Original subtitles

- Jesteś od Bogdana? - Tak.

Daj telefon.

- Czysty. - Jeszcze plecak.

Przecież ci go nie ukradnę.

Okej.

Załóż to.

Znam zasady. Z mojej strony nie macie się czego obawiać.

W goglach albo wcale.

Stopień.

- Noga! - Dawaj nogę!

Prawa.

Tyłem i nisko.

Jak będziesz kombinować z goglami, to wskoczysz do wody.

Sprawdziłem, brat mieszka w Szwecji. Pozwolił jej tu mieszkać.

Ale słuchaj tego...

Dzwonię i mówię, że znaleźliśmy zwłoki jego siostry i sprawcę,

a ten się zaczyna śmiać.

Mówię: "Serio. Moje nazwisko Kolesko, jestem z kryminalnego.

Stoję w pana domu, a pana siostra Aleksandra Majdzik nie żyje."

A ten na to: "Nie brzmisz jak policjant."

A jak brzmi policjant przez telefon?

I wziął się typek rozłączył.

No, ładna dziewczyna.

- Macie od zajebania roboty. - Super.

Kubuś, wyobraź sobie świat, w którym pani komisarz

nie wzywa nas na miejsce zdarzenia dwa dni z rzędu.

A, to byłby piękny świat.

- Bardzo piękny. - Ale taki nigdy nie będzie.

Teraz dojadą Wiktora, że go nie przypilnował w szpitalu.

Podobno zostawił przy nim pielęgniarkę,

a sam zaczął szukać komórki. Słyszałeś o tym?

Nie.

Najlepsze, że Knapik mu wcześniej tę komórkę zawinął.

Stary, tyle tragedii przez jednego debila.

Myślisz, że oni się ze sobą pukają?

Co?

Czy się pukają?

Przepraszam.

Spoko. Trzymaj się, stary, lecę.

- I jak, Rafał? - W porządku.

- Masz jak wrócić? - Ewa po mnie przyjechała.

Knapik poznał Olę Majdzik w więzieniu.

Myślał, że jak ucieknie ze szpitala, to będą razem.

Nad ranem jakiś facet odstawił ją. Knapik to widział...

Wystarczy.

Gabi się nie zabiła.

Nie uwierzę w to.

Mogę?

Dajesz radę?

Widziałam drugie zwłoki w ciągu trzech dni.

Potencjalnie do listy dojdzie Gabi.

Czuję się spektakularnie. To najlepszy tydzień w moim życiu.

Jesteś na mnie zła?

Nie, nie jestem zła.

Po prostu...

Chciałabym zasnąć i...

...i obudzić się po wszystkim.

Mogę ci przynieść tabletkę, przynajmniej prześpisz noc.

Poproszę.

Chcesz jedną?

Mają wyniki daktyloskopii z barki.

Potwierdzili, że na szyjce butelki są odciski Gabi.

Co?

Ale pojawiły się jakieś nieścisłości.

Danka powiedziała, że rozważają udział osób trzecich.

Ktoś mógł zaatakować Ariela i Gabi, a potem zatrzeć ślady.

Niestety, to nie jest ich oficjalne stanowisko.

Na ten moment Gabi jest główną podejrzaną.

I zakładają, że znalezienie jej ciała

pomoże wyjaśnić te nieścisłości.

Przepraszam.

Czyli...

To była nieprawda, te SMS-y od Gabrysi...

Nie wiem.

Ktoś chciał, żebyśmy myśleli, że Gabrysia zabiła Ariela

i popełniła samobójstwo, tak?

Mówię ci, że nie wiem.

Mówiłeś, że ją znajdziemy.

Policja nie wierzy, że Gabi żyje.

Ty już nie masz nadziei?

Mam.

My nie możemy odpuścić.

- Wstawaj, gnoju! - Kurwa!

Panie poruczniku, co się stało? Gdzie jest Franek?

Siedzi u mnie w samochodzie w halówkach z piłeczką pod pachą.

Miał być na jakimś treningu i zastanawia się,

dlaczego jego tatuś się nie budzi.

Muszę go zawieźć.

Nie pozwolę ci wozić dziecka w tym stanie.

Franek się spóźni i jego matka będzie mi to wypominała.

Chuja mnie obchodzą twoje problemy z żoną.

Trzeba było myśleć zanim się nawciągałeś tego ścierwa.

Panie poruczniku, to nie tak...

Powiedz mi, Krzysiek,

coś, czego nie słyszałem od każdego innego ćpuna.

Teraz zejdziesz i pożegnasz się z synkiem

i powiesz, że wujek Artur odwiezie go na trening.

Potem się ogarniesz i będziesz grzecznie na mnie czekał.

Pojedziemy do zakładu...

I złożysz podanie o natychmiastową rezygnację ze służby.

Ja to podanie zarekomenduję,

ale nie wspomnę o dopalaczach.

Bo jak, kurwa, wspomnę, to Inspektorat zrobi dochodzenie.

Docisną cię

i będą wiedzieli o wszystkich strażnikach, którzy handlują.

Zrozumiałeś?

Pytam się, synku, czy ty zrozumiałeś?

Tak, zrozumiałem.

I ciesz się, gnoju.

Bo Starzyk miał na ciebie inny pomysł.

Chodź.

Hej! Idziesz do pracy?

To nie fair, że musisz tam chodzić.

Nie możesz odpuścić?

Masz śniadanie.

Pomyślałam, że rozwieszę jakieś plakaty gdzieś po mieście.

Hanka, nie mam czasu.

Haniu, przepraszam. Muszę iść.

Sama rozumiesz.

Co jest?

Już zrobiłam, tylko...

Coś się zwaliło z drukarką, ale...

Chyba ujdą, co?

Hanka, nie przesadzasz trochę?

Sorry, zapomniałam, że jesteśmy w zakonie.

Hania...

Wiesz co? Zrobimy inaczej.

Dam ci pieniądze, pojedziesz do drukarni.

Proszę, wydrukuj to w A3, dobra?

To Maciek. Możesz go wpuścić?

Magda...

Przepraszam, nie chcę ci teraz zawracać głowy,

ale pomyślałam, że może coś wiecie.

Podobno Rafał zna dobrze tę policjantkę.

A na komendzie nic nam nie chcą powiedzieć.

Znaleźli coś na barce? Mają kogoś?

Podejrzanego, bo Knapika wykluczyli, tak?

Dzień dobry.

Haniu, wiem że pokłóciłaś się z Sati,

ale może przyjdziesz do nas, co?

- Dobrze. - Przyjdziesz?

- Przepraszam. - Przyjdziesz?

Słuchajcie, nie wiem, co wam powiedzieć.

- Wiem dokładnie tyle samo, co wy. - Czyli nic.

Hania ma nowego chłopaka?

Nie uważasz, że to za wcześnie?

Ewa...

Ja ci naprawdę bardzo współczuję, ale...

Chyba powinnaś wiedzieć, że Ariel od miesięcy bił Hanię.

Ona jest cała w siniakach.

Tak się go bała, że nikomu nie powiedziała.

Więc nie mów, z kim moje dziecko ma się spotykać.

To by było na tyle.

- Dlaczego tak powiedziałaś? - Bo takie są fakty.

- Muszę z nią porozmawiać. - Nie możesz.

- Zadzwoń do niej! - Dajcie spokój mojemu dziecku!

Kompletna bzdura!

Nie wierzę w to.

Szeregowi zaczekają na zewnątrz.

Głusi? To rozkaz.

Nie chcę tracić naszego czasu, dlatego od razu powiem, o co chodzi.

Zakładam, że już pan wie, że moja córka zniknęła.

A jej zniknięcie ma związek ze śmiercią pasierba

jednego z funkcjonariuszy ochrony.

I moim zdaniem pan jest osobą,

który może mi pomóc znaleźć córkę.

Tamtej nocy dostaliśmy z telefonu córki

wiadomości potwierdzające, że zabiła tego chłopaka.

Wiemy, że policja, mimo obciążających SMS-ów,

bierze pod uwagę, że na miejscu zdarzenia mógł być ktoś jeszcze.

Rozumie pan, że ja wierzę, że moja córka żyje

i jest przez kogoś przetrzymywana.

Stąd jest ta nasza rozmowa.

Być może nie potrafi mi pan pomóc.

Może pan potrafi, tylko nie chce.

Wiem z pańskich akt, że ma pan trójkę dzieci.

Przestań. Obraża mnie takie pierdolenie.

Niby co jesteś gotowy dla mnie zrobić?

Nie wiem. Wszystko.

Wszystko, co w mojej mocy. Widzenia, paczki. Wszystko.

Dopalacze.

Co wiecie o handlu na zakładzie?

Są podejrzenia, że za handel może odpowiadać personel.

Są podejrzenia wobec trzech strażników.

Emil Knapik poszedł na ugodę z prokuratorem...

i pomoże ich wskazać.

Zapisz swój numer.

Zadzwoni do ciebie człowiek, ma na imię Bogdan.

Dziękuję.

- Już chyba styka, co? - To co? Szpital?

Klub Gabi jest chyba bliżej.

To było o białym pasie. Tak, Dominik?

Osiem "kup" - kolor żółty.

Kolor żółty symbolizuje ziemię.

Tak jak ziarno kiełkuje i przemienia się w roślinę,

tak wy rozpoczynacie swoją drogę adepta taekwondo.

Poczekajcie chwilę.

Dzień dobry! Jestem siostrą Gabrysi Wejman.

Czy mogę tu powiesić jeden z nich?

Tak, oczywiście, proszę.

O, to jest nieaktualne.

A co znaczy czerwony pas? Gabi ma czerwony, tak?

Ma ostrzegać przeciwnika, żeby nie podejmował walki,

ale ma też przypominć adeptowi,

żeby nie przeceniał swoich umiejętności.

Brzmi jak Gabi.

Z jej samokontrolą może nie jest najlepiej.

Jeśli chodzi o uderzenia rękami, jest okej.

Ale za to jej kopnięcia to naprawdę coś.

Po jej "dollyo chagi" mam siniaka, jakbym się zderzył z tirem.

Przepraszam, muszę wracać, dzieci czekają.

Dzięki.

- Gdzie teraz? - Nie wiem.

Bez sensu sobie robić nadzieję.

Nie mów tak.

Chcesz wracać do domu?

Chcesz jechać do mnie?

- O której wracają twoi rodzice? - Pojechali do Gdańska.

Dopiero w piątek będą.

No to jedziemy.

Podpis i proszę jeszcze datę.

Datę.

Dziękuję.

Ja tu gaszę pożar, więc grzecznie proszę, nie leć ze mną w chuja.

Starzyk i Kłobucki powiedzieli, że to nie ich.

No, tak.

Nie wiedziałem, że jest trefny.

Sprzedałem do trzech innych cel i się nikt nie potruł. Taki pech.

- Widział cię? - Kto?

- Knapik! - Chyba nie.

Chyba? Widział cię czy nie?

Leżał odwrócony do ściany. Szybko załatwiłem i poszedłem.

Dobrze. Dobrze.

- Dilowałeś z nim kiedyś osobiście? - Nie, z nim nie.

A co się stało, że mnie pan tak nagle wypytuje?

Bo właśnie się dowiedziałem, że się popruł.

Halo?

Cześć!

Cześć.

Nie, swoje mam.

Nie mogłeś wejść do środka, jak człowiek?

Już nie chciałem ci siary robić.

Twoje koleżanki i tak mnie mają za ciula.

Odchodzę ze służby.

Złożyłem papiery, szlus, koniec.

Ale nie musisz się martwić o kasę. Mamy kupca na dom.

Tak że Franek jest zabezpieczony.

A co z tobą?

Ja to myślę, żeby wrócić do Holandii na bukszpany.

Pim ma teraz swoją szklarnię. Pisał, że potrzebuje ludzi.

Pytał, czy jeszcze dalej pracuję na zakładzie, chce mnie na cały rok.

Na prawą rękę w ogóle, tak że...

W sumie, czemu nie, nie?

Zapuściłeś się, Krzysiu.

Tutaj możemy trochę skrócić.

Mam piętnaście minut wolnego. Chcesz?

Wczoraj dwóch łebków przywozi dziewczynę do burdelu.

Zwinęli ją z ulicy w sobotę wieczorem.

Trochę podymali i wystarczy im, chcą ją sprzedać.

Facet prowadzi interesy z dwójką braci,

żony i dzieciaki też w tym siedzą. Ogólnie niefajna familia.

Płaci 500 euro. Zamyka dziewczynę, żeby trochę skruszała.

A potem...

Przysyła mi to.

To, co pan zobaczy, nie będzie przyjemne.

Potem ci wszystko wytłumaczę.

Masz jakieś oszczędności na niemieckim koncie? Ile?

Potrzebujemy dziesięć tysięcy euro.

Słuchaj mnie! Czekaj!

Sprawdź adresy parabanków i gdzie są najwyższe chwilówki.

Dobrze. Pa.

Hania! Hania...

- Ej! Hania! - O Jezu.

W porządku?

Tylko zły sen. Już jest okej.

Która jest godzina?

Daj mi chwilę.

Nie chcę wracać do domu.

Starzy myślą, że to moja wina.

Co tu niby jest twoją winą, co?

Mama próbuje tego nie pokazywać, ale tata mnie nienawidzi.

Hej! Nie, nie. Spójrz na mnie.

Nikt tak nie myśli, rozumiesz?

Właśnie że nie, oni tak myślą.

Mogłam zostać w domu i wtedy Gabi by z nim nie pojechała.

Mówiłam, że zrobi jej krzywdę, ale nie chciała mnie słuchać.

Hania, to była jej decyzja.

Powiedziałam jej, żeby nie przychodziła do mnie z płaczem,

bo dla mnie już nie żyje, rozumiesz to?

Życzyłam jej śmierci.

A teraz już nigdy jej nie zobaczę.

I nawet, kurwa, nie mogę jej przeprosić.

Herbata!

Daj jej od razu pić.

Jak nie wrócimy do rana

i nie będzie z nami kontaktu, dzwoń na policję.

Rafał!

Wróćcie razem bezpiecznie.

Wsiadaj.

Wychodzimy!

Góra, góra!

Noga! Nogę dawaj!

Wyżej noga!

Daj plecak.

Idziemy.

Nie przerzucaj się.

Jesteśmy.

- Kapucha się zgadza? - Wygląda, że tak.

Wprowadź pana funkcjonariusza do dziewczyny.

Młody!

Stój.

Idziemy.

Stopnie. Strome.

I w lewo. Lewo.

Możesz zdjąć gogle.

Daj.

Tutaj.

Gabrysia...

To nie jest moja córka.

Jak nie jest, jak jest?

Ta dziewczyna powinna być w szpitalu.

Pan funkcjonariusz może ją zabrać do szpitala.

Pan funkcjonariusz może ją zabrać, gdzie tylko zechce.

Jeśli zapłaci.

Byliśmy umówieni na dziesięć.

Pięć tysięcy euro i dziewczyna wraca z tobą. Może być?

- Nie mogę. - Czemu nie?

Bo to nie jest moja córka.

Może i nie twoja, ale czyjaś na pewno.

Jakby trzeba było coś jeszcze wyjaśniać,

wie pan, jak mnie znaleźć.

A jak rodzina dziewczyny będzie chciała podziękować?

Dawać numer?

Wolałbym nie.

Co to?

Walka Gabi z jakichś zawodów.

Ojciec zawsze jeździł i nagrywał. Ja miałam lepsze rzeczy do roboty.

Która to Gabi?

Ta, która skopała tyłek tej drugiej.