Original subtitles

WYBÓR KRYTYKÓW

Przepraszam...

Cześć.

Jest może książka "Exit West"?

Przykro mi, ja tu nie pracuję.

To mnie jest przykro.

Układałeś książki, pomyślałam...

Słusznie.

Zależy mi na tej książce, bo pracowałem nad nią jako redaktor.

Zjechali ją w "New York Timesie".

A jest świetna, zapewniam.

Polubisz - albo zwracam pieniądze.

Jako pisarka doceniam zaangażowanie.

Mogłem czytać coś twojego?

Piszę sztuki.

Mogłem coś oglądać?

Śledzisz niezależną scenę teatralną Houston?

To kwestia czasu.

Przy okazji - Ola.

- Marcus, miło mi. - Nawzajem.

Wyjdę, zanim zobaczą, że przekładam książki.

Skoczymy kiedyś na drinka?

To zły moment.

W niedzielę jadę do rezydencji artystów w Vermont.

Mam półtora miesiąca na skończenie sztuki, którą piszę od trzech lat.

Muszę się na tym skupić.

A możesz się skupiać...

i pić drinka?

9 MIESIĘCY PO MICHIGAN

Hej, co tam?

Chyba widać.

Podrywasz laski w księgarni jak Hugh Grant?

W "Notting Hill" to on został poderwany przez Julię Roberts.

Ośmieszasz się.

Raczej ty, bo pamiętasz ten film.

Claudette Jeffreys znalazła wydawcę.

Studiowaliście razem.

Napisała o bogatej kobiecie z problemami w domu.

Ten temat to pewniak.

150 tysięcy zaliczki - miło.

Ale może lubisz tu pracować.

Spoko.

I nie udawaj, że możesz ze mnie zrobić drugą Octavię Butler.

Przekładasz książkę, żeby była widoczna?

Przynajmniej została wydana.

Nie ona jedna.

Mimo że mnie tak traktujesz,

lubię twoje pisarstwo.

Serio! Propozycja jest aktualna.

Trzymaj się.

Masz mój numer.

Cholera!

Cześć.

- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.

Zaczynamy pierwszą randkę.

A myślałam, że to drink.

Drinki są ważnym elementem pierwszych randek.

Ten entuzjazm wskazuje,

że randkujesz często lub prawie nigdy.

Dramatopisarka bierze mnie pod lupę.

- Co więc? - Właściwie jedno i drugie.

Dobrze, zaczynamy.

Co o mnie? Urodzona w Lagos, od 6. roku życia w Houston,

tata inżynier, mama inspektorka.

- Nigeryjscy ludzie sukcesu. - Czyli wiesz? Dużo ludzi nie wie.

- Rodzice się cieszą, że piszesz sztuki? - Nie.

A ja nie lubiłam biotechnologii. Wszyscy są niezadowoleni.

Biotechnologia?

Ty geniuszko!

Jeszcze przed tą białą miałam pomysł na Theranos.

I udałoby mi się.

Poszłabym na całość.

To oszustwo.

Nigeryjski przekręt?

Przepraszam.

Jako imigrantka muszę pisać o życiu między dwoma światami?

Albo być postkolonialną krytyczką diaspory?

Postęp -

to pisać o ciotce-alkoholiczce z Long Island, jak biali.

Tak, zrób to!

Moja sztuka jest o dziewczynie i jej ojcu.

Na taki radykalizm mnie stać.

Niesamowite.

Jeśli potrzebujesz spojrzenia...

- Nie wiem. - Dlaczego?

Nie daję moich tekstów facetom, z którymi się wiążę.

Przewidujesz związek?

Może.

Dobrze, przeczytaj.

Kurde! Zraniłaś mnie!

Choć Marcus nie poczuł fajerwerków,

pomyślał, że iskra wystarczy.

Z iskry można rozniecić ogień,

a fajerwerki to zawsze wybuchy.

Pusta lodówka?

Tak, wybacz.

To nic, napiję się wody.

Da się zrobić.

Dzięki.

Wyciągnąłeś dla mnie najlepszą porcelanę?

Pójdę już.

- Dużo spraw przed wyjazdem. - No tak.

Jutro wyjeżdżasz.

Chcesz towarzystwa do załatwiania spraw?

Bardzo! Przy okazji kupimy ci nowe kubki.

Dobra.

- W Red Hook jest IKEA. - Mierz wyżej!

Zastrzyk energii.

Gasłem.

Poczułam to.

Pomyślałam: "Kiepsko z nim".

Mogę o coś spytać?

Jasne.

Czego chcesz?

A myślałem, że skupiasz się na pracy.

Tak było, zanim mi się spodobałeś.

Zaliczyłam sporo przygód,

wolę wiedzieć, czy chcemy tego samego.

Po rozwodzie dużo randkowałem.

Jestem zmęczony.

Męczy cię bycie atrakcyjnym singlem

- z pracą w Nowym Jorku? - O rety...

Przestań.

Serio:

te puste rozmowy,

udawanie kogoś, kim nie jesteś...

chcę prawdziwego związku.

- Baw się dobrze! - Dzięki.

...plus promocja w 20 miastach.

Dobijają się z marketingu, oddzwonię.

- Cześć, jak tam? - Dobrze.

Tylko ten mróz w Nowej Anglii!

- To nie Miami Beach. - Dobra, cwaniaku.

Wyślę ci sweter.

Ola Adebayo. Adres w esemesie.

Coś się dzieje.

Tu przesadziłeś. Trzeba wyciąć.

- Całość? - Tak. Całość.

To jest dobre.

Wytniesz to?

- Ostatnie zdanie... - Ciężko ci,

- ale musisz zabijać swoich ulubieńców. - Dobra,

tylko bez obciachowych uwag.

- Głupie! - Facet!

Jestem zachwycony.

Nie musisz tak mówić.

Nigdy nie okłamuję pisarzy.

Okej, rzadko okłamuję pisarzy.

Ale to jest naprawdę dobre.

Przedstawiasz żywy świat.

Miałbym parę drobnych uwag, przesłać ci?

A myślałam, że tekst jest doskonały.

Chryste, nie cierpię pisarzy!

- Hej. - Marcus, coś się stało w moim domu.

Co takiego?

Właściciel napisał, że pękła rura i zalało kilka mieszkań.

Dojadę za pięć godzin, martwię się o kota,

a opiekunka znikła!

Zaraz po niego pójdę. Dobrze?

Kochany Hansberry!

- Mam coś dla ciebie. - Co?

Od rzemieślników z Brattleboro.

Dzięki.

- Podoba ci się? - Bardzo.

Coś ci wyznam.

- Hansberry nie jest twój. - Nie.

Dzień przed naszym poznaniem

wróżka powiedziała, że olśni mnie przystojniak spod Wagi.

- Masz wróżkę? - Przestań! Dlatego nie chciałam ci mówić.

Chodzisz do wróżki.

Kiedy masz urodziny?

- 13 października. - Waga!

I trochę przystojny. W porządku.

Właściciel.

Hej, Victor.

Naprawdę?

Daj znać, proszę.

Dzięki. Kurwa.

- Co jest? - Grzyb w ścianach.

Kurde.

I akurat teraz.

Zostań tu, dopóki problem się nie rozwiąże.

- Serio? - Inaczej bym nie proponował.

Przywiozę trochę rzeczy z mieszkania.

- Jasne. - Cool.

- Masz kryształy? - Objawiają marzenia.

No dobrze.

Z 2 tygodni zrobiło się 6, potem 8.

Szybko przestali udawać, że nie mieszkają razem.

Ola zrezygnowała z wynajmu.

Marcus wziął na siebie trudne zadanie

przestawiania samochodu Oli w miejsca dozwolone.

- Proszę pana! - Przepraszam, już odjeżdżam.

Cholera, Marcus?

Mia! Dawno cię nie widziałem.

Mieszkasz tu?

Tak.

Jazz, to jest Marcus. Marcus, Jazz.

Miło mi.

- Marcus. Dużo o tobie słyszałam. - Wiesz co?

Idź, spotkamy się w barze.

Zamów mi wódkę z wodą.

Nie odwracaj się.

- Moje imię zabrzmiało jak wyzwisko. - Cała Jazz.

Zawsze dramatyzuje.

- Szok, że cię tu widzę. - Tak.

Przepraszam za ostatnie spotkanie.

Nie przejmuj się.

Przesiadłeś się z roweru?

To samochód mojej dziewczyny.

Niedawno się wprowadziła.

- Gratuluję. - Dzięki.

To zdolna dramatopisarka,

Ola Adebayo.

- Czarna? - Tak.

Nowy związek.

- I już mieszkacie razem? - To cała historia.

- Jak zawsze z tobą. - Fakt.

Co z twoim facetem?

Zerwaliśmy.

Muszę iść.

Powodzenia z Olą-dramatopisarką. Gratuluję.

- Miło było cię spotkać. - Nawzajem.

Pa!

Niektórzy się śmieją, ale ja wierzę w moc kryształów.

Mówi o mnie.

Różowy kwarc to miłość i związek...

Czary! Może tak usidliła mnie Tina.

Którym kryształem odpędzić faceta?

Miło, że cię poznaję.

Nawzajem.

Zniknąłeś nam. Jak Enrique.

Enrique Iglesias związał się z Anną Kurnikową

i zniknął na 14 lat. Wrócił bez pieprzyka.

Jak bez duszy!

Odebrała mu pieprzyk.

Tak to jest, kiedy się człowiek zaangażuje.

Nam jest dobrze.

Enrique i Annie też, mają bliźnięta.

Dzieci? Kto mówi o dzieciach?

Może kiedyś.

Teraz skupiam się na karierze.

Chociaż zegar tyka.

Słyszałeś? Pilnuj pieprzyka!

Muszę odebrać.

Dokop im.

Co to, kurwa, jest?

O co pytasz?

O ten pasek.

Ola przywiozła mi go z Vermont.

Pasek z lodziarni Ben and Jerry?

To nie twój styl.

Nie lubicie jej?

Jest cool.

- Jeszcze jej nie znamy. - Marcus też nie.

Ale poznaję - i lubię.

Mam nadzieję, bo razem mieszkacie.

- Co się stało? - Ostatni producent spasował.

Przykro mi.

Mam za mało rozmachu.

Lin-Manuel Miranda zmienił oczekiwania.

Jebany "Hamilton".

Przykro mi.

Uważam, że "Hamilton" jest przereklamowany.

Nie, to dobra sztuka.

- Racja, dobra. - Bardzo dobra.

A ja zjadłem dobrego hot doga po spektaklu.

Cieszę się, że was poznałam.

Chciałabym wrócić.

Zaczekajmy na żarcie i weźmy na wynos.

Pójdziemy już.

- Miło było cię poznać. - A mnie was.

Przykro mi z powodu sztuki.

Co ja wyprawiam?

Aspirująca dramatopisarka na wylocie.

Nie aspirująca,

przegrana. Zawiodłam.

Nie znajdę nawet pracy kelnerki.

Spójrz na mnie.

Producenci gówno wiedzą.

Nie odbiorą ci tego, co kochasz.

Pracuję z pisarzami.

Jesteś bystrzejsza i zdolniejsza

niż 99% z nich.

Zrobimy tak:

dziś odpoczniesz,

a jutro...

nie zaniesiesz CV do restauracji,

tylko otworzysz laptopa

i napiszesz arcydzieło.

Będą błagać, żebyś pozwoliła im to wystawić.

Na razie będę cię utrzymywać.

- Mogę o coś spytać? - O co?

- Skąd mam tyle szczęścia? - Nie wiem.

To było pytanie retoryczne.

Wiesz?

Miłość z czarnym.

Wspierającym, silnym, pięknym.

Dzwoni twoja mama.

Odebrać?

Tak.

Cześć.

Co za niespodzianka!

Państwo Watkins, bardzo mi miło.

Donna i Kirby.

Jesteś z Nigerii, tak?

Od szóstego roku życia mieszkam tutaj.

Marcus mówił, że wykładałem w Lagos?

Nie.

Donna i ja żywiliśmy się szaszłykami suya.

Ten zapach papryki! Tęsknię za nim.

Tutaj na początku pytałam mamę: "Dlaczego Ameryka nie pachnie?".

Zabawna jest!

Gdy Kirby wrócił,

kupiliśmy na pchlim targu w Detroit tradycyjny fotel Jorubów.

Wyślemy wam go.

To miłe, ale nie trzeba. Dziękuję.

Jest wasz.

Zrobiono go dla króla i królowej plemienia.

Marcusie, mój królu! Dziękuję.

Z początku Marcus cieszył się z tej zmiany rytmu życia.

Gdy jednak dotarła do niego cała waga decyzji,

poczuł się jak wilkołak, który ocknął się na polu

wśród martwych farmerów.

- Co tam? - Luz.

Patrzę na moją dziewczynę.

W tej bieliźnie. Ładnej!

- Działa na ciebie? - Tak.

- W porządku? - Tak.

Daj mi sekundę.

Tylko?

Nie trzeba.

Nie?

Ja zajmę się tobą.

- Tak? - Właśnie.

Tak robimy w tym domu.

Marcus?

Przepraszam, zwolnię.

Nie.

Nie o to chodzi. Na pewno wszystko gra?

Tak, wybacz.

Pierwszy raz mi się to zdarza.

Ale nie przeze mnie?

Skądże.

Może to praca...

stresy, za dużo na głowie.

No tak.

Nie chodzi o ciebie.

Spoko. Spróbujemy jutro.

Jutro wieczorem.

- Jesteśmy umówieni. - Na jutro.

Zapisz w kalendarzu.

Nazajutrz sytuacja się powtórzyła, więc Marcus próbował rozwiązać problem.

Ostrygi nie pomogły.

Nie działało nic.

Jak tam mój król?

Pielęgniarka zmieni rękę...

Nie wiem, co się dzieje.

Im bardziej się spinam, tym jest gorzej.

Samospełniająca się przepowiednia.

W porządku.

Co się działo?

Jak mógł to robić kobiecie?

Nie było wyjścia.

Musiał postarać się bardziej.

Aby sprawdzić, czy zdoła stanąć na wysokości zadania,

przeglądał w głowie swoje seksualne fantazje.

Wyobrażał sobie kelnerkę z pobliskiej restauracji.

Trudną influencerkę, nad której książką pracował.

A nawet nauczycielkę angielskiego.

Bez skutku.

Gdy już zaczął się martwić, że jest z nim naprawdę źle...

Przepraszam, zostawiłam telefon.

O cholera!

O czym myślałeś?

Hej... czekaj.

Cholera! Zaczekaj!

Słuchaj. Chyba...

trochę się pospieszyłem.

Powinniśmy...

zwolnić.

Ty chcesz zwolnić?

Sam do tego parłeś!

Prosiłeś, żebym się wprowadziła.

Tak.

Czułam, że masz problemy. Dom bez mebli!

Ale pomyślałam: "Żaden związek nie jest idealny.

Będzie przeciętny seks, nie szkodzi".

- Nie zawsze było źle. - Dobrze nie było.

Nie będę się bujać z facetem,

który nie może szczerze powiedzieć, czego chce.

Ani co czuje!

- Dokąd idziesz? - Nie martw się o mnie.

Przyślę kogoś po rzeczy.

Nie jesteś królem, tylko małym dupkiem!

Tekst: Karolina Bober