Original subtitles

Rok 1899. Od pięciu lat Francją wstrząsa afera kpt. Dreyfusa

skazanego za szpiegostwo na rzecz Niemiec,

symbolu ofiar antysemityzmu.

Sąd Kasacyjny nakazał rewizję jego procesu.

Lata sporów podzieliły kraj. Francji grozi wojna domowa.

Dreyfus!

Boże, jak oni zwracają nim głowę!

Dzisiejsza rada ministrów, pięć godzin o Dreyfusie.

Piekło!

Winny, męczennik, szpieg czy nie?

Nie wiem!

Może być niewinny. Smutne, ale co ja mogę?

Między nami - to nie pierwszy prześladowany Żyd.

Ani ostatni.

Nie umiał nawet elegancko zdechnąć na zesłaniu!

Nie, odsyłają go nam na nowy proces!

Francja stoi u progu rewolucji!

Jak oni mnie wszyscy drażnią! Co mnie to...?

Nie za włosy, dzikusie!

Félixie?

Félix Faure, prezydent Francji w latach 1841-99.

Kupujcie "Aurore"! Pięć centymów i wiesz wszystko!

Kupuj "Aurore"!

Ze specjalnym artykułem pana Zoli!

Śmierć prezydenta, rząd upada! Rokowania w Zgromadzeniu!

Zapowiadany powrót prefekta Lépine'a!

Trzymaj. Oto uśmiech fortuny.

Mam dla ciebie dobrą nowinę, przybłędo.

Nie znajdziesz jej w gazecie.

Twój dzień właśnie się skończył.

Tato!

Joseph?

Tato!

Nie!

Do wszystkich popleczników Żydów!

Do zdrajców, którzy kupują tę szmatę!

Do dreyfusistów, zdradzających ojczyznę!

Oto co was czeka!

PARIS POLICE 1900

Policja, otwierać.

Chwileczkę. Jestem nieubrana.

Widzi pan?

Otwórz, dziwko! Tu twój mąż!

Alphonse?

- Hélene Chagnolle? - Tak.

Przyszliśmy stwierdzić...

akt cudzołóstwa.

Ze zgłoszenia pani męża Alphonse'a Chagnolle'a.

Wiesz, że nigdy bym tego nie zrobiła!

Zdradza mnie, ilekroć muszę być w ministerstwie!

Nie tym razem! Jezabel! Mesalina!

Wpadłaś!

Czujcie się jak u siebie.

Do mnie.

Wyjąć szablę. Wbić w kufer.

Wybacz, kochana.

Panowie...

Jest o 30 lat starszy.

Przehulał mój posag w niespełna rok.

Pije, gra.

Co tydzień nie wraca na noc. A ja byłam mu wierna.

Półtora miesiąca Saint-Lazare! Nauczy się moresu!

A potem pod latarnię, jak cały jej ród!

Podobam się paniom, co poradzę? Nie prowokuję.

Same padają mi w ramiona. Nie zawsze zdołam się oprzeć...

Nie jestem zazdrosny. To kwestia szacunku.

Jestem urzędnikiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych!

Byłem żołnierzem!

Panowie...

Przyprawić mi rogi?

Zapłaci za to!

To był pierwszy raz!

Pierwszy raz...

26 lat. Trafi do Saint-Lazare i będzie po niej.

Za pół roku burdel, za rok kostnica.

Co my możemy?

Zgoda, skarżący nie jest zbyt miły,

ale pracuje w ministerstwie i ma znajomości.

Wyświadczamy mu koleżeńską przysługę.

Miał pan słuszność, pańska małżonka to rozpustnica.

Mówiłem.

Przyznała się.

Mam tu spis jej kochanków.

- Było ich więcej? - Siedemnastu.

Ładny dorobek.

Oburzające.

Po upublicznieniu tej listy...

- Po czym? - To konieczność.

Musimy wezwać tych siedemnastu gachów.

Dowiedzą się ich żony, sąsiedzi, koledzy...

Prasa będzie miała używanie, uwielbia brudy.

Żona stanie się sławna.

Żałuję, ale pan zapewne również.

Nie można by... sam nie wiem,

nie ujawniać ich liczby?

Niestety, gdy ruszy postępowanie, będzie za późno.

Jedyny sposób to żeby postępowania nie było.

Sam pan zdecyduje.

Hélene Chagnolle!

Przebaczam ci.

Mogą państwo iść.

Dziękuję.

Nadkomisarz Puybaraud do pani Steinheil.

Pani rano nie przyjmuje.

Dla nas zrobi wyjątek.

Szanowna pani, proszę przyjąć moje najszczersze kondolencje.

Chciał zostać Cezarem, a był jedynie Pompejuszem.

Smutne epitafium dla prezydentów.

Pan Faure pozostawi po sobie tylko pamięć o tym,

jak odszedł z tego świata.

Zachowała pani prezenty od świętej pamięci prezydenta? Może listy?

Kilka.

Pikantne?

Letnie. Parę dygresji na temat życia politycznego.

Nic groźnego.

To wszystko?

Nie. Jest też ta broszka.

Margerytka. Dał mi ją, bo nazwą przypomina moje imię.

Chciałabym ją zatrzymać.

Dlaczegóż by nie?

To biżuteria, nie tajemnica państwowa.

Bardzo dziękuję.

Nie ma o czym mówić.

W ubiegłym tygodniu była tu cała śmietanka Republiki.

Wszyscy o nas wiedzieli.

Przychodzili, żebym szepnęła mu od nich słówko.

Teraz jest pani bezrobotna.

Mam piękny dom. Nadal znam wiele osób.

Mogłabym prowadzić salon.

Żeby?

Zachęcać gości do rozmów o polityce lub interesach.

I powtarzać wam, co się mówi.

Od kokoty do szpicla? Upadek.

Trzeba z czegoś żyć.

Panie Steinheil.

Poszli?

Tak.

Możesz zdjąć tę suknię. Koniec farsy z żałobą.

Jesteśmy oboje artystami, drogi mężu.

Pamiętaj, twoje obrazy kupują moi klienci.

Co za wywłoka.

Będzie doskonałą informatorką.

Nie można jej ufać.

Potrafisz nauczyć ją lojalności, prawda?

Skoro ma donosić, potrzebuje pseudonimu.

Ostatnia Posługa.

Następna osoba.

Chciałabym zgłosić zaginięcie.

Nazwisko, imię, zawód.

Berger Joséphine, 28 lat.

Szwaczka. Urodzona w Alzacji.

Zamężna?

Słucham?

Jest pani zamężna czy to nazwisko panieńskie?

Nie nazywam się Berger, to nazwisko zaginionej sąsiadki.

Miałam popilnować jej synka...

Jeszcze raz. Nazwisko, imię, zawód.

Przepraszam, pomyliłam się.

Tak?

Policja, inspektor Jouin.

Czego jeszcze chcecie?

Zapomniała pani podpisać zeznanie.

Proszę wejść.

Napije się pan czegoś?

Mąż zamyka alkohol, ale mogę zaparzyć ziółek.

Może wody?

Nie, dziękuję.

Wszystko w porządku?

Dlaczego miałoby nie być?

Proszę usiąść.

Nie powinnam przeczytać?

Jestem niepiśmienna.

Nie trzeba. To formalność, sprawa idzie do akt.

Może pani postawić krzyżyk.

Umiem się podpisać. Ale wolno mi idzie.

Nie śpieszę się.

Na dole z lewej, proszę.

Mąż czyta tę szmatę?

Należy do Ligi Antysemickiej. I Ligi Patriotów.

Do wszystkich lig.

Mąż jest przywiązany do pewnej idei Francji.

Nie lubi Żydów i cudzoziemców.

I niewiernych żon.

Jako urzędnik ministerstwa

jest zobowiązany do neutralności politycznej.

Jeśli chce go pan zamknąć, nie zamierzam przeszkadzać.

Proszę.

Jest pan żonaty?

Nie.

Ma pan szczęście.

Napisałam do matki.

Może mnie przyjmie z powrotem.

Gdyby znów to zrobił, proszę się bronić, ma pani prawo.

Prefekt Lépine powraca.

Nie interesuje to pana?

Potrzebuję pana w prefekturze. Żeby kontrolować Paryż.

Dlaczego ja?

Dostanie pan pełnię władzy i proste zadanie:

utrzymać porządek w stolicy. Chyba pan nie odmówi?

Dlaczego nie Puybaraud?

Marzy o tym stanowisku, zna instytucję.

Za brudny. Zbyt groźny.

Czego się pan obawia? Wątpi pan we własne siły?

Ledwo powstał rząd, a już się chwieje,

więc robi się wszystko, by uspokoić społeczeństwo.

Zapowiada się powrót dawnych sław takich jak Lépine.

Puszcza się moje nazwisko do gazet i przyjeżdża się po mnie.

Sam Waldeck-Rousseau ze swoim wiernym psem Hennionem

przybywają błagać w nadziei, że mnie namówią...

Mimo to... Zastanowię się.

Dreyfus stanie ponownie przed sądem.

Połowa Francji oszaleje.

Gdzie pan będzie, gdy ojczyzna znajdzie się w potrzebie?

Na polowaniu.

Pełnia władzy...

Kpiny.

Bez wpływu na obsadę stanowisk, bez dostępu do tajnych funduszy.

Proponują mi nie tron, a zydel.

Musimy o tym mówić? Podjąłeś decyzję.

Pojedziesz ze mną czy wolisz zostać na swoich ziemiach?

Nie jadę tam udawać, lecz walczyć.

Będę wystarczająco wysoko,

by nie musieć się zajmować twoimi słabościami.

O mnie się nie martw.

Rotschild w finansach!

Waldeck-Rousseau u władzy! Kupujcie "Antijuif"!

Tylko 10 centymów!

Kupujcie "Antijuif"!

Za 10 centymów dowiecie się całej prawdy o spisku!

Podpalił panu kiosk? A dowód, że to nie wypadek?

Może sam go pan spalił?

Pan Grunbach skatował też swojego synka?

To nie byle kto. Ma przyjaciół w policji.

Nie należę do nich, ale wolę uprzedzić.

Nadal pan to zgłasza?

Nie chce pan nam pomóc.

Usiłuję otworzyć panu oczy.

Nawet jeśli pan wykaże, że to on, jego stronnicy powiedzą,

że został sprowokowany i bronił się.

Będą nękać pana i pańską rodzinę.

Trochę rozsądku.

Sprawca jest znany, ofiara żąda sprawiedliwości.

Nie wstyd panu to odradzać?

Kim pani jest? Krewną?

Adwokatem.

- Nie mogę jeszcze... - Wiem.

A wykonujecie taki piękny zawód...

Nie za wcześnie?

Są dni, że potrzebuję. Adwokat!

Słychać tylko pana, Morpinet.

Przepraszam.

Wieczorem obstawiacie rue Chabrol.

Do pracy, panowie.

Uważajcie, przyjaciele!

Policja ma was na oku.

Jakby to tu, wśród kwiatu francuskiego narodu,

należało szukać przestępców.

Ale jeśli paracie się szpiegostwem, zdradzacie ojczyznę,

wystarczy, że będziecie Żydami

i możecie się niczego nie obawiać.

Zdemaskowani przez naukę, skazani przez sąd,

zyskacie prawo do drugiego procesu.

Wiecie o tym, prawda?

Odsyłają nam Dreyfusa!

Brudny Żyd! Niech sczeźnie!

Ale my nie będziemy czekać! Nie!

Wraz z mymi wiernymi rzeźnikami pokażę to wam tu i teraz!

Tak, przyjaciele! Dreyfus.

Prawdziwy Dreyfus, z krwi i kości,

jest dziś wśród nas.

Panowie, wprowadźcie go!

Oto on, wasz Dreyfus!

Brudny wieprz w przebraniu żołnierza!

Wszystkie żydki to świnie!

A ich maciory wydają na świat hebrajski pomiot!

Ale ja, Jules Guérin, mówię,

że Francja już nie będzie ich tuczyć!

Noszę go zawsze, nóż do krojenia Żyda naszego powszedniego.

Oto jak ich sprawiamy!

Oto ich przeznaczenie!

Ale tę przyjemność można przedłużyć. Rozcinajcie im ryje,

wycinajcie języki, kastrujcie! Niech kwiczą!

Ich śmierć to nie koniec pracy! Pora na rzeźnię!

Trzeba im uwędzić szynki... wygarbować skórę...

rozciąć... opalić słomą...

wypatroszyć... skrwawić...

i wywiesić w witrynie sklepu z mięsem!

Śmierć Żydom!

Spójrzcie.

Piękna walizka, prawie nowa.

Nie widujemy takich.

Można by za nią żyć przez tydzień. Co za pech.

Właśnie, co do premii...

Czego?

Dwudziestu pięciu franków.

Magistrat tyle płaci od topielca.

Ale tu to za mało.

Wskoczyliśmy we trzech do wody, żeby ją wyjąć.

Naprawdę myślicie, że się utopiła?

Nic pani nie jest?

Przepraszam! Pan wybaczy. Moja kostka...

Proszę usiąść.

Dziękuję.

Z bólu zaparło mi dech.

Mam... pamiątki na sprzedaż.

Naczelny zapłaci, z zastrzeżeniem wyłączności.

Jakie?

- Listy. - Pikantne?

Gorące. Z dygresjami o życiu politycznym. O mocy bomby.

To wszystko?

Jeszcze broszka. Margerytka.

Dał mi ją, bo nazwą przypomina moje imię. Mogę sprzedać.

Ile?

20 tysięcy franków.

Może pani stąpać? Odprowadzę panią.

Nie, dziękuję, bardzo pan miły. Już jest lepiej.

Kłaniam się.

Powtórz, co ci powiedziała, ze szczegółami.

Jakbyś redagował artykuł.

14.30. Obecni: komisarz Cochefert,

sędzia śledczy Boucart i ja, dr Socquet.

Czekamy jak zwykle na słynnego profesora Bertillona,

dyrektora sekcji antropometrii.

Proszę skreślić "słynnego".

Otwarto dochodzenie w sprawie zabójstwa...

14.32, profesor Bertillon jest wreszcie z nami.

Proszę.

56 centymetrów długości.

42 centymetry szerokości.

Model standardowy, za 6,90.

- Zna pan cenę? - Kupiłem taką tydzień temu.

Mam pierwszego podejrzanego.

Dziękuję, proszę dalej.

Jasnobrązowa,

okucia z mosiądzu, brak nalepek,

skórzana rączka,

dwa niklowane zamki, otwarte.

Zawartość.

Biała chusteczka bez monogramu,

dwie sztuki odzieży.

Pierwsza: bluzka rozdarta do dołu,

łaty na mankietach i w pachach, spięta agrafką.

Ofiara była biedna.

Bogu dzięki.

Druga: koszula, krochmalona, rozdarta na dwie części.

Część pierwsza z gorsem.

Część druga: plecy i rękawy.

Wyrób bawełniany, niska stójka.

Mankiety proste z porcelanowymi guziczkami.

Zabójca jest zamożny.

Pod kołnierzykiem gorsu znak niebieskim atramentem: X-38,

a obok, czerwonym, A. P., symbol z pralni.

W obie części garderoby owinięto tułów kobiety.

Doktorze, jest pańska.

Ciało nie nasiąkło, było w wodzie tylko kilka godzin.

Zabarwienie skóry świadczy o niedawnym zgonie.

Najwyżej dwie doby.

Tułów waży...

23 kilogramy.

56 centymetrów.

Wzrost ofiary można oszacować na metr 58,

plus minus dwa centymetry.

Wiek: 25-35 lat, owłosienie czarne.

Obecność robactwa we włosach łonowych.

Palce szczupłe, bez śladów po pierścionkach i obrączce.

Prawdopodobnie panna.

Nazwiemy ją Mademoiselle.

Ślady ukłuć między kciukiem a palcem wskazującym lewej dłoni.

Od igły. Szwaczka albo bieliźniarka.

Rozstępy na brzuchu świadczyłyby o macierzyństwie.

Cięcie szyi czyste,

między ostatnim kręgiem szyjnym a pierwszym piersiowym.

Bez oznak drżenia ostrza, tkanka bez rozdarć.

Dekapitacja pośmiertna wykonana wprawną ręką.

To samo z nogami: czyste odjęcie w stawie biodrowym.

Zabójca jest lekarzem lub studentem medycyny.

Albo rzeźnikiem.

Siedziała jak na szpilkach. Pytam: "ale kim pani jest"?

Patrzy mi w oczy i mówi: "adwokatem"!

Nie jestem anarchistą! Klnę się na grób matki!

Mieszkam przy Saint-Maur nad sklepem.

Nie wiem, co tam robią.

Zwołują zebrania, widziałem, że mają prasę drukarską.

Nie chodzę tam.

Jestem uczciwym obywatelem, a nie...

Anarchistą, słyszeliśmy.

Ale możesz nim zostać.

Jesteś notowany, prosta sprawa.

Wystarczy chodzić na ich zebrania, sympatyzować z nimi i słuchać.

I składać nam meldunki.

A ta babka w kawałkach? Chłopaki, szykuje się harówa.

Cochefert zażąda trzydziestu ochotników. Kryj się!

"Jestem adwokatem".

Nielegalny ubój?

Świadoma obraza munduru armii?

Te wkroczenia widziało kilku funkcjonariuszy.

Mogłyby stanowić podstawę

do zawieszenia działalności Ligi Antysemickiej.

Nie zamknę Guérina za skrwawienie prosiaka.

Nawet prosiaka w mundurze.

Coś jeszcze?

Tak. Zgłaszam się do sprawy komisarza Cocheferta.

Zgłupiałeś?

Wiedz jedno: ci, co ćwiartują kobiety, są nieuchwytni.

Czekamy, aż gazety przerzucą się na co innego i...

To kupa roboty.

Myślałem, że się zgodzisz. Masz dość Puybarauda.

Ciszej.

Czy lubię swoją pracę? Nie, nieszczególnie.

Ale pchać się do niewdzięcznej roboty? Nie, dzięki.

Powiem mu, że się pomyliłem.

Kolejny błąd.

Puybarauda nie prosi się o przysługę.

Tym bardziej o dwie z rzędu.

To już wolę tę daremną orkę z tobą, ty durniu.

Nie śmiej się, jeszcze ci nie wybaczyłem.

Nie naprawiam świata, jestem policjantem.

Ty zresztą też.

Zapomnij o ambicjach.

Odsiaduj godziny, nie wychylaj się, pracuj bez nagan i medali.

Niewidoczny.

Znajdź sobie jakąś brzydulę, zmachaj jej trzy bachory,

żeby miał się kto tobą zająć na starość.

W ciepełku, z pełnym brzuchem.

Jeszcze trzeba znaleźć tę właściwą.

Żeby nie skończyć jak ja?

- Idziemy? - Jeszcze się nie napiłem.

Nie krzycz.

Bo cię wypatroszę jak rybę.

Ponoć umiesz zabić tymi usteczkami?

Ciekaw jestem.

Może ci je rozszerzyć? Tak od ucha do ucha?

Zmieścisz więcej naraz.

A może nauczyłabyś się trzymać buzię na kłódkę?

Mamusiu?

Znam cię, jesteś od Chambertinów.

Masz porządnych rodziców.

Pracują u rodziny mojej żony od pokoleń.

Zasługują na to, by stracić syna dla takiego głupstwa?

Nie.

Odłóż torbę.

Wracaj do domu.

Powiesz ojcu, że w tym roku cena ziemi wzrośnie.

Dodasz, że z twojej winy. Za łamanie prawa się płaci.

Idź.

Dziękuję, panie prefekcie.

Praca domowa.

Do odrobienia przed wyjściem do ludzi.

Naprawdę muszę czytać tę... literaturę?

Warto znać teksty, nim pozna się ich autorów.

Sobotni wieczór, rue Chabrol,

Francuska Liga Antysemicka. Pójdziesz tam.

Zajrzę w piątek, przedstawię ci uczestników. I twoją rolę.

Nie omówiliśmy wynagrodzenia.

Donosiciele nie mają pensji.

Tylko premie w zależności od tego, co przyniosą.

Twoja margerytka.

Rób, co ci każą, a wszystko będzie dobrze.

Proszę przekazać panu Puybaraud, że zapamiętałam nauczkę.

Pierwszy trop: walizka.

Ustalić wytwórcę i punkty sprzedaży.

Sukces wątpliwy, ale trzeba to zrobić.

Sześciu inspektorów.

Koszula to mocniejszy ślad.

Przyjmujemy, że należy do zabójcy.

Duży rozmiar, elegancka - droga.

Ma znaki pralni. Ustalić której.

Zabójca jest klientem, tak go znajdziemy.

Dwunastu inspektorów zajmie się wyłącznie tym.

Najważniejsza jest identyfikacja ofiary.

W tym roku w Paryżu zaginęło 247 kobiet.

Ale to zaginięcie jest świeże.

Co do trzydziestolatek zaginionych w ostatnim tygodniu,

mamy trzy zgłoszenia.

Dwuosobowy zespół do każdego.

Blanche Cadiot, lat 31. Przyjechała z prowincji.

Zawód: służąca. Jej chlebodawca, lekarz,

twierdzi, że w ogóle nie stawiła się w pracy.

Sprawdzić.

Joséphine Berger, lat 26, Alzatka. Zaginięcie zgłosiła sąsiadka.

Zgłoszenie ma luki, nie znamy nawet adresu.

Ustalcie go.

Sprawdźcie rejestry brygady dozoru lokali dzielnica po dzielnicy.

I na koniec Hélene Chagnolle, lat 26.

Jej matka zamieszkała w Melun zgłosiła wczoraj zaginięcie.

Sprawdzić.

Policja!

Wiemy, że pan jest, panie Chagnolle!

Dajcie mi spokój. Choruję.

Tu inspektor Morpinet.

Zna mnie pan, zająłem się pańską sprawą.

Chciałbym spytać o pańską żonę.

Rzuciła mnie. Wyniosła się, wywłoka!

Przez was.

My na chwilę.

Odczepcie się! Mówię, że odeszła!

Właśnie, znaleźliśmy ją.

Ściągnę posiłki.

Ty draniu!

To wasza wina! Wszystko przez was.

Nawet ty spałeś z tą dziwką!

Masz gębę Żyda! Brudnego żydka!

Zabiłeś ją. Była o 30 lat młodsza.

Chciała wrócić do matki, a ty ją pociąłeś!

Zasłużyła sobie.

Czekałeś na mnie?

Panowie, teraz nieruchomo.

Zabija pańskiego kolegę.

Usiłuje pan rozbroić mordercę, ale ten strzela sobie w głowę.

Przed tym, jak złamał mu pan nos, czy potem?

Był podejrzanym do sprawy poćwiartowanej kobiety.

Ci inspektorzy go znali. Zastukali do drzwi... no i mamy.

To urzędnik naszego ministerstwa.

Z tego, co widzę, działał też w polityce.

"Policja kontra Ligi: dwa trupy". Nie chcę takich nagłówków.

Ani ja.

Te gazety i dowody przynależności do którejkolwiek z Lig...

Mają zniknąć, rozumiem.

Niech pan umyje ręce. Ma pan ślady prochu.

Ginie bohater, jego kolega bierze odwet

i rozwiązuje sprawę tajemniczego zabójstwa tygodnia.

W sumie to udany dzień dla prefektury.

Kobieta z walizki była niezamężna.

Pamięci Matthieu Mangematina.

Tekst: Grzegorz Schiller