa.
Różnica między systemami do ścieków i do wody powierzchniowej.
Owszem.
Nie planuje się projektu bez rozpoznania gruntu.
Niestety często się to zdarza.
Dlatego mówię o uniwersalnych zdolnościach.
Pańskie zlecenia wymagają racjonalnego, inteligentnego planowania
oraz przemyślanej strategii. A do tego potrzebny jest zespół.
Praca zespołowa jest ważna.
Kluczowa, na każdym stanowisku.
- Co to za ciuch? - Ubranie na rozmowę o pracy.
Faktycznie! Jak poszło?
Zaczynam od razu.
- Dostałaś pracę? - Tak. I dostęp do tuneli pod Temple.
Jak to? Nie zadawał ci pytań?
Odpowiedziałam na wszystkie.
Nie chcę się chwalić, ale prawie skończyłam studia z literatury angielskiej
i jestem wartościową pracowniczką.
Jestem pod wrażeniem.
Co teraz?
Zastopujemy metro.
Ja pierdolę.
Wprowadzimy zamęt spod ziemi.
Może się udać.
Mamo? Co tu robisz?
Musimy pogadać.
Zadzwonię.
- Jasne. - Przepraszam. - Później pogadamy.
Jak mnie znalazłaś?
Namierzyłam komórkę. Wybacz, byłam pod ścianą.
Nie szkodzi.
- Wiesz, że tata został zawieszony? - Nie.
Rano powiedział, że ma pilną operację.
Pojechałam za nim do szpitala, ale go tam nie było. Znowu mnie okłamuje.
Jak to: znowu?
Nie wiem, kiedy z nim rozmawiam...
- nie chcę cię obarczać... - W porządku.
Ale nie mam komu o tym powiedzieć.
Nie wierzę w ani jedno jego słowo.
To nie trzyma się kupy. Jestem...
wykończona. Nie mogę...
nie wiem, co myśleć. Widzę dziwne obrazy.
Jakie?
Sama nie wiem...
Budzę się. Nie w tamtym mieszkaniu.
Gdzieś indziej. Pod ziemią.
Mogę ci coś pokazać?
Co?
Powinien wiedzieć o wątrobie.
Płacą ci za dobre wieści.
Lepiej, żeby nie dowiedział się zbyt późno.
Wyszedłeś. Zapomnij.
Więcej się nie spotkamy?
Niby dlaczego?
Nie wiem...
Zaimponowałeś mi.
Dziękuję.
Ale to był prosty zabieg...
Nie mówię o tym. Dałbyś mu umrzeć, byle tylko osiągnąć swój cel.
Dobrze wiedzieć!
Oto nazwisko specjalisty w Londynie,
proszę przekazać Tommy’emu.
Niech powoła się na mnie i zbada się jak najszybciej.
Poprosić go tu?
Nie, proszę mu przekazać.
- Zrobię to niezwłocznie. - Dziękuję.
To my dziękujemy.
Cześć.
- Jakieś postępy? - Owszem.
- Rozwiązałeś sprawę? - Być może.
Prawie. Spotkałem się z Jamiem, jak radziłaś i mam nowego świadka.
Holenderkę o imieniu Anna.
- Serio? - Tak.
- Co? - No wiesz...
Nie wiem.
- Polubiła mnie. - Spodobałeś się jej fizycznie?
Tak trudno ci w to uwierzyć?
- Po co mi to mówisz? - Chciałem się do niej zbliżyć.
- Ale nie wyszło? - Poszedłem tym tropem
i odkryłem, że jej byłym chłopakiem jest pewien chirurg.
Daniel Milton.
Jest mężem Beth Milton. A raczej był, bo umarła.
Tyle że widziałem ją rano na własne oczy.
Nie próżnowałeś.
Chirurg może być naszym kluczem do całej siatki przestępczej.
Tylko jak?
Iść z tym na górę?
Ktoś inny spije śmietankę.
Niech to zostanie w rodzinie.
- Nie sądziłem, że przyjdziesz. - Ja też.
Co masz w torbie?
Pieniądze dla Suzany.
Dziś je dostanie. A ja odzyskam trochę spokoju.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Tak? - Chcę wrócić do pracy. - Wiem.
- Nad leczeniem zespołu Lancastera. - Tak.
Ale to niemożliwe, bo nie mogę nikomu powiedzieć o Beth.
- Powiem jej... - Znalazłam więc inną pacjentkę. - Co?
Przyprowadzi więcej takich jak ona.
Jak to?
Do próbnego leczenia.
- Zaraz przyjdzie. - Tutaj? - Tak.
Teraz?
Powiedziałam jej, że ja też jestem chora, a ty wyleczysz nas obie.
To szaleństwo.
Ja też chcę coś mieć z tego bajzlu.
- Gdzie chcesz przeprowadzać leczenie? - W bunkrze.
Lee się na to nie zgodzi.
Zgodził się. Chętnie pomoże.
Chętnie?
Tak powiedział?
Myślisz, że przestajemy istnieć, kiedy wychodzisz z pokoju?
Nie.
Byłam tu.
Pamiętam.
To mój znajomy lekarz.
A to Rebecca, poznałyśmy się na internetowym forum.
Chce mnie pani przekonać, że nie wszyscy lekarze są wyrachowanymi chujami?
Doktor Sutton-Greville jest uznanym...
Byłam u wszystkich specjalistów od Lancastera, nie słyszałam o nim.
Pracował głównie za granicą.
Jest gotowy do przeprowadzenia próbnego leczenia.
Chcemy pchnąć badania na kolejny poziom.
Czyli?
Próby na ludziach.
Gówno prawda.
Słucham?
Nie jesteś lekarzem.
- Zapewniam, że tak. - Naprawdę.
„Pchnąć badania”? Kto tak mówi? A ty, Anno - jeśli tak masz na imię...
Mam.
Nie chorujesz na Lancastera. Świetnie udajesz, ale przejrzałam cię.
- Szczerze... - W porządku.
Powiedz jej prawdę.
Usłyszała diagnozę 8 miesięcy temu.
Nikomu nie powiedziała i w tajemnicy pracowała nad lekiem w koncernie Phaxxol.
Pracowałaś tam?
Tak.
Aż raz upadła i tajemnica wyszła na jaw.
Jesteście parą?
- Tak. - Nie.
Pracujemy nad tym. Za nami trudny czas.
Jak często się badasz?
Co tydzień.
Zero objawów?
Zero.
To kurewsko dziwne.
Szukamy ludzi gotowych do wzięcia udziału w leczeniu.
- Jest bezpieczne? - Stuprocentowo.
To nierealne.
Zgadzam się...
99,9%.
Jest pani chętna?
Macie swoją klinikę?
W pewnym sensie.
Chyba nie chodzi o jakąś zapyziałą norę?
Będziesz musiała zawiązywać im oczy.
Jasne. Myślisz, że się zdecyduje?
Tak sądzę.
Dopiero teraz zrozumiałam, jak bardzo mi zależy.
Wreszcie udowodnię moje odkrycie.
Należy ci się. Lee?
Beth?
Co ona tu robi?
Wyjaśnię.
Podobno powiedziałeś mi wszystko.
Chciałem cię chronić. Was obie.
Przed czym?
- Beth... - Milcz.
Brałaś w tym udział.
Tak wyszło.
Pomogła mi.
Zamroczył cię i zawlókł na dół siłą?
Coś w tym stylu.
- Pomogłaś mu ukraść nerkę? - Co?
- Tym się tu zajmujecie? - Jaką nerkę?
- Nie miałam z tym nic wspólnego. - To prawda.
Ukradłeś komuś nerkę?!
Tak, dla mamy!
Dlaczego przyszliście razem?
- Przyszliśmy, bo... - Daniel?
Odpowiedz!
Możesz sobie pójść?
Mówi, żebyś wyszła.
Teraz.
Ty też, skarbie.
- Nie zostawię cię. - Zaczekaj na górze.
To nie potrwa długo.
Zostaw. Już nigdy ci nie zaufam.
Przepraszam...
- Beth... - To koniec naszego małżeństwa.
- Co? - Powiedziałam, że między nami koniec.
Jesteś w szoku...
Nie mów mi, co czuję.
Musiałem załatwić kilka spraw. Teraz możemy wrócić do naszego życia.
Ta kobieta umiera!
Próbuję to ogarnąć!
Pamiętam, że tu byłam. Wiem, co zrobiłeś.
Im też ukradłeś narządy?
- Komu? - Tamtej dwójce. Widziałam was!
To nie tak.
Nie chcę tego.
Ja też nie.
Pragnąłem tylko ciebie, Eve i naszej rodziny.
Mówię o tym.
O nas.
O tobie.
- Co? - Nie chcę wrócić do dawnego życia.
Jak to?
Nie tylko z powodu kłamstw, nerki i Bóg wie czego jeszcze.
To koniec.
- Przestań. - Mówię poważnie.
Dlaczego?
Nasza więź umarła dawno temu.
Zanim upadłam. Każdy żył w swoim świecie.
Przez chorobę. Mówiłaś, że chciałaś mnie chronić.
Kto tak robi?
Kto ukrywa taki sekret przed mężem?
- Nie myślałeś o tym? - Nie.
Zastanawiałeś się głębiej nad tym wszystkim?
- Oczywiście. - Wcale nie.
Jesteśmy za starzy, żeby udawać.
Nie udawałem. A ty?
Tak.
Nieświadomie. Na pewnym poziomie.
Jesteś skołowana...
Myślę wyjątkowo trzeźwo.
To koniec.
Przecież chodzi o nas.
O ciebie, mnie, Evę.
Muszę zadbać o nią.
A ty zaopiekuj się Suzaną.
Nie poszło najlepiej?
Nie.
Dałeś pieniądze Suzanie?
Co ona robi?
Spodziewa się nas.
Telewizor chodzi.
O, kurna.
Daniel...
- Co? - Patrz.
Boże... musimy się dostać do środka.
Masz pomysł?
Co robisz?
Rozbiję szybę.
Dawaj.
Zbiłeś wiele szyb w życiu?
Więcej niż ty.
Jedziesz.
Telefon.
Co?
Daj jej komórkę.
Tam.
Co robisz?
Usuwam swoje dane.
Dzwoń do operatora. Musisz usunąć bilingi.
Wyczyść go.
- Wyczyściłem! - Z odcisków palców.
Ktoś idzie.
Chodź.
Weź torbę!
Tekst: Maria Buchwald
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.