Original subtitles

Goedenavond.

Les Films sur Mesure presenteren Benjamin Lavernhe van de Comédie-Française,

Sara Giraudeau, Julia Piaton,

Kyan Khojandi, Guilaine Londez en François Morel in...

"DE SPEECH".

Gebaseerd op het boek van Fabrice Caro uitgegeven bij Gallimard,

geproduceerd door Olivia Lagache,

geschreven en geregisseerd door Laurent Tirard.

Bedankt voor uw geduld. Geniet van de film.

In december 1980, tijdens een concert in Los Angeles,

kondigde Darby Crash, leadzanger van The Germs, aan

dat hij van plan was zelfmoord te plegen.

Enkele dagen later voegde hij de daad bij het woord.

Hij diende zichzelf een fatale hoeveelheid heroïne toe.

Darby Crash had gehoopt dat zijn naam

zou weerklinken in de rockgeschiedenis.

Wat hij niet kon weten,

is dat John Lennon diezelfde dag zou worden vermoord

waardoor zijn dood werd overschaduwd

en hij in de vergetelheid terechtkwam.

Dit verhaal is zo ongeveer hoe ik het leven zie.

Wat je ook doet, je hebt nooit de controle.

Een maand geleden zei Sonia tegen mij...

Ik heb een pauze nodig.

Een wat? - Een pauze.

Ik heb een pauze nodig.

Ben je moe? Wil je rusten?

Nee, Adrien. Ik heb een pauze nodig. - In welke zin?

In verband met jou. En ons.

Wil je uit elkaar gaan?

Dat heb ik niet gezegd. Ik zei dat ik een pauze nodig heb.

Wat is het verschil? - Een pauze is als een pauzeknop.

Duw erop en je stopt. Nogmaals duwen en je gaat verder.

Uit elkaar gaan is "stoppen".

Geen introductie, geen uitleg?

Ja. - In het echte leven zijn er geen pauzes.

Nee? - Nee!

Je staat niet op om een etentje te verlaten voor een pauze.

Je liegt als het moet, maar je geeft uitleg.

Het gaat om respect.

Goed.

Uit nieuwsgierigheid, hoelang duurt een pauze?

38 dagen.

38 dagen lang denk ik na over onze relatie

en probeer ik te achterhalen waarom Sonia een pauze wilde.

Ik kende drie fases. Verslagenheid.

Woede.

Verdomme! Waarom?

Hoop.

O ja, en wanhoop.

En zich wentelen in de wanhoop ook.

Kortom, vijf fases.

Ik zwoer dat ik haar niet zou contacteren. Vandaag om 17.24 u...

heb ik toegegeven.

Dag, Sonia, ik hoop dat het goed gaat! Knuffels & kusjes.

Om 18.56 u

zag ik dat ze mijn bericht had gelezen. Ik was heel blij.

Ze heeft mijn bericht gelezen. Alles was weer mogelijk.

Maar nu is het 20.07 u en ze heeft nog niet geantwoord.

Het toppunt is

dat ik vastzit op een familiediner waar gesproken wordt over...

Vloerverwarming.

Kost het meer of minder?

De installatie kost meer, maar daarna is het goedkoper.

Hoe werkt het?

Er zijn twee systemen: elektrisch en hydraulisch.

En er is een derde in ontwikkeling.

Een uur en elf minuten en nog steeds geen antwoord.

Wat kon de verklaring daarvoor zijn?

Misschien was ze aan het rijden toen ze het bericht ontving.

En ze wilde antwoorden maar toen...

Niets ergs. Een geluk. Enkele kneuzingen...

We gaan een scan doen, maar u bent in orde.

Ze wil me bellen.

Mag ik mijn telefoon?

Maar de verpleegster, een grote blonde Duitse, zegt...

Niet nu.

Intussen wacht ik.

In de zomer kan je koud water gebruiken als verkoeling.

Doet het beide?

Interessant. Wat denk je ervan, Adrien?

Wat ik ervan denk?

Echt?

Jullie vragen mijn mening terwijl ik een bericht stuurde om 17.24 u

en dat nog steeds niet beantwoord werd?

Kom op.

Zou je aan slachtoffers van een aardbeving in Haïti vragen

wat ze denken over vloerverwarming?

Of aan Koerdische vluchtelingen in Calais?

Nee. Laat me dan met rust.

Ik zou graag op zo'n manier antwoorden.

Maar in mijn familie kan dat niet.

Dit is het Koninkrijk van de Onuitgesproken Dingen en de Respectvolle Consensus.

Kortom, de lege relaties.

In de keuken is er een handdoekenhanger die ik maakte in het zesde.

Het was een technologieproject.

Handdoekenhangers voor Kerstmis voor onze ouders.

Ik had niet bijzonder veel talent voor handwerk en verloor snel de controle.

Volgende.

Heel mooi.

Wat een boom had moeten zijn, werd een eerder onverwachte vorm.

Goed zo.

Op 25 december gaf ik mijn moeder...

een houten penis.

Heel mooi!

Bedankt, liefje.

Ik ga het...

daar hangen.

Ze heeft het direct opgehangen waardoor mijn tienerjaren

een lange periode van schaamte werden.

Adrien heeft het gemaakt.

Een dergelijke ontkenning maakt je machteloos.

Wat denk jij, Adrien?

Ja, het is niet slecht.

Iedereen heeft een specifieke rol.

Mijn moeder begint de conversaties gebaseerd op gemeenplaatsen.

De opwarming is verontrustend.

Mijn zus neemt over en betrekt alles op zichzelf.

Wij gaan op vakantie in Bretagne. Geen hittegolf voor ons dus.

Mijn toekomstige zwager Ludo spreidt zijn kennis tentoon.

Het probleem is dat het smeltwater

de Golfstroom ontregelt.

En mijn vader sluit af met een onbelangrijke anekdote.

Ik herinner me een jaar

dat het de hele zomer regende en dat ik kruiswoordraadsels maakte.

Ik had er nog nooit een gemaakt.

Ik gebruikte een vulpen die ik had gekregen van tante Germaine.

Of misschien van mijn peetoom. Een van de twee.

Mijn rol is aanwezig te zijn en vage commentaar te geven.

Wat denk je ervan, Adrien?

Het is verontrustend.

Het volgende gerecht.

Afblijven, ik ben nog niet klaar!

De rest van het diner, met ook de onvermijdelijke yoghurttaart,

bevat geen verrassingen.

Zeg eens,

je zus zou het fijn vinden als jij een speech zou geven op het huwelijk.

Pardon, wat? - Een speech.

Een speech.

Wil je dat ik een speech geef? - Ja.

Die zag ik niet aankomen.

Het is inmiddels 3 maanden geleden dat ze hun huwelijk aankondigden.

Al 3 maanden lang bereid ik me mentaal voor op de nachtmerrie.

Het stadhuis... de kerk...

het aperitief... het diner...

En het ergste van allemaal, de polonaise.

Want niemand ontsnapt aan de polonaise.

Je kan doen dat je eet, telefoneert. Vergeet het.

De polonaise is genadeloos.

Onmogelijk, ik eet. Ik eet.

Ik ben aan de telefoon!

Het is een machine die ego's verplettert.

Nee, ik wil niet. Help me!

Ik wil niet!

Ja, we horen je.

Maar wanneer je denkt dat er niets erger is,

fluistert je toekomstige zwager in je oor...

Ze zou het fijn vinden als jij de speech doet.

Niets speciaals. Enkele woorden.

Ja, maar... - Bedankt, ik reken op jou.

Ik kan het niet.

Ik kan niet in het publiek spreken.

Weet je wat? Het laat me koud.

Ik doe iets klassieks... een lijst.

Ja. Enkele sleutelwoorden: "kindertijd", "de tijd die passeert,"

"het leven als koppel".

Dat zal de schouderklopjes doen ophouden. Ik haat dat.

Ik maak een lijst. Lijsten zijn geweldig.

Ik maakte er een voor mijn eerste date met Sonia.

Ik was even gestrest als voor een mondeling examen.

De kans op een stilte in het gesprek deed me verstenen.

Voor mij stond elke stilte bij een eerste date

gelijk met "een fiasco." Het betekende dat het niet klikte.

Het zou nooit lukken, je hebt je vergist.

Ik had dus een themalijst opgesteld

om de conversatie te kunnen herstarten.

Het was iets in de zin van...

"Hou je van je baan?" "Al in de Camargue geweest?"

"Liever zoet of hartig?" "Beyoncé is geweldig, hè?"

Dag. - Dag.

Ik ben te laat.

Geen probleem. - Er is me iets grappigs overkomen.

De conversatie begon vanzelf.

We praatten uren, natuurlijk en ontspannen.

Ik was 13. - Ben je weggelopen op je 13e?

Ik was vroegrijp en rebelleerde. Het was moeilijk thuis.

En ik heb enkele dingen ingepakt.

Maar je bent erop teruggekomen. - Nee, niet echt.

Wat me tegenhield...

Ik kan het je niet zeggen. - Vooruit, zeg het!

Je weet hoe we op die leeftijd over ons uitzicht denken?

Ik was bang dat mijn ouders een lelijke foto zouden gebruiken om me te zoeken.

Een waardeloze rebel!

Nee, waarom?

Heel snel dacht ik "zij is het".

"Zij" wat? Ik wist het niet, maar zij was het.

Ik was gecharmeerd. Haar literaire cultuur was buitengewoon.

Het boek der rusteloosheid van Pessoa?

Der Man ohne Eigenschaften van Musil?

Tender is the Night van Fitzgerald is een must.

De laatste Harry Potter? - Ja!

Een grapje. - Uiteraard.

Ik maakte ook een grapje.

Ik ga de titels vergeten. - Ik schrijf ze op.

Mijn handschrift is vreselijk...

Ik kan een leugen verzinnen

en je zeggen dat lijstjes maken mijn hobby is.

Maar de waarheid is

dat ik onder de indruk was en bang was niets te kunnen zeggen.

Dus maakte ik een lijst van onderwerpen.

Het is verbijsterend, ja.

Ik zal aan de andere kant schrijven.

Adrien?

Zal ik je bedienen?

Hou je van paprika? Ik vergeet het altijd.

Nee, Sophie. Ik hou niet van paprika.

Dat is altijd zo geweest. Je kent mijn smaak niet. Het laat je koud.

Weet u wat ze me geeft op mijn verjaardag? Een encyclopedie.

Vanaf mijn 8e tot mijn 35e, één encyclopedie per jaar.

Dat zijn 27 encyclopedieën.

Gelukkige verjaardag, broer.

En telkens...

Jij bent makkelijk. Altijd blij met een boek.

Mijn vrienden dachten al dat ik ze verzamelde.

Gelukkige verjaardag!

En zij begonnen er ook mee.

Franse wijn, bier, brood,

uitvindingen, de jacht, chocolade... De ruimte, de Middeleeuwen.

Toen internet zijn intrede deed, dacht ik dat ze zou stoppen.

Alles was digitaal.

Eén klik volstond om alles te vinden.

Maar nee.

Hier, broer. Gelukkige verjaardag. - Bedankt.

Je bent makkelijk. Altijd blij met een boek.

Een terugkerende grap.

Eentje die niet grappig was.

Bedankt.

Ik begrijp Sophie niet.

Hoe kunnen broers en zussen elkaar zo slecht kennen?

We waren close toen we kind waren.

Wat is er gebeurd?

Wanneer groeiden we uit elkaar?

Ik heb het niet verstaan.

Wat? - Paprika?

Nee, Sophie. Bedankt, geen paprika.

Ik dacht het wel.

Het is idioot. Ik kan het niet onthouden.

Ja, het is idioot. - En jij, liefje?

Idioot.

Goedenavond.

Het is tijd voor de speech.

Wees gerust, het is een korte. Ik hoop het toch.

Om eerlijk te zijn, ik geef niet vaak speeches.

Ludo vroeg het me te doen.

Die dekselse Ludo.

Ik zeg "vroeg," maar het was niet echt een vraag.

Nee, Ludo, het was geen vraag.

Er was geen vraagteken...

Verdomme, ik begrijp het opeens.

Er stond geen vraagteken in mijn bericht.

Wat schrijft hij?

"Dag, Sonia, ik hoop dat het goed gaat! Knuffels & kusjes."

Wat ga je antwoorden? - Niets.

Hij hoopt dat het goed gaat, maar hij vraagt het niet.

Ik hoef niet te antwoorden. - Ja, klopt.

Wat een idioot.

Verdomme, wat een idioot.

Gaat het, Adrien?

Nee! Ik heb een uitroepteken gezet, geen vraagteken.

Wat?

Ik zou het willen zeggen over Sonia.

Over het bericht van 17.24 u en mijn wanhoop.

Maar dat is nutteloos. Mijn eerst breuk leerde me dat.

Isabelle behoorde tot de generatie die verliefd was op Afrika.

Het was als een virus dat de vrouwelijke bevolking besmette.

Je kon er niet aan ontsnappen.

Puistjes op 12 jaar,

Afrika op 19 jaar.

Wat zijn jouw plannen? - Ik ga met pennen naar Benin.

Pennen? - Ik ben met een collecte gestart.

Ze hebben niets daar.

Pennen zijn de start van het onderwijs en de emancipatie.

Een pen, alstublieft.

Isabelle... Isabelle?

Dit is voor Benin.

Bedankt.

Fijn.

Ik ben Adrien. - Bedankt, Adrien.

Dag.

Hier, voor Benin. - Cool, bedankt.

Een pen, alstublieft.

Isabelle.

Voor Benin.

Bedankt.

Hier.

Voor Benin?

Het is lief van jou, maar ik heb genoeg pennen.

Echt?

Hoeveel heb je er? - Genoeg.

Zeker? - Ja.

Eentje minder of meer... - Nee.

Echt.

Bedankt. - Graag gedaan.

Dag. - Dag.

Pardon. Ik heb er nog een gevonden.

Ik dacht: "Deze is voor jou."

Een kleine uit Benin.

Laat me met rust.

Wat? - Ik zei dat ik er genoeg heb.

Wind je niet op. - Verdomme, laat me met rust!

Verdomme!

Rare snuiter. - Het was voor Benin.

Benin kan de pot op!

Ik zakte weg in een depressie.

Op een dag nam ik mijn moeder in vertrouwen.

Ik wil sterven.

Ik moest het haar zeggen, mijn verdriet delen.

Ik voel me niet goed, mama.

Helemaal niet.

En ze zei...

Drink sinaasappelsap.

Hoe gaat het?

Ziezo. Kort, sober, efficiënt.

Alles is gezegd. Het betekent: "Ik ben sereen en kalm.

Het was niet makkelijk, maar ik heb me herpakt.

Nu ben ik ongerust over jou.

En ik ben er voor jou."

Je mag iemand die zegt: "Hoe gaat het?" niet negeren.

Het voedsel gaat naar de tweede maag,

gekend als de "sociale maag",

en dan kan het gedeeld worden. Het is buitengewoon.

Verbazingwekkend. Wist je dat, Adrien?

Wat?

Mieren. - Trophallaxis.

Wat? - Trophallaxis.

Het laat de mieren toe voedsel en hormonen te delen.

Een sociaal netwerk avant la lettre. - Ik wist het niet.

Ik zal je een boek geven. - Geweldig.

Fascinerend. - We halen de rest.

Dit is voor mijn eerste maag.

Zeg, Ludo. Wat de speech betreft...

Ik dacht dat je misschien iemand anders kan vragen.

Ik voeg me niet op mijn gemak voor een publiek.

Je zal het goed doen, zeker.

Luister... - Ik luister.

Het is het mooiste cadeau ooit.

Oké, ik...

Dat ruikt lekker. - Met lam kan je niets fout doen.

Klote. De smeerlap.

Ik ben er niet in geslaagd de speech te ontlopen, nee,

ze verwachten ook dat hij fantastisch is.

Ik ben de officiële aanbrenger van het mooiste cadeau.

Ik ben verantwoordelijk voor het succes van het huwelijk.

Dat is wat hij bedoelt.

Wacht, een ogenblik.

Je hebt het niet begrepen.

Ik ga je speech niet geven.

Maakt ze zich zorgen over het mooiste cadeau voor mij?

Heb je mijn encyclopedieën gelezen, Ludo?

De Mooiste Bergtoppen van Europa, Reptielen en Kikvorsachtigen,

Baby's van de Wereld.

Kalmeer, man. - Hoezo?

Denk na. Deze speech is misschien het beste wat je kan overkomen.

Pardon, maar...

Ben je het niet zat hoe ze je zien? - Ja.

"Adrien leeft in zijn droomwereld. Hij is een dichter!"

Stop, ik haat dat. "Dichter" betekent "autist" voor hen.

Waarom dat niet veranderen? Gebruik deze speech

dat de dichter sociaal en fascinerend kan zijn.

Stel je voor...

Hij komt en zegt tegen haar:

"Mevrouw? Ik denk dat uw teen vastzit tussen mijn deur."

Wie heeft er honger?

Wat is dit? Eén, twee!

Eet fruit!

Rood alarm! Eugénie, jeetje!

De materniteit heeft je goed gedaan.

Je ziet er prachtig uit en ik meen het. Dag, Julien,

Isabelle, Jean-Pierre, Corinne, Hervé, Steph... Jean-Noël!

Je bent gekomen!

Prachtig. Mooie coupe.

Amuseer je je?

Grapjes, anekdotes, lieve woorden. Ze houden van jou.

Jean-Pierre, wat is dit? Een kraskaart!

De mensen zullen zeggen...

Wie is dat? - De broer van de bruid.

Ik wist niet dat hij zo grappig was.

125.000 euro!

Vergeet niet, geld maakt niet gelukkig. Gangster.

Jullie zijn de beste tafel.

Je gaat van groep naar groep, beweeglijk, speels, ondeugend, charmerend.

Hé, kleintjes. Duurt het niet te lang? Zeker.

Sybille, waar is je servet?

Geen gekibbel. Wie had goede punten op school?

Tijd voor cadeautjes!

Poets jullie tanden vanavond. Ik hou van kinderen.

Ongelofelijk! Ik hou van jou!

Ja, maar nee.

Ja, maar nee? - Je weet dat het zo niet zal zijn.

Hij zet een pruillip op.

De microfoon wordt slap. Dus...

Lieve Sophie, lieve Ludo...

Ik zeg "lieve Sophie"...

want volgens mama is het een synoniem van engelachtig.

De slechte grapjes volgden elkaar op evenals de vervelende stiltes.

Een mooie jurk. Het mag voor die prijs.

Lieve Ludo, ook hier is het woord geschikt

want met jou trouwen is aandoenlijk voor mijn zus.

Het onbehagen groeit...

Grapje, ik hou van jou.

Wees gerust, niet op seksueel vlak.

Ik heb een grapje. Ik beloofde je emoties

samen met enkele grappige momenten.

Waarom wist iedereen dat Napoleon...

zijn bonnen opzij hield?

Spanning! - Napoleon Bon-Apart.

Wat? - Napoleon Bon-Apart.

Zeg dat niet.

Je hebt alles verknoeid.

Je moet het mij laten zeggen.

Dat was niet gepland.

Napoleon Bon-Apart.

Er is ook die over de Chinezen.

Ik hou ervan. Nu nog een trucje.

Wie is dat? - De broer van de bruid.

Waarom doet hij dit? Is het een practical joke?

Misschien heeft hij gedronken.

Het is een klassieker, maar het werkt altijd.

Ik haast me. De sjaal verdwijnt.

Opgelet.

Bravo!

Nog één ding...

We zijn weg.

Alstublieft, ga niet weg.

Niet alleen zal deze speech de familie in schaamte onderdompelen,

iemand zal het ook filmen.

Miljoenen internetgebruikers zullen me uitlachen en zeggen:

"Het is niet echt, niemand is zo aandoenlijk."

Is dat niet realistischer?

Ja, je bent genaaid.

Veel geluk.

Weet je al wat Bérangère heeft gedaan?

Bérangère? - De nieuwe op de marketing.

Ze heeft woensdag vrij genomen terwijl ze geen kinderen heeft.

Ja, dat is...

Ze zegt dat het een vergissing was,

maar ze zal boeten voor haar "vergissing".

Je hebt gelijk, liefje, wees streng. - Geef haar een encyclopedie.

Pardon?

Heb je iets gezegd?

Ik? Nee.

Jawel.

Ja.

Eigenlijk... Ik begrijp het niet.

Wat is het probleem?

Woensdag verlof nemen of geen kinderen hebben?

Je doet vreemd vanavond.

Ik stel een vraag.

Hoe gaat het met je vriendin Barbara?

Ze is oké, maar een derde kind lukt niet.

De stakkerds.

Weet je wat?

Ik ga de speech doen, maar ik heb één voorwaarde.

Je mag niet meer met je vork op je bord krassen.

Ik zou je ervoor kunnen vermoorden.

Het is grappig want Sophie lijkt het niet te storen.

God zij geprezen.

Irritatie is het eerste teken van problemen bij een koppel.

Op een dag word je wakker en maak je je vriendin gek.

Kan je niet slurpen? Het is onaangenaam.

Wanneer is alles veranderd?

Wat waren de eerste tekenen?

Op een nacht werd ik wakker met hevige pijn in de borst.

Wat is er? - Geen idee.

Het lijkt een messteek.

Ik krijg een hartaanval. - Een hartaanval? Schatje.

Adem, adem. - Ik ga sterven!

Ik ga sterven!

Ze is met mij naar de spoedeisende hulp gegaan.

Om 4.00 u werd het oordeel geveld.

Niets.

Wat bedoelt u? - Alles is normaal.

Zeker? - Ja.

Ik begrijp het niet. Helemaal niets.

Zeker? - Ja.

Dat is gek.

Was u hier niet voor malaria vorige week? - Malaria?

Ja, ja. Nee, het was paludisme.

Paludisme. - Paludisme, malaria...

Negatief. - Geen van beiden?

Er is altijd iets mis met jou.

Pardon.

Pardon voor de last.

Als je naar Afrika zou gaan, zou je weten wat dat is.

Pardon, Sonia...

je koos het verkeerde voorbeeld.

Ja? - Ja. Echt.

Al ooit over Benin gehoord?

Toen ik jong was, was ik actief betrokken bij de ontwikkeling.

Ja. Heb jij ooit pennen gedoneerd?

Nee. Kom me niets vertellen over Afrika. Oké?

Heb je pennen gedoneerd?

Hoeveel?

Hoeveel pennen?

Ik weet het niet meer. Misschien een dozijn.

Nee, vijftien.

Een dozijn. - Ze waren heel blij.

Hallo, test.

Goedenavond, iedereen.

Wees gerust, ik zal het kort houden.

Want jullie hebben een heel drukke avond.

Sophie en Ludo

hebben geborgd... gevorgd... nee, gezorgd...

Dat is het. - Hij heeft gedronken.

Voor een heleboel verrassingen met inbegrip van...

Ik ben een echte deugniet.

Zeg ik het? Nee?

Ik zie Sophie en Ludo met de armen wuiven.

Zeg ik het, ja of nee? Spanning!

Oké, nee. Jullie hebben geluk.

Maar ik heb wel een anekdote.

Het gaat over mijn zus.

Niets ergs, vertrouw me.

Ze moet 12 of 13 geweest zijn.

Op een dag ging ik haar kamer binnen...

om een cd te lenen of zoiets.

Terwijl ik rondkeek,

kwam ik terecht bij... haar dagboek.

En toen, ik moet het toegeven...

Ik weet dat het verkeerd was, maar ik was jong en nieuwsgierig.

Ik kon het niet weerstaan, ik deed het open.

Grote fout! De eerste woorden

maakten een enorme indruk.

Sophie komt naar me toe.

"Benjamin: L-8, I-4, S-7."

Kijk eens aan. - Stop.

Ik wilde de mysterieuze code ontcijferen.

Ik ging snel door het dagboek en ik zag...

Er gaan mensen weg. - "Eric: L-3, I-7, S-9."

Je doet me pijn! "Bastien: L-8, I-5, S-3."

En uiteindelijk las ik...

Zwijg. - Hoor jezelf.

Ik las: "27 november." Zeg als ik me vergis.

"Vandaag keek ik naar Pascal en hij werd helemaal rood.

"Looks: een 9.

Intelligentie: 6. Stijl: 8."

Ik had mijn uitleg. Ze gaf punten voor drie belangrijke criteria:

Looks, Intelligentie en Stijl. "L.I.S." Stop!

Ziezo.

Mijn vraag is dus: welke punten geeft ze aan Ludo?

Laten we eerlijk zijn, Ludo is niet de knapste.

Ai!

Stop ermee, verdomme! - Het was een grap!

Ludo, kalmeer.

Nee, liefje. Alsjeblieft!

Het was een grap! Wat scheelt er?

Kalmeer!

Ik kan het niet. Ik kan de speech niet geven.

Oké, rustig. Haal diep adem en denk na.

Wat is de oplossing?

Het huwelijk afblazen. Hoe kan dat gerechtvaardigd worden?

Ik kom daar toe...

De tragische dood van het koppel.

Ze reden goedgehumeurd naar huis met hun offerte voor vloerverwarming.

En tussen de carwash en Buffalo Grill...

We konden niets meer doen.

Een speech op de begrafenis?

Vergeet het. Misschien...

overspel enkele dagen voor het huwelijk.

Sophie, al thuis?

Heeft Ludo mijn zus al ooit bedrogen?

Ik betwijfel het.

Ik vraag me af of hij al ooit

andere vrouwen heeft opgemerkt buiten mijn zus.

Idem voor Sophie.

Voor haar bestaat bedrog alleen in romans en tv-reeksen.

Wanneer Ludo praat...

zie je een grenzeloze bewondering bij mijn zus.

Het universum zou eraan kapot gaan.

Het is gek. - Het is angstaanjagend.

Neem nu Pluto...

Op die momenten zeggen de ogen van mijn zus: "Kijk hoe slim hij is."

Hij is van mij. Hij is mijn geliefde en we gaan trouwen.

En Ludo, hij legt zijn hand vaak op die van mijn zus.

Zonder haar aan te kijken.

De hand zegt: "We zijn gelukkig!"

Ze zegt: "Dit moment moet eeuwig duren."

Ze zegt: "Liefje,

we gaan hand in hand op het strand wandelen

en praten over vloerverwarming."

Verdomme, ik heb een idee.

Het is gemeen.

Alles is goed om geen speech te moeten geven.

Zeg, Ludo.

Ik vroeg me af. Sophie...

Heeft ze je ooit verteld over haar classificatiesysteem?

Het "L.I.S."-systeem?

Heeft ze je het verteld? - Ja.

Wat vond je ervan? - Ik vond het grappig.

Oké.

Je vroeg je niet af...

Wat? - Waar jij stond?

Ze zei het me.

Ik ben een "L-7, I-9, S-3."

Hè, Sophie? - Wat?

We hadden het over het "L.I.S."-systeem. Je gaf me een "3" voor stijl.

Niet flatterend, maar nu kiest zij mijn kleren.

Wie is daarover begonnen?

Adrien.

Waarom praat je daarover?

Zomaar.

Ik...

Ik ga niet. Punt uit, ik ga niet.

Ik verzin wel wat. Ik kan dat goed.

Zwijg, zwijg.

Bijvoorbeeld, ik heb nooit een vriendin voorgesteld aan mijn familie.

Dag.

Dag, mama.

Ben je alleen?

Ze kijkt telkens over mijn schouder in de hoop dat ik deze keer

een date meebracht.

Soms liet ik een naam vallen in een gewoon gesprek.

We vonden de nieuwste Ozon heel goed.

Heb je hem gezien, Adrien? - Ja.

Ik ben met Pauline geweest.

Het vermelden van een vrouwennaam zorgde voor blijdschap bij mijn moeder.

De voorbije 10 jaar

was er een Chloé, Alice,

Juliette, Pauline... Nee, twee Paulines!

Josephine, Sabrina en zelfs een Marie-Myrtille.

Dat was voor de grap.

En telkens vraagt mijn moeder:

"Wanneer kunnen we haar ontmoeten?"

En telkens heb ik een excuus.

Ben je alleen gekomen?

Ze zit vast op het werk.

Haar grootmoeder is flauwgevallen.

Rugpijn. Tandpijn.

Mijn excuses werden steeds onduidelijker.

Haar beste vriendin verloor haar moeder. Haar moeder verloor haar beste vriendin.

Ben je alleen?

De beste vriendin van haar moeder verloor de moeder van haar beste vriendin.

Erg.

En telkens opnieuw knipoogde mijn vader met de gedachte:

"Ik trap er niet in, jongen. Er zijn vast tientallen meisjes."

Dag.

Ik gaf het nooit op.

Ben je alleen?

Nee.

Ze was er daarnet nog. Sylvie!

Ik begrijp het niet.

Ik zou Sonia nooit kunnen meebrengen.

Als ik eraan denk, krijg ik kippenvel.

Er zouden zoveel talen zijn dat we tolken nodig zouden hebben.

Zoals bij de Verenigde Naties.

"Het Boek der Rusteloosheid van Pessoa?"

"Hou je van paprika, Sonia?"

"Tender is the Night van Fitzgerald is een must."

"Heb je vloerverwarming, Sonia?"

"De laatste van Harry Potter?"

"Ik heb het gelezen."

"Grapje."

De schok van hun ontmoeting zou zo heftig zijn,

zoals materie en antimaterie,

dat alles zou desintegreren.

En er zou niets meer zijn.

Alleen maar niets.

Goedenavond.

Wees gerust, het zal niet lang duren.

Om eerlijk te zijn, ik zou willen weggaan.

Ik heb niets tegen jullie, ik ken de meesten zelfs niet.

Maar het is waar, ik zou gerust willen vluchten.

Vóór de polonaise.

Vóór La Compagnie Créole.

Vóór een zatte oom naast mij komt zitten, zijn hemd losmaakt

en zegt dat hij me kende toen ik zo groot was, en dat de tijd vliegt.

Het is vreemd. Waarom zijn huwelijken melancholisch?

Sophie en Ludo gaan straks de dansvloer betreden.

Jullie zullen kijken met een tedere glimlach.

Maar geleidelijk aan

zullen jullie minder aandachtig worden.

Jullie zullen het album van jullie leven doorbladeren.

Met mislukkingen, met wroeging,

en de spijt die jullie leven kenmerkte

zal aan de oppervlakte komen.

Jullie zullen je partner bekijken met zijn of haar stijve glimlach,

en dronken ogen van de wijn...

Maar jullie zullen zeggen:

"Wees blij met wat je hebt.

We zijn niet zo slecht af, hè, Pierrot? We zijn niet ongelukkig."

Ook al zeg je dat tegen jezelf,

je zal toch denken dat het deels door Pierrot is

dat je leven een mislukking is.

En vanaf dat moment

zal de avond lang duren.

Heel, heel lang.

Geniet van het eten.

Ik ben iets vergeten. Vertelde ik hoe ik Sonia heb ontmoet?

Dag.

Niet verkleed? - Jawel.

Wat ben je, een weerwolf?

Herken je dit niet?

Freddy Krueger? - Nee, het is...

Kapitein Haak? - Vergeet het. Ik bracht dit mee.

Wat is dat? - Een bevroren pizza. Ik had niets anders.

Ik dacht dat het een quattro stagioni was, maar het is een Hawaï en ik haat ananas.

Ik wil hem niet weggooien... ik laat de details achterwege.

Ik heb de details gekregen.

Kom. Vervelende kerel.

De bar is daar. Haast je!

Wat moet ik hiermee?

Dag.

Wilde je je ook niet verkleden? - Ik ben verkleed.

Ja? - Als Barbara.

Wie? - Barbara, de zangeres.

Ja, inderdaad.

Nee, dat is Dalida. - Ja.

Oké.

Het was een grapje. Ik ben niet verkleed.

Ik kom gedag zeggen tegen Karine. Ik moet ergens anders naartoe.

Ik ben Sonia.

Adrien.

Gezondheid, liefje!

Insgelijks.

Pardon. - Karine!

Alles oké? - Mijn neus!

Verdomme. Ben je oké?

Breng haar naar de badkamer.

Ik stak haar in... - In de neus.

Mijn neustussenschot!

Houd je hoofd achteruit. - Gaat niet. Zo?

Karine, het spijt me. Kan ik iets doen?

Ga weg, idioot!

Verdomme!

Ik kan niets ruiken links.

Ik ruik niets. Ik zeg het, ik kan niets ruiken.

Eén ding, het meisje dat naast mij stond...

Weg met hem!

Ga weg, idioot! Klootzak! - Gewoon haar nummer.

Karine? Ja, het is Adrien.

Adrien, ja.

Het is lang geleden. Hoe gaat het?

Echt?

Verdomme.

Dat is vreemd. Wat zeggen de dokters?

Was je tussenschot altijd al gevoelig?

Helemaal niet... Oké.

Ik? Je weet wel... Heb je het gehoord over mij en Sonia?

Niet uit elkaar, ze neemt een pauze.

Een pauze.

Ik weet het. Het verschil is...

een pauze is als een pauzeknop.

Uit elkaar is als "stop." Zie je? Ja, klopt.

Hoe dan ook... Heb je haar recent gesproken?

Nee, vandaag.

Ik stuurde een bericht, maar ze heeft niet geantwoord.

Ik vroeg me af of haar telefoon wel werkt.

Geen probleem als je het niet weet.

Ik kan je niet vragen...

haar te bellen om het te vragen.

Stel je dat voor.

Ik bedoel, zou je het doen?

Uiteraard is het een grapje.

Het was fijn je stem te horen,

maar ik moet weg. Ik ben bij mijn ouders. Oké, geen details.

In orde.

Tot later. Let op bij het niezen.

Tot ziens.

Waar breng je me naartoe?

Wat doen we? - Je zal wel zien.

Het is een Wensboom.

Een wat? - Kijk.

De mensen schrijven hun wensen op een papiertje

en steken het hier om hem te laten uitkomen. - Grappig.

Soms kom ik hier en lees ik er een paar.

Wat?

Lees je de wensen van andere mensen?

Ik steek ze terug.

Waarom doe je dat? - Uit nieuwsgierigheid.

Ik probeer te raden hoe de mensen eruitzien.

Dat is stom. - Nee, kom op.

Nee, ik doe het niet. - We nemen er allebei een.

We lezen ze hardop en dan zijn het onze wensen.

Kom op.

Oké, goed.

Ik eerst.

Kies verstandig.

"Kijk me voor eeuwig aan zoals je vorige nacht naar me keek."

Jouw beurt.

Even kijken.

Spanning!

Ik wil dat Solène me haar laat pakken in haar kont.

En?

Wat staat erop?

Ja, inderdaad.

Er staat... Er staat...

"Ik wil...

met Solène naar Rome gaan."

Ja!

Toen ik de wens wegstak, wist ik wat er zou gebeuren door mijn fout.

Solène, ik deed het niet opzettelijk.

Je deed het al een paar keer niet opzettelijk.

Ik zie het probleem niet.

Ik zal het uitleggen: ik wil het niet.

Waarom niet? - Ik heb er geen zin in.

Het is belachelijk. Je hebt filosofie gestudeerd.

Wat is het verband? - Echt?

Alle Griekse filosofen hebben allemaal...

Ik kan het niet geloven. - Het is waar, schatje.

Trouwens, met je rugproblemen....

Stop, het antwoord is "nee".

Als je liever pijn hebt... - Ik zei "nee". Oké?

Hoe kan dit?

Hoe kom je tot de uitspraak:

"Solène wil zich niet in haar kont laten neuken,

en dus is mijn enige hoop een briefje in de Wensboom."

Hoe wordt zo'n seksueel verlangen een prioriteit?

"Ik wil

deze verdomde speech...

niet geven."

De permafrost is een soort van eeuwige sneeuw die begint te ontdooien.

Het klinkt onbelangrijk,

maar er zouden veel ongeneeslijke oude virussen kunnen vrijkomen.

We weten niet wat ons te wachten staat.

Kinderen... Ik heb slecht nieuws.

Oom Claude. Hij heeft kanker. - Nee!

Hij zei het me gisteren.

Ik wist niet wat ik moest zeggen. - "Drink sinaasappelsap."

Pardon. - Welke kanker?

Longkanker. Hij rookte als een ketter.

Twee pakjes per dag. Het moest gebeuren. Zonder filter!

Het is Sonia. Het moet wel.

Wat zeggen de dokters? - Het is te vroeg.

Verdomme.

Het is onbetamelijk mijn telefoon te raadplegen tijdens de kanker van mijn oom.

Hoelang weet hij het al?

Je kent Claude, de waarheid vertellen is moeilijk...

Een smerige ziekte. - Ja.

Zoals mijn moeder. - Nee, Ludo.

Je gaat toch ook niet beginnen.

Ze werd onwel... - Niet je moeder, niet nu!

Ik dacht dat het een onschuldige melanoom was. - Het is een complot.

Ga je over elke persoon met kanker praten?

De ene dag leef je ten volle. En dan neem je een afslag...

We kunnen over je moeder praten binnen een kwartier. Een kwartier.

Ik zal opletten, hartelijk zijn, overweldigd en filosofisch.

Ik smeek je, laat me mijn berichten checken.

Het was hard. We waren allemaal gechoqueerd.

Het ziekenhuissysteem...

Ik weet het! Ik ga mijn telefoon pakken

en doen alsof ik naar relevante info zoek...

"Ik vraag me af hoeveel personen er ieder jaar sterven door kanker."

Maar als het bericht van Sonia is, zal ik mijn reactie niet kunnen verbergen.

Het maakt ons niet gelukkig.

Behandelingen, thuisverpleegsters, chemotherapie...

Bezoek dat niet weet wat te zeggen en iedereen die doet alsof.

Kobalt-64... - Het is vreselijk.

Dat is het leven.

Iemand nog wat gratin?

Graag. - Ja?

Bedankt, Sophie.

Heb je mijn lp van Daft Punk? Sébastien.

Het is een grap. Ongelofelijk.

Waarom valt hij me lastig met zijn stomme lp?

Hoe kan hij me dit aandoen? Vooral Sébastien.

Hij weet precies hoe ik me voel.

Een jaar geleden werd hij gedumpt door Chloé.

Het hoeft niet zo te lopen. Je kan een pauze nemen.

Een pauze? Ja, natuurlijk.

De volgende maanden was hij aandoenlijk.

Hij was bezeten door zijn eigen tragedie

en vertelde de hele wereld dat zijn relatie voorbij was.

Iets drinken?

Ja, mijn relatie is voorbij.

De laatste film van de broers Coen gezien?

Nee, mijn relatie is voorbij.

Weet u hoe laat het is?

Nee, mijn relatie is net voorbij.

Nee! Mijn relatie is net voorbij!

Zeg het aan iedereen!

Mijn relatie is voorbij.

"Waarom val je me...

lastig...

met je lp?

Ik heb niet eens een platenspeler...

idioot."

Per vergissing verstuurd. Een klassieker, maar het werkt altijd.

Ik schrijf...

"Nee, Sébastien, sorry...

Ik heb je lp van Daft Punk niet, idioot."

En ik stuur het bericht "per vergissing" naar Sonia.

Ik wacht eventjes.

En dan schrijf ik: "Oeps, sorry,

vergissing!"

Ik zet er een smiley bij.

"Knipoog, ik heb me vergist!"

Ziezo!

Ze zal beseffen dat ze nooit heeft geantwoord op "Hoe gaat het?"

en ze zal iets antwoorden.

En als ze zegt dat ik haar lastig val,

zeg ik: "Nee, het was een vergissing!"

Ze zal waarschijnlijk direct antwoorden.

Ja, ik weet het. Maar in mijn toestand grijp je elke strohalm.

Dus... Leeuw...

Hier, "Liefde".

"Eén ster." Eén ster van hoeveel? Vier!

"Je voelt je gekwetst. Bij verraad maakt een Leeuw zich uit de voeten."

Wie heeft die onzin geschreven?

Ange Rigel.

Kijk naar de lach.

Hij geeft me één ster, zegt dat ik het opgeef en lacht?

Nee, Ange Rigel!

Waar heb je die theorie vandaan?

Wanneer een Leeuw verraden wordt, gaat hij door 3 fases.

Verdriet, woede, hoop.

Wanhoop ook... nee, vergeet dat. Doe je huiswerk.

Waarom slechts één ster?

Was twee te moeilijk? Denk je dat het de mensen moed zou hebben gegeven?

Ik denk het niet.

Waterman. Wat heb je haar gegeven? Vier sterren.

Vier sterren voor Liefde? Wil je mij dood?

"Veel lieve mensen... Als je single bent, is dit misschien jouw kans."

Wie zijn die lieve mensen?

Laat haar met rust. Laat haar met rust!

Schrijf dat in je horoscoop. Vooruit, schrijf! Schrijf!

"Wat ook je teken is,

je moet niet lief zijn met single vrouwen met het teken Waterman.

Zij moeten iets herstellen..." Sneller!

"...een bericht schrijven en een relatie heropstarten.

Droom er niet van hen te benaderen,

vooral niet de lieve persoon die zij zou kunnen opmerken."

Al een tijdje vermoed ik dat de pauze een voornaam heeft.

En volgens mij is die voornaam... Romain.

Het was op een housewarming. Een ontspannen avond.

En plots, zonder waarschuwing...

Hij begon te spelen, heel nonchalant.

Zijn starende blik zei: "Let niet op mij.

Ik ben een aantrekkelijke droefgeestige kerel met oude wonden

die ik probeer te genezen met kunst en poëzie."

De hele kamer keek naar hem.

Vooral de vrouwen.

Hun ogen zeiden: "Hij is diepgaand en gevoelig.

Zijn intense blik zou zich op mij moeten richten

en niet op zijn innerlijke demonen."

Je kan a kleine terts en d kleine terts spelen op een feest met getrouwde koppels.

Het is verboden door de Conventie van Genève!

Nee.

Dat was mooi. Klassieke gitaar? - Nee, een folkgitaar.

Is het een hobby of ben je een professionele muzikant?

Ik ben een muzikant.

Hoi. Pardon.

Ik vroeg me af, geef je demonstraties op scholen?

Werk je voor het Ministerie van Onderwijs?

Nee, ik bedoel ja. Ik ben schooljuf.

Welke graad?

Eerste graad.

De week erna is alles heel snel gegaan.

Hij gaf demonstraties in haar klas eenmaal per week.

En geleidelijk aan werd "Romain" een deel van ons dagelijks leven.

Hoe gaat het?

Goed, en met jou? - Geweldig, de kinderen houden van Romain.

Je hebt laat gewerkt.

Na de les ben ik iets gaan drinken met Romain.

Romain heeft me een album gegeven van Nick Drake.

Verrassing, verrassing! Ik heb weer nachtelijke aanvallen.

Verdomme!

Op een dag zei ze zijn naam niet meer

en dan was het nog slechter.

Hoe gaat het? - Goed, en met jou?

Is er nieuws?

Nee, ik ben uitgeput. Ik ga naar bed.

Haar stilte stonk naar Romain.

Hoe minder ze zei, hoe meer hij aanwezig was.

Overal, de hele tijd.

Het is beslist. Als ze nog niet heeft geantwoord bij het dessert...

Als ik geen nieuws heb wanneer mijn moeder

haar yoghurttaart neerzet...

bel ik haar. - Ik ben de moeder van Jean-Luc tegengekomen.

Hij kocht een mooi huis in... - Het is prachtig.

Waar is het? - In de Vendée.

Inderdaad. - Grappig.

Verdomme, ik hoop dat hij niet begint met: "Ik herinner mij..."

Ik herinner mij...

Ik was er één keer.

De anekdotes van mijn vader zijn als een labyrint.

Je komt binnen via "Ik herinner me".

Daarna ben je uren onderweg

dankzij zijn overmoedige uitweidingen.

De enige zekerheid

is dat het verhaal zal eindigen met het moment waarop ik kotste op een lifter.

Maar voor we daar komen, moet een lange weg worden afgelegd.

Een heel lange.

Het was net voor mijn militaire dienst.

Het is daar dat ik mijn beste vrienden leerde kennen.

Je hebt ze nog steeds. - Klopt.

Het was anders toen. De meisjes waren vrijpostiger, niet zo verlegen.

Het was voor "Me-Too-Verklik-Je-Aanrader."

"Aanrander," papa. - Het begon allemaal met aids.

Sommigen zeggen dat aids werd gecreëerd

door de Amerikaanse farmaceutische industrie.

In een normale familie zou een van de kinderen hem onderbreken.

Ze zouden zeggen: "Papa, je hebt dat al vaak verteld."

Bij ons niet.

Het is geen respect.

Het is een mengeling van berusting, desinteresse en medelijden.

De eerste stappen van de mens op de maan werden in een studio gefilmd.

Als je goed kijkt, zie je de vlag bewegen.

Dat is niet normaal. - Het is me nooit opgevallen.

Alleen mijn moeder lijkt echt geïnteresseerd.

Misschien is dat echte liefde.

Aandachtig luisteren naar een eeuwigdurende "Ik herinner mij..."

Het werd gedaan om de Amerikaanse industrie te stimuleren,

met name de auto-industrie.

Het interesseerde mij niet echt, want ik heb altijd Franse auto's verkozen.

Citroën of Renault.

Wat is dit?

Wij. Samen.

Zijn we een notendop? - Ja.

We zijn twee mensen die schipbreuk leden, alleen op de wereld,

en we drijven op zee in een notendop,

en de stormen laten ons koud. - Koud.

Er kan ons niets gebeuren in onze notendop.

Klopt, hè?

We hebben goede tijden gekend.

We hebben mooie dingen gezegd.

Zoals die uitspraak van Musset.

Luister.

"Ik heb vaak pijn geleden,

soms heb ik fouten gemaakt, maar ik heb liefgehad.

Ik heb geleefd,

en niet een nepversie van mezelf gecreëerd door mijn trots en mijn verdriet."

Dat had ik moeten zeggen en niet: "Dag, Sonia, ik hoop dat je oké bent!"

Ik ben een idioot.

En met hem, Sonia?

Hoe is het met hem?

Ga je je vinger ook over zijn neus laten glijden?

Noem je hem ook lieve schat?

Hun voeten zijn ondraaglijk.

Wat ga je doen behalve gitaar spelen?

Vandaag noemt ze je "lieve schat".

Morgen is dat gewoon "schat". En dan "Romain".

En wanneer ze "Romain" zegt met een vleugje irritatie, is het voorbij.

Dan kan je weer gaan spelen op feestjes.

We waren op weg naar het huwelijk van tante Janine.

Ik herinner het me, ik was in de buurt van Montbéliard.

We hadden een lifter opgepikt.

Na nog geen 10 minuten

kotste Adrien zijn volledige ontbijt in zijn schoot.

Het was grappig.

Hij kreeg waar voor zijn geld.

Ik ga iets halen...

in de auto voor jou.

Bedankt.

Waarom heb ik dat gezegd? Het was een stom excuus, maar ik moest weg.

Heb je het koud?

Nee, het gaat.

Kijk.

Wat?

Als hij valt, blijven we heel ons leven samen.

Klaar? Oké, vertrek!

Bravo, Justin!

Val, Justin.

Ga door.

Val.

Val, Justin.

Kom op, Justin! - Val op je gezicht!

Zijn jullie gek?

Pardon!

Ik heb het thuis laten liggen.

Ik breng het de volgende keer mee. - Hier zijn we.

Het is een nieuw recept.

Wees lief voor mij. - Wat is het?

Een taart met chocolade en peer. - Geen yoghurttaart?

Nee, met chocolade en peer.

Waarom? - Hoezo?

We eten altijd yoghurttaart als dessert.

Wat is jouw probleem vanavond?

Niets, ik heb geen probleem.

Ik had mij mentaal voorbereid op een yoghurttaart, en nu...

Sorry voor je mentale voorbereiding, maar we wilden iets anders.

Wie eerst?

Papa?

Wat is er gebeurd?

Waarom die plotse verandering van de bestendige situatie?

Is het een overdrachtsritueel zoals in de oudheid?

Kind...

Ik denk dat de dag gekomen is.

Je bent een vrouw nu.

Vanaf nu beslis jij over het dessert.

Moeder, je kan je niet voorstellen hoe ik hier naar uitkijk.

Verdomme.

Ik zei dat ik Sonia zou bellen wanneer de yoghurttaart hier was.

Maar nu is het chocolade met peer. Verandert dat alles?

Wat zou Ange Rigel zeggen?

Hij is lekker. - Ja, mee eens.

Bedankt.

De korst is iets te zwaar.

Heb je hem wel goed afgebakken?

Ik weet niet wat dat precies betekent.

Ik had er nog nooit over gehoord.

Maar het moet iets ernstigs zijn, want Sophie is werkelijk versteend.

Ze lijkt heel erg gekwetst.

Ze staat heel dicht bij...

Pardon? Niet genoeg afgebakken?

Nee, hij is lekker. - Mijn korst is zwaar?

Dat is een grapje, Ludo, toch?

Zwijg. Heb je me geholpen?

Nee. Ik moet alles alleen doen. Alles!

Terwijl jij ellendige artikeltjes schrijft die niemand leest!

Eerlijk,

wie wil weten dat mieren hormonen uitwisselen via trophallaxis?

Wassen de mieren je ondergoed? Maken ze je korst krokant?

Nee, zwijg dus. Ik walg van je.

Je bent geen "I-9." Je bent een idioot.

Maar ze zegt niets. En haar stilte is oorverdovend.

Ik heb nooit barsten gezien in hun relatie.

Het is gek.

Dit absolute modelkoppel, zelfs al is het het mijne niet,

toont eindelijk tekenen van zwakheid.

Maar in plaats van er blij van te worden, maakt het me triest. Ja.

Mijn zus ontroert mij.

Haar gewonde stilte raakt me.

Ik wil haar in mijn armen nemen.

Haar troosten.

Haar geruststellen.

Maar ik doe het niet.

Het is te laat.

We zijn vergeten hoe dat moet.

We zijn onbekwaam om affectie te tonen.

Maar ik moet iets doen.

Anders ken ik het resultaat.

Ze zullen naar huis gaan alsof er niets is gebeurd.

Maar er zal iets gebroken zijn.

En op een dag...

Waarom? Zeg het me.

Zegt "niet genoeg afgebakken" jou iets?

Wat? Daar kan je niet voor weggaan.

Als ik geluk heb, gebeurt het voor het huwelijk.

Dan hoef ik die stomme speech niet te geven.

Maar ik wil niet dat dat gebeurt.

Want ondanks alles, vind ik hem leuk.

Ja, hij is vervelend met zijn golfstroom en trophallaxis.

Maar ik denk dat hij op school vroeger

ook in niemands team mocht. Ik moet iets doen.

Ik moet verhinderen dat de eerste druppel vergif zich verspreidt.

Ik vind hem superlekker.

Echt? - Ja.

Werkelijk, Sophie.

Pardon, Ludo, ik ben het niet eens met jou.

Hij is perfect gebakken.

Het bladerdeeg is luchtig en krokant.

Verfijnd, subtiel... en delicaat.

Goed gedaan, zus.

Ja.

Het spijt me. Je taart is geweldig, liefje.

Vind je dat? - Zelfs de korst. Ik ben een idioot.

Je hebt het recht om... - Nee, nee, nee.

Maar je legt de lat altijd zo hoog.

Je taart is heerlijk. - Ja!

Ik neem nog een stuk.

Lieve schat.

Ik heb een idee, ik zet wat muziek op.

Ik ben zo blij dat ik jou heb.

Ziezo. Het incident is verholpen.

Voor het eerst vanavond heb ik een positieve gedachte.

Ik ben een goed mens.

Jammer dat Sonia niet in mijn hoofd zit om dat te zien.

Hè, Sonia?

Als je in mijn hoofd zou zijn, zou je beschaamd zijn over je pauze.

Je zou je telefoon pakken en antwoorden.

Maar je zal dat niet doen.

Ik weet het nu.

Op dit moment

weet ik dat ik nooit meer verliefd zal worden.

Ik zal niemand meer vinden zoals Sonia.

Niets zal ooit even goed zijn als onze liefde.

Maar wat maakt het uit? Ik heb het beleefd.

En dat is al goed.

Ik ga niet meer antwoorden, ik heb het niet meer nodig

Ik ga niet meer antwoorden, alles gaat goed nu

Ik ga niet meer antwoorden, de rust is teruggekeerd

De storm is voorbij, ik hou niet meer van jou

Ik ga niet meer antwoorden, ik heb mijn Romain gevonden

Ik ga niet meer antwoorden, je bent een echte idioot

Ik ga niet meer antwoorden, de rust is teruggekeerd...

Blijf kalm. Word niet enthousiast.

Het is vast Sébastien over zijn stomme lp of iets in die aard.

Goedenavond.

Wees gerust, het zal niet lang duren.

Of misschien toch.

Ja.

Er zijn zo veel dingen om te zeggen.

Dingen die je nooit zegt omdat ze niet noodzakelijk zijn.

Omdat het niet het juiste moment is of omdat het te laat is.

Maar in feite is het nooit te laat.

Klopt, hè, Sophie?

Het is nooit te laat

om je zus te vragen geen encyclopedieën meer te geven die je nooit zal lezen.

Of je zwager te zeggen dat we van hem houden.

Ja. Maar dat we één diner willen

zonder een les wetenschappen.

Het zal niet makkelijk zijn.

Of om tevergeefs proberen uit te leggen aan je vader...

Ja, papa, word wakker.

We hebben geen hekel aan je anekdotes,

maar na 127 keer

is de lifter het beu ondergekotst te worden.

En tot slot, om je moeder te smeken, ja, te smeken,

om de hanger in de vorm van een penis weg te doen.

Mama, ik zeg het je.

Wees sterk... het is een penis.

Ziezo.

Ik wilde deze speech niet geven.

Ik wilde het niet. Nee.

Ik was bang.

Bang dat ik het niet kon,

bang me belachelijk te maken of de avond te verknoeien.

Maar de avond dat Ludo het me vroeg...

wachtte ik op nieuws van Sonia,

mijn lieveling,

die een pauze had genomen van 38 dagen.

Ik stuurde haar een bericht om 17.24 u.

Ze heeft het gelezen om 18.56 u,

maar ze antwoordde niet.

En om 21.46 u

kreeg ik eindelijk een bericht.

Een bericht dat zei...

"En jij, hoe gaat het met jou?"

Klopt. "En jij, hoe gaat het met jou?", stelt niet veel voor.

Maar voor mij was het brandstof voor duizend jaar.

Ik kan het niet uitleggen, maar het was alsof het licht terugkeerde

na 38 dagen duisternis.

Ik voelde weer hoop. Want in die woorden zat hoop.

Vanavond gaan mijn gedachten naar de jonggehuwden

aan wie ik al het geluk in de wereld toewens.

Maar ik denk ook aan iemand die hier niet is.

Een kleine jongen die Justin heet

en die met zijn rode fiets gevallen is in het park.

Dankzij hem kreeg ik die "En jij, hoe gaat het met jou?"

om 21.45 u.

Want beloftes gemaakt op een bank in het park kan je niet breken.

Dus, bedankt, Justin. Bedankt voor je offer.

Je viel voor de liefde zoals anderen vielen voor hun land.

Maar op je gezicht vallen is niet erg.

Het zal je nog vaak overkomen.

Want het leven is een rode fiets zonder hulpwielen

en je bijt af en toe in het stof.

Maar op een dag

zal ook jij de liefde vinden,

de echte liefde.

En die dag...

zal je rode fiets als een pijl uit een boog vertrekken.

Ik wens jullie een prettige avond.

DE SPEECH