Original subtitles

Jeśli będzie mi dane ocalić życie, dzięki za to.

Lecz może będzie w mojej mocy życie odebrać.

Tę wielką odpowiedzialność przyjmuję z pokorą

i świadomością własnej słabości.

Nie wolno mi sprzeciwić się Bogu.

Przysięga Hipokratesa

PRZYSIĘGA

Następne.

Następne.

Powiększ.

- Dori? - Tak.

To tętniak aorty.

Masz rację.

Otwieramy?

Wolę wewnątrznaczyniowo.

Przygotujcie stent.

Ryzykujesz.

Kateter 3,5.

Finnur?

- Nie jestem pewien. - Spokojnie.

- Bez obaw. - Balonik 10 czy 12?

12.

Uwiąż go i chodźmy po resztę.

Pomóż mi z tym siwym. Spokojnie, nic wam nie będzie.

Spokojnie.

Traktuj go łagodnie.

Był ulubieńcem taty.

Nieufny jak zawsze, co?

Dobry konik.

W porządku?

- Nie czuję się tu dobrze. - Zaraz jedziemy.

Szykujmy się do pogrzebu.

- Dzięki za pomoc. - Jasne.

Przepraszam, spóźniłem się. To blisko, a i tak zabłądziłem.

Więc to jest dom ojca?

Twardy był, że mieszkał tu sam.

Miał konie.

Wolał je od ludzi.

Co zrobisz z domem?

Sprzedam. Jak najszybciej.

Spóźniłem się, wybacz. Zeszło się dłużej.

Nic nie szkodzi. Na wszystko przyjdzie pora.

Twój ojciec to był oryginał.

Stary drań.

Sprawdzę, czy działa.

- Ale to zostanie między nami? - Jasne.

Nie ma sprawy.

Dzięki, Gulli.

Przepraszam, że się spóźniłam. Zaspałam.

Tak jak ojciec ma litość dla swych dzieci,

tak Bóg ma litość dla nas, bo dobrze zna nasze słabości,

gdyż prochem jesteśmy.

Zebraliśmy się dziś, by pożegnać Kjartana Finnsona,

posła do Parlamentu, przedsiębiorcę,

ukochanego ojca i dziadka.

Dobrego człowieka, który odszedł z tego świata.

- Po prostu zaspałam. - Jest trzecia.

To pogrzeb twojego dziadka.

I co z tego? Daj mi wreszcie święty spokój!

- Co się dzieje? - Ottar mnie odwiezie. Mam dość.

- Nie idziesz na stypę? - Nie. Wyglądam jak nieszczęście.

- Anno. - Przestań.

Jak było?

Jedźmy, dobra?

Cześć, tu Anna. Baluję, zostaw wiadomość.

- Pobiłeś swój rekord? - Nie.

23 minuty.

Zastanawiam się...

Mówiłeś, że będziesz opłacać czynsz Anny, póki się uczy,

ale rzuciła szkołę.

Może wróci do domu.

Na pewno tego nie zrobi.

Porozmawiasz z nią?

Musi wreszcie dojrzeć.

Słucham?

Dzień dobry. Jest Anna?

- Pan jest jej ojcem? - Tak.

- Jest u siebie. - Dziękuję.

Cześć.

- Cześć. - Kto to jest?

Loa. Mieszka tu od niedawna.

Często mnie nie ma, a potrzebuję kasy.

- Gdzie bywasz, gdy cię nie ma? - Z Ottarem.

Ty tak poważnie?

- Z czym? - Z Ottarem.

Tato...

- No co? - No...

Tak.

Jest w porządku.

Mama się odzywała?

- W jakiej sprawie? - Tak w ogóle.

Owszem. "Co słychać?" "Dobrze".

"Jaka tam u was pogoda?"

"Do dupy. A jaka w LA?" "Super".

Same takie bzdury.

Anno...

Wiesz, że cię kocham.

Tak.

Wiem.

To dobrze.

Tato?

Co?

Córeczko...

Przyjechali!

- Anna! - Cześć, Pączusiu!

Jak się masz?

- To twój piesek? - Fajny? Wabi się Bull.

To jeszcze szczeniak.

- Tato, poznaj Ottara. - Witam.

Widzę, że ćwiczyłaś.

Występowałam na szkolnym koncercie.

- Uprzedź nas następnym razem. - Dobrze.

Weźcie sałaty.

Co to mawiał twój dziadek, gdy mu proponowano sałatę?

"Trawy nie jadam".

Dobre.

- Podobno zasiadał w parlamencie? - Tak.

- Miał autorytet. - Owszem.

A jak ty zarabiasz na życie?

- Daj spokój. - Tylko pytam.

Interesują mnie...

różne rzeczy.

- Na przykład? - Obrót samochodami.

A ty, Solveig? Co robisz?

Kiedyś byłam tancerką, a teraz uczę jogi.

Seksowne.

Bull! Co ty wyprawiasz?!

Chodź tu!

- Słucham? - Tato, musisz mi pomóc!

Ktoś tu jest! Wszędzie krew! Przyjedź!

Anno?

Co się dzieje?

Nie wiem, coś u Anny.

Linia alarmowa.

Tak... Przed chwilą dzwoniła moja córka.

Coś się stało, to pilne.

Co się dzieje?

- Nic ci nie jest? - Tatusiu...

- Tato! - Musimy ją zabrać.

- Wsadzili mi coś do macicy. - Kto?

Ci faceci... na imprezie...

Uspokój się. Już dobrze. Sprawdzimy to.

Tato!

- Cześć. - Cześć, kochanie.

- Byłeś u niej? - Badają ją.

- Pan Finnur, ojciec Anny? - Tak, dzień dobry.

Birna Valsdottir, detektyw.

Wzywają nas, gdy podejrzewają przemoc seksualną.

Ale tu raczej do tego nie doszła.

- Coś musiało się stać. - Lekarz lepiej to wyjaśni.

Znaleźliśmy u niej narkotyki.

Zaprzecza, że były jej, ale musimy to sprawdzić.

Jeśli zechcą państwo o czymś pomówić, będziemy w kontakcie.

Dziękuję.

Jest pełnoletnia, więc to będzie tylko nieformalna rozmowa.

- Zna pan procedury. - Tak.

Nie ma żadnych śladów, wskazujących na napaść.

Zraniła się w rękę, kiedy wpadła w szał i rozbiła lustro.

Zdaje pan sobie sprawę, że są to objawy typowe po zażyciu narkotyków.

Klasyczny przykład psychozy...

halucynacje, paranoja.

Musi tu zostać?

Nie. Jej stan nie zagraża życiu.

I jak państwo doskonale wiedzą, nie zatrzymamy jej wbrew jej woli.

Oczywiście.

Masz.

Pomoże ci zasnąć.

- Gdzie Ottar? Chcę z nim pogadać. - Anno...

Nie w tym stanie.

- Jest chora? - Nie, tylko zmęczona.

Cześć, Pączusiu.

- Jadę do pracy. - Podrzucisz Hrefnę?

Trzymaj się, skarbie.

Kleszcze.

Obudziła się, wyszłam na chwilę i wtedy się zmyła.

- Dokąd mogła pójść? - Nie wiem.

Nie może być daleko. Może chciała złapać autobus.

Chyba nawet nie wzięła butów.

Poszukam jej.

Co pan wyprawia?

Dokąd się wybierasz?

Nie pozwala mi zadzwonić do Ottara.

Chodź. Oczywiście, że możesz do niego zadzwonić, ale chodź.

Przepraszamy.

- Chcę zwrot za bilet. - Wysiadamy.

Zostań, aż dojdziesz do siebie.

Mówię ci, że już mi przeszło.

Nie mogłam spać po imprezie, bo sąsiad hałasował.

Teraz wrócę do domu i Ottar się mną zajmie.

Już jest.

Jedziemy.

- Co jest? - Anno?

Ubierz się, zmarzniesz.

Dzięki, nie potrzebuję.

Co się dzieje?

- Byłeś z nią w nocy? - Nie.

Dopiero mi powiedziała.

- Żadnych narkotyków. - Już nie biorę.

Jest w porządku, tylko za dużo baluje.

Przypilnuję jej, słowo.

- Co? - Jedziemy?

Gadam z twoim starym.

- Anno? - Co?

- Daj znać, jak się czujesz. - Dobra.

Zadzwoni.

Wciąż nie odbiera.

Poszukam jej.

- Jechać z tobą? - Wolę sam.

Słucham?

Cześć.

Tu Finnur, ojciec Anny.

Dokończymy kiedy indziej. Zamknijcie za sobą.

Cześć.

- Jest tu Anna? - Zaczekaj.

Anna!

- Przyszedł twój tata. - Bez jaj. Spław go.

- Czego? - Cześć.

Nie jesteś w domu? Miałaś zadzwonić.

Kazałeś mi odpocząć. Nie wszystko jedno gdzie?

- Dopiero wyszłaś ze szpitala. - Boże, nie świruj!

Wzięłam coś na sen, ale ty musisz za mną łazić.

To przez ciebie jestem taka spięta. Daj mi spokój!

- Posłuchaj... - Nie.

- Proszę cię... - Za późno na to.

Zostaw mnie w spokoju.

Powtórzmy to niedługo. Fajnie było.

Jest na haju.

Ma to od ciebie?

Niby co?

Zabieram ją, albo złożę na ciebie doniesienie.

Rób, co chcesz, przyjacielu.

Ale musisz się liczyć z konsekwencjami.

Musieliśmy przesłuchać córkę, ale nie chciała z nami pójść.

- Nieletnią zabralibyśmy siłą. - A narkotyki?

Zaprzeczył, jakoby coś miał.

Bez nakazu przeszukania nie wejdziemy.

Doradzam wydział narkotykowy.

Prowadzą anonimową linię.

Do przeszukania musimy mieć nakaz sądowy.

I pewną przesłankę.

I nawet jeśli coś znajdziemy,

trzeba będzie długo czekać na wyrok.

Nie ma szybkiego rozwiązania.

Coś chyba można zrobić?

Badamy wszystkie ślady.

Co z tego wyniknie, to już inna sprawa.

A gdyby to było pana dziecko?

Już nie jest dzieckiem.

Wedle prawa jest dorosła.

Wiem, co pan czuje. Widziałam to wiele razy.

Ale niewiele pan może.

Już to słyszałem.

Jest bystra.

Tacy faceci są intrygujący, ale zauroczenie szybko minie.

Na pewno zmądrzeje.

A jeśli nie?

Zawsze chętnie pomogę. W razie czego proszę dzwonić.

Uważaj, bo się pokaleczysz.

Tatku...

Co tu właściwie robisz?

Potrzebuję na autobus.

Byłam w okolicy na imprezie, a teraz jadę do centrum.

Jest wpół do czwartej, nic nie jeździ.

- To taryfą. - Umyj się.

Odwiozę cię do domu.

Skręć tu.

Dokąd jedziemy?

Zobaczę, czy Ottar tu jest.

O tej porze?

Co?

Tato...

- Powinnaś odpocząć. - Żartujesz? Tu wysiadam.

- Nie wygłupiaj się. - Wcale mnie nie słuchasz.

- Pójdę pieszo! - Co ci jest?

Zaczekaj. Anno!

Nie rób głupstw.

Dokąd idziesz?

Dziecko...

Wyjedźmy gdzieś.

- Tylko we dwoje. - Nie mogę.

Poradzimy sobie z tym.

- Nie mogę tak bez Ottara. - Poczeka na ciebie.

- Poczeka? - Tak.

Może to wam wyjdzie na dobre.

Okaże się, czy macie być razem.

Tato...

Ja go kocham.

Do szaleństwa.

No co?

Uważasz, że to palant.

A on wcale taki nie jest.

Po tym, co bierzesz, nie myślisz jasno.

Otrzeźwiej, a potem może zyskasz pewność, czy go kochasz.

Ja ci się zwierzam z moich uczuć, a ty je bezwzględnie depczesz!

- Nie mówię, że kłamiesz. - Jak to nie? Nienawidzisz go.

Nieprawda. Nawet go nie znam.

- Anno? - Idź sobie.

- To ja. - Nie chcę cię widzieć.

- Idziemy na spacer. - Też się przejdę.

Krótko, bo mi zimno.

Numer alarmowy.

Przyślijcie tu policję. To bardzo pilne.

- Numer 26? - Mieszkanie 702.

Proszę podać...

- Jest tata? - Tak.

- Mogę z nim pogadać? - Tak...

Ottar?

O co chodzi?

- Jak się macie? - Dobrze.

- Co ty odstawiasz? - Słucham?

Po pierwsze: ten, kto się włamał, mógł podrzucić dragi.

Puścili mnie bez postawienia zarzutów.

Po drugie: sąsiadka z przeciwka cię widziała.

Spokojnie, nikomu nic nie powie.

I w końcu...

nie zadzieraj ze mną.

Anna sama pudruje sobie nos.

- Naprawisz to. - Co?

Ktoś musi zapłacić za towar.

Cena hurtowa to 6 milionów.

Jeśli oni cię dorwą, to będzie dużo więcej.

Nic ze mnie nie wyciśniesz.

Nie bądź głupi.

Lepiej układać się ze mną niż z tamtymi facetami.

Dawaj kasę, inaczej zrobi się paskudnie.

Nic ode mnie nie dostaniesz. Idź do diabła.

Ty kretynie!

Wciąż nie łapiesz?!

Kretyn!

Wezwałam policję.

Sam jesteś sobie winien.

Biedaku...

Cześć, tu Anna. Baluję...

Przeszkadzam?

Mamy ciężki przypadek. Ofiara brutalnego pobicia.

Mógłbyś rzucić okiem?

Uszkodzone oko, krwiak mózgu,

zapadnięte płuco i do tego zawał.

Do operacji.

Wiadomo, kto to zrobił?

Bandyci napadli go w domu.

Jego syn był im coś winien.

Strzelili mu w pierś.

W nabojach były pocięte gwoździe.

Ból musiał być potworny.

Ale przeżył.

- Złapali ich? - Nie i pewnie nie złapią.

Ottar!

Masz?

- Pogadajmy. - Dobra. A kasę masz?

W porządku. Chodź.

Jest forsa?

Trzy miliony.

- Trzy? - Jeśli zerwiesz z Anną.

To nie ma związku.

Nie moja wina, że mnie nie lubisz.

Ma być 6 milionów.

Płać i już.

Kto ci obił gębę?

- Co ty pieprzysz? - Kto?

Jak mówiłem, masz tu 3 miliony.

Reszta, gdy się od niej odczepisz.

Staruszku?

Na słówko.

Słuchaj...

Ty baranie!

Nie wiesz, na co mnie naraziłeś.

Nie mów nic glinom, bo dorwą cię ludzie, których lepiej unikać.

Chcesz osierocić córeczki?

Tego chcesz?

- Gnoju! - Puszczaj!

Pieprzony gnój!

Wróć do domu, było włamanie.

Tu Solveig. Nagraj wiadomość.

Nic ci nie jest?

Zostawili otwarte drzwi?

Chyba nic nie zginęło. Tylko zdemolowali dom.

Nie ma żadnych śladów włamania.

- Może pani nie zamknęła? - Nie.

Byli nawet u Hrefny.

Hrefna...

Dzień dobry.

Jestem ojcem Hrefny. Gdzie jest? Nie czeka przy bramie.

Nie wiem, może poszła z Eyją.

Sprawdzę. Dziękuję.

Cześć, Eyja.

- Wiesz, gdzie jest Hrefna? - Pojechała z kimś.

- Jak to? Jakim samochodem? - Jakimś czarnym.

- Była w nim Anna? - Tak.

Dziękuję.

- Anno, co ty wyprawiasz? - No co?

Zabrałaś siostrę, nic nam nie mówiąc.

Ottar postawił nam lody. Miałam zadzwonić.

- Gdzie jesteście? - Prawie w domu. Nie świruj.

- Cześć, tato. - Cześć.

Kupili mi lody z posypką.

To miło. Idź do domu, mama czeka.

Pa, Pączusiu.

- Chodź po zaproszenie na urodziny. - Zaraz wrócę.

Cześć, Hrefna!

- Zostaw ją w spokoju. - To tylko ostrzeżenie.

Że się wpakowałeś.

Dam ci resztę i się odczep.

Tylko że to było 6, w hurcie.

Ale teraz chcą jak za detal, 12. Jeszcze 9.

I koniec z lodami.

- Grozisz mojemu dziecku? - Nie grożę.

Ale jeśli chcesz,

to sprawdzę, czy żonka ma tak samo ciasną jak Anna.

Ktoś splądrował dom.

- Mieli włamanie. - Serio?

Jutro dostaniecie swoją kasę.

Wyjedźmy gdzieś.

Daleko od tego syfu.

Dokąd?

Zamknij oczy.

- Po co? - Zamknij.

Bawiliśmy się tak z mamą, kiedy dopadała ją chandra.

Otwórz oczy.

Teraz zakręcę, a ty daj palec.

Pojedziemy tam, gdzie trafisz.

Zamknij oczy.

I pokaż.

Dokąd jedziemy?

- Norwegia. Jeszcze raz. - Nie, patrz.

Padło na Stavanger.

- Stavanger? - Tak.

- Nie chcę tam jechać. - Dlaczego?

Tam jest fajnie.

Pompują ropę.

Pracują po 4 godziny dziennie.

A jak urodzisz dziecko, dostajesz 2 lata urlopu.

- Następny o pół do drugiej? - Tak.

- Lunch na stołówce? - Chyba zjem kanapkę u siebie.

- Tonę w papierach. - Idź, dokończę.

Ottar?

- Cześć. - Masz resztę?

Wsiadaj.

- Masz? - Tak, ale tu ci tego nie dam.

Dokąd jedziemy?

Może Anna ci nie mówiła, ale była wcześniakiem.

To był ciężki poród.

Gdy przyszła na świat, jej serce nie biło i prawie umarła.

Zrobię wszystko, żeby ją ratować.

Rozumiesz?

- Masz forsę? - Tak, z tyłu.

Więc to załatwmy.

Jak gdzieś zaparkuję.

- Co ty robisz? - Zakładaj.

Na nogi, a potem ręce.

- Albo co? - Co?

- Strzelisz? - Jeśli mnie zmusisz.

Pogarszasz sprawę.

Musimy ich spłacić.

Zwiąż się.

Poszedł!

Cholera.

Finnur?

- Dzwonię i dzwonię. - Przepraszam.

Zdrzemnąłem się i nie słyszałem dzwonka.

- Ile lat ma pacjent? - 9.

Szlag by to...

Jak to wygląda?

Trochę ciasno. Otrzyj mi czoło.

Ale dam radę.

Ciśnienie 60.

USG.

Cholera.

Przebiłem.

Otwieramy go.

Przygotować salę!

Potrzebujemy sali operacyjnej, natychmiast.

Stan jest krytyczny, utrzymujemy go w śpiączce.

Ale jest stabilny.

To miał być prosty zabieg. Co się stało?

- Rozumiemy państwa. - Zawsze istnieje ryzyko.

Sprawa okazała się bardziej złożona, niż sądziliśmy.

- Słucham? - Gdzie jesteś?

W szpitalu, a co?

Wszyscy goście już są.

- Jacy goście? - Dziś są urodziny Hrefny.

- Nie mów, że zapomniałeś. - Nie.

Coś mi wypadło. Nie mogłem wyjść.

Ale się postaram.

- Dobrze. Do zobaczenia. - Pa.

- Tatuś! - Cześć, skarbie.

- Co cię zatrzymało? - Operacja. Później ci opowiem.

Czy Eyja może u nas spać? Jej mama się zgodziła.

Nie dzisiaj, kochanie.

Innym razem.

- Wszystko gra? - Tak.

Wykąpię się i zaraz przyjdę.

Tato?

Zapomniałeś, że mam urodziny?

Nie, tylko miałem dziś bardzo dużo pracy.

Zapomniałem tylko o życzeniach.

Wszystkiego najlepszego.

Tatusiu, nie zapominaj o mnie.

Nie zapomnę.

Nigdy.

Przejadę się jeszcze.

Uspokój się.

Zszyłem ranę.

Nie miotaj się, bo się otworzy, a nie mam dla ciebie krwi.

Pogięło cię?

Nie przyjąłeś mojej oferty.

Nie chciałeś zostawić Anny, więc sobie pogadamy.

Finnur... dajmy temu spokój.

Wezmę to na siebie.

Wypuść mnie.

Nic nie powiem glinom.

Przecież wiesz.

Za późno na układy.

Zabijesz mnie?

Chcę, żebyś na zawsze zniknął z mojego życia.

Wal się.

Wal się!

Co robisz?

- Co to jest? - Midozolam i Diazepam.

Pośpisz po tym do jutra.

Ale nie zaśniesz od razu. Zdążysz jeszcze pomyśleć.

- Nie możesz tego zrobić. - Dlaczego?

W szpitalu mam pełno leków.

Mogę cię usypiać i budzić, kiedy zechcę.

Nigdzie nie pójdziesz.

Będą mnie szukać.

I mogą nie znaleźć.

Zaginął jakiś diler.

Kogo to obchodzi?

Blefujesz.

Przekonajmy się.

Kiedy jutro zaczną się koszmarne skurcze mięśni,

będziesz wiedział, czy blefuję.

Poczujesz.

Po kilku dniach boleści miną,

bo z braku krążenia przestaną działać nerwy.

Pojawią się owrzodzenia.

Czyli odleżyny.

Skóra zacznie ci pękać pod ciężarem twojego własnego ciała.

Wtedy powróci ból. Znowu go poczujesz.

Prawdziwy ból.

Już nie żyjesz!

Ottar?

Widziałem wielu po morfinie,

którzy błagali, żebym skrócił ich męki.

Antybiotyki ci nie pomogą.

Wda się infekcja i zaczniesz gnić żywcem.

Poczujesz smród własnej, rozkładającej się skóry.

Potem pojawią się muchy i larwy,

i zaczną się wgryzać w twoje ciało.

Jesteś trupem.

Coś się stało?

Ottar przepadł.

Wyszedł rano i nie wrócił.

Wyłączył telefon.

Pytałam, ale nikt nie wie, gdzie jest.

A potem jedna pani przyprowadziła Bulla.

Znalazła go samego.

Wszędzie szukałam, dzwoniłam po znajomych.

Nigdzie go nie ma, zniknął.

Możemy zadzwonić na policję, żeby oni go poszukali?

Kiedy się odzywał?

Dzwonił około południa i powiedział, że wraca do domu.

Coś mu się stało.

Nie warto na razie angażować policji.

Skoro rozmawialiście w południe, może się jeszcze pokaże.

- Połóż się, odpocznij... - Nie mogę.

Rano to zgłosimy.

Czyli ostatni raz dzwonił do ciebie z siłowni?

Tak, miał się jeszcze wykąpać.

Wydawał ci się jakiś nieswój?

Nie.

Spytałam, co zjemy i miał coś kupić po drodze.

- Mówił gdzie? - Nie.

I więcej się nie odezwał?

Wkrótce potem do niego dzwoniłam...

ale nie odebrał.

Rozumiem. A jak wrócił pies?

Ma na obroży numer. Znalazła go jakaś pani.

Dzwoniła, mam jej telefon.

Nie poszłaś od razu do rodziców, tylko czekałaś jakiś czas.

Zgadza się?

Tak.

Jak długo?

Nie jestem pewna.

- Tato? - Było już po północy. Dość późno.

Dziś rano też go szukaliście?

Byliśmy w mieszkaniu.

Zajmiemy się tym.

To cześć. Dzięki, że ze mną przyszliście.

- Już idziesz? - Pójdę go poszukać.

Wróć do domu.

Nie jestem w stanie siedzieć bezczynnie i czekać.

Pożyczysz mi trochę forsy?

Nie mam na telefon i taksówkę.

- Możemy cię zawieźć. - Nie.

Cała się trzęsę, muszę się uspokoić.

- Obejdzie się. - Anno?

Anno. Wytrzymaj.

Otrzeźwiej. To minie za parę dni.

Chcesz pieniędzy?

- Dzień dobry. - Witam.

Jestem Kolbrun, matka Ottara.

Na policji mówili, że Anna tu jest, ale nie odbiera.

- Zastałam ją? - Kto to?

Dzień dobry.

Jestem matką Ottara.

Ach tak... Proszę.

- Dziękuję. - Proszę wejść.

To jest Anna?

Jej młodsza siostra, Hrefna.

Zaparzyłem kawę.

- Tak? - Cześć, tu Margret.

- Słucham. - Chodzi o tego operowanego chłopca.

Rodzice żądają wyjaśnienia, co się stało.

W poniedziałek złożymy raport.

Dobrze, ale chcę też, żebyś się z nimi spotkał.

Teraz?

Właśnie u niego są, a stan wciąż jest krytyczny.

Trochę to nie w porę.

Nie będę cię pouczać o priorytetach.

A to jest ważna sprawa.

Naprawdę ważna.

To pewnie dom ojca.

Anna mówiła, że cię lał.

To było tu? W tym domu?

A teraz ty robisz to mnie.

Tak samo jak twój stary.

Ale numer.

A matka?

Też tu wtedy była?

Miała to gdzieś?

A może ją też bił?

Moi rozwiedli się, gdy miałem 5 lat.

Matka poznała Erika.

Nienawidził mnie. I jej chyba też.

Katował nas oboje.

Najpierw mnie...

a potem ją.

Później ją posuwał.

Miło, nie?

Leżałem ze złamanym nosem, bojąc się wstać i słuchałem.

Najpierw płacz.

Potem trzeszczenie łóżka.

A potem...

leżałem ze sztywnym, wyobrażając sobie, że jestem nim...

i posuwam matkę.

A potem, że sam ją biję za to, że jest z tym wieprzem.

Znasz to uczucie?

- Słucham. - Gdzie jesteś?

Jadę do domu. Co jest?

Dzwonili ze szpitala, szukają cię.

Dopiero tam byłem.

Chodzi o to operowane dziecko.

Widziałem, nie mogłem odebrać. Porozmawiamy w domu?

- Dobrze. - Pa.

Finnur?

Naprawdę bardzo żałuję.

Chciałem się z tobą dogadać.

Bo bardzo mi zależy na Annie.

Ale wy macie dosłownie wszystko. Nie pasuję do waszego świata.

Nie wpuściłbyś mnie i ja to rozumiem.

Chcesz mnie usunąć z drogi.

Chcesz się mnie pozbyć, bo jestem nikim.

Będę się trzymał z dala.

Co robisz?

Wiem, jak to zrobić.

Chcesz gwarancji? Dobra.

Mam na siłowni szafkę. Numer 389.

Szyfr do kłódki: 667.

W szafce jest kilo kokainy.

Wziąłem na kredyt, żeby sprzedać i spłacić dług.

Spuść to w kiblu, to zniknę.

Będę musiał wiać, inaczej mnie zabiją.

- Powtórz numer. - Szafka: 389...

kłódka: 667.

Odpowiadam za to głową.

W życiu nie znajdę 15 milionów.

A mieszkanie i wóz?

Nie są moje.

Kup mi bilet na samolot i odwieź na lotnisko,

- a wyjadę na zawsze. - Dokąd?

Do ojca, do Norwegii.

Mieszka w Norwegii?

Tak. Załatwi mi pracę i zacznę od nowa.

Nie chcę umierać. Chcę uciec od tego syfu.

- Tata mieszka w Norwegii? - Tak.

A gdzie dokładnie?

W Stavanger. Właśnie tam.

- Mam uwierzyć? - Tak! Mówię prawdę!

Słowo daję.

- Przysięgam, wyjadę. - Słyszałem.

- Obyś mówił prawdę. - Tak. Przysięgam, wyjadę.

Proszę, wysłuchaj mnie. Mam dość.

Nie dawaj mi tego! Już więcej nie mogę!

Finnur...

Błagam...

Finnur?

Obiecuję, że wyjadę.

- Finnur się znalazł? - Nie.

- Próbuj dalej. - Jasne.

- Halldor walczy z krwotokiem. - Idę tam.

Wykluczone. Jeśli znów coś się stanie...

Jestem do tego najlepszy, wiesz o tym.

Posłuchaj...

Pozwij mnie, wywal, co chcesz, ale idę.

Dajcie lupy.

- Nareszcie. - Co się dzieje?

- Mów. - Mamy krwotok.

Pokaż.

- Głębiej. - Główna zasłania.

Możesz sięgnąć głębiej.

A niby co robię od godziny?

Skup się i trzymaj.

Tracimy go.

Nie panikuj, damy radę.

- Tracę go! - Dawaj, przejmuję.

Doświetlcie.

Już prawie to mamy...

Dobra, tniemy.

Wszystko się udało.

Zatrzymaliśmy krwotok i jesteśmy dobrej myśli.

- Słucham? - Mówi Birna, z policji.

Tak?

Nie mogę się dodzwonić do Anny.

Ja też. Jest coś nowego?

Mógłby pan przyjechać na komendę?

- Teraz? - Mógłby pan pomóc.

- Dobrze. - Świetnie. Dziękuję, czekam.

Są słabe, ale może pozna pan wóz albo kierowcę.

Zobaczmy.

Samochodu nie poznaję.

Kierowcy też prawie nie widać.

- Nie macie lepszych zdjęć? - Niestety nie.

Ale jest tablica.

Skradziona z innego pojazdu.

Nie ma nic z kamer drogowych?

Wciąż szukamy.

- Był pan z Ottarem w kontakcie. - Raczej nie.

- Nie. - A jednak.

Mamy wykaz jego połączeń.

Ostatnio pan do niego dzwonił.

To możliwe.

Najwyraźniej, kiedy szukałem Anny.

Na pewno nie ma pan nic więcej do powiedzenia?

Nie, nie sądzę.

To formalność, ale gdzie pan był w piątek około południa?

W szpitalu, na operacji.

Czy ktoś może to potwierdzić?

Po co?

Jestem podejrzany?

Wykluczamy wszystkie możliwości.

Nie chciałem!

Nie chciałem!

Wcale tego nie chciałem!

Ottar?

No już.

Ottar?

- Co mamy? - Leżał na parkingu.

Słaby puls, uraz głowy i jakiś biały proszek.

Ściągnijcie neurochirurga.

I trzeba mu zrobić tomografię.

Leżał pobity na parkingu. Przekładamy.

Tętno słabnie.

Do tego jest ranny w brzuch.

Brak tętna.

To szwy?

- Co za cholera? - Kroplówka.

Podłączcie monitor.

Defibrylator.

Uwaga.

Chyba go mamy!

Żyje.

Reaguje.

Chyba wraca.

Słyszysz mnie?

Jak tam?

Brak tętna.

Jeszcze raz.

- Adrenalina. - Podaję.

Dawaj! Ocknij się!

Finnur?

Finnur.

Obserwowałem pacjenta po operacji.

Zobaczyłem ogień, zbiegłem na dół i wtedy go rozpoznałem.

Nie był pan tu przypadkiem?

Nie. Miałem dyżur.

Pracuję tu.

- Był pan tu od... - Cały dzień.

Wyszedłem tylko na komendę. Potem wróciłem...

Przepraszam. Dzwoniła Anna. Jedzie tu.

Już idę. Skończyliśmy?

Na razie tak.

Gdzie on jest?

- Chcę pogadać. - Nie żyje.

- Co? - Umarł.

Nie daliśmy rady.

Już dobrze.

No już.

Jedźmy do domu.

Spytam, czy przyjmą ją jeszcze dziś.

Wciąż śpi. Daj znać, co powiedzieli.

Dobrze.

Ford Explorer z 2003.

Sfotografujcie ten odcisk. Pod tym kątem.

Finnur?

Co się dzieje? Gliny o ciebie wypytują.

A dokładnie?

Czy miałeś wczoraj dyżur.

Co powiedziałeś?

- Że byłeś, gdy wychodziłem. - Coś jeszcze?

I o piątek, między operacjami.

Byłem. Powiedziałeś im?

- Tak, ale cię nie widziałem. - Dori...

Wiesz, że byłem.

SKAŻONE ODPADY DO SPALARNI

Wróżko, wróżko, pytań do ciebie wiele mam.

Powiedz mi prawdę, to złoto ci dam.

Ale spłoniesz w ogniu...

- Ma pan dwie sztuki broni. - Zgadza się.

Możemy zobaczyć?

Oczywiście.

Są w szafce w garażu.

Sprawdzisz?

Ma pan może takie buty?

Nie, nie mam.

Na pewno?

Proszę się przyjrzeć.

Nie, nigdy takich nie miałem.

Aresztuję pana...

za zabójstwo Ottara Kolbrunarsona.

Ma pan prawo milczeć,

wszystko co pan powie, może być wykorzystane w sądzie.

Ma pan prawo do adwokata. Rozumie pan?

Na pewno nie chce pan adwokata?

Nie potrzebuję. Byłem wtedy w szpitalu.

Finnur...

w końcu każdy pęka.

Wreszcie trafimy na jakiś błąd.

Będziemy drążyć każdy szczegół, aż dojdziemy do prawdy.

I wtedy pękniesz.

Mam dzieci i mogę cię zrozumieć. Ale to beznadziejne.

No dobra.

Wróćmy do tych pieniędzy,

które mu dałeś.

Jak już mówiłem...

- dałem mu pieniądze... - I to dużo.

Zapłaciłem mu...

- żeby dał Annie spokój. - Ale tego nie zrobił.

Więc postanowiłeś go zabić.

Nie śrut, a pocięte gwoździe.

Potem minęło kilka dni, a on wciąż żył.

Miał na rękach ślady po więzach.

Może myślał o tobie.

- Tato... - Co robicie?

Żył, gdy go szukałaś.

Żył, gdy zgłaszałaś jego zaginięcie

- i gdy wszędzie go szukałaś... - Co wy robicie?

A ojciec go nie lubił.

Nie, ale...

- Zapłacił, żeby z tobą zerwał. - Dość tego.

Powiedz, co się stało. Musisz postąpić właściwie.

Wystarczy.

To prawda, nie chciałem, żeby z nią był.

I zapłaciłem mu.

Dla córki byłeś gotów na wszystko.

- Tak nie wolno. - Zabiłeś.

Nie zrobiłem tego.

I teraz chcę adwokata.

Spójrz.

Na jego twarz. Gdy go ostatnio widziałaś,

- co mówił? - Nie pamiętam.

- Dosyć. Żądam adwokata. - Birna!

Zróbmy przerwę.

Nie możemy tego ciągnąć, bo zażądał adwokata.

Brak twardych dowodów,

a on ma alibi.

Wiem, ale sprawa wciąż jest otwarta.

Przepraszam, przesadziłam.

Ale może coś sobie przypomnisz i wtedy...

Chciał wyjść na prostą.

Chciał to rzucić i mieliśmy wyjechać.

Mnie też wspomniał, że chciał wyjechać do ojca, do Norwegii.

Chyba ktoś mu groził.

Mówił o Stavanger.

Sprawdzimy to. Mówił, kto to był?

Nie ale mógł mieć kłopoty.

Bił się, całą twarz miał w sińcach.

Być może miał jakieś długi, a wiesz, jak to się kończy.

Kiedy z nim rozmawiałeś?

Skąd wiesz o ojcu w Norwegii?

Jego stary to palant,

nigdy nigdzie nie był i miał go gdzieś.

Olał nawet pogrzeb.

- Anno... - Nie kłam.

Dzień przed zniknięciem...

żartował ze mną o wyjeździe.

Wziął globus...

a ja przypadkiem wskazałam Stavanger.

Norwegię.

Musiał ci o tym powiedzieć potem.

Chciałem cię uratować.

Żeby cię nie stracić.

On by cię zniszczył.

On mnie kochał.

Anno...

Anno...

Porozmawiajmy.

Wystąpili

Wersja polska: Platforma nc+ Tekst: Anna Wichlińska-Kacprzak