Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Gdzie kasa?
Jest kradziona, policja będzie jej szukać!
- Widziałeś go? - Jamie uciekł z Londynu?
Zgłosił się na policję.
Wiem, co pan zrobił. Z moją nerką.
Do jutra chcę dostać pieniądze, albo rozpowiem wszystkim.
Cholera.
Zostajesz zawieszony.
- Suzana wie o nerce. - Boże.
Potrzebuję zleceń.
Chcesz pracować?
Tak.
- Dzień dobry. - Musimy pogadać.
- O czym? - O umowie najmu.
Już ci mówiłem, pomylili się.
Nie wierzę ci.
- Dlaczego miałbym kłamać? - Nie wiem, ale tak czuję.
Przecież to absurd. Możemy zjeść miłe śniadanie z Eve i zapomnieć o sprawie?
Nie sądzę. Zamknęła się w sypialni.
Dzień dobry.
Wyspałaś się?
Są twoje ulubione przysmaki.
Soku?
Jest aksamitny.
Do tego ciasto czekoladowe. Miałem zrobić kakao...
Przestań.
Nie świętujemy.
Pomyślałem, że...
Wczoraj o tej porze żyłam sobie bez matki.
Będziesz mnie dalej okłamywać?
Ty też?
Pójdę do niej.
A śniadanie?
- Nie jestem głodna. - Beth!
CZEKAM NA PIENIĄDZE DO WIECZORA.
TEMPLE
Pan Milton?
- Tak. - Dzień dobry.
Czy odczuwa pan niepokój? Nigdy, czasami, często, zawsze?
Nigdy.
Może czasami.
Rozumiem.
Jak to ma wyglądać? Powie pani Edowi, że mogę wrócić do pracy?
Po wszystkich sesjach, jeśli uznam, że tak jest.
Ile będzie sesji?
Jedna, może dziesięć. To zależy.
No tak.
Czy martwi się pan o pracę? Nigdy, czasami, często, zawsze?
Nigdy.
- Nigdy? - Tak.
Kocham mój zawód.
Można kochać i się martwić.
Pewnie tak.
Pańska żona zmarła na zespół Lancastera?
Tak, ale ona żyje.
Bliscy zostają z nami, choć w innej formie.
Nie, ona nie umarła.
Myślałam, że nie żyje, ale wróciła.
Słyszy pan jej głos?
Pani nie rozumie, ona żyje.
Wierzę panu.
Próbuję... przepraszam.
Doktorze?
- To ja. - Mam robotę, zainteresowany?
Oczywiście.
Prześlę szczegóły.
Zaraz będę.
Muszę iść.
Dopiero zaczęliśmy.
Przepraszam, pilna sprawa.
Proszę powiedzieć Edowi, że mogę pracować.
Zacznijcie beze mnie.
Dlaczego nie odbierasz? Dzwoniłam do twojej matki i siostry.
Przepraszam.
Co jest? Wszyscy się o ciebie martwią.
Utknąłem tu na dłużej.
I już?
Tak.
Poddajesz się? Będziesz do końca życia naklejał etykietki?
Nie wszyscy w naszej rodzinie muszą być gwiazdami.
Użalając się na sobą nie odzyskasz pracy.
Nie chcą mnie stąd wypuścić.
Działaj na własną rękę. Znajdź coś dla przełożonych.
- Jak? - Rusz głową. I wróć do gry.
Nie mam dostępu do spraw.
Jamie Harris został zatrzymany. Zgłosił się na policję z pieniędzmi.
To jeszcze bardziej mnie pogrąża.
Przestań się biczować!
Miał ranę postrzałową, czyli ktoś operował go nielegalnie.
Racja.
Warto to sprawdzić.
Dyskretnie.
Dzięki, siostra.
Daniel!
- Chryste, Lee! - Ktoś cię śledzi.
- Co? - Poważnie!
Patrz.
Kurna.
Co zamierzasz?
Lee!
Czy to dobry pomysł?
Eve?!
Co tu robisz?
A ty?!
Proszę.
Dzięki.
Witaj, Jamie. Pamiętasz mnie?
Chyba tak.
- Jak się miewasz? - Nieźle, jak na więźnia.
To dobrze. Napsułeś krwi mnie i kolegom.
- Przepraszam. - Skończyły ci się kryjówki?
- Nie. - Ktoś cię zmusił do przyjścia? - Nie zrobiliby tego.
O kim mówisz?
Nieważne.
Możesz mi powiedzieć. Chcę ci pomóc.
Pogadajmy o tym lekarzu.
Nie znam żadnego.
Sam usunąłeś sobie śledzionę?
Nie znam żadnego chirurga.
Nie mówiłem nic o chirurgu.
Powiedziałem: lekarz. Kim jest?
Kto cię z nim umówił?
Nie znam żadnego lekarza. Serio.
Skąd by się znalazł na dole?
Na dole?
Co to za miejsce?
Mówiłem ci, że mam nową pracę,
w klinice.
- Tutaj? - Operuję ludzi spoza systemu.
Przestępców?
Osoby, które nie mogą leczyć się legalnie.
To tu była?
Co?
Mama. Była tu z tobą.
- Nie, była... - Na pewno nie w domku w lesie.
Prawda?
Posłuchaj, byłem w żałobie...
Przestań kłamać, proszę!
Wiem, że jej pomogłeś.
Nie chciałem ci robić nadziei.
Czyli mam rację?
To szaleństwo!
Wiem.
Przez cały ten czas?
Odbyliśmy tyle rozmów, wystawiałeś mnie...
na pożegnaniu przemawiałeś do naszych bliskich.
Jak mogłeś?!
Wybacz.
On o tym wiedział?
- Lee? - Tak. Wiedział o tym?
Właściwie to jego kryjówka...
Kryjówka?
Obcy facet wiedział, że moja mama żyje, a ja nie?!
- Wiem, że to trudne. - Wszedłeś na nowy poziom kłamstwa.
Chciałem cię chronić.
Patrzyłeś mi w oczy, kiedy o niej mówiłam...
To aż... groteskowe.
Ratowałem jej życie.
Gdzie leżała?
Tutaj?
- Nie. - A gdzie?
Muszę ci wyznać coś jeszcze. Mama...
- nie wie, że tu była. - Co?
Nie chciałem jej wybudzać w mrocznej piwnicy.
Nie wie o niej?
Nie.
Dlaczego?
Nie chciałem, żeby się wystraszyła.
Czyli ją okłamujesz?
Kto jeszcze wie?
Nikt.
- Nie kłam. - Naprawdę. Nikt więcej.
Przysięgasz?
Tak.
Cześć.
Beth?
Wybacz, zaskoczył mnie twój widok.
Wyleczyłam się ze śmiertelnej choroby, trudno to sensownie przekazać.
Masz rację.
Co u ciebie?
Dobrze.
Po staremu.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Jak to zrobiłaś?
Jak pokonałaś chorobę?
Miałam rację, chodziło o X331.
No tak. Gratuluję.
Bardzo mi pomogłaś.
Cóż.
Może znów będziemy razem pracować?
Może.
To przełomowe odkrycie.
Owszem.
Policja rzadko przegląda nagrania z kamer
Dlaczego to takie ważne?
Ścigamy notorycznych gapowiczów.
I to jest wasz priorytet?
Przez nich miasto traci rocznie milion funtów.
Chwila. Proszę cofnąć.
Stop.
To on. Jamie Harris.
- Ma pan lepsze ujęcie kobiety? - Z kamery przed wejściem.
Oto ona.
Jeśli chce pan jej adres, musi pan przyjść z nakazem.
Ochrona danych.
Poza tym nie trzymamy ich tutaj...
sporo zachodu jak na ściganie gapowiczów.
Jaką pije herbatę? Z mlekiem i cukrem?
Daj spokój. Dostaliśmy zlecenie.
My?
Potrzebuję asystenta.
- Niby mnie? - Tak. Opanowałeś podstawy.
Nie mogę.
Wyjść na zewnątrz, do świata?
- Właśnie. - Nie masz wyjścia. Potrzebuję cię.
Nie wiem, czy to możliwe.
Będę z tobą.
Proszę, nie mogę zaufać nikomu innemu.
Nie robę tego tylko dla siebie... ale też dla dobra kryjówki.
Jeśli Suzana pójdzie na policję...
Pomożesz?
- Tak. - Dziękuję. Wyślę ci lokalizację.
Nie możemy jechać razem?
Muszę stąd zabrać Eve, a ty się szykuj.
Podziemie ciągnie się pod całym Londynem?
Sam bunkier nie.
A tunele?
Tak.
Jest tu mnóstwo przestrzeni i zakamarków.
- Anna? - Gdzie jesteś?
- Co jest? - Beth przyszła.
- Co? - Do mnie.
- Cholera. - Myśli, że sama się wyleczyła.
Zbierze pochwały za moje odkrycie, bo ty boisz się z nią porozmawiać.
Nie mogę gadać, ale powiem jej. Obiecuję.
Możemy iść?
Proszę, trzy piętnaście. Kopia rachunku?
Dziękuję.
Co tu robisz?
Co to jest?
Zdjęcia są zamazane, ale przypatrz się.
Co to za miejsce?
Tajna kryjówka w centrum Londynu.
- Gdzie? - Pod stacją Temple.
Da się ją wykorzystać jako bazę do dużej akcji.
Możemy tam schodzić, kiedy chcemy?
Właściwie tak.
Niezły garniak, twój?
Chwila.
- Co robisz? - Mantruję w myślach.
Po co?
Żeby przerwać pętlę lęku
i odzyskać poczucie bezpieczeństwa i spójności.
Jasne.
Dlaczego tu?
Nie pytałem.
To rutynowa operacja zastawki, nie przewiduję komplikacji.
Pytania natury medycznej kieruj do mnie.
Już ci asystowałem.
Zaczyna się.
- Dr Sutton-Greville? - Tak.
Komórki.
Co?
Rób, co mówi.
Zabierają nam telefony, żeby nie można nas było namierzyć.
Mój pracodawca ceni sobie prywatność.
Oddaj komórkę.
Załóżcie.
Jak ramię taty? Lepiej?
Całe szczęście, współczuję mu.
Dobrze, mamo, zadzwonię za jakiś czas.
Pa.
Jeszcze jeden, proszę.
Ja zapłacę.
Coś niesamowitego.
Widzisz to?
Czemu się dziwisz, tak żyje elita.
Dlatego jesteśmy niewolnikami ich kapitalistycznych idei.
Mam na imię Dermot, proszę za mną.
Drobna rada: nie odzywajcie się niepytani.
Bądźcie pewni siebie, ale nie za bardzo. Nie hałasujcie, ale i nie czajcie się.
I jeszcze jedno: patrzcie mu w oczy, ale bez gapienia się.
Dzień dobry.
Kto to?
Glover-Brown. Asystent.
Ma pan pytania?
Jedno: zaczynamy?
Pokażę wam umywalnię.
Jaka jest twoja rola?
Nadzoruję.
Jesteś lekarzem?
Mam wiele talentów.
Spokojnie. Mam wam pomagać.
Jestem spokojny.
Miała pani zły dzień?
Ciągnie pana do takich kobiet?
Tylko do pięknych.
Poza tym jesteśmy tu sami.
Zgrabnie.
Owszem.
- Słucham? - Ma pani zły dzień?
Nie. Chujowy.
Przedstawi się pan?
Neil. Doradca podatkowy.
Miło mi.
Yvette.
- Ślicznie. - Dziękuję.
Czym się zajmujesz? Pewnie czymś ważnym?
Dlaczego tak myślisz?
Umiem wyczuć człowieka sukcesu.
Niech zgadnę. Prawniczka?
- Nie. - Polityczka?
W życiu.
Medycyna?
Cieplej.
Ale masz mięśnie...
- Dzięki. - Dużo trenujesz?
Trzy razy w tygodniu.
Czyli lekarka? Wspaniale!
Dlaczego wszyscy rozpływają się nad lekarzami?
Lekarze to debile. Wiem, co mówię.
Weźmiemy drugą butelkę? Ja stawiam.
Dlaczego się rozstaliście?
Ciągle pracował.
To co, stawiasz wino?
Jasne, skoczę tylko do toalety.
Spoko.
Co to za Irlandczyk? Wygląda na pijanego.
Co się z tobą dzieje? Wyglądasz... dziwnie.
Nie wiem... czuję...
Co takiego?
- Po prostu. - Zaczynam się niepokoić.
Muszę się przewietrzyć.
Danielu...
Widzisz?
Co?
Zdechłą rybę?
Wczoraj był ptak.
Co to znaczy?
Chuj wie.
Doktorze.
W porządku?
Co się dzieje?
Nie wiem.
Zachowaj zimną krew.
Miejmy to z głowy.
Nie...
- Dasz radę. - Nie mogę.
Co?
Jesteś genialnym chirurgiem. Robiłeś gorsze rzeczy.
To miał być komplement.
Tnij.
Oddychaj. Nie myśl o tym, gdzie jesteśmy.
Dasz radę.
Wykona pan nacięcie?
Około piętnastocentymetrowe.
Oczywiście, doktorze.
Nacinam.
Dziękuję.
Otwieramy mostek.
Proszę przygotować klamrę.
Dobrze się czujesz?
Wszystko gra?
Tak. Przejdzie mi.
Powinieneś iść do lekarza.
Nie lubię lekarzy. Boję się ich.
Taki twardziel?
Zaszła pomyłka.
Nie z mojej strony.
Niech doktor Sutton-Greville cię zbada. Nie gryzie.
Miałem dostać zapłatę po operacji.
- Co jest? - Nie chce zapłacić.
Mamy wyjść bez pieniędzy?
Oddajcie mi komórkę, dzwonię do Gubby’ego.
Nie.
Tak po prostu?
Pierwsza zasada nielegalnej chirurgii: bierz kasę z góry!
Będzie dobrze.
Zostawmy im rachunek, zapłacą w ciągu 28 dni!
Powiem Suzanie, że dostanie pieniądze później.
Będzie zachwycona.
Przecież wcale nie jest rozchwianą szantażystką.
Dobry wieczór, o co chodzi?
Przepraszam.
Pomyliłam domy.
Dobrze się pani czuje?
Muszę chwilę odpocząć.
Jest pani chora?
Mogę się napić wody?
Może wezwę karetkę?
Nie...
szukam Daniela Miltona.
Skąd się znacie?
Dziękuję.
Jest moim lekarzem.
A raczej był.
Skąd ma pani ten adres?
Zna go pani?
Tak. Jestem jego żoną.
Żoną?
To pani żyje?
Proszę dzwonić do szpitala.
Nie leczył mnie tam.
- Minimum sześć lat? - Tak.
Jestem za stary.
Warto spróbować.
Jeśli przywyknie się do krwi i flaków, to każdy mógłby to robić.
Wystarczy pewna ręka.
Trzeba znać nazwy i rolę tych „flaków”.
Jasne.
A asystent chirurga?
Ile trwają studia? Jest w ogóle taki zawód?
Owszem.
Jakie trzeba mieć kwalifikacje?
Lee.
Ja będę mówił.
Robota poszła gładko, poza jednym szczegółem.
Tylko?
Chodzi o pieniądze. Nie dostałem ich.
No tak.
- Więc? - I słusznie.
Co?
Słusznie.
Dlaczego?
Nie lubię mówić wprost.
- Chyba nie ma pan wyjścia. - Miał pan problem.
- Jaki? - Asystent musiał pana zastąpić.
Zakładam, że nie jest chirurgiem.
- Nie... - Sytuacja mogła się źle skończyć.
Dla nas obu.
- Nic się nie stało... - Umawiałem się z panem.
- Wiem. - Wyłącznie. - Tak.
Klient oczekiwał znakomitego kardiochirurga.
- Nie zawiódł się. - Nieprawda.
Bzdura!
Klient był zadowolony.
Syn chce zjeść.
Koniec spotkania.
Czyli mam pani nerkę?
Nie wiem. Moja została wycięta.
- Przez Daniela? - Tak.
Bez pani zgody?
Nie miałam pojęcia.
Na co się pani umawiała?
Na splenektomię.
Dlaczego? Mąż jest kardiochirurgiem.
Zaoferował się.
Bo chciał pani ukraść nerkę?
Tak.
Boże.
- Nie chciałam pani zmartwić. - Zapłacił pani?
Nie.
Póki co.
Proszę.
- Co to? - Należy się pani zapłata.
Po to przyszłam.
Umówiliśmy się na 50 tysięcy.
Co?
Powiedział, że mi je da.
Kiedy?
Dzisiaj.
Wie, gdzie mnie znaleźć.
Gdzie odbyła się operacja?
Zasłonili mi oczy. Ale gdzieś pod ziemią.
Kurwa!
Dermot nas podsłuchiwał!
Tak.
Jesteśmy w dupie.
Wiem.
Co?
Masz rację, w czarnej dupie.
Nie mów tak.
- To twoje słowa. - Ja mogę!
A ja nie?
Dlaczego zawsze ja muszę obmyślać plan ratunkowy?
Bo to wszystko twoja wina!
Ja do nikogo nie strzelałem!
- Kurwa! - Wybacz. Nie chciałem.
Nie pora na szukanie winnych.
Nie wiem, co teraz.
- Dom. - Co?
Idź do domu. Po to je macie, żonaci ludzie.
Żeby zawsze było dokąd pójść.
Nie po to o nią walczyłeś?
Cześć.
Cześć.
Gdzie Eve?
Tutaj.
Nie zauważyłem cię.
Rozmawiamy sobie.
Jasne.
Miło.
Chcemy coś zamówić.
Tak?
Chyba, że chcesz gotować.
Ojciec nie gotuje.
Jestem za dostawą.
Chińszczyzna czy pizza?
To świetny pomysł.
Udany dzień?
Tak. Pracowity.
Co robiłeś?
Operowałem.
No tak.
Coś jeszcze?
Na przykład?
Ty mi powiedz.
Mamo... daj mu spokój.
Pewnie tłumaczył się z twojego zmartwychwstania. Mam rację?
Coś w ten deseń.
Może pooglądamy telewizję? We dwie.
Idźcie, zajmę się kolacją.
Wybierz kanał, a ja przyniosę kieliszki.
Dobrze.
Dziękuję.
W końcu będziesz musiał jej powiedzieć.
Zrobię to, obiecuję.
Tekst: Maria Buchwald
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.