Original subtitles

- Jak było w Hongkongu? - Mój Boże!

Kolejny miliarder

i kolejny spontaniczny zakup

do kolekcji kilkuset torebek dla przyszłej żony.

Kilkuset?

Jeszcze z nią nie rozmawiał. Torebki mają pomóc.

Poznam cię z Kianem,

jest nadziany, mógłby robić coś takiego.

Poznasz w sensie...?

Biznesowym.

Spotykam się z kimś.

- Cool. - Nie bądź taki.

Przyjaźnimy się. Powinniśmy prowadzić takie rozmowy.

I prowadzimy.

Jest szefem personelu u de Blasia.

Jebać de Blasia.

- Ty się z kimś spotykasz? - Nic poważnego.

Smutne, że rozstaliście się z Olą.

Jako kolektyw cieszyliśmy się,

że wróciłeś.

To wielka strata.

- Teraz pewnie zwiążesz się z białą. - Nie, skąd.

Marcus poznał Beccę Evans w barze hotelu Palace,

gdy czekał na pisarza, z którym miał pomówić o książce.

Od tamtej pory co kilka tygodni spędzali noc w tym hotelu.

Pierwszy raz w życiu Marcus nie czuł presji,

tylko ulgę, że ta kobieta, krótko po drugim rozwodzie,

chciała dokładnie tego, czego on: niczego.

PÓŁ ROKU PO OLI

Jak wyglądam?

Dobrze.

Kłamca. "Dobrze".

Serio.

- Wyglądasz jak... - Co?

Prince jako biała kobieta.

- Świetnie. - Pieprz się.

Idę na lunch z córką.

Wróciła ze szkoły z internatem

i przedstawi mi nowego chłopaka.

To niejaki Jadd.

J-A-D-D.

Nie znam tego imienia.

To nie imię.

Może chce matczynej akceptacji.

Ciekawe, co pomyślałaby o mnie.

- O to nie musisz się martwić.

- Zadzwonisz? - Tak.

- Świetnie. - Cześć.

Awansujemy cię. Na redaktora prowadzącego, co ty na to?

Super. Nie wiedziałem, że kandyduję.

Twój gust i pracowitość

nie pozostawiają mi wyboru.

Czy awans wiąże się z podwyżką?

Tak. Kiedy klepną to w HR-ze.

Skaranie z tymi zamrożonymi pensjami,

ale jestem prawie pewien, że coś wymyślimy.

Na razie - podzięka za ciężką pracę.

Kolacja "The Paris Review". Każdy marzy o zaproszeniu!

To przyjęcie na cześć Nikki Giovanni. Na pewno chcesz ją zobaczyć.

Dostaję je w nagrodę czy jako jedyny czarny redaktor?

W nagrodę. Uwielbiam Nikki Giovanni.

Chciałbym ją zobaczyć. Uwielbiam ją.

I czarną poezję. Poezję w ogóle.

Oddaj te zaproszenia! Ja pójdę!

Weź, zasłużyłeś.

- Daj znać, co z podwyżką. - Nie ma sprawy.

- Gratulacje. - Dzięki.

Jest cool.

Zaprosili mnie na kolację na cześć Nikki Giovanni.

Jestem z ciebie dumna.

- Kirby, chodź! - Nie trzeba.

Kirby!

Chodź tu!

Już jest. Przełączę na głośnik.

Cześć, tato.

Awansował.

Na redaktora prowadzącego.

Jaką wynegocjowałeś podwyżkę?

Pracujemy nad tym.

Awans bez podwyżki.

Czarny zarabia 87 centów z dolara.

Musimy sami o siebie zadbać!

- Dostanę podwyżkę. - Następnym razem weź to na piśmie.

Zapomniał o najważniejszym.

Dostał zaproszenie na kolację na cześć Nikki Giovanni.

To ulubiona poetka taty.

Wiem, cyknę dla ciebie fotę.

Mam pomysł. Kirby, idź z nim.

Co?

Możesz kogoś wziąć?

Tak,

ale tacie nie będzie się chciało przyjeżdżać na jeden wieczór.

Zostanie na weekend.

- Przyleci w przyszłym miesiącu. - Donna Watkins cię załatwiła.

- Zatrzyma się u ciebie. - Nie.

Jesteście najlepszymi kumplami.

Żadnych gości.

- Terapeutka mówi, że za dużo daję. - Wróciłaś na terapię?

- Wróciłam do Jaleesy. - Nie!

Ja zadbam o siebie, ty o tatę.

Nie może spać na kanapie, jest nierozkładana.

Ja teraz potrzebuję przestrzeni.

- Dla Jaleesy. - Daj spokój!

Odstąp mu łóżko, a sam śpij na kanapie.

Masz lepszy kontakt z tatą.

Znowu się zaczyna.

- Podać ci numer do terapeutki? - Twojej? Nie.

To nie moja wina, że masz z nim lepszy kontakt.

Po prostu więcej z nim rozmawiam. Dzwonię co tydzień.

- Co tydzień? - Traktujesz to jak obowiązek.

Otwórz się, jeśli chcesz się do niego zbliżyć.

Chcę, żeby on chciał się zbliżyć do mnie.

- Chromosom Y to przekleństwo. - Mylę się?

Wszystko jedno. Może zostać, ale jesteś mi coś winien.

- Zabierz łapy z mojej lodówki. - Dobra. Kurna!

BĘDZIE TEŻ KOLEŻANKA. OKEJ?

JAKA KOLEŻANKA?

POLUBISZ JĄ.

- Cześć. - Co tam?

- Dobrze wyglądasz. - Nawzajem.

- Cieszę się. - Ja też.

Marcus, Gigi.

Hej. Jak się masz?

- Dobrze, a ty? - Też.

Otworzyłyśmy barek, chcesz coś?

Proszę, tak.

Siadaj.

Zaraz.

Skąd się znacie?

- Kiedy byłam z pieprzonym Lenem... - Łysy wał.

Jebać go.

Kiedy go poznałam,

wyglądał jak Chris Isaak.

Nie słuchaj jej.

Będąc z Lenem,

postanowiłam wziąć lekcje śpiewu.

Nie śmiej się.

Gigi mnie uczyła.

- Jest świetna. Wspaniała. - Przestań!

To ona ma anielski głos.

Musisz posłuchać, jak śpiewa.

Skończmy tę butelkę,

a potem zaśpiewam "Wicked Game".

Mamy do czego dążyć.

Możemy się też położyć.

Dobry plan.

Całuj!

Chcesz popatrzeć? Zdejmij.

Zerżnij nas.

Dobrze.

Marcus widział wiele trójkątów

w pornosach i kiepskich komediach dla nastolatków.

Kurwa, jak dobrze!

Ale wziąć w tym udział Ð to był obłęd.

Miał tyle wyobrażeń,

że teraz wszystko wydawało się dziać w zwolnionym tempie.

Teraz Gigi.

Choć nie tak wolno, jak myślał.

- Nie skończyłem z tobą. - Zerżnij Gigi.

Moment.

Cześć.

- Zamówiłyśmy śniadanie. - Muszę już iść.

Było wesoło.

Wesoło.

- Na razie. - Cześć! Miło było poznać.

Nawzajem.

Cześć. Odprowadzimy cię śpiewem.

Nic nie powiem.

Poleciałeś do Los Angeles

na randkę z Minką Kelly i nie powiesz?

Pierwsza randka w L.A.? Mocne!

- Z Minką Kelly! - To dopiero mocne!

Ojciec przyjechał tu z Iranu z niczym,

a teraz jego synowi obciąga Minka Kelly.

Amerykańskie marzenie!

A przynajmniej dobry początek.

- Zaliczyłem trójkąt. - Co?

Dwie dziewczyny? Jednocześnie?

Dawaj szczegóły!

Szczerze...

spuściłem się po minucie,

a potem udawałem,

bo się nie zorientowały.

Jak to możliwe?

Nie mów, że nigdy nie udawałeś!

Chwalisz się tym? Szok!

Oprócz przedwczesnego wytrysku, zachowaj to dla siebie,

cieszę się z twojego powodu.

- Brawo! - Dzięki.

Kiedy was słucham, cieszę się, że mam rodzinę.

Wrócę do domu i będę takim facetem, jak trzeba. Simbą.

- Proszę. - Dzięki.

MIESIĄC PÓŹNIEJ

- Chciałeś porozmawiać? - Tak.

- Usiądziemy? - Prawdziwa rozmowa? Bo muszę lecieć.

- No to nie siadaj. - Już siedzę.

Chciałbym pogadać o podwyżce.

Minął miesiąc.

Wybacz, musimy odłożyć rozmowę na koniec kwartału.

Teraz jest koniec kwartału.

Następnego.

Wylądował.

Nasz kierowca wiezie go do Imy.

Do Idy. I wystarczyłaby taksówka.

To twój ojciec, nie dziwka. Z szacunkiem!

Masz nową asystentkę?

- Od pół roku. - Niemożliwe!

Dobrej zabawy. I...

zainwestuj w smoking.

Te z wypożyczalni rzucają się w oczy.

Zapłać mi, to kupię.

Akurat potrzebowałam żigolaka.

Cicho bądź, dobrze wyglądam. Cześć!

Synku!

Nie wstanę.

Podczas lotu zesztywniały mi kolana.

Strój wieczorowy bordo?

Tak właśnie!

Za moich czasów tak nie było. Ale rób, co chcesz.

Masz ochotę?

Trzeba jechać, będą korki.

Kapuś.

Chociaż napij się wina.

Jeśli wylejesz na garnitur, nikt nie zauważy.

Tata się krztusi!

- Nadajesz się na narzutę! - Dość!

Marcus Watkins z Sutton Court.

Zapraszam panów do stolika numer 2.

Dziękuję.

Nieźle. Nie za blisko siedzimy?

- Tato! - Tylko pytam.

Skąd wziąć wino?

Trzeba poszukać?

- Już jest. - Dziękuję.

Dzięki.

- To James Patterson? - Gdzie?

Tak, to on.

Pieprzony grafoman.

Totalny grafoman.

Żar, który zostawiłeś mi w nocy,

wciąż się tli.

Wiatr unosi twój zapach

i odświeża moje zmysły.

Jestem liściem spadającym z drzewa,

na które zostałam nabita jak na pal.

Chodźmy.

- Pani Giovanni, to było fenomenalne. - Miło z pana strony.

Kirby Watkins.

Bardzo mi przyjemnie.

Dziękuję panu.

- Mogę prosić o selfie? - Oczywiście.

- Chodź, synu. - Nie, to twój moment.

- Dziękuję bardzo. - A ja dziękuję za przybycie.

Prześlij to mamie, niech wrzuci na Insta.

Tak.

Gotowe.

- W porządku? - Tak.

Wiesz, za mało się chwalisz.

Komplement i krytyka w jednym.

Nie wiedziałem, że tak dobrze ci idzie.

Gdy dostałem awans, zadzwoniłem do ciebie.

Nie. Do matki.

Mogłeś odczuć, że byłem dla ciebie surowy.

W porządku. Cieszę się, że tu jesteś.

Nie jest w porządku i przepraszam.

Martwię się o ciebie.

- Wszystko gra. - Dokończę.

W wydawnictwie wiedzą, jaki jesteś cenny? Czy ty to wiesz?

Znaj swoją wartość. Inaczej cię nie docenią.

Nie obraziłeś się, to postęp!

Mam jointa, jeśli chcesz.

- Nie jesteś kapusiem? - Nie!

No to dawaj.

- Świetnie się bawiłem. - Ja też.

Widzimy się rano. Dobrej drogi!

ZERWAŁAM. MIAŁEŚ RACJĘ. JEBAĆ DE BLASIA

JESTEŚ W DOMU?

Cześć.

Wejdź.

Witaj u mnie.

Wszystko gra?

Powiem wprost: jestem w ciąży.

Naprawdę?

To musiało się stać w tę noc z Gigi.

Jest moje?

Tak.

Nie byłam z nikim innym.

Chyba że Gigi się spuściła.

Okej.

Wybacz...

wiem, że to szok.

- Nie chciałam ci mówić przez telefon. - Obłęd.

Myślałam, że w moim wieku to niemożliwe.

Ja też.

Lekarz nazwał to cudem.

- Mogę usiąść? - Proszę.

Stresuję się,

- W moim wieku komplikacje są częste. - Oczywiście.

Znam to, dam radę.

Cokolwiek postanowisz,

pójdę z tobą.

I oczywiście zapłacę.

Nie, Marcus. Urodzę.

Niczego od ciebie nie potrzebuję.

Kurwa. Jak do tego dopuściłem?

Możesz się angażować lub nie.

Sprawa nie jest skomplikowana.

Dla mnie jest.

Dlaczego?

Nie mów czarnemu mężczyźnie,

że nie musi się angażować w wychowanie dziecka.

Co ma do tego rasa?

Będą mnie oceniać inaczej niż ciebie.

Takie są fakty.

Żadne z nas tego nie chciało.

Będzie dobrze.

Urodzi się maleńkie mieszane dziecko, one są śliczne!

To nie jest śmieszne.

Dlatego chcesz zatrzymać dziecko?

Potrzebny ci trendy dodatek z loczkami,

z którym będziesz chodzić po mieście?

Chcesz być Sandrą Bullock albo Angeliną Jolie?

Chcesz uwiarygodnić swoją postępowość?

Tak?

Pierdol się, nie o to chodzi.

Nie musiałam cię informować.

Nie będziesz decydował o moim ciele!

Ciało jest twoje, ale połowa z tego, co się dzieje, należy do mnie.

Nie mam nic do powiedzenia?

Daj spokój!

Nie powinno tak być.

Nie chcę się z tobą wiązać na zawsze!

Daję ci wyjście.

Nie chcę wyjścia.

Więc czego?

Urodzę.

To moja decyzja.

Jeśli ci to nie odpowiada, trudno.

Tekst: Karolina Bober