Original subtitles

Nie ma przeznaczenia. Ani bratnich dusz.

Nie ma jedności.

A jednak można powiedzieć, że dla człowieka

najistotniejsze jest pragnienie więzi.

Uważniej przyglądając się temu zjawisku,

zrozumiemy, że analiza jednego życia

nie powie nam wszystkiego.

Tequila!

WESELE DARBY I MAGNUSA

Gratuluję! Jesteś mężatką.

Na razie.

Dzięki!

Na każdy wybór jednej osoby

przypada odmienna droga kogoś innego.

Bulleit z lodem.

Marcus Watkins zawsze się przystosowywał.

Starannie budował różne warianty siebie,

by pokazać światu pewną fasadę.

Jego własne impulsy ginęły więc w ciągłym skrępowaniu.

Co tam, nerdzie?

Hej, kotku. Josh mnie ciśnie, żeby Keely napisała coś dobrego.

Skończ i zatańczmy!

Tak, jasne.

Daj mi sekundę.

CAŁY ROZDZIAŁ O KOSTIUMIE, ZA KTÓRY PRZEPROSIŁAM?

FANI DOCENIĄ SZCZEROŚĆ.

BZDURA, ALE DOPISZĘ.

Niech cię zdejmą z tych książek influencerek.

Chyba już da spokój. Znajdę cię.

Chcesz zajarać?

Nie, już spaliłem skręta.

Godzinę temu.

To jest historia Marcusa Watkinsa.

Zająłeś moją kryjówkę.

Nie.

To moja kryjówka.

- Przychodzę tu cały wieczór. - Okej.

- Przed kim się chowasz? - Przed Darby.

Każe mi tańczyć. Niech tańczy z mężem!

No co?

Jesteś z tych nietańczących na weselach?

Nie zatańczę w sali pełnej białych.

Wszyscy się odwracają i patrzą. Myślę: "Co jest?".

Znam to uczucie.

Ale też nie jestem najlepszym tancerzem.

Szkoda.

No! Już!

To głupie.

Przepraszam. Jakby BuzzFeed ożył i napisał książkę.

Jesteś krytykiem?

Blisko. Redaktorem.

Typowa reakcja.

Wybacz, spróbuję jeszcze raz.

- Niesamowite. - Dobrze.

Wiem, wiem.

Zabłądził czy co?

Cóż... panie redaktorze,

poleci mi pan jakąś książkę?

- A co lubisz? - Czytanie.

Mądrala!

Najlepsze, co ostatnio czytałem,

to S-F we wszechświecie, gdzie nie skolonizowano Haiti.

- Cool. A tytuł? - Książka jeszcze się nie ukazała.

- Miałeś jedno podejście. - Wiem.

Przepraszam.

Ta powieść jest naprawdę dobra, wciąż o niej myślę.

Napisał ją dzieciak,

kończy studia na Columbii.

Możesz mi to przysłać?

Dobrze.

Wpisz swój e-mail.

Przy okazji - Marcus.

Mia.

Jak trafiłeś na to żenujące wesele?

Moja żona pracowała z Magnusem.

Cool.

Zaproszenie nas zdziwiło. On nie jest blisko z Emily.

Emily?

Przy lodowym nalewaku z panną młodą.

To ma sens.

- Co to miało znaczyć? - Nic.

Wreszcie jest mój Uber!

- Miło było poznać. - Nawzajem.

Dla Marcusa sam związek z Emily był wyrazem buntu.

Rodzina nie pochwalała tego wyboru,

ale to był jego wybór i tylko to się liczyło.

Wjeżdża tort!

Na cześć młodej pary!

Postaw mnie!

- Postaw. - Okej!

Przepraszam.

No dobra. Kto chce tortu?

Kto chce?

- Kim jesteś? - Kolegą Magnusa.

- Zła odpowiedź! - Daj nóż.

Wyluzuj. Nie chcemy pozwu!

- Świetnie się bawiłam. - Wiem, Człowieku z blizną.

A ty?

Tak, tak, świetnie.

- Nie wszedłem na twój poziom. - Okej. Teraz schodzę.

Z nikim nie gadałeś?

Nie, musiałem załatwić sprawy z pracy.

Czuję, że widziałam, jak rozmawiałeś z dziewczyną.

- Czujesz, że widziałaś? - Tak.

- Kto to? - Koleżanka Darby z pracy.

Koleżanka Darby z pracy.

W ładnej czerwonej sukience.

Wyluzuj.

- Muszę się przespać. Dobranoc. - Dobranoc.

Chyba że chcesz seksu.

Tak, tak.

Jestem zmęczony.

W porządku. Kiedy tylko to powiedziałam...

Jutro.

- Jutro. - Damy czadu.

- Puścisz podcast? - Z tym sobie poradzę.

- Czego chcesz posłuchać? - Czegokolwiek. Byle był hałas.

- Tak... - Cholera, tak!

POLECAM KSIĄŻKĘ

ZOBACZ, CZY SIĘ POŁAPIESZ.

YO! CO TAM?

POMIŃ 250 STRON OPISU SNU

O KOLONIZACJI SATURNA PRZEZ CZARNYCH.

DAJ ZNAĆ, CO MYŚLISZ O RESZCIE.

DOSZŁO. MOŻE SIĘ POŁAPIĘ. GŁUPIA JESTEM. DOBRANOC.

- Cześć, Freddie! - Hej! Jak tam?

Co słychać?

Narka. Masz dużo na głowie.

- Cześć! - Co tam, Josh?

Co z książką Keely?

Mamy tytuł:

"Od followerki do influencerki w 140 łatwych krokach

(w 141, ale kto by liczył emotka puszczająca oko)".

- To tytuł? - Tak.

- Za długi. - Myślisz?

Te książki dają zysk.

No tak, nowa nisza: lektury dla nieczytających.

A potem będą same obrazki.

- Jest Trae Lang. Złapać go? - Tak, jestem gotowy.

To ten student z Columbii. Czytałeś jego powieść?

Ostatni afro-futuryzm, który mi wcisnąłeś,

- sprzedał się fatalnie. - Nie aż tak.

Miało być: jedna książka dla kasy, jedna dla mnie? I co?

- Streść mi to. Pół strony. - Dobra.

Cool.

Kurde, biali szaleją.

Trae! Marcus Watkins.

Co tam, Marcusie Watkinsie?

W porzo.

Muszę ci powiedzieć,

- że wyczekiwałem tego spotkania. - Czemu nie masz braci na ścianie?

- "Rób, co należy" - No tak, Sal.

Drę z ciebie łacha. Masz tu mnóstwo czarnych.

Jesteś szefem działu miejskiego?

Staram się stwarzać okazje

dla kolorowych pisarzy.

W tobie podoba mi się, że jesteś młody i szczery;

piszesz intuicyjnie. Razem ulepszymy tekst.

To teraz czarny, nie biały, zarzuca mi zbyt czarne pisarstwo?

Tego nie powiedziałem.

Nie jestem głupi. Wiem, co znaczy "ulepszyć".

Objaśnię, co mogę dla ciebie zrobić.

Moje zadanie - to wzbogacić twoją wizję

i walczyć w twoim imieniu. Ale tekst musi nabrać kształtu.

- Jesteś wojownikiem. - Tak.

A ja widzę w tobie pośrednika.

Bez urazy.

Trzeba takich jak ty, żeby tłumaczyli takich jak ja.

- Tacy jak ja to...? - No Barack!

Bezpieczni, niegroźni.

Al Roker, LeVar Burton, Samuel L.Jackson.

On niegroźny?

Po "Pulp Fiction" mógłby reklamować Capital One

- gdyby przerażał białych? - Mówmy o książce.

Taki jestem: rzucam prowokujące teksty.

Jako mój redaktor musisz być gotów na potyczki.

Okej.

Słuchaj... masz prawdziwy talent.

A to jest materiał

na świetną książkę.

Przyszedłeś tu z jakimś wyobrażeniem na temat mojej pracy.

Będę szczery:

żadne wydawnictwo nie kupi książki w tym kształcie.

Jeśli zechcesz zakasać rękawy i wziąć się do pracy - damy radę.

- Typowy Obama. - Mówię, jak jest.

Podobno lubisz potyczki.

Nieważne.

Marcusie Watkinsie, kończymy to spotkanie.

Jestem umówiony w innych wydawnictwach.

W porządku. Obyś znalazł kogoś, kto wyda

1000-stronicową książkę nieznanego autora.

Na co się gapicie?

Z Samem Jacksonem - mocne!

- Ten dzieciak to świr. - Taką masz pracę:

bujasz się ze świrniętymi pisarzami.

Ja mu żółwika, a on podaje rękę jak biały biznesmen.

Oficjalnie?

Jakbym nie zasłużył na żółwika.

Ale cię ograł!

A zwykle to oni podlizują się tobie.

Powinieneś być psychiatrą.

Bo się grzebię w twoich problemach.

Jak mógł odmówić żółwika?

Zaczekaj chwilę.

Yo, yo, tu Yogi.

Panie DiMarzio, co słychać?

Z Carmelem i Kristapsem pytamy, czemu nie wziął pan loży 2017.

To nasz rok!

Dużo linguini, jak pan lubi.

Mój makaronowy brat!

Odezwę się. Pozdrowienia dla żony.

Drań.

Z biletów przerzuciłeś się na catering?

Lubią makaron, co robić?

Drań nie ogląda meczu, tylko żre linguini.

Z żoną wciągają - i buzi.

Ale słuchaj. Nie denerwuj się tym palantem.

Wiesz, kim jesteś:

szczęśliwym człowiekiem. On nie. Jebać go.

Masz rację.

Jebać Trae, tego kurdupla.

Jest niższy ode mnie, a ja nie jestem wysoki.

ŚWIETNA KSIĄŻKA. MOGĘ JĄ WYSŁAĆ CHŁOPAKOWI?

Podrap mnie.

NIE WIEDZIAŁEM, ŻE MASZ CHŁOPAKA.

Już, dziękuję.

Drapanie jest przyjemne...

i nagle staje się nieznośne.

NA RAZIE

Wsadzisz mi marchewkę w dupę?

Przepraszam. Praca.

- Pytanie. - Mów.

- Do kogo jestem podobny? - Podobny?

Kogo ci przypominam?

Ze sławnych ludzi. Czarnych.

- To pułapka? - Nie, próbuję ułatwić sprawę.

To oczywiste,

zwłaszcza że poznaliśmy się po inauguracji. Obama.

- Dlaczego? - Jest bystry i wyważony.

Jednoczy ludzi.

Nie wpada w złość, jest opanowany.

- Dzięki. - Gniewasz się?

Nie.

To porównanie to wielki komplement.

Tak to odbieram, jak najbardziej.

- Sam chciałeś. - Wiem.

Nie myślałam o tym od lat, ale przypominasz mi kogoś jeszcze.

- Kogo? - W dzieciństwie go uwielbiałam.

LeVar Burton z "Reading Rainbow". Nosił kolczyk!

To było obłędne!

Ty nie myślałeś o kolczyku?

Marcus wiedział, że Mia jest w związku, ale on też był.

Przecież rozmowy nikomu nie zaszkodzą.

KTO TAM?

NIE BĄDŹ TAKI DRAŻLIWY!

Z drogi, dupku!

Ponieważ zawsze mógł się wyprzeć tej "przyjaźni",

rozmawiał z Mią bez przerwy.

Zamieściłam oficjalne przeprosiny w moim kanale na YouTubie.

ZDARZYŁO CI SIĘ GOOGLOWAĆ "BRZYDKIE BIAŁE DZIECI"?

- NIE WSZYSTKIE SĄ BRZYDKIE. - PRZYSZŁY WYBORCA TRUMPA.

TY TEŻ PRACUJESZ W CENTRUM?

Uznał, że skoro Mia z nim rozmawia, to też ma problemy w związku.

Czuł przyjemnie bolesne pragnienie.

Proszę sałatkę grecką.

Dla mnie Cezar z kurczakiem z brokułami zamiast kurczaka.

- Co ty pieprzysz? - Spoko.

- Brokuły zamiast kurczaka? - Smak Cezara, ale bardziej zielono.

Chce torebkę błonnika.

Tak, poproszę torebkę najlepszego błonnika.

Dwoje czarnych spiera się w sklepie o warzywa.

Emily od lat pracowała na nocki w Maeve,

co dawało jej i Marcusowi niezależność,

którą podbudowywali wzajemnym zaufaniem.

Marcus niejednokrotnie pozwalał sobie

na "nieszkodliwe miłostki",

ale granicy nie przekraczał.

Myślałem, że masz wolne.

Nie, wrócę późno. Tiffany zachorowała, brakuje ludzi.

- Miłego wieczoru. - Nawzajem.

Ale tym razem mógł myśleć tylko o Mii.

BROKULE, CO ROBISZ WIECZOREM?

DZIŚ ZERO BROKUŁÓW.

PÓJDZIEMY NA WIECZOREK DO MOMA?

MÓJ FACET WYJECHAŁ.

JESTEŚ ŻONATY - BEZPIECZNA OSOBA TOWARZYSZĄCA.

Wybacz spóźnienie.

Tylko 35 minut, drobiazg.

Atakujesz konkretami.

Ładnie wyglądasz.

Nic sobie nie myśl, wracam skądś.

Facet wyjechał na długo?

Ciągle gdzieś wyjeżdża do pracy. Związek na odległość.

- Jak wam się układa? - Dobrze.

- Gdzie twoja dziewczyna? - Dziś pracuje.

Wie o naszym spotkaniu?

- Co jest? - Pytam z ciekawości.

Nie robimy niczego nielegalnego.

No właśnie.

- Długo jesteście po ślubie? - Cztery lata.

A razem - od studiów.

- Mam wyrzuty sumienia. - Słusznie.

A ty?

- Inna sytuacja. - Jak to?

To moja sprawa.

Czy przed Emily spotykałeś się z czarną kobietą?

- Naprawdę to robimy? - Tak.

Tak, spotykałem się.

Ale byłeś w długim związku?

- Tak przypuszczałam. - Zaraz, zaraz.

Wiem, co myślisz, ale ja taki nie jestem.

Zawsze sądziłem, że ożenię się z czarną kobietą,

ale... wylądowałem z Emily.

Romantyczne!

Sam nie wiem...

Mia, ja... mam swoje problemy.

Chyba w głębi duszy zawsze się bałem,

że coś spieprzę.

Ze mną byś coś spieprzył?

A, pieprzyć!

Przyzwyczajenie.

Nie byłem w zbyt wielu związkach.

Szkoła średnia, studia i Emily.

Pan Monogamiczny. Jakby.

- Co jest? - Nabijam się z ciebie.

Ewidentnie oboje się nudziliśmy, można się zabawić.

Jestem głodny, a ty?

Tu ci brokułów nie dadzą.

Wiesz co? Zapytam.

Jeszcze dwie wódki z DC,

czyli dietetyczną colą.

Jak prawdziwe drinki!

Są prawdziwe.

- Masz atrakcyjnych rodziców. - Tak.

Pewnie dlatego się rozwiedli i poślubili brzydali.

Jedno ciacho na rodzinę!

Nie pomyślałem... kiedy tu usiadłem.

Kto siada na środku kanapy?

Masz te wszystkie drogie poduszki...

Jest mnóstwo miejsca. Poduszkę można przesunąć.

- Tak, mogłem to zrobić. - Wyzwól w sobie moc.

Co robią twoi rodzice?

Mama zajmuje się kredytami w banku Maryland...

a tata ma sześć restauracji Popeyes.

Co?

Wszyscy tak reagują.

Mama dała tacie kredyt na pierwszą restaurację.

A potem on odszedł.

- Boże! - Obciach.

Pomyślałam: "Napisać o tym w necie?". Napisałam.

Mam się odsunąć?

Zrób, co chcesz.

Powinienem wrócić.

- Jutro wcześnie wstaję. - Ja też.

- Było wesoło. - Tak.

- Dobrze. - Świetnie.

Okej.

Cześć.

Jest problem...

- Cześć. - Myślałem, że tego nie lubisz.

- Która godzina? Bardzo późno? - Dosyć.

Wypadła kolacja z agentami, potem drink...

Przepraszam, że nie napisałem.

W pracy dobrze?

- Wszystko gra? - Tak.

Tylko jestem zmęczony.

Okej. Dobranoc.

Trzymaj. To wódka.

Zdarzyło ci się pomylić kubki?

Tak, raz. Wyrzygał.

Jego pierwszy drink.

Dobrze! Blokuj ramię!

W porządku.

Co tam? Nazwali cię Vanem Jonesem?

- Przywalić komuś? - Nie, nie.

Poznałem kogś.

- Chyba. - Jak to chyba?

- To duch? - Nie.

To może być coś prawdziwego.

Chociaż ona ma faceta.

Poważnie?

Dlatego nie wyłażę z domu.

Zakupy, dzieciaki - i siedzę. Po co mi kłopoty? Co ty robisz?

Pokazać zdjęcie?

Nie! Bo mi się spodoba, będę o niej myślał... nie chcę!

- Proszę. - Pokaż!

O kurde!

Czym się martwisz? Nie masz szans.

Dobrze, dobrze.

Czekaj, niech popatrzę. Już w to wszedłem.

Yogi musi zatwierdzić.

Hrabstwo Prince George? Studiowała w Spelmanie?

- Zarabia więcej niż ty. - Skąd wiesz?

Gładkie czoło, nos, zęby...

To widać. Równiutki zgryz. Ma ubezpieczenie.

Co ty wyprawiasz?

Emily do ciebie pasuje.

Nie narzeka na twoją niską pensję.

Hola! Nie aż taką niską.

Całkiem wysoką.

Mia też chyba o to nie dba.

Zresztą nieważne. Jesteśmy tylko przyjaciółmi.

"Tylko przyjaciółmi!".

Zawsze pokazujesz mi piękne przyjaciółki w social mediach?

- Nie jesteś szczęśliwy z Emily? - Nie wiem.

Wszystko się... rozpieprza.

Nie czuję już tej iskry.

Pytanie: kiedy byliście na romantycznym wyjeździe?

My robimy sobie weekendy w Catskills...

Góry nie załatwią sprawy!

Nie mogę jej pokazać prawdziwego siebie.

- Że co, Spider-Manie? - Serio!

Z początku oboje się popisywaliśmy. A teraz...

Kurz opadł i...

jesteśmy po prostu sobą.

Jakbyś czytał z tych książek, które sprzedajecie.

Trzeba pracy!

Trzeba tworzyć szczęście!

Powiem coś, co ci się nie spodoba:

skończ z tą Mią.

Skończ to. Wracaj do domu, do żony.

Masz rację.

- Całkowitą rację. - Wiem. Tak! Świetnie!

- Co tam? - Jak się czujesz?

Szczerze... mam kaca.

Chyba wezmę kąpiel i się położę.

A ty?

Jest już zupa?

Wezmę Advil i...

jeszcze coś na kaca.

ELEKTROLITY DLA NIEMOWLĄT Debil.

Przytrzymaj drzwi.

Tak?

- Amar'e Stoudemire? - Bingo.

- Kto przyszedł? - Zamawiałaś jedzenie?

Postmates.

- Gatorade. Stary, dzięki! - W porządku.

BRACHU, FACET MII TO PIEPRZONY AMAR'E STOUDEMIRE.

NIEEEEE!

MÓWIŁEM: WRACAJ DO DOMU, DO ŻONY.

Marcus dziękował Bogu,

że nie zaryzykował wszystkiego dla Mii. Za wysokie progi!

Przynajmniej teraz wiedział.

Nagle coś sobie uświadomił:

zachowywał się jak wariat.

Zawsze kochał Emily.

Tak, od jakiegoś czasu lecieli na autopilocie...

ale która para nie miewa trudności?

Hej.

Co się stało?

"Po pierwszych świętach w Michigan

powiedziała, że jamsy są za ostre.

Moja rodzina nazywa ją ostrą".

Czekaj, przesuwam zdjęcia brzydkich białych dzieci.

"Wiem, że jestem wredny, ale tylko tak mogę się wyładować".

A to?

Z wczorajszej nocy pieprzenia.

"Myślę, że ona mnie nie rozumie.

Ty rozumiesz mnie lepiej niż moja własna żona.

A potem:

"Zbyt młodo się ożeniłem.

Czuję, że utknąłem".

Tekst: Karolina Bober