Original subtitles

Trwanie w martwym związku to hamulec dla szczęścia.

Rozstanie, choć emocjonalnie trudne,

sprzyja autorefleksji i rozwojowi.

- Rozstanie? - Tak.

Marcus właściwie nie zdradził Emily,

ale w wyczerpującej, 72-godzinnej rozmowie pełnej łez i wyznań

uwydatniła się bolesna prawda o fundamentalnym braku porozumienia.

Emily zażądała rozwodu, a Marcus nie protestował,

być może czując, że sam też tego pragnie.

Umówiliśmy się na 400.

Plus 25 za każde piętro, plus koce przeprowadzkowe i wózek...

550.

Gdy tylko nie pozostawał bez ruchu w tej nowej, samotnej ciszy,

w której nasilały się tysiące jego wątpliwości,

Marcus czuł się dobrze.

Kompletnie, stuprocentowo.

Fasola, świetne źródło białka.

I wreszcie dwie łyżeczki masła orzechowego.

Co tam, siostro? Robię chili na kolację.

MIESIĄC PO EMILY

Będzie gotowe za osiem godzin.

Mam cheddar, szczypiorek, śmietanę...

Dlaczego tu jest taki burdel?

- Sorki... - I śmierdzi.

- Przewietrzymy! - Zdechną wszystkie ptaki!

To tylko chili!

Zabrałeś rower z korytarza?

Wybacz, zapomniałem.

Zabiorę, tylko tu ogarnę.

Weź ten rower albo wypierdolę go przez okno!

Dlaczego mi to robisz? Staram się wejść do zarządu.

Tyle razy mówiłam, a ty ciągle zostawiasz ten rower!

Nie chcesz chili?

A myślałem, że zjemy.

Masło orzechowe!

Tajny składnik. Zjemy chili z masłem orzechowym!

Kocham cię,

ale dziś mam własne plany.

Cool.

Też wychodzę po kolacji.

Każdy je chili przed wyjściem, co?

Zostawię je na jutro.

Poradzisz sobie sam?

Tak, tak.

- Dobrze. - Mam co robić.

W porządku.

- Chcesz trochę? - To moje zioło.

- Gdzie je znalazłeś? - Przy robocie kuchennym.

- Nie grzeb w moich rzeczach. - Przepraszam.

Tym mogłeś mnie obudzić. Nie wściekałabym się o bałagan.

- Zabierz rower z korytarza. - Dobra, dobra.

O Boże!

- Kocham cię. - A ja ciebie.

CO ROBISZ WIECZOREM?

CO ROBISZ WIECZOREM?

CO ROBISZ WIECZOREM?

OD FOLLOWERKI DO INFLUENCERKI W 140 ŁATWYCH KROKACH

Co tu robią kartony?

Przepraszam.

Mam kłopoty.

Rozumiem, ale je zabierz. Źle to wygląda.

- Chyba tu nie śpisz? - Nie no, stary!

MAM JUŻ PLANY.

ALE NIEDŁUGO NADRÓBMY.

JAK SIĘ TRZYMASZ?

- Facet! - Co tam, synku?

Włączam "Potwory i spółkę". A potem może i "Uniwersytet Potworny".

Wpadnij, jeśli ci nie przeszkadza siedzenie na zabawkach.

Nie rzucaj!

- Nie widziałem sequela, więc... - Jest obłędny.

Ale zaraz Ð dziś piątek, a ty jesteś singlem.

Idź poruchać, nie oglądaj kreskówek.

Żałosne!

Idź się bzyknąć.

- Ale... - Za tych, którzy nie mogą.

Czas dla dupy.

- Powiedz: "czas dla dupy". - Czas dla dupy!

Nie ty! Tobie nie wolno.

Rozkoszne te dzieciaki.

Czekaj. Przestań! Wiesz co?

Dupa!

Rozłączył się.

Fredrick!

Watkins.

Co byś powiedział na biurowe happy hour?

Tak.

- Popytam, czy ktoś ma chęć. - Wyślij obiegówkę.

Jasne.

Andy, robimy piątkowe chlanie!

- Jestem umówiony. - Co?

- Stażyści się zabawią. - Płacimy im alkoholem.

- Miłego! - Nie daj się prosić!

Niestety muszę iść.

No nie! Dopiero zaczynamy.

Z chłopakiem będziemy oglądać horror.

- Kto chce się skuć? - Jenna! Tak!

Obrobimy barek, Josha nie ma od lunchu. Bawimy się!

Świetny pomysł.

Chodź. Atak na barek Josha.

Tyle dobra się tam marnuje! Zaproś chłopaka.

- Co? - Zaproś go.

Niech przyjdzie do biura i schlajmy się razem.

Proszę!

Okej, Watkins, zróbmy to.

I patrzy na mnie tym wrednym wzrokiem. Mówię jej:

"Kurwa, Anne!

Jesteś pełnoletnia, ale póki mieszkasz u mnie,

nie będziesz się sprzedawać".

I zwinęłam jej Adderall.

Możemy trochę?

A po co go przyniosłam?

Chcesz jeszcze?

Z przyczyn czysto profesjonalnych.

Ty chcesz?

Kurde, daj.

Dobrze, Marcus.

Na wszelki wypadek.

Jasne.

Podoba mi się ten rozwiedziony Marcus!

Freddie, tańczymy.

SKOCZYMY COŚ ZJEŚĆ?

JASNE. ZDYCHAM Z GŁODU.

Ludzie, wychodzę.

Szok, że nie jadłeś uni. Bliżej.

Chcę zobaczyć twoją minę po pierwszym kęsie.

Dobre!

Pycha!

To afrodyzjak.

- Dobrze cię widzieć. - Nawzajem.

Minęło trochę czasu.

Przykro, że się rozwodzisz.

Ale jest plus: będziemy się spotykać.

Gratuluję sprzedaży firmy. Nie widzieliśmy się po tym.

Chyba nie. Kto by pomyślał? Byłem zakręcony jak ty.

I nagle...

olśnienie.

Koszula do noszenia na wierzch.

Obłęd!

Wreszcie ktoś rozwiązał ten problem.

Kutas z ciebie.

Jak tam w życiu singla?

Świetnie. Szaleję w apkach.

Swipe'uję w każdą stronę!

Yogi mówi, że mieszkasz u Idy.

Tak.

Niewygodnie mi na kanapie, ale jest, jak jest.

Wszystko gra?

Nie wiem.

Dociera do mnie, jak Emily dbała o nasze życie.

Pod różnymi względami. I...

Przejdziesz przez to, facet.

Hej.

Siadaj!

To jest Isabel.

Pracuje w Goldman Sachsie...

- W JP Morganie. - W JP Morganie.

To mój kumpel Marcus.

- Właśnie kończymy... - Tak?

- Zamówimy sake? - Jasne.

- Pięknie wyglądasz. - Pójdę już.

Musisz? Na pewno?

W porzo, stary.

- Ściski! - Miło było się spotkać.

Zawsze jestem.

- Dzięki. - Na razie!

- Jadłaś uni? - Uwielbiam je!

Ida... Próbowałem.

Naprawdę muszę z tobą poimprezować. Mogę przyjść?

Mój Boże. No dobra.

To jest Keiko.

Dzięki, że mogłem przyjść. Zawsze chciałem!

Serio? Dlaczego?

- Wszystko gra? - Tak.

Trochę mnie telepie po Adderallu.

- Chcecie? - Nie, zaraz wychodzimy.

Przyjdę po ciebie.

Adderall? Nie mogłeś znaleźć nielegalnego narkotyku?

No wiem, pochopna decyzja.

Widziałeś ją? Naprawdę mnie kręci,

więc mi jej nie wystrasz!

- Przystopuj trochę, opanuj się. - Jestem przystopowany i opanowany.

Spadaj, koleś!

- Zawsze się taki trafi. - Spoko.

Zawsze! Zaraz wrócę.

Dobra, załatw to.

CHCESZ SIĘ SPOTKAĆ? WYCHODZĘ Z IMPREZY.

Codziennie taka jazda.

Jest!

To ona.

Keiko, Ida, to jest Mia. Moja siostra Ida i jej koleżanka Keiko.

- Dzięki, że mogę się przyłączyć. - Świetnie, że jesteś.

Chciałem cię zobaczyć.

Naprawdę!

- Brałeś coś? - Tylko Adderall.

Oddajesz pracę semestralną?

Całe piętro w cholernym apartamentowcu Dakota.

Kim jest tajemnicza osoba w tym wielkim mieszkaniu?

Yoko Ono!

Były tobą zachwycone.

- Potrzebowałem tego. - O, tak. Naprawdę.

Cholera.

Szok, że to wiem.

W "Seksie w wielkim mieście" w tym parku brała ślub Miranda.

Ulubiony serial Emily.

Tak.

Przy okazji, współczuję.

Rozwodu.

Spoko.

Dobrze się stało.

Może da się to uratować?

Nie sądzę.

Dlaczego? Chciałabyś?

Nie wiem, to twoje życie.

Po tym, co między nami zaszło...

Zaraz! To był jeden głupi wieczór.

Mia.

Tak.

Ten głupi wieczór...

rozwalił moje życie!

Marcus.

Jestem szczery.

Nie obwiniaj mnie o to.

- Nie możesz. - Ani trochę?

To twoje sprawy, nie moje.

Telefony, esemesy, seksowne spojrzenia...

Źle zrozumiałeś.

No nie. Dobrze zrozumiałem.

- Mam faceta. - To dlaczego z nim nie jesteś?

Gdzie się podział?

Dlaczego ja tu stoję, a nie on?

- Pieprzyć to. - Wiesz co? Pieprzyć.

- Masz rację. - Pierdol się.

I nie bierz Adderalu, to nie 2004 rok, kretynie!

Robię, co chcę. Jestem dorosły.

KIAN PROSI O 179$. - Kurwa, nie.

Jesteś nadziany!

Coś się działo. Atakowała mnie jak jakiegoś dupka.

- Zdzira. - Bez przesady...

To zdzira.

- Ja mogę to powiedzieć. - W porządku.

To... wszystko jedno.

Ja płacę.

Proszę. Reszty nie trzeba.

- Dziękuję bardzo. - Nie ma za co.

Wyjdziemy stąd?

Jasne.

Do ciebie czy do mnie?

Do ciebie.

Wezmę na drogę pieczone ziemniaki. Jestem głodna.

Dobra.

Redaktor?

Cool. Dostajesz książki za darmo?

Tak. To jest najlepsze.

Moje marzenie:

mieszkanko w miłej dzielnicy pełne książek.

Też bym tego chciał.

Masz przy sobie dowód?

- Tak, dlaczego? - Musisz się wpisać.

Mieszkasz w żeńskim akademiku?

- Powiedz, że robisz magisterkę. - Jeszcze nie. Czwarty rok.

Okej...

pójdę już.

Serio? Nie jestem nastolatką.

Pokaż dowód.

Mam 22 lata.

- Nie będzie dziwnie? - Będzie, jak zechcemy.

Jestem tu asystentką, rządzę piętrem.

A współlokatorki?

Nie mam. O Boże!

Zajaramy... odprężysz się.

O rany...

Witam w moich skromnych progach.

Proszę.

Dziękuję.

Dmuchaj tutaj.

My na studiach używaliśmy...

rolki od papieru toaletowego z chusteczkami do suszarki.

Znam ten sposób od taty.

Zdrowie.

To wino deserowe?

Wiesz co? Nie czepiaj się mojego wina.

Mogę tu usiąść?

- Tak. - Na...

Chcesz coś jeszcze?

- Pieczonego ziemniaka? - Nie trzeba.

- Śmierdzą mi stopy? - Nie.

Pralka zepsuta, a skończyły mi się skarpetki.

- Marcus. - Tak?

Pozwolisz, żebym cię dosiadła?

Jasne.

Byłam na wykładzie "Przyzwolenie może być sexy".

Faktycznie!

- Mogę ci zdjąć koszulę? - Dobrze.

Na pewno jesteś redaktorem, a nie instruktorem crossfitu?

Daj spokój!

- Wiesz, co najbardziej lubię? - Co?

Obciąganie.

Naprawdę?

Kręcisz mnie.

Mogę wziąć twojego fiuta w usta?

Jasne.

Cholerne spodnie!

Przerwiemy na chwilę?

Wolisz zwykły seks?

Tak.

WEŹ JEDNĄ

No tak. Słusznie.

Zapomniałem.

W porządku.

Tak, włóż mi go!

Jak dobrze! Jest wielki!

- Orgazm! - Serio?

- Mieliśmy orgazm w tym samym czasie? - Skoro tak mówisz...

Znalazłeś mój punkt G.

Nie pożegnał się z Palomą.

Sześć lat później zobaczył ją na ulicy.

Rozpoznał jej beztroską aurę i szczery uśmiech.

Ale ona go minęła, jakby nigdy się nie spotkali.

Marcus był tylko punktem na długiej drodze Palomy do dorosłości.

Punktem, który stawał się coraz mniejszy,

aż zniknął.

Przepraszam.

Przepraszam.

Marcus nie był pewien, jak przywędrował pod swoje stare mieszkanie,

w którym snuł plany na przyszłość...

i gdzie jeszcze przed miesiącem mieszkał z Emily.

Może sprawiła to pamięć mięśniowa?

A może musiał je zobaczyć, żeby wszystko stało się prawdą.

Minęła dekada jego życia.

Czuł, jakby to było sto pór roku,

tysiąc wakacji, dziesięć tysięcy posiłków,

dwadzieścia tysięcy "kocham cię"

i równie wiele milczących oskarżeń...

Tekst: Karolina Bober