Original subtitles

Het belangrijkste in m'n leven naast m'n werk was Robert.

M'n laatste boeken verkochten niet goed.

Ze waren te romantisch en bevatten te weinig seks volgens m'n uitgever.

Het publiek wil mooie verhalen, maar ze moeten erotisch zijn.

Verhalen vol beschrijvingen van seksuele relaties. Ware pornografie.

Vind je niet dat je te veel werkt? Je moet het eens rustig aan doen.

Denk ook eens aan mij. Het lijkt alsof ik niet meer voor je besta.

Doe niet zo mal. Maar je weet dat m'n werk belangrijk voor me is.

Ga jij maar slapen. -Kom je niet mee?

Nee, ik moet vannacht werken. -Oké, welterusten, schat.

Ik was weer begonnen met werken toen m'n uitgever me belde.

Ze vertelde me dat m'n laatste boek niet goed liep.

Ze ging een ontmoeting regelen met mijn fans in een boekenwinkel.

Ik zal er morgen zijn. Tot ziens.

Ik moest opnieuw beginnen. Dit zou weer een flop zijn geworden.

Ik moest rusten om de volgende dag op m'n best te zijn.

Dat van die boekenwinkel was een goed idee.

Meridian zorgde altijd goed voor mijn carrière.

Ze wist dat ik het de laatste tijd moeilijk had.

Mag ik uw handtekening? -Tuurlijk.

Dank je wel. -Graag gedaan.

Deze ook graag.

Alsjeblieft. -Dank u.

Ik hou van al uw boeken.

De verhalen zijn zeer interessant.

Maar de vraag is?

Komen de verhalen uit uw fantasie.

of heeft u ze persoonlijk beleefd?

Voor Victor Vidal.

Ik kan je helpen bij je volgende boek.

Bel me.

Voor Helga alstublieft.

Voor Thomas alstublieft.

Meridian is een zeer diplomatieke vrouw.

Ze is niet alleen m'n uitgever, maar ook m'n beste vriendin.

Hoewel er veel lezers kwamen, liep de verkoop niet bijzonder goed.

Ze zei dat ik een vakantie moest nemen om na te denken.

Een tijdje ertussenuit om nieuwe ideeën op te doen.

Ik besloot haar advies op te volgen.

Robert was nog niet thuis.

Dat was niets voor hem. Hij vertelde me altijd waar hij was.

Vooral als hij laat zou zijn.

Net toen ik echt zin had om te vrijen.

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

Ik probeerde te werken...

maar behalve de titel kon ik niets verzinnen.

‘Dangerous Things'. Waarom had ik zo'n vreemde titel bedacht?

Ik wilde vrijen, en deze titel verraste me.

Ik wilde Robert. Eigenlijk wilde ik gewoon een man.

Ik moest denken aan de man van de boekenwinkel.

Hij had indruk op me gemaakt. Z'n stem. Z'n zelfvertrouwen.

Helaas ben ik nu niet thuis. Spreek een boodschap in en ik bel je terug.

Wat ben ik een idioot. Een vreemde bellen op dit late uur.

Wie denk je dat je bent om me zo laat te bellen.

Sorry. Ik wou je niet storen maar ik zag je nummer op m'n nummermelder.

Wie is dit? Victor Vidal.

Ben je er nog? -Hoe kom je aan m'n telefoonnummer?

Ik zag dat je gebeld had.

Ik vroeg me af wat je wilde. -Het spijt me.

Ik dacht dat ik een journalist belde die ik vandaag ontmoet heb.

Die bel je wel wat laat, nietwaar? -Het spijt me.

Je bent alleen thuis, hè? -Hoe weet je dat?

Stephanie is mijn dochter. -Waar heb je het over?

Stephanie is mijn dochter en Robert's minnares.

Wat bedoel je? Robert kent geen Stephanie. Rot op.

Stephanie.

Hallo? -Is dit Stephanie Vidal?

Ja, met wie spreek ik? -Slet.

Dat was de druppel. Ik besloot op vakantie te gaan zonder Robert.

Hij had blijkbaar andere afleiding.

Ik ging naar Brazilië.

Wat een geweldig land. Ik wist niet dat ik er zo van zou genieten.

Het was duidelijk dat ik er eens uit moest.

Ik werd meteen overstroomd met nieuwe ideeën.

Toen ik door deze fascinerende stad reed, zag ik een man liften.

Normaal gesproken zou ik nooit stoppen, maar deze keer.

Hij was een Fransman en hier op vakantie om het carnaval te zien.

Hij heette Allen. En hij was bijzonder knap.

Terwijl we spraken, moest ik steeds naar z'n lichaam kijken.

Hij had een geweldig lichaam.

Toen we bij z'n hotel kwamen, gaf hij mij z'n kamernummer.

Het moest door de hitte komen dat ik verlangde naar een vreemde.

Ik was gecharmeerd van z'n Franse accent en z'n prachtige lichaam.

Ik was in lange tijd niet zo opgewonden geweest.

Ik kon maar beter gaan wandelen en de stad gaan bekijken.

Maar misschien ga ik toch naar Allen toe.

Misschien wil hij ook wandelen en de schoonheid van Bahia ontdekken.

Of de carnavalsfeer proeven.

Ik vertelde hem over mezelf, en hij deed hetzelfde.

Hij was architect en woonde in Parijs.

We wandelden urenlang. Ik was blij en voelde me ontspannen bij hem.

Ik dacht niet aan Robert. Ik werd overspoeld door de situatie.

die zo anders was dan m'n dagelijkse routine.

Hij nodigde me uit voor een avond met z'n vrienden. Ik accepteerde.

Wat is de wereld toch klein.

Wie had gedacht dat we elkaar hier zouden ontmoeten?

Mag ik je voorstellen aan Monique. Ze is een oude vriendin van me.

Wat doe je hier? Verblijf je ook in dit hotel?

Ik wacht op m'n vrienden. -Ik moet weer gaan.

Ik wil verder niet storen. -Ik wil je eigenlijk nog spreken.

Dat weet ik, maar dit is niet het geschikte moment.

Hier heb je m'n kamernummer.

Bel me maar wanneer je wilt.

Ik kon het niet helpen. Deze man fascineerde me.

Ik wist dat Allen 't zou begrijpen. Ik zou hem die avond toch ontmoeten.

Allen nam me mee naar z'n vriend Miguel, samen met nog een stel.

Miguel was met een meisje dat met hem wou vrijen.

Maar hij bleef constant naar mij kijken.

Ik genoot ervan. Op een gegeven moment ging het meisje weg.

De atmosfeer werd opwindend, en ik liet mezelf gaan.

Hoe gaat het met je nieuwe boek? -Niet zo goed.

Ik heb alleen nog maar een titel. Ik kwam naar Brazilië.

om inspiratie op te doen. -Dat snap ik.

Je moet hier genoeg nieuwe ervaringen op kunnen doen.

Hoe kan het dat je alles over iedereen weet?

Hoe wist je van mijn man en Stephanie? Als het al waar is?

Stephanie is mijn dochter. Misschien had ik het je niet moeten vertellen.

Ik wil je voor vanavond uitnodigen bij een paar van Monique's vrienden.

Ik weet niet of ik vanavond kan. -O juist. Die Franse jongen.

Hij is niet de juiste persoon voor jou.

Wie heeft je over hem verteld? -Ik zag je samen met hem.

Denk je echt dat je iedereen kunt helpen? Mij? Je vriendin Monique?

Hoe weet je wat goed of slecht is voor mensen?

Sorry. Ik wou je niet beledigen.

Maar ik heb al veel ervaren. Ik kan een bron van verhalen voor je zijn.

Luister naar mij. Je zult het beleven.

Je boek wordt een groot succes.

Ik had geen idee wat deze man van me wilde.

Elke keer als ik hem ontmoette, voelde ik vreemde emoties.

Ik genoot van de gevoelens die hij in me opriep.

Angst, nieuwsgierigheid en spanning.

Het was vreemd, maar ik mocht hem wel.

Ik voelde me aangetrokken door z'n stem en z'n zelfvertrouwen.

maar ik was ook bang. Ik kon niet slapen.

De dingen die ik ervaren had, raceten door m'n gedachten.

Ik wilde Robert bellen. Maar ik wist niet wat ik moest zeggen.

Ik was verward en doodsbang.

Ik was doodsbang door alles wat er met me gebeurde.

Het leek zo echt. Het moet de hitte zijn geweest waardoor ik zo droomde.

Wat een vreemde droom. Het klimaat heeft een vreemd effect op me.

Het gaf me geweldige ideeën voor m'n boek.

Wat een geweldige vakantie.

Ik belde Monique en samen met Allen en Miguel gingen we zeilen.

Het werd een hele opwindende zeiltocht.

Na het bekijken van het carnaval wou Miguel naar een kroeg.

Maar ik was uitgeput, en ik wilde even alleen zijn.

Ik vroeg Allen me naar huis te brengen. We lieten de rest achter.

Kijk, iedereen wil zijn leven veranderen.

Maar als ze de kans hebben te veranderen dan worden ze bang.

Ik kan jouw leven veranderen.

Kijk. Wil jij dat ook doen?

Ik weet wat je denkt.

Je durft het niet.

Weet je waarom. Je bent bang.

Ik kan alweer niet slapen.

Het komt vast door de hitte. Ik kan me niet ontspannen.

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

“@)

Weer een nachtmerrie. Waarom lijkt het allemaal zo echt?