Original subtitles

Widzisz coś?

Mów albo daj mi to.

Dobrze ją trzymasz?

Bo jak na odwrót, to wszystko się oddala.

Zamknij się, żebym mógł się skupić.

A nuż zobaczę na brzegu twoją siostrę z cipą na wierzchu.

Biorę pierwszą babkę, jaką zobaczę.

Ostrzeżcie swoje matki, żeby zeszły z brzegu.

Jeszcze jedno słowo, a tak cię walnę,

że stara cię nie rozpozna.

- Coś widzę. - Port?

A gołe laski?

To jakaś szalupa.

Oby pełna dziwek.

Pielęgniarki z Czerwonego Krzyża?

Nie, to cywile. Mają plakaty i bębny.

Gówno widać w tej mgle.

Słyszeliście? Ciszej.

Brzmi jak orkiestra marszowa.

To nie orkiestra.

Uwaga!

MORDERCY NAZIŚCI

UWOLNIĆ INDIE

DZIECIOBÓJCY

PARSZYWI NAZIŚCI

WSCHÓD

Witamy w Indiach, przyjacielu.

Nostalgia.

Mówisz o sobie czy o mnie?

Tak je nazywają. Kucharz je palił. Nostalgiczne fajki.

Mattias.

Johan.

Jestem z Haarlem.

Arcen. Północna Limburgia.

Roiło się tam od szkopów, słyszałem o ciężkich walkach.

Nazwisko?

Johan Leonard Maria De Vries.

- Przydział? - Brygada T, 4. pułk z Driebergen.

- Data urodzenia? - 6 lipca 1926.

Jedziecie do Semarangu, dywizja B.

Tropikalny mundur. Para szortów i spodni.

Dwie koszule, jedna z krótkim rękawem. Proszę podpisać.

Jeden karabin SMLE.

Podręcznik przeżycia w tropikach. Zapamiętaj całość.

Zmniejszysz szanse na powrót w jesionce.

Następny.

Dokąd cię wysyłają?

- Semarang. - Mnie też.

Ponoć jest tam spokojnie.

Tak?

Byle tylko nie za bardzo.

Nie oddawajcie spodni.

Semarang?

Tamtejszy krawiec za fajki zrobi wam z nich szorty.

W takim upale się wam przydadzą.

- Skąd wiesz? - Brat przyjechał tu z pierwszą turą.

Dziesięć tygodni temu.

Jestem major Penders.

W imieniu Jej Wysokości, królowej Wilhelminy,

witam was w Indiach Wschodnich.

To była długa podróż,

wiele poświęciliście,

ale wkrótce wasze działania zaczną owocować.

Nasi amerykańscy sprzymierzeńcy

niedawno przegonili stąd japońskich nazistów.

Ale czy to zaprowadziło pokój w Indiach?

Nie!

Czy to zaprowadziło pokój w Indiach?

- Nie! - Jeszcze nie.

Wręcz przeciwnie.

Japońska zaraza rozniosła się po naszej pięknej kolonii.

Ta sama zaraza,

która zalała umysł japońskiej marionetki Sukarno.

Sukinsyn!

Sukarno.

Ten tchórz.

Terrorysta, który zaatakował Indie

po obaleniu wieloletniej japońskiej tyranii.

Drań wysłał tu swoich ludzi, żeby zabijali, kradli i gwałcili.

HOLENDRZY DO DOMU!

Nie tylko białych i Chińczyków, ale także swoich,

którzy przyznali, że oczekiwali powrotu Holendrów

oraz pokoju i dobrobytu, które gwarantowaliśmy.

To hańba.

Ale ta hańba kończy się dzisiaj,

wraz z waszym przybyciem.

- Patrzcie na nich! - Nieźle!

Naprawdę!

Do niedawna nie wyjeżdżałem poza Overijssel.

Światowiec!

Prawdziwe Lucky Strikes?

Skąd masz?

Znam kogoś z dojściami w porcie.

Chcesz?

Paczka za 2,5 guldena, trzy sztuki za piątaka.

Johnny Weissmuller?

- Pewnie jesteś głodny, dryblasie? - Niespecjalnie.

- Ile chcesz? - Guldena za dwie puszki.

Zapomnij.

Dwa miesiące na ryżu i zmienisz zdanie.

Mam też bogatą bibliotekę, napaleńcy.

Lalusiu!

- Bez jaj! - No co?

Masz tam jeszcze jakieś mięśnie?

Dawali wam na statku mięso?

Jesteście w baraku A.

Jest nowy. Kiedy przyjechaliśmy, nic tu nie było.

Musieliśmy wybudować sobie dach nad głową.

Japońce wszystko zniszczyli.

W baraku C znalazłem tygrysicę z młodymi. Mało się nie zesrałem.

Trzy istotne kwestie.

Pierwsza — sranie. Z tyłu są latryny.

Wysrajcie się przed dziesiątą,

bo po południu w środku dochodzi do 50 stopni.

Paru gości już zemdlało i wpadło twarzą w gówno.

Możecie też pójść w krzaki,

ale ryzykujecie tym, że rebelianci wbiją wam sztylet w dupę.

Jak jeden żołnierz pod Priok.

Po trzech dniach znaleźli jego bezgłowe ciało

z nożem głęboko w dupie.

Spodnie miał opuszczone do kostek.

Tu nawet nie można w spokoju się wysrać.

To prawda.

Druga kwestia to mycie się. Dwa razy dziennie.

Inaczej dostaniecie wysypki albo innych robaków.

Nasze blade ciała nie są stworzone do takich temperatur.

Przynajmniej nie do pracy w nich.

- Werner powiedział wam o szortach? - Tak.

To dobrze.

Cześć!

I najważniejsza rzecz, więc słuchajcie.

Nikomu tu nie ufajcie.

Te czarnuchy nas tutaj nie chcą.

Można by liczyć na wdzięczność, bo w końcu im pomagamy,

ale tak nie jest, zapewniam.

Kiedy cię mijają, machają i się uśmiechają,

a później tego samego dnia

podłożą bombę pod twoim dżipem.

To działające Flak?

Ktoś tu odrobił lekcje.

- Są zepsute? - Nie, działają.

Potężny, jakościowy sprzęt nazistów.

Przypłynął z nami na statku dzięki ludziom z rządu.

Czemu ich nie używacie?

Walczymy przeciw wieśniakom z mieczami i dzidami.

Jedyne, co możemy zestrzelić, to idea, że te małpy

same mogą rządzić krajem.

Nie jest źle.

Te łóżka są zajęte, panienki. Ruch oporu ma pierwszeństwo.

- Kto tak mówi? - Ja.

- Nie widzisz tego? - A co tam masz?

Dwa paski? Zapomniałem już, co oznaczają.

Na pewno nie upoważniają do zaklepywania łóżka

ani do zachowywania się jak kutas.

Wal się.

Spadaj, jeśli chcesz spać dzisiaj ze swoją dziewczyną.

Co powiedziałeś?

Żebyś spadał,

jeśli chcesz spać ze swoją dziewczyną w jednym łóżku.

Baczność!

Salut!

Spocznij.

Panowie, witam w obozie Matjan Liar.

Za wami długi dzień, więc będę się streszczał.

Nazywam się Mulder i ja tu rządzę.

To nowy obóz, a więc i czysty, i taki ma pozostać.

To brudny kraj, ale my nie musimy żyć w nieładzie.

Niedługo kolacja, o 19.

Następnie macie czas dla siebie do 21,

potem gasimy światła.

Dobrze się wyśpijcie, bo z samego rana

ruszacie na patrole w trzech grupach.

- Panie poruczniku. - Te patrole są bardzo ważne,

ponieważ zapewniają tubylców o naszej ochronie

i o wspólnej odbudowie kraju.

Książę Bernhard dopilnował, żeby dzisiaj dotarła do was poczta.

Spocznij.

- Nazwisko? - Cohen, Mattias.

- Nazwisko? - De Vries, Johan.

Przykro mi.

Nic nie ma. Może pomylili obozy.

Ojcze nasz, któryś jest w niebie,

święć się imię Twoje,

przyjdź królestwo Twoje,

bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi,

chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj

i odpuść nam nasze winy,

jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.

I nie wódź nas na pokuszenie,

ale nas zbaw od złego.

Oto stoimy dziś przed Tobą,

prosząc Cię o siłę do wykonania naszego zadania,

które przyjęliśmy jako chrześcijanie.

Siłę pozwalającą zachować czujność tak daleko od domu,

ale jednocześnie łączącą nas,

żebyśmy każdego dnia pamiętali, że pomagamy zarówno chrześcijanom,

jak i poganom,

gdyż w każdym poganinie kryje się nieodkryty chrześcijanin.

Bo Twoje jest królestwo,

potęga i chwała

na wieki wieków.

Amen.

Nowy?

Masz fajki?

Zastąpisz mnie?

Działo się coś dzisiaj?

Jestem tu trzeci miesiąc i nie widziałem żadnego rebelianta.

Czemu się chowasz, skoro nie ma tu snajperów?

Są.

Przychodzą w środku nocy i strzelają z krzaków.

Potem rozpływają się w powietrzu.

A tubylcy nigdy niczego nie widzą.

Ja pierdolę, jak gorąco.

Przydałoby się zimne piwo.

Kiedy ostatnio piłeś?

- Powiedz. - Właśnie.

Jest z nami ojciec Janssen?

A co, nagrzeszyłeś?

Opowiesz coś sprośnego?

W noc przed wyjazdem ojciec wziął mnie do baru w Amsterdamie.

Wcześniej zabrał mojego brata.

Pomyślał, że powinniśmy się upić i zerżnąć dobrą dupę,

zanim wyjedziemy na kilka lat.

Stary zabrał cię na dziwki?

Zapłacił za ciebie?

Tak, bo słyszał o tutejszych kobietach.

I jak było?

Nie szczędź szczegółów.

Do Amsterdamu dotarliśmy pociągiem i nie mogliśmy znaleźć noclegu...

Nie takie szczegóły. Gadaj o dziwce.

Wybrałem jedną w dzielnicy czerwonych latarni.

- Panienkę z okienka? - Tak.

Jak wyglądała?

Miała bujne blond włosy, wyglądała jak Rita Hayworth.

Po dziesięciu piwach każda tak wygląda.

Nawet Janssen by ją przypominał.

Śmiejcie się. A wy co wtedy robiliście?

Połowa z was pewnie płakała wtulona w mamusię.

Tak myślałem. Ojciec dogadał cenę i wszedłem do pokoju.

Zasłoniła okno, kazała mi się rozebrać i usiąść,

- a sama włączyła muzykę. - Jaką?

Nie wiem, czarną i powolną.

Jazz, Werner.

Niech ci będzie.

Potem się rozebrała, stanęła przede mną

i położyła moje dłonie na jej cyckach.

Ekstra! Fajne były?

Pewnie, że tak.

Potem skierowała moje dłonie w dół,

po brzuchu, aż między nogi.

Ocierała się cipką o moje kciuki.

Bosko! Była trochę mokra?

To za mało powiedziane.

Poczułem się jak w stodole.

Mogłem z niej spijać jak spod krowy.

- Co potem? - Wzięła mnie za głowę

i przyciągnęła do niej.

Co?

Przycisnęła cię do piczki?

Werner, cokolwiek tu będziesz robił, obiecaj mi jedno —

nigdy nie liż kurwie cipy.

Proszę pana.

Czy w ciągu ostatnich kilku dni

widział pan tutaj kogoś podejrzanego?

Proszę się nie bać.

Jesteśmy tu, by pomóc.

Postawimy przed sądem tych, którzy was terroryzują.

Nikogo nie widziałem, proszę pana.

Chłop nawet nie wie, który mamy wiek.

Komitet powitalny chyba zaspał.

Ojczulku.

- Wszystko w porządku? Jakiś problem? - Żadnego.

Widział pan kogoś podejrzanego?

Nie widziałem.

Nasze źródła twierdzą, że co chwilę przechodzą tędy uzbrojeni ludzie.

Jeśli to prawda, to może tu na nich zaczekamy.

Nie trzeba, proszę pana.

- Wszystko jest dobrze. - Na pewno?

Oczywiście.

Moim ludziom chce się pić.

Ach, pić. Kokosy!

- Dzieci, zbierzcie kokosy. - Spocznij.

Patrzcie.

Jak małpy.

Dziękuję.

Dobrzy ludzie.

- Jak wam leci? - Nie narzekamy.

Macie spokój?

Od kilku nocy

atakuje nas grupa złodziejskich, wrzeszczących małp.

- Od dawna tu jesteście? - Trzy miesiące.

- Ile patroli? - Zero.

- Chronimy tę plantację. - Naprawdę?

Najwidoczniej jest strategicznie istotna.

Dla skarbu państwa.

Japończycy zrobili tu sobie kwaterę główną.

Sukinsyny wiedziały, co dobre.

Zostawili wszystko za sobą.

Pewnie liczyli, że tubylcy użyją tego przeciwko nam.

Część tej broni jest nieużywana.

Solidny sprzęt.

Do wyboru, do koloru.

- Dobrze im się tu żyło. - Fakt.

- Czasami o tym myślę. - O czym?

Żeby tu zostać, jak będzie po wszystkim.

Uprawiać herbatę, znaleźć tu kobietę i mieć dzieci.

Zakłócają spokój.

Spróbuj.

Smakuje jak wieprzowina.

Miesiącami włóczył się

Nie dam rady.

Po miasteczka kocich łbach

A przyszłości wizji swej

nie dostrzegał nawet w snach

I choć rodziciele też

Nawet dobra.

Z biedą byli za pan brat

Dokuczali mu bez przerw

„Tyś jest zwykły darmozjad”

Więc gdy do kolonii hen

Chłopców ściągać zaczęli

Z żalu podpis złożył wnet

„Co mi tam, nie tracę nic”!

Lecz gdy się oddalał brzeg

I milkł pożegnalny krzyk

Cichy z łodzi dobiegł śpiew

Rzewnych słów zaś tak szedł szyk:

„Niknie w dali ciepły dom

I dziecięcych wspomnień czar

Został mi banity los

Już do śmierci będę sam

Ślicznej ukochanej głos

Wielbić będzie inny pan

Lecz przyrzeknij mi choć to:

Wspomnij miły ze mną czas

Kiedy krew przeleją mą

Tu, gdzie dziki, obcy kraj”

Puść mnie!

Chcę pomówić z żołnierzami.

Co jest?

- Chłopak chce z wami gadać. - O czym?

W nocy mieli jakichś gości. Chce, żebyście z nim poszli.

Przyszli do wioski, chodźcie ze mną.

Każ ludziom się pakować, ruszamy za pięć minut.

Bądźcie czujni, to może być zasadzka.

Jasny gwint.

Wiemy, kto to zrobił?

Według porucznika zaszyli się w dżungli, nie znajdziemy ich.

Czyli ich nie ścigamy?

Nie.

To nie w porządku.

Jak mają nam zaufać, skoro się nie staramy?

Trzeba było wczoraj tu zostać.

- Pogadam z Hartmanem. - To na nic.

Rozkazy z góry.

Idź spać.

Nic nie poradzimy.

Może już znaleźli twoje listy.

Nic nie dostanę.

Moja rodzina nie żyje.

Strasznie zarosłeś.

Z takim wyglądem nie odzyskasz pracy.

Nie martw się.

Ochotnikom muszą oddać dawne stanowiska.

Inaczej mało kto by się zgłosił.

Co nie znaczy, że masz o siebie nie dbać.

Nigdy nas tu nie lubili.

25 metrów, De Vries. Nieźle.

Wolne?

Tak.

Studiowałem przez rok w Kongo, ale tak wilgotno nawet tam nie było.

Jak się trzymasz?

Dobrze.

Na pewno?

A co?

- To spowiedź? - Skądże.

Ale wiedz, że do tego nie potrzeba kościoła.

Jeśli masz jakieś pytania albo coś ci tu nie odpowiada,

możemy porozmawiać.

Jedyne, co mi tu przeszkadza, to brak pewnych zjawisk.

- Dostanę lontong? - Tak, proszę pana.

A macie „pecol”?

- „Pecol”. - To pecel.

- Idź stąd. - Dobrze, tato.

Olała cię!

Dziękuję.

Nauczyłeś się tylu słówek, a wciąż nie możesz zamoczyć.

Gdybym miał taką córkę, też bym jej strzegł.

Jak stary.

- Czego od niej w ogóle chcesz? - Żeby ci dała?

Co tu się dzieje?

Chcą mnie okraść.

- Zamknij się! - Spokojnie.

De Vries, wracaj!

To nie nasza sprawa.

Wszyscy do ciężarówek.

Głuchy jesteś?

Co się dzieje?

Ten człowiek twierdzi, że Japończycy go okradają.

Każ swoim ludziom opuścić broń.

Opuśćcie broń, oddajcie towar i zjeżdżajcie stąd.

Za kogo ty się masz?

Decyduj.

Opuścić broń.

W tej chwili.

Kto to był?

Turek. Tak go nazywają.

Podobno przed nikim nie odpowiada.

Pół Grek, pół Holender. Dorastał w Stambule.

Na początku wojny pod okiem Londynu pomagał wyzwalać Holandię.

Przez następne cztery lata szkolił się w brytyjskiej marynarce.

Gdyby on tutaj dowodził, raz-dwa wrócilibyśmy do domu.

Mieszka niedaleko, w zwykłym domu.

Niczego się nie boi.

Johan!

Johan De Vries!

Tak myślałem, że to ty.

Co tutaj robisz?

Wypełniam swój obowiązek, jak każdy.

No to masz sporo do odkupienia.

- Dlaczego zwerbowali... - Na mnie już pora.

Dobrze cię widzieć.

- Kto to? - Jakiś handlarz.

Nie wiem, co to za piwo, ale sprzedają je po 10 centów.

Szukacie czegoś wyjątkowego, panowie?

Mam nadzieję, że ta noc będzie udana dla was wszystkich.

Pójdziesz ze mną?

Obsłuż pana jak trzeba.

Werner, pamiętaj, żeby nie lizać cipy.

Idź, obsłuż go dobrze.

Zgadzam się z panią.

A pan którą wybierze?

- Ile ona ma lat? - 15.

15?

Przykro mi.

Gita, chodź tutaj.

Jak masz na imię?

Gita.

Dzisiaj wasz szczęśliwy dzień.

Czeka was trzydniowy patrol na terytorium Klewang Sawah.

Druga grupa nie była tam tydzień temu?

- Jakiś problem, Cohen? - Nie, panie poruczniku.

Więc mi nie przerywajcie. Idźcie się pakować.

Macie kwadrans.

Dowodzi kapral Coolen.

Widzieliście jakichś rebeliantów?

Nie, proszę pana.

Jak się nazywasz?

- Gatot. - Gatot?

- Okłamujesz mnie, Gatot? - Nie, proszę pana.

Gdzie oni są?

Nie bój się. Pokaż.

Zastanawiałeś się kiedyś, co tutaj robimy?

Trzy miesiące, a ja nie widziałem żadnego rebelianta.

Jak dla mnie może tak pozostać.

Nie przyjechałem tu, żeby spacerować.

Wystarczy fakt, że tu jesteśmy.

To daje ludziom nadzieję.

Wierzysz w to?

Nie.

Ale tak mi powtarzają, więc nie mam wyboru.

Słaba ta kawa, co?

Pchajcie!

Gdzie właściwie jesteśmy?

Pogadam z Coolenem.

- Gdzie rzeka? - Rzeka?

Kapralu, ludzie pytają, czy wszystko w porządku.

Naturalnie.

Minęliśmy bród kilka kilometrów stąd.

- Zawracamy? - Nie.

Nadrobimy to, zbaczając na zachód.

Wyciągnij nóż.

Idealnie.

- Teraz bez hełmu. - Człowieku!

Nie czytaliście map w ruchu oporu?

Pytał cię ktoś o coś?

Ten most wysadzono rok temu.

Dlatego ostatnio przeszliśmy przez Galingi.

Pożałujecie tego, kiedy już wrócimy.

Wrzuć na luz, bracie.

Później postawię ci piwo. Chodź.

Most czy nie, przeprawiamy się tędy.

Mówcie, jak zobaczycie szczupaka. Przygotuję go na kolację.

W masełku, z solą i pieprzem.

- Cholera, skaleczyłem się. - Było nie ściągać butów.

A potem dymałbym 15 kilometrów w...

Gdzie oni są?

Sanitariusz!

Już dobrze.

Zostań ze mną.

Będzie dobrze. Patrz na mnie.

- Teraz wrócę do domu, prawda? - Co mam robić?

- Keizer? - Cały czas uciskaj.

Szybciej, Keizer!

- Teraz wrócę do domu? - Będzie dobrze.

Źle jest?

Źle?

Nie.

Zostań ze mną. Patrz na mnie.

Nie jest źle.

Zaraz cię połata.

Potem wsadzimy cię na łódź.

Odwiedzę cię w domu.

Przyjadę z resztą chłopaków.

Werner?

Johan.

- Panie Snijders. - Miło cię widzieć.

Wzajemnie.

Jak się miewasz?

Świetnie.

Dobrze być z powrotem.

Ciastko imbirowe?

Pewnie za nimi tęskniłeś.

Dziękuję.

Przyszedłem powiedzieć, że mogę wrócić do pracy.

Z tym będzie problem.

Nie mamy wakatów.

Taki stan utrzyma się dłuższy czas.

Wciąż nie jest łatwo.

Nie chodzi mi o wakat.

Ochotników zapewniono, że po powrocie odzyskają dawne stanowiska.

Otrzymał pan list z ministerstwa.

Tak, ale premier mi nie płaci.

Nie wszyscy byliśmy na zwolnieniu.

Ciężko pracowaliśmy, żeby się odbudować.

Co mam niby zrobić?

Zwolnić kogoś, kto pracuje tu od dwóch lat?

Kto ma na utrzymaniu całą rodzinę?

Żegnamy dzisiaj

dobrego przyjaciela.

Choć znaliśmy go krótko,

dzieliliśmy z nim radości i smutki.

Werner był nie tylko przykładnym żołnierzem,

ale także kimś, kto podnosił nas na duchu.

Znajdujemy pocieszenie w tym,

że jest teraz w lepszym miejscu.

Co do tego nie ma wątpliwości.

Bóg miłuje tych,

co mają odwagę oddać życie, pomagając innym.

Tacy ludzie mają specjalne miejsce

u Jego boku.

Miejsce,

w którym Werner od czasu do czasu

będzie wszystkich podnosił na duchu.

Patrzcie na te jebane małpy.

Uwierzcie mi, chętnie by się na nas rzucili.

Kto?

Tamte brudasy.

Nie wolno im ufać.

Wszyscy wyglądają tak samo.

Wiesz, że też tak o nas myślą?

- Za Wernera. - Za Wernera.

Wasza Wysokość, to dla was.

Pochowaliśmy dzisiaj dobrego człowieka.

To ty go wysłałaś do tego małpiego kraju.

Nie wspomnę jego imienia, bo i tak o nim nie usłyszysz.

A dlaczego?

Bo siedzisz w pałacu, zajadając tort złotym widelcem.

Dlatego!

Dołączenie do nas na pogrzebie naszego kompana

byłoby zbyt dużym wysiłkiem.

Dziękujemy, Mattias.

Tak samo było, kiedy przybyli Niemcy.

Zabrali mi ojca i braci. Gdzie wtedy byłaś?

- Żarłaś tort! - Dupku.

Odwołaj to, co powiedziałeś o królowej.

- Martw się o własną. - To jest moja królowa.

Obciągnij mi kutasa swoimi brązowymi warami.

Stój!

Cholera!

Stój!

A ty dokąd?

Zapłać za to!

Proszę pana, Gita jest zajęta.

Teraz moja kolej.

Wypierdalaj.

De Vries...

Podobno ty i zabity żołnierz, De Val, byliście odpowiedzialni za Brena.

Tak jest.

Ja niosłem amunicję.

Gdzie teraz jest ten karabin?

Wpadł do wody, kiedy De Val oberwał.

Czego was uczono

o porzucaniu broni w trakcie konfrontacji?

Żołnierz zawsze jest odpowiedzialny za swoją broń,

nie wolno mu jej porzucać podczas kontaktu z wrogiem.

Wiecie, co rebelianci zrobią z Brenem?

Rozstawią się z nim w krzakach i zaczekają na waszych towarzyszy.

Proszę o zgodę na przeszukanie rzeki w celu znalezienia broni i...

Odmawiam.

Nie stracę więcej żołnierzy.

Dżakarta żąda dochodzenia.

Czekajcie więc na wezwanie. Odmaszerować.

Słuchaj.

Jeśli znowu wpakujesz mnie w kłopoty, poderżnę ci gardło we śnie.

Wierz mi, nikogo nie obejdzie martwy zdrajca.

O co ci chodzi?

Myślałeś, że nikt się nie dowie?

Ktoś cię wsypał, że razem z ojcem współpracowaliście z nazistami.

Panowie!

- Wszystko w porządku? - Tak jest.

De Vriesowi zrobiło się słabo.

Stawiałem go na nogi.

- Wysypiasz się? - Tak.

A odżywiasz się dobrze? Bo...

Jak to działa z grzechami innych?

Co masz na myśli?

Na przykład z tymi, których kochamy.

Jeśli za późno poznamy, że źle czynią,

ich grzechy stają się naszymi?

Nie znam szczegółów twojej sytuacji,

ale powiedziałbym, że nie.

A na odwrót?

Czy czyniąc dobro, zadośćuczynia się za grzechy innych?

Mają go!

Złapali go!

- Kogo? - Skurwiela, który zabił Wernera.

Złapali go z Brenem.

Następna kulka będzie dla tego, kto dotknie tę małpę.

Johan.

Skurwysyn dostanie, na co zasłużył.

Twardy jest.

Nieważne.

Ostatecznie każdy pęka.

Nie byłbym taki pewny.

Widzieliście, jaki był chudy i mały?

To co mamy zrobić?

Wybić ich do nogi?

Idę spać.

Ja też.

- Macie tu garaż? - Tak.

Przynieś mi akumulator, kable rozruchowe i trochę drutu.

Połóż.

Siadaj.

Wiesz, jak to działa?

Nie.

Na mój sygnał przyłożysz końcówki do akumulatora.

Jasne?

Nie odpłynąłeś jeszcze?

Zaraz zacznie się ta najboleśniejsza część.

Teraz masz okazję, żeby zacząć gadać.

Żołnierz, którego zabiłeś nad rzeką, był jego przyjacielem.

Wiesz, co on i jego kumple z tobą zrobią,

jeśli im na to pozwolę?

Jeśli chcesz przeżyć, odpowiadaj na moje pytania.

Gdzie są twoi towarzysze?

Wolność...

Wolność dla Indonezji!

Spokojnie.

Proszę się zatrzymać.

Stać.

Ręce do góry!

- Zgubił się pan? - Nie.

Wysłuchajcie mnie.

Mam ważne informacje o rebeliantach z Semarang.

Przeszukaj go.

Co chcecie przekazać?

Wiem, gdzie są.

Mogę wam pokazać, ale pozwólcie moim córkom...

Niech mówi wolniej, bo nic nie rozumiem.

- Gaga Hitam ukrywają się... - Jakie Gaga?

Rebelianci z Semarang, majorze.

Ukrywają się w jego domu i wzięli córki na zakładniczki.

- Potrzebuje naszej pomocy. - Z jakiej jest wioski?

Pokaż na mapie, gdzie mieszkasz.

- Stąd idziemy tutaj... - Nie ma mowy.

- Dlaczego? - Bo tak powiedziałem.

- Mamy okazję... - To żadna okazja.

Za głęboko na terenie wroga.

Nie poślę tam ludzi.

Proszę o pozwolenie na zbadanie terenu.

Za pięć minut ma go tu nie być,

bo inaczej was także wykopię.

Za dwie godziny przy rzece za obozem.

Dobrze.

Wypuść go, Keizer.

Raymond!

Do ciebie.

Jak nazywa się człowiek, o którym mówicie?

Bahkar.

- Jesteście pewni? - Tak, proszę pana.

To okrutni ludzie.

Dlatego poprosiłem Holendrów o pomoc.

Ilu ich jest?

Siedmiu albo ośmiu.

Naszkicuj mi drogi do wioski i położenie domów.

Jesteście dzielni.

- Dziękuję. - Nie ma za co.

Co z tobą?

Jesteś tu, żeby pomóc ludziom, czy krążysz w kółko jak inni?

- Chcę pomóc. - Wróć tu o północy.

Bez broni. Wejdź od tyłu tak, żeby nikt cię nie widział.

Zrozumiano?

Tak.

Wielkie dzięki.

De Vries, list.

Masz dziewczynę, stary psie?

Nie pochwaliłeś się kumplom?

Nadawca: Johan De Vries.

Sam sobie go wysłałeś, żałosny draniu?

Johan De Vries Senior. Zakład Penitencjarny w Vught.

Mówiłeś, że nie żyje.

Bo tak jest.

- Johan. - Samuel.

Załóż to.

Do wioski mamy dwie i pół godziny marszu.

Samuel pomoże nam ominąć główne drogi.

Jak nas przyłapią, w życiu się nie wyłgamy.

Kolego.

- Jesteś gotowy? - Tak.

Zaczekaj tu.

- Kim jesteście? - Cicho.

- Czego chcecie? - Przyszliśmy pomóc.

To od kamuflażu?

Twoja pierwsza ofiara jest istotna.

To cię definiuje.

Są tylko dwa rodzaje ludzi.

Łowcy i ofiary.

Gdy wróg puka do twoich drzwi,

chowasz się czy łapiesz za nóż?

Wojna zmusza ludzi do wyboru, a to dobra rzecz.

Na pamiątkę.

Opowiadałem o tobie chłopakom.

Że robisz dużo dobrego na wschodzie.

Jesteś już mężczyzną.

- Masz dziewczynę? - Nie przyszedłem dla ciebie

ani dla siebie.

Jestem tu dla matki.

Coś się z nią stało?

Umarła.

Trzy dni temu.

Ktoś musiał cię powiadomić.

Przepraszam...

De Vries, Cohen, wstawać.

Za pięć minut w baraku nr 2.

Rozkazano mi zlecić wam to zadanie.

Musicie komuś nieźle włazić w dupę.

- Ale... - Milczeć.

Załadujecie więźnia na dżipa i wywieziecie go stąd.

Wypuszczamy go?

Na pewnych warunkach.

Najwyraźniej zaczął śpiewać.

Myślisz, że to był Turek?

A może Mulder?

Nie wiem.

- Co? - Nie wiem.

Dwa typy ludzi.

Są tylko dwa typy ludzi.

Wysiadaj. Już!

Nie rozkuwaj go.

Tak będzie lepiej.

Kiedy skończę liczyć do pięciu, ciebie ma tu nie być.

Jasne?

Jeden.

- Dwa. - Uciekaj.

Biegnij.

Trzy.

Słyszałem, że mieliście kłopoty.

Straciliście Brena w rzece?

Zgadza się.

Czytałem raport. Wasz dowódca to kretyn.

Powinien był was tam zawrócić i spalić cały teren.

Znam człowieka prowadzącego dochodzenie.

Nie będzie ci sprawiał problemów.

Dziękuję.

- Mogę mówić otwarcie? - Pewnie.

Dlaczego wypuścił pan tego więźnia?

Nie miał pan pewności, czy to on do nas strzelał?

Miałem.

Dlatego go nie wypuściłem,

tylko przekazałem tobie.

Zaczekaj.

To byli rebelianci, prawda?

Tak.

Nie będzie problemów?

Nie, jeśli wiesz, z kim rozmawiasz.

To religijna grupa.

Chcą przepędzić rebeliantów i komunistów.

Za pieniądze powiedzą nam, gdzie ich szukać.

Co będzie, jeśli dojdą do władzy?

Poszukamy ludzi, którzy będą chcieli pozbyć się ich.

Teraz tym krajem rządzi chaos.

Nie ma już Japończyków ani Anglików.

Rząd holenderski nie wie, co robić,

a Indonezyjczycy walczą między sobą.

Muzułmanie z chrześcijanami, Chińczycy z Jawajczykami,

komuniści z kapitalistami i tak dalej.

Ale zwykły człowiek ma to gdzieś,

chce tylko móc hodować ryż.

Dlatego tu jestem.

Aby tropić tych, którzy zakłócają spokój.

Żeby z tego nieszczęścia powstał nowy kraj.

Nie ode mnie zależy, jak będzie wyglądało zarządzanie.

Wiem tylko, że skorzystają na tym ci,

którzy pragną pokoju.

Wiesz, jak mnie tu nazywają?

- Kto? - Tutejsi.

Ratu Adil.

Wiesz, co to znaczy?

Prawowity władca.

Według pradawnego mitu

to wojownik ze wschodu, który przybywa, aby wyzwolić lud.

Wszystko, co zobaczysz w najbliższych dniach, jest tajne.

- Zdajesz sobie z tego sprawę? - Oczywiście.

Jeśli komuś o tym powiesz,

aresztuję cię za zdradę stanu i sam dokonam egzekucji.

Gita.

To ty?

Zaczekaj. Mam coś, co może ci się spodobać.

Czego chcesz?

Poświęć mi chwilę i sama zobacz.

Jak ci się nie spodoba, dam ci spokój. Mam to w samochodzie.

Niczego nie potrzebuję. Odejdź.

Zaczekaj.

Zabraliśmy to jednemu Japończykowi.

Na kamuflaż nie za bardzo się nada.

W dżungli.

Pomyślałem, że tobie się przyda.

Może zrobisz z tego sukienkę albo coś innego.

- Pracujesz jutro? - Tak.

Mogę zapytać,

ile zwykle zarabiasz jedną w noc?

15 guldenów, jeśli klienci dopiszą.

Jeśli chcesz jutro pracować, twój wybór,

ale to powinno wystarczyć dla ciebie i dziecka

na tydzień.

Czego ode mnie chcesz?

Niczego.

Powodzi ci się, Charlie?

To nic takiego.

Zabrałem ją martwemu rebeliantowi. To pewnie podróbka złota.

Wygląda na prawdziwe.

Uderzamy dzisiaj na miasto.

Mam flaszkę ginu.

Dziś kładę się wcześniej, ale nie będę was zatrzymywał.

Wiesz, że już trzy razy nas olałeś?

Może pora wkręcić nas w te twoje specjalne misje.

Dawno się nie widzieliśmy. Co tyle czasu robisz z Turkiem?

Nic. Szoferuję mu.

Liżąc odpowiednie tyłki, można daleko w wojsku zajść.

Żadne odkrycie.

Zamknij się, Coolen. Sam jesteś specem od włażenia w dupy.

Jebany frajer.

Zobaczymy, jak daleko zajdzie, kiedy prawda o nim wyjdzie na jaw.

O czym mówisz, przygłupie?

To wy nie wiecie?

Wasz kumpel jest znany w swoim miasteczku...

Spokojnie.

Co się dzieje?

Jak wyglądam?

Dobry wieczór.

Poprosimy szkocką i wodę.

No i?

Wygraliśmy już, panowie?

Jeszcze nie.

Ale wszystko idzie ku dobremu.

Widzę.

Może już słyszałeś, a może nie.

Kapitan Scheepens i jego ludzie wpadli tydzień temu w zasadzkę.

Pięciu z dziewiętnastu zginęło, kolejnych pięciu jest rannych.

- Scheepens odniósł ciężkie rany. - Obiło mi się o uszy.

A to, że był dowódcą nowej jednostki komandosów?

Korpus Sił Specjalnych.

Nie umknęło mi to, majorze.

Zajmiesz jego miejsce.

Od razu stracił pięciu ludzi, to nie brzmi za dobrze.

Dziękuję.

Przejrzałem twoje akta.

Od 1941 czekasz na sposobność do działania.

Nie obejmiesz jakieś miernej dywizji,

z której chcemy uczynić pokaz siły.

To nie byle co.

Walka twarzą w twarz z wrogiem.

Z tą jednostką będziesz zwalczał terroryzm.

Zostaniecie twarzą naszego zwycięstwa.

Dziękuję za ofertę, ale zadowala mnie to, co mam.

Ten konflikt dobiega końca.

Chcę, żebyś go dla nas wygrał.

Dobiega końca?

Dopiero co powiedzieliście mi o masakrze Scheepensa.

Widział pan, co dzieje się na ulicach, w wioskach?

Czy nie wytyka pan nosa poza tę posiadłość?

Republika to rzeczywistość i nic na to nie poradzimy.

Możemy tylko zapewnić sobie miejsce przy stole,

kiedy uformuje się nowe państwo.

Dlatego musimy zaprowadzić porządek

i wyplenić terroryzm, by zdobyć zaufanie ludzi.

Powiedz więc, jak zamierzasz to zrobić.

Wiem jedno — terroru nie da się pokonać.

Trzeba go złamać, zniszczyć.

A dokonać tego można tylko większym terrorem.

To jak z chwastami. Trzeba wyrwać je z korzeniami.

A kiedy nic już nie zostanie,

podpalasz całą resztę i gasisz ją szczynami.

Zwłaszcza w dżungli.

Nasi ludzie nie rozumieją panujących w niej zasad.

Daję ci wolną rękę, byś mógł się z tym uporać.

- Wolną rękę? - Carte blanche.

A jeśli coś pójdzie źle?

Opowie się za tobą sam szczyt.

A konkretniej jeden człowiek.

Jedynie w łóżku ma czasem kogoś nad sobą.

Co będziesz robić po tym wszystkim?

Kiedy już zapanuje pokój.

Wiesz, co ci powiem?

Pokój nie leży w ludzkiej naturze.

Ludzie musieliby przystać na to, co mają, a zawsze będą chcieć więcej.

A gdyby jednak nastał pokój?

Gdyby tacy jak ja nie byli potrzebni do zaprowadzania pokoju,

to tworzyłbym muzykę.

- Muzykę? - Tak.

Śpiewałbym w operze.

Verdi.

Puccini. Wielkie tragedie.

Miłość, zdrada i wojna.

Tak to już jest.

W czasie wojny ludzie chcą pokoju, a w czasie pokoju — wojny.

Zastanów się nad tym.

Wejść.

Spocznij.

Przyszło dzisiaj pocztą coś, co może cię zainteresować.

Jestem z ciebie dumny.

Gratuluję, kapralu De Vries.

Przejdźmy od razu do rzeczy.

Jeden z holenderskich żołnierzy sprzedaje ropę rebeliantom.

POUFNE

Wiesz, co robić.

Dokąd jedziemy?

Zaczekajcie tu.

- Mogę o coś zapytać? - Śmiało.

Nie czujesz się dziwnie, walcząc ze swoimi?

To nie są moi ludzie.

Moja wyspa jest tak daleko stąd, jak z Amsterdamu do Stambułu.

To wy stworzyliście tu jeden kraj.

Poza tym też jestem chrześcijaninem.

A tutejsi tego nie lubią.

Rzucą się na nas, kiedy odejdziecie.

Wiesz, kto to był?

Tak.

Pozałatwiaj do jutra swoje sprawy na Jawie.

Wyruszamy o świcie. Nie wiem, kiedy wrócimy.

Gita?

Nie wiedziałam, że przyjdziesz.

Przebiorę się i możemy iść.

Dobrze?

Pić mi się chce.

Nie mam wiele do zaproponowania. Może być herbata?

Tak.

- Wychodziłaś z domu? - Tak.

Ale byłam zmęczona i wróciłam się położyć.

Czemu pytasz?

Masz może papierosa?

Zostały w samochodzie.

Nie! Przestań!

Przepraszam.

Zastawiasz na mnie pułapkę?

Ręce do góry!

Kim jesteś?

Nie patrz na nią! Jak się nazywasz?

Nie zabijaj nas, proszę.

Kto to?

Mój narzeczony.

Zrobię, co tylko zechcesz,

tylko nas nie zabijaj.

Nie strzelaj.

Proszę, Johan.

Wszyscy mówią, że tym razem to nie ćwiczenia.

- Wiesz coś więcej? - Będzie dobrze.

Bracia.

Wiecie, co to jest?

To rozkaz natychmiastowego wypłynięcia na Celebes

i oczyszczenie południa wyspy z każdego,

ale to naprawdę każdego elementu terrorystycznego.

Jednakże...

nie będzie to przyjemny wypad.

Jeśli nie chcecie jutro stać po kostki w kałużach krwi,

możecie się jeszcze wycofać.

Reszta niech wsiada na pokład.

Dzisiaj nocujemy tutaj.

Wyśpijcie się i bądźcie gotowi na czwartą.

Czterech wartowników na zewnątrz, jeden na dachu.

Zmiany co dwie godziny.

Wernerowi by się podobało.

Boisz się?

Nie.

A ty?

Nareszcie coś się dzieje.

Pobudka! Wstawać!

- Wstawać! - Johan?

Wszystkich, tak?

Wychodzić!

Szybciej!

Ruszać się!

Zamknąć się, do cholery!

Dzień dobry, dobrzy ludzie z Lisoe.

Spotyka was dziś ogromne szczęście.

Przysłała mnie królowa,

żebym pomógł wam w potrzebie.

Doszły mnie słuchy, że wasza społeczność

poważnie cierpi przez negatywne elementy.

Poprzez akty terroru...

Cisza!

Poprzez akty terroru

elementy te chcą wam odebrać

możliwość dostatniego życia.

Ale nie bójcie się.

Przybyłem tutaj, aby was od nich wyzwolić.

Mam tu zapisane piętnaście nazwisk.

Wyczytanych proszę o wystąpienie.

Puang Side!

Ruszaj się! Już!

Jesteś Puang Side?

Tak, proszę pana.

Andi Patta!

Szybciej!

Jesteś Andi Patta?

Abdullah Rashid!

Coś nie tak?

Powariowaliście, prawda?

Kapitan odpoczywa.

Wejść.

De Vries. Jak się masz?

Mogę mówić otwarcie?

Mów.

Byle dzisiaj.

Sam już nie wiem.

Nie podoba mi się, że nie sądzimy ani nie przesłuchujemy tych ludzi.

Skąd pewność, że to oni są terrorystami?

Dzięki konkretnym informacjom.

- A jeśli są błędne? - To niemożliwe.

Nigdy nie ma stuprocentowej pewności.

Sęk w tym,

że nawet jeśli są błędne, i tak są prawdziwe, bo ja tak mówię.

To nasza misja, Johanie.

Tylko tak zatrzymamy terror.

Ale jeśli znasz lepszy sposób,

to mi teraz o nim powiedz.

A jeśli nie, to idź spać, bo do końca jeszcze daleko.

Są dwa rodzaje ludzi.

Jeśli wiesz, jakim chcesz być, pojmiesz, że to właściwy sposób.

Kim naprawdę jesteś?

Cisza!

Cisza!

Cisza!

Harun Lakajang!

Szybciej.

Ruchy!

Jesteś Harun Lakajang?

Tak.

Cisza!

Zamknąć się!

Następni na liście są bracia.

Niech więc wystąpią

i razem poniosą odpowiedzialność za swoje działania.

Bachrong Siajang,

Sulaiman Siajang,

Kamba Siajang

i Yusuf Siajang.

Potrzebuję dwóch ochotników.

Johan?

Jesteście Bachrong Siajang,

Sulaiman Siajang, Kamba Siajang

i Yusuf Siajang,

synowie Puana Siajanga, skazanego przestępcy?

Mój ojciec nie jest przestępcą. Jego jedyną zbrodnią...

Odpowiedzcie „tak” lub „nie”.

Tak.

Ognia!

Ahmad Muttalib.

Przepraszam.

To był długi dzień.

Dobrze się spisałeś.

Kiedy miałem 15 lat, u mojego ojca zdiagnozowano guza w stopie.

Lekarz dawał mu cztery miesiące.

Tego samego dnia amputowali mu całą nogę.

Wciąż żyje.

Rozumiesz, o czym mówię?

Powodzenia wieczorem.

De Vries.

Wszystko w porządku?

Wyruszamy za 90 minut, zdrzemnij się jeszcze.

Kanna Harusan!

Ruchy.

Szybciej.

Jesteś Kanna Harusan?

Kaco Numang!

- Szybciej. - To nie ja.

- To nie ja. - Ruszaj się.

- To nie ja. - Spokój.

On mnie wrobił.

Jak to, wrobił cię?

Zrobił to, bo chce zająć moją ziemię.

Co się stało?

To nie byłem ja.

Mogę to wyjaśnić?

Zezwalam.

Samuel, co mówi ten drugi?

Sukinsynu, mówi prawdę?

Kłamie, to był on.

Stoi przy swoim.

Jak się nazywa?

- Nazwisko? - Pua Palau.

- Jeszcze raz, wyraźnie. - Pua Palau.

Nie mam tego nazwiska na liście, a więc to nieistotne.

Z całym szacunkiem,

ale czy nie możemy tego wyjaśnić? Nie ufam temu człowiekowi.

Masz trzy sekundy, żeby odejść, inaczej strzelę przez ciebie.

Nie wiedzieliśmy, co zrobisz, gdy się zbudzisz, więc cię związaliśmy.

Coś ci odbiło czy była to najzwyklejsza niesubordynacja?

Ani jedno, ani drugie.

Cokolwiek się tu dzieje,

nie pisałem się na to.

Wiesz, co jest z tobą nie tak?

Kiedy czytałem twoją teczkę, pomyślałem sobie:

„Co powinienem zrobić?

Dać temu chłopakowi szansę, żeby się wykazał

i ocalił honor swojej rodziny,

czy wykorzystać fakt,

że jego ojciec był wysokim rangą członkiem nazistowskiej NSB?”.

Syn człowieka, który zaprowadził

ponad tysiąc członków ruchu oporu oraz Żydów do grobu.

Ten sam syn zdradził teraz swojego kapitana.

Po tym, co dla ciebie zrobiłem.

Zdrada leży w twoich genach.

Przyjąłem cię do tej kompanii braci.

Boli mnie,

że obracasz się przeciwko nam.

Ale nie chcę wychodzić na potwora.

Żołnierz De Vries myśli, że wie lepiej niż dowódca,

a teraz może to udowodnić.

Dokładnie osiem kilometrów stąd

jest statek, który ma nas wesprzeć w razie nagłego wypadku.

Dam ci kwadrans, zanim ruszę za tobą z trójką ludzi.

Jeśli złapiemy cię, nim tam dotrzesz, jesteś mój.

Na pokładzie będziesz bezpieczny.

Rozwiążcie go i dajcie nóż.

Zmarnowałeś już pół minuty.

Chcesz nam ułatwić zadanie?

Tu ślad się urywa.

Poszedł przez rzekę?

Na pewno.

Idźmy dalej.

Chyba go zgubiliśmy.

Chcę dorwać tego pieprzonego nazistę.

Zawracamy.

Dajcie mi dwie minuty.

Spokojnie.

Rzuć broń.

Już.

- Zdejmij koszulę. - Co?

Zdejmuj koszulę.

Gdzie jest kapitan?

- Nie wiem. - Nie kłam. Wiesz.

Zgubiłem go godzinę temu. Nie nadążałem.

- Może chciał iść sam. - Nie odwracaj się.

Mówię prawdę.

Nic bym ci nie zrobił.

Więc dlaczego odbezpieczyłeś broń?

Zaimponowałeś mi, Johan.

Szkoda, że tak wyszło.

Wielka szkoda.

Nikomu innemu nie dałbym takiej szansy.

Wiem.

Tylko dlaczego?

Bo razem mogliśmy wiele osiągnąć.

Skup się. Mogłem cię załatwić.

Co zamierzasz?

Zastrzelisz swego przyjaciela i mentora?

Czy zaryzykujesz i pobiegniesz? A wiesz, że dobrze strzelam.

Może zrobię jeszcze coś innego.

Nie jęczcie, żołnierzu.

To płytka rana. Uciskaj ją i przeżyjesz.

Spodziewałem się ciebie prędzej.

Ja też.

Oglądałeś?

Co?

A jak myślisz?

Trochę.

I co powiesz?

Lepiej ci wychodzi żołnierka.

Ale...

chyba nie to przyszedłeś mi powiedzieć?

No to do sedna.

Muszę iść składać autografy.

Nie jęcz.

To tylko płytka rana.

Tłumaczenie - Altair87 Korekta - JM

facebook.pl/GrupaHatak

facebook.pl/AzjaFilm