Original subtitles

Śpij, śpij sobie, śpij...

Śpij, śpij...

( trzask aparatu fotograficznego )

Normalnie tu impreza była.

- Wyobraźnia ich ponosi. - Masz wszystko?

- Sprawdzam. - Tego tulipana żeby nie ubrudzić...

- Sprawdzam. - Tego tulipana żeby nie ubrudzić...

To młoda dziewczyna.

( telefoniczny budzik )

Wiem.

Tak, wiem.

Nie, nie mogłem w weekend, wiesz, co się stało.

Chcę! Mogę dzisiaj.

Nie podnoszę głosu, jestem spokojny.

Możesz nie utrudniać kontaktu z synem?

Dziękuję.

- Nie za wcześnie na to? - Daj jeszcze dwa.

Psy szczekają, karawana zapierdala.

Krzysiu?

Mamy jakiś problem?

Bo jak mamy...

To lepiej powiedzieć.

Haniu, możesz to chociaż wyciszyć.

- Maciek przyjedzie nam pomóc. - To miło, ale nie ma takiej potrzeb

Chyba dobrze, gdyby więcej osób uczestniczyło w poszukiwaniach?

To nie tata? Mamo, to nie tata?

Tato! Dzwoniła Danka Schulze. Szukają Gabi koło klifów na Gosaniu.

Słyszysz, co mówię? Musisz z nami jechać!

Wycieraczki nie działają. Podjedź do mechanika.

Jedź z nami! Mamo, powiedz mu coś.

Widać ojciec ma ważniejsze rzeczy do roboty.

A Gabi się nie utopiła.

Mogą wam wmawiać, ale to nieprawda.

Na jakiej podstawie to mówisz? Zejdź na ziemię!

Wsiadaj, Hania!

Haniu, wsiadaj, proszę cię!

Dzień dobry! Kto koordynuje akcją?

- Wszyscy są na górze. - Dziękuję.

Telefon przestał wysyłać dane do sieci w pobliżu wojewódzkiej 102.

Hipoteza jest taka, że córka kierowała się tu, na klif.

Mogła skoczyć.

Ale równie dobrze mogła się poślizgnąć i spaść na zboczu.

Albo mogła iść wzdłuż trasy. Ktoś mógł ją potrącić, zostawić.

Na razie jest rozkaz szukać przy wzgórzu i wzdłuż brzegu.

Jeśli to nie przyniesie efektów, dowódca grupy rozszerzy działania.

I ta garstka ludzi to cała ekipa poszukiwawcza?

I nikt nie szuka przy trasie, chociaż tam logował się jej telefon?

Pani Magdo, ludzie na tym wzgórzu to wyszkoleni specjaliści.

Dodatkowo mamy drona.

Takie rzeczy trwają. Może znajdą córkę dziś, może za kilka dni.

- W dziesięciu? To na Wielkanoc. - Takie mam rozkazy. Przepraszam.

Też chcemy szukać. Do kogo mamy się zgłosić?

Też chcemy szukać. Do kogo mamy się zgłosić?

Najlepiej wracajcie do domu i czekajcie na informacje.

Od soboty nie robimy nic innego.

To szkoda, że nie zgłosiliście zaginięcia w sobotę.

Gabi ma lęk wysokości.

Boi się wejść na drzewo, a co dopiero łazić po klifach.

Już prędzej jakiś psychol ją porwał.

Albo tak jak mówisz. Może ktoś ją potrącił,

może ją zostawił. Mogła... nie wiem.

Chodź.

Sprawdź w prawo, ja pójdę na lewo. Przy drodze się wołamy.

- Chcesz? - Nie, nie.

Przed widzeniem wszystkie rzeczy zostaną skontrolowane.

Przed widzeniem wszystkie rzeczy zostaną skontrolowane.

Numer stolika wyznacza funkcjonariusz nadzorujący widzenia.

Wnoszenie przez osoby odwiedzające artykułów spożywczych, żywieniowych,

przedmiotów i artykułów tytoniowych na teren zakładu jest niedozwolone.

Zabrania się przekazywania osobom osadzonym pieniędzy.

Podczas widzenia można kupić artykuły żywieniowe...

Krzysiu.

Jest jakiś niepokój. Chłopaki boją się, że pękniesz.

Wiem, że jesteś solidny chłopak, ale musimy się jakoś rozmówić.

Proszę bardzo za mną!

Przewietrzymy atmosferkę.

Rozumiesz?

No.

Tylko na spokojnie.

Odezwę się wieczorem.

I proszę bardzo, idziemy!

Idziemy, idziemy!

Idziemy, idziemy!

Cześć.

Cześć.

Siema, Frankowski, piona! Dawaj!

Bang! Spakowany jesteś?

- Nie chcesz do taty jechać? - Mogę chcieć.

No to dawaj, ruchy, pakuj się!

Posłuchaj, stary...

Nie weźmiesz Frankiego do domu swojego brata.

Paulina, będziemy rozmawiali przez megafon, czy sama się wypowiesz?

- Nie weźmiesz go do tego domu. - Bo? Się zarazi żałobą?

Pytam się.

Jak nie umiesz takiej prostej rzeczy obiecać,

Jak nie umiesz takiej prostej rzeczy obiecać,

to tu się będziesz z synem spotykał albo wcale.

Śmieszne?

- W porządku? - Tak, zajebiście.

Współczuję, stary.

Dawaj, Frankowski! Najlepsi piłkarze pakują się w minutę!

Do przodu siadaj! Po co tam na foteliku?

Tylko nie mów mamie! Ja też nie powiem.

- A co to jest? - Zobacz.

Tata ci coś kupił fajnego.

Czekaj... Masz. Trzymaj.

Patrz.

Patrz. Czekaj...

- Widziałeś? - What?

- No! - What? Say what?

Siadaj, założysz w domu.

Dawaj!

Frankowski na pozycji, zapnij pasy!

Frankowski na pozycji, zapnij pasy!

( głośnie krakanie gawronów )

( klakson samochodu w oddali )

Hania, twoja mama!

Mamo!

To jeszcze nie wszyscy. Będzie prawie cała klasa.

Będzie brat mój ze znajomymi.

Dziękuję wam bardzo.

Ruszamy na południe w stronę zalewu. Trzymamy odstępy 20 metrowe.

Ktoś musi zostać, żeby powiedzieć, co robimy, tym, którzy dojadą.

Madzia...

Znajdziemy ją. Wszystko będzie dobrze.

Mamy jeszcze trzy godziny zanim się ściemni.

W takim razie ruszamy wszyscy. Miejcie oko na osobę obok siebie.

Jeżeli ktoś się zgubi, krzyczymy. Nie zostawiamy nikogo w tyle.

Idziemy w stronę zalewu.

Idziemy w stronę zalewu.

Wygodnie panu hrabiemu samemu w czwórce?

W końcu był w telewizji, gwiazdor jebany.

Żadnych kłopotów, żadnych kłopotów...

Ryjem do ściany, ręce na pryczę.

Ja temu chłopcu... nic mu nie zrobiłem!

I Gabrysi Wejman też nie skrzywdziłem.

I Gabrysi Wejman też nie skrzywdziłem.

Przysięgam na grób syna. Przysięgam.

Zapytajcie policję. Oni mi wierzą, oni wam powiedzą.

Zamknij się.

Zajebałeś dzieciaka młotkiem, a teraz przysięgasz na jego grób.

Ustaw go.

Oskarżony ruszy dupę. Idziemy.

Ścierwo.

Siadaj.

( telefon )

Cześć, Dzidek. Co tam?

Czekaj, na pewno powiedział o niej?

Powiedział wprost "Gabrysia Wejman"?

Aaa, zabiję cię!

Czekaj...

Poczekaj, zapauzuj.

I nie kombinuj beze mnie.

Dzień dobry, Danka Schulze, policja. Chcę zadać kilka pytań.

Proszę.

Proszę opowiedzieć o wydarzeniach w dyskotece Manhattan.

Poszliśmy na urodziny. Jakoś koło dwudziestej drugiej.

I... pobawiliśmy się trochę.

I wyszliśmy jakoś po północy, Koło drugiej chyba?

Ciężko mi stwierdzić. Byliśmy pijani.

Miał pan kontakt z Arielem Galejem w tych godzinach?

Byłem w klubie.

Mówiłem już, że widziałem Ariela ostatni raz w czwartek.

Może któryś z pana kolegów coś mówił, coś widział?

Nie.

Pytam, bo Ariel też był w tej dyskotece

i opuścił lokal w podobnych godzinach.

Czyli nagle Knapik nie jest podejrzany, tak?

Po prostu próbuję złapać lepszy obraz ruchów Ariela.

Ale skoro pan nie widział, okej. A Gabrysia Wejman?

- Hej! - Franek, wróć na kanapę!

Nie wiem, czy bym ją w ogóle poznał.

Proszę podać nazwiska kolegów z tej imprezy.

Oczywiście. Ja. Mój brat Piotr.

Bartosz Sawicki. Dariusz Kryszak. Mariusz Nowak.

Kłobucki Tomasz. I Starzyk Karol.

Kłobucki Tomasz. I Starzyk Karol.

"Rz".

To wszystko, dziękuję.

Do zobaczenia.

Kojarzy mnie pan?

Major Jerzy Majchrzak, Inspektorat Więziennictwa.

Zostaw nas.

Za chwilę przyjdzie prokurator

i zapyta, skąd w zakładzie biorą się dopalacze.

Jak pan to dobrze rozegra, to kto wie?

Może zamiast dokładki za ucieczkę

będzie jakaś ulga?

Panie Emilu...

Ma pan bardzo dobre papiery na szpital psychiatryczny.

Parę lat tam...

A potem wolność.

Zrobimy tak.

Zastanów się na spokojnie, a ja zaraz wracam.

Buu!

( dzwonek )

Cześć!

Rafał!

Rafał!

- I co? - Już go przesłuchaliśmy.

- Siedzi na spacerniaku. - Powiedział coś o Gabi?

Nawet nie próbowałeś?

Potwierdził, że towar pochodzi od strażników.

Potwierdził, że towar pochodzi od strażników.

Co ty pierdolisz?

Wróci do celi i powoli dowiemy się, kto diluje.

Co z Gabi? Jesteś jak rodzina, a nie pomyślałeś, żeby go zapytać?

Trzeba go jeszcze raz przesłuchać.

Nie pozwolę ci nakłaniać go do fałszywego przyznania się do winy.

Zanim wziąłeś go na przesłuchanie powiedział strażnikom:

"Nie zrobiłem krzywdy Gabrysi Wejman."

Nie powinien znać jej imienia.

Dobrze wiesz, że osadzonym nie mówi się nigdy o rodzinie.

Trzeba powiedzieć dochodzeniowcom. Zadzwonię do komendanta...

Wal się.

Rafał, nie bądź głupi.

Sierżancie, potrzebuję przejść.

( brzęk upadającego klucza )

Kurwa, człowieku, proszę cię.

Zostawisz nas samych?

Kamera jest włączona.

Cześć, Emil.

Wiesz, o co chcę cię zapytać?

Strażnicy mogli cię zabić na tym polu.

A potem zrzucić to na opór przy zatrzymaniu.

Ale byłem tam wtedy z tobą. Pamiętasz? Obroniłem cię.

Emil, co się stało z moją córką?

Ja wiem, że wiele razy obiecywałem, że ci pomogę.

Przychodziłeś do mnie

i pozwalałem ci uwierzyć, że coś zrobię, że będziesz bezpieczny.

Wiem o tym.

- Nie pomagał mi pan. - Tak jest, nie pomagałem.

I za to chciałem cię bardzo przeprosić.

I wiesz co?

Pomyślałem, że może... Zobacz.

Myślę, że chciałbyś to odzyskać.

Proszę.

Weź. Proszę.

Bierz.

Emil, skąd znasz imię mojej córki?

Nie znam.

- Znasz. - Nie!

Znasz! Powiedziałeś strażnikom, że nie zrobiłeś jej krzywdy.

lBo nie zrobiłem!

Emil...

Powiedz mi, jak ma na imię moja córka.

Obiecuję ci, nie będę zły. Obiecuję.

- No, mów! - Gabrysia Wejman.

Emil...

Powiesz mi, co się stało?

Bardzo cię o to proszę. Powiedz mi, co się stało.

Emil.

Mów.

Mów.

Proszę cię.

Musi mi pan uwierzyć.

Ja naprawdę nie chciałem jej skrzywdzić.

- Kogo? - Nie chciałem jej skrzywdzić!

Zrobiłeś krzywdę mojej córce?

- Powiedz, co się stało! - Będzie pan zły...

No, mów! Patrz na mnie!

Patrz na mnie!

Panie Rafale, ja...

Naprawdę nie chciałem jej zabić.

Panie Rafale, nie chciałem jej zabić!

Nie chciałem!

No i co?

Zadzwoń do Danki Schulze. Będzie potrzebowała kilku ludzi.

Płytki grób w lesie. Obok na drzewie jest kapliczka.

Co?

Przepraszam cię.

Rafał!

Mamo!

Ludzie chcą wracać. Boją się, że nie trafią do samochodów.

Kochani, dziękuję bardzo za dzisiaj. Bardzo to doceniam.

- Wracajcie bezpiecznie. - Powodzenia.

- Wracajcie bezpiecznie. - Powodzenia.

Madziu...

Dzieciaki mają rację. Możemy wrócimy rano.

Maćku, możesz odwieźć Hanię? Dziękuję.

Chyba cię pogrzało, że tu zostaniesz. Sama.

Nie jest całkiem ciemno. I mam latarkę w telefonie.

Magda...

( radiowozy na sygnale )

Mamo! Mamo!

Pokazał mi na mapie w telefonie, że z tej drogi wszedł do lasu

Pokazał mi na mapie w telefonie, że z tej drogi wszedł do lasu

i niósł ją w kierunku... na Białą Górę.

Szukamy zwalonego drzewa i wiszącej kapliczki.

Sprawdź, czy wszyscy mają latarki.

Wy dwaj zostajecie przy wozach. Panowie, zbieramy się!

Macie wszystko?

( muzyka potęgująca napięcie )

Hej!

Tutaj!

Znalazłem ją!

Rafał?

- To nie ona, Magduś! - Zostaw mnie!

To nie Gabi! To nie jest Gabrysia!

( Magda płacze )

Chodź. Hej. Chodź.

Chodź. Hej. Chodź.

Już, hej.

Już, cicho. To nie jest Gabrysia.

Tak?

Tak?

No, już.

( telefon )

( telefon )

( telefon )

Mówiłem, że będzie problem?

- To nie chciałeś mnie słuchać. - Nie trzeba panikować.

A kiedy mam panikować? Jak zacznie gadać i nas wsypie?

Albo jak mi, kurwa, kajdanki założą?

A masz jakiś pomysł czy tak będziesz pierdolić?

Rodzina by się odwróciła. Brat.

Rodzina by się odwróciła. Brat.

W pierdlu nie dałby rady.

Rozumiesz?

Mamy go zajebać i upozorować samobója?

Pojebało cię?

- To nasz kumpel. - Chuj i konfident!

Dobra.

Ja pogadam z Krzysiem. Zobaczymy, na czym stoimy.

A potem podejmiemy adekwatną decyzję.

Tak jest?

- Tak jest? - Tak jest.

Do roboty.