Original subtitles

Miłość ma kształt koła.

Nie wiadomo, gdzie się zaczyna,

i nigdy się nie kończy.

Ty i ja jesteśmy…

wiecznością.

Na zawsze.

Na wszelkie sposoby.

Czasami, gdy nie patrzysz,

zerkam na ciebie z oddali.

I tak się zastanawiam: czy gdybym cię nie znał,

czy i tak bym się w tobie zakochał?

Jak brzmi odpowiedź?

Tate i Donna się rozwodzą.

Tate i Donna?

Urządzili imprezę.

Po co, skoro się rozwodzą?

Koniec związku to nie koniec świata.

Wyglądali na szczęśliwych.

Wierzyłem, że tak jest.

Wiem.

Chodź, Charlie!

Wyprowadź tatę na spacer.

To na razie!

Charlie!

Dzień dobry, piesku.

- Hekima, wyślij film do Zoe. - Gotowe.

Ruszmy się, Charlie.

Cześć, Nick.

Dzień dobry.

Zoe, spisałaś się. Jesteś najlepszą siostrą.

- Bardzo dziękuję. - Sto lat!

- Miałaś nosa. - Sibila wybierała.

Jest obok?

Mów, jesteś na głośnomówiącym.

Dzięki, Sibila.

Sprzedawca twierdzi, że działa. Włożył nawet baterie.

Naprawdę piękne.

Co powiedziała?

Powinniście przyjechać do nas na skałki.

Lepiej nie.

Nie zwykłem robić rzeczy…

Fajnych?

Potencjalnie zabójczych.

Byłoby ironią losu, gdybym zginął w urodziny.

Doszedł filmik?

Jaki?

Mój prezent od Janine.

O czym?

Jest na nim…

moja dłoń.

Prawie obrazek.

Dłonie snują opowieści.

Sibila mówi, że jest piękny.

Sibila rozumie.

Przyjedź na skałki.

Zaproponujcie mi kiedyś kręgle na trawie.

Albo debla w squasha.

- Jesteś nudny. - Wiem.

Sto lat!

Dziękuję.

Pogadamy później.

Buziaki!

Celem kolejnego etapu jest

wdrażanie pomysłów wytypowanych na etapie planowania.

Czy uwzględniliśmy wpływ środowiska?

Czy rozumiemy skutki naszych decyzji?

Czy nasz projekt bierze pod uwagę

wahania w zagęszczeniu populacji?

Zmiany na poziomie socjalnym?

Najważniejsze to…

Niefajnie.

- Pieprzone czasofale. - Nic nie czułem.

Muszę zadzwonić do żony.

Zarządzam przerwę.

Zadzwońcie do bliskich.

Hekima, dzwoń do Janine.

Hello?

- Czułaś? - To nie było nic poważnego.

Lepiej sprawdźmy.

Jak się nazywasz?

Janine Mikkelsen.

Gdzie mieszkasz?

Lantana Crescent Lane 11.

Kto jest twoim mężem.

Ty, Nicholas Perry Mikkelsen.

Nic się nie zmieniło.

Jest dobrze.

Nadal jesteśmy razem.

Nie możesz panikować po każdej czasofali.

Jasne?

Masz rację.

Do zobaczenia.

Kocham cię.

Ja ciebie też.

A to kto?

Cześć, Charlie.

Mój koleżka.

Wszystko gra?

Grzeczny kiciuś.

Świetne zdjęcia.

Choreografia powala.

Jakiś cudem znaleźli sposób na ufizycznienie narracji.

- Dzieło sztuki? - Zdecydowanie.

Piękna sprawa.

Spodoba ci się.

Wszystkiego najlepszego.

Twoja siostra przysłała maila.

Zaprasza nas na łażenie po skałkach.

Skusisz się?

Na skałki?

No wiesz.

Tak naprawdę chodzi o spotkanie.

To dziwne.

Co?

Sibila i Zoe. Przyjaciółka, co nie zna angielskiego.

To nie dziwactwo, tylko różnica.

„Różne” nie znaczy „dziwne”.

Nawet odrobinę?

Kocham siostrę, ale Zoe potrafi być…

No wiesz.

Nie wydaje mi się.

Co tam?

Chyba nie lubię kotów.

Przestań.

Poważnie.

Nie lubię kotów.

Lubisz Charliego.

Lubię psy.

Wręcz uwielbiam. Zoe miała na nie alergię.

Obiecałem sobie, że gdy dorosnę, kupię psa.

Tylko my mogliśmy uratować Charliego.

Niemniej…

Coś mi tu nie gra.

Tommy zmienił linię czasu.

- Nieprawda. - Trzy anomalie w roku.

To nie może być przypadek.

Ten skurczybyk musiał…

Janine, naprawdę czuję, że…

mieliśmy psa.

I kochaliśmy go.

Uratowaliśmy Charliego.

- Ten dziany dupek… - Przyjaźniliście się.

To było dawno temu.

Chciałby cię odzyskać.

Skacze sobie w czasie, byśmy się nigdy nie spotkali.

Powinniśmy go zgłosić na policję.

Nie ma powodu. Nie zmienił naszej linii czasu.

Nie ma o co robić szumu.

Może ja cofnę się w czasie.

Wykonam skok, a Tommy'ego…

- spotka wypadek. - Na miłość boską!

Nigdy nie spotkasz Tommy'ego i za niego nie wyjdziesz.

- Kłopot z głowy. - Dzięki niemu jesteśmy razem.

Bez ślubu z Tommym nie byłoby ciebie.

Nie podoba mi się paplanina, że zrobisz mu krzywdę.

Obiecaj, że się do tego nie posuniesz.

Nick.

Nie skoczę w czasie. Nie stać mnie.

Obiecaj.

Na co patrzysz?

A jeśli mieliśmy dzieci?

Jeśli mieliśmy rodzinę?

Pamiętalibyśmy.

Dwie, trzy godziny po zmianie linii czasu

wspomnienia zanikają.

Coś tu nie gra.

Przestaniesz?

Proszę.

Jesteśmy małżeństwem od pięciu lat. Mamy kota Charliego, którego uwielbiamy.

Mamy siebie.

Nawet gdybyś mnie nie znał, i tak byś mnie pokochał.

Nikt nas nie rozłączy.

Nikt.

Czas oznacza dziś coś innego.

Podróże w czasie i anomalie to nasz chleb powszedni.

Bogacze latają do Kioto prywatnymi odrzutowcami,

skaczą w czasie, pływają jachtami do Monako,

ale to wina systemu, nie ich.

Żałosne jest jedynie to, jak bardzo walczycie ze sobą o Janine.

Jak jaskiniowcy.

To moja żona.

Kiedyś była jego.

- Rozwiedli się. - Bo się zakochała.

Pokochała mnie po tym, jak się rozwiodła.

Na pewno po?

A może wpłynąłeś na ich życie?

Nie twierdzę, że celowo,

ale być może zrobiłeś coś istotnego.

Coś, co rozbiło ich małżeństwo.

Zmiany nie są złe.

Pamiętasz Alex?

Prawie się z nią ożeniłeś.

To było bardzo dawno temu.

Nie oddam żony jej byłemu mężowi.

Czyli chcesz ocalić małżeństwo,

kłócąc się w domu z Janine?

Nie kłóciliśmy się.

O psa, kota i dzieci, których nigdy nie mieliście?

Zarzucasz Tommy'emu obsesję

i tak się boisz zmian, że za chwilę stracisz to, co masz.

Nieźle doradzasz jak na kogoś, kto nigdy nie był w związku.

Halo?

To było poniżej pasa.

Przykro mi, Zoe.

Czyżby?

- Serio. - Potem pogadamy.

Hambleton Solutions, słucham.

- Proszę z Tommym Hambletonem. - Chwileczkę.

Biuro pana Hambletona.

Mówi Nick Mikkelsen. Zostawię wiadomość.

Sprawdzę, czy jest.

Chciałem zostawić wiadomość.

Halo?

Halo?

Tommy? Mówi Nick. Mikkelsen.

Uszom nie wierzę.

Myślałem, że już nigdy się nie usłyszmy, a tu proszę.

Co tam u ciebie?

- Wszystko pięknie się układa. - To świetnie.

Posłuchaj…

Pewnie jesteś zajęty,

ale może znajdziesz chwilę i wyskoczymy gdzieś razem?

No jasne. Na drinka?

Może w Lofcie? Choćby i dziś wieczorem.

Dam radę.

Dobrze cię widzieć.

Nigdy nie sądziłem, że pójdę w ślady mojego ojca.

Że zaharuję się na śmierć.

W jego firmie.

I że któregoś dnia odejdzie na emeryturę

i namaści mnie na kolejnego prezesa.

Dotarło do mnie, że choć to moloch,

pracuję dla rodziny.

Dla nazwiska na drzwiach.

Ważne, żeby ludzie…

je szanowali.

Czyli się nie nudzisz.

Masz czas na uciechy?

To już nie są lata młodości w La Jolla.

Samotność prezesa?

Rozmawiałeś z Alex?

Z Alex?

Od lat nie.

Ciekawe, co porabia.

Zadzwoń do niej.

Po co? To z tobą chodziła.

Rozmawiałem z Tate'em i Donną. Podobno bawisz się w skoki w czasie.

Pewnie są fajne.

Nigdy nie skakałeś?

Rewelacja. Podróże w czasie.

Przeszłość to już nie tylko zdjęcia. Teraz możemy ją przeżyć.

Dotknąć. Odmienić.

Przeszłości nie da się zmienić.

Jedynie porządkujesz teraźniejszość.

A jak się układa u ciebie?

Nie narzekam. Wiesz, jak jest.

Razem z Janine przechodzimy trudny moment.

Zaliczyliśmy kilka anomalii. Dość poważnych.

- Ostatnią dość niedawno. - Minusy naszych czasów.

Coś więcej niż minusy.

Nasze życia się przesunęły.

Boję się, że któregoś dnia wstanę,

Janine zniknie, a ja nie będę o niej pamiętał.

Boję się, że ktoś nam nabruździ.

Dziwisz się? Janine jest niesamowita.

Przebierała nogami, by za ciebie wyjść.

To nie tak…

Nie ukradłem ci Janine.

To nie rzecz, by ją ukraść.

Ale gdy kogoś poznajesz i stajecie się parą,

wpływacie na inne linie czasu.

Niektóre nigdy się nie wydarzą, bo jeden związek przekreśla drugi.

Weźmy…

choćby ją.

A gdybyście się teraz zakochali?

Inna osoba już nigdy się nie dowie, jak to jest.

Być z nią, śmiać się,

wyskoczyć na weekend do Madrytu, Mediolanu czy Milwaukee.

Tylko dlatego, że miałeś fart być pierwszym.

Miłość to zbrodnia. Gdy się zakochujesz,

kradniesz tę osobę komuś innemu.

Czy chcesz mi ukraść Janine?

To wbrew prawu.

I niemoralne.

Czy dlatego skaczesz w czasie?

Takie masz o mnie zdanie?

Wiem, co myślicie.

- „Wy”, czyli kto? - Ty.

Cała ekipa z La Jolli.

Do dziś macie mnie za rozpieszczonego pieniędzmi gówniarza.

Tommy…

Najwyraźniej podróże w czasie ci nie służą.

Gdybym ja był tak bogaty…

Masz mnie za szczęściarza?

Szczęście miałem w życiu tylko raz.

Gdy poznałem Janine. Gdybym wtedy to wiedział,

nie dopuściłbym do rozwodu.

Zatem…

Powiem ci coś,

jak facet, co ją stracił, facetowi, co ją zdobył.

Ciesz się chwilą, Nick. Bądź szczęśliwy.

Szczęście jest bardziej ulotne niż czas.

Czym mogę służyć?

Doskwierają mi czasofale i anomalie.

Chcę coś zrobić, zanim będzie gorzej.

- Słyszał pan już o nas? - Z reklamy.

Strażnik czasu to innowacyjne przechowywanie danych.

Potrafimy odzyskiwać dane po anomaliach.

przesyłając je od razu na komputer czy telefon.

Strażnik czasu zwraca całość poniesionych kosztów,

w przypadku utraty wspomnień

na skutek czasofal i przesunięć.

Gdy wspomnienia przepadną…

Odzyska pan sto procent poniesionych kosztów.

To marne zadośćuczynienie.

Nie możemy zagwarantować, że zawsze odzyskamy wspomnienia.

Ale wskaźnik udanych odzysków danych mamy najwyższy w branży.

Jak dostarczę wspomnienia?

Utworzymy panu konto, a pan wgra na dysk

zdjęcia i filmy, które trafią na

serwery izolowane chronomatycznie.

W przypadku anomalii proszę dzwonić, a my zrobimy resztę.

Przesunięcia czasowe są elementem życia.

Dlatego wspomnienia są tym bardziej cenne.

Cześć.

- Jak ci minął dzień? - Świetnie.

Odbyła się próba generalna

a ja robiłam zdjęcia z poziomu sceny.

Zapowiada się niesamowite przedstawienie.

Zgadnij, co zrobiłem.

Załatwiłem nam kapsułę czasu.

Co?

Kapsułę czasu.

Wgrywasz swoje zdjęcia i filmy na…

taki duży serwer.

I gdy dojdzie do anomalii…

Ledwo przekroczyłam próg, a ty znowu o anomaliach.

Chronię nasze wspomnienia.

W jakiej firmie?

W centrum handlowym.

Ochrona wspomnień pomiędzy obuwniczym a cukiernią.

Lokalizacja nie ma znaczenia.

Ważne, co potrafią.

- Ochronią nasze… - Mam dosyć gadania.

Ja nie gadam.

Ja coś robię.

Jak uważasz.

Jak uważam.

Jak uważam.

Uważam, że powinniśmy chronić nasze wspomnienia.

Nawet jeśli oznacza to wykupienie serwera

- czy spotkanie z Tommym. - Rozmawialiście?

Miałeś odpuścić.

Nic nie kombinował.

Próbował trzy razy. Przecież wiesz.

- Wkurzysz go. - Co za różnica?

Nie potrzebujemy wrogów. Nie zrobił nic złego.

Jesteś taka pewna, że nic nie zrobił, a ja się zastanawiam dlaczego.

Janine.

Skąd to wiesz?

Rozmawiałaś z Tommym?

Tak czy nie?

Widzieliście się?

Ja pierd…

Polazłaś do niego.

Chciałam, żeby się odczepił.

Polazłaś do niego.

O to mu chodziło!

Chce z tobą być.

Chce cię mi odebrać.

- Kochasz go? - Nie!

- Poszłaś do niego. - Jako była żona.

Troszczę się o tych, których kochałam.

Gdzie się spotkaliście?

W jego biurze.

- Tak po prostu? - Owszem.

Spotkaliśmy się w lobby.

Usiedliśmy gdzieś z boku.

Chciałam mu wytłumaczyć,

że wiem, jak bardzo chce do mnie wrócić,

ale to zamknięty rozdział.

Chciał pokazać, że się zmienił.

Że bardzo mnie szanuje.

Chciał ci pokazać jak?

Dał mi coś.

Obiecał, że dopóki zachowam to jako pamiątkę,

da nam spokój.

Że przestanie grzebać w czasie.

Nie wiedziałam, jak ci o tym powiedzieć,

ale nie mogłam tego ukryć.

Czyli to gówno jest od niego.

Nick!

Charlie! Charlie!

- Poszukajmy Charliego. - Nie lubię kotów.

Zatem…

Musisz zrozumieć, dlaczego tak postąpiłam.

Wiem, że przyjaźniłeś się z Tommym

i uważasz, że powinnam nim gardzić, bo gardzisz nim ty.

Ale…

Ja widzę to inaczej.

To był mój pierwszy mąż.

Spędziłam z nim osiem lat.

Tego nie da się wykreślić.

Nie kocham go, ale troszczę się o niego.

Nie zapomnę spędzonych razem chwil,

ponieważ wszystko, co złe i dobre,

szara codzienność…

Wszystko to prowadziło do dnia, w którym poznałam ciebie.

Widziałam, jak cię to gryzie.

Chciałeś skoczyć w czasie i go skrzywdzić.

Możliwe, że mówiłeś tak jedynie w złości.

Ale i tak mnie zdenerwowałeś.

Zaczęłam się bać.

Jeśli ceną spokoju było spotkanie z Tommym i jakiś głupi prezent,

to warto ją ponieść.

Tommy wydał fortunę na podróże w czasie,

by nas poróżnić,

ale nie uda mu się.

Wszystko w naszych rękach.

Miłość ma kształt koła.

Nikt nie wie, gdzie się zaczyna,

i nigdy się nie kończy.

Ty i ja jesteśmy…

wiecznością.

Na zawsze.

Na wszelkie sposoby.

Cześć, Zoe. Nie uwierzysz, co się stało.

Janine spotykała się z Tommym.

Dobra, zdarzyło się to raz.

Spotkali się, a on dał jej prezent.

Gówniany telewizorek Casio.

Nick, posłuchaj.

Sibila nie żyje.

Wspinała się i spadła.

Nie przeżyła.

Powinnam przy niej być.

Powinnam ją asekurować, ale zostałam.

Mogę cię odwiedzić?

Byłoby miło.

Zadzwoniłam do jej rodziców. I nie wiedziałam, co powiedzieć.

Dosłownie, bo nie znam portugalskiego.

Powtarzałam wszystko

trzy, cztery razy.

Ona nie żyje.

Wasza córka nie żyje.

Nic nie rozumieli, więc co zrobiłam?

Zaczęłam mówić głośniej.

Docierało to do mnie coraz mocniej.

Sibila nie żyje.

A jeśli nie?

Może to tylko anomalia na linii czasu?

Pamiętam ją.

Po anomalii bym zapomniała.

- Tak byłoby lepiej. - Przestań.

Przyjaźniłyście się.

- Trzeba o niej pamiętać. - Niby co?

Miałam ją asekurować i nie poszłam.

Wypięłam się.

A teraz łażę z kąta w kąt i zagryza mnie sumienie.

Łączyło was znacznie więcej.

Mówiłem Janine, że was nie rozumiem.

Jak można mieć przyjaciółkę i nie znać jej języka?

Tak byłyście zżyte.

Nie trzeba mówić w tym samym języku, by się o kogoś troszczyć.

Jedynie troska ma jakiekolwiek znaczenie.

- Przykro mi z powodu Tommy'ego. - Nie mówmy o nim.

Nie wiedziałam, jak to jest stracić ukochaną osobę.

Pilnuj jej, Nick.

Poświęć wszystko dla żony.

Nie uda mu się.

Wszystko w naszych rękach.

Miłość ma kształt koła.

Nikt nie wie, gdzie się zaczyna,

i nigdy się nie kończy.

Ty i ja jesteśmy…

wiecznością.

Na zawsze.

Na wszelkie sposoby.

Chcę z tobą wyjechać.

Dokąd?

Dokądkolwiek.

Kiedy?

Teraz.

- Przez cały tydzień milczałeś. - Uciekniemy.

Będziemy uciekać,

aż zabraknie miejsc na globusie.

Wszystko, co potrzebne, znajdziemy. Czego nie mamy, kupimy.

Po prostu…

Bądź ze mną na zawsze.

Na wszelkie sposoby.

Mikkelsen.

Państwa karty pokładowe?

Ja je mam.

Chwileczkę.

Mogę je sfotografować? Dziękuję.

Nick.

Janine!

Janine.

- Hekima, dzwoń do Janine. - Nie ma jej w kontaktach.

Próbować dalej?

Szukaj Janine Mikkelsen.

Nie ma nikogo o takich personaliach.

Próbować dalej?

Pod panieńskim.

Szukaj Janine Carter.

Nie ma nikogo o takich personaliach.

Próbować dalej?

- Halo? - Nicholas?

To ja.

Janine.

Wysłuchaj mnie.

Janine Mikkelsen.

Byłam żoną Nicholasa Mikkelsena.

Byłaś?

Mieszkamy przy…

Mieszkaliśmy przy…

Mieliśmy kota Charliego.

- Gdzie jesteś? - Z Tommym.

Od dziewięciu lat.

- Minęło kilka minut. - Nigdy się nie poznaliśmy.

Za chwilę stracimy wspomnienia.

Posłuchaj mnie. Nie kochasz Tommy'ego.

Zmienił przeszłość.

On jest inny. Zmienił się.

Pamiętaj, miłość ma kształt koła.

Gdziekolwiek jesteś, znajdę cię.

Odkręcimy to, zgoda?

Janine?

Janine?

Nasi technicy sprawdzili serwer.

Nie jesteśmy w stanie odzyskać pańskich wspomnień.

Co to znaczy?

Będziemy starać się dalej, ale trafiła pana potężna anomalia.

To skomplikowane…

Zaczynam zapominać żonę. Zaraz ją stracę.

Możemy zwrócić jedynie pieniądze, które pan nam zapłacił.

- Całe sto procent. - Chcę moje wspomnienia.

Każda anomalia jest inna. Robimy, co w naszej mocy,

ale na razie bez skutku.

Mam uruchomić procedurę refundacji?

Hekima, mieszkam przy…

- Wracamy do domu? - Tak.

Nanoszę na mapę.

Gotowe.

Cześć, Charlie.

Co słychać? Byłeś grzeczny?

Alex.

W porządku?

Jesteś rozpalony.

Zadzwonię do Donny i powiem, że nie przyjdziesz.

Poświętujemy później.

Poświętujemy co?

Wygłupiasz się?

Klepnęli im adopcję. Założą rodzinę.

Wyślij im ładnego SMS-a, a ja zamówię nam jedzonko.

Na co masz ochotę?

Ulubione tajskie?

Dobrze.

Celem naszego kolejnego etapu

jest wdrażanie pomysłów wytypowanych na etapie planowania.

Czy uwzględniliśmy wpływ środowiska?

Czy znamy skutki naszych decyzji?

Czy nasz projekt bierze pod uwagę

wahania w zagęszczeniu populacji i zmiany na poziomie socjalnym?

Najważniejsze jest zachowanie połączeń

w korelacji do długofalowych konsekwencji współczesnego życia.

Dopiero wróciłeś?

Aż tak was zamęczają?

Wyprowadzę Charliego.

Już z nim byłam.

Cały dzień się nie ruszałem.

Spacer dobrze nam zrobi.

Wychodzę.

Dobrze.

Znowu wrócisz późno?

Nie wiem.

Pewnie tak.

Dobrze.

W takim razie ja umówię się z Donną.

Jasne.

Coś się zmieniło.

Nic się nie psuje w jednej chwili, ale tym razem chyba tak.

Oddaliliśmy się od siebie

i nie wiem dlaczego.

Chcę spędzać z nim czas.

Najbardziej brakuje mi tańca.

W co drugi weekend Nick zabierał mnie na tańce.

Spijaliśmy się jak gówniarze

i tańczyliśmy, nie zważając na innych.

Lubiliśmy widownię.

Sama nie dam rady.

Nie mogę.

Musi chcieć o nas walczyć.

Jeśli moja osoba go unieszczęśliwia,

usunę się w cień.

Wybacz…

Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić, by się wyżalić.

Dzięki, że słuchasz.

Co tam?

- Znajoma ma kłopoty z mężem. - Jakie?

Chyba się rozstaną.

Dobra znajoma?

Tak.

Trzymaliśmy się razem w La Jolli.

Zanim poznałem ciebie.

Zaproś ich.

Wyślij po nich samolot. Wykaż się.

Niestety, on i ja mamy ze sobą na pieńku.

Przez nią?

Skąd ta myśl?

Gdy faceci drą koty, to z reguły o dziewczynę.

Nie chodzi o nią. Zawsze chciałem ich wyswatać.

Myślałem, że do siebie pasują.

Że będą szczęśliwi.

Na jakiś czas wyjadę.

Dokąd?

Nie wiem, hydroplanem.

Co?

Muszę się zresetować.

Jak to?

Ile ci to zajmie?

Parę tygodni.

Sam jeden?

Jeśli chodzi o mnie, to powiedz.

Ponieważ…

czuję, że coś się zmieniło.

Nic nie jest wieczne,

ale sądziłam, że jako para jesteśmy nie do zdarcia.

Wracam do domu, ciebie nie ma.

Rozmijamy się.

Tak jest.

Albo to naprawimy, albo się rozstaniemy,

ale muszę wiedzieć dlaczego.

Nie chcę gdybać.

Zasłużyłam na prawdę.

Za tydzień kolacja u Tate'a i Donny.

Jeśli przyjdziesz, udawaj szczęśliwego.

Alex?

Nie widzieliśmy się całe wieki.

Tyle lat starań, a tu nagle, w jeden wieczór zostajemy rodziną.

Nie dali nam dziewięciu miesięcy.

Tate świruje.

Zamiast być sobą, kombinuje, jak być ojcem roku.

To największa zmiana.

Przy dzieciach nie możesz być egoistą.

Wykraczasz poza swoje potrzeby.

To trudne, ale…

wyjątkowe.

Naprawdę.

Myślałam, że już nie będzie nam dane

poczuć, jak to jest mieć rodzinę,

ale czasami wszystko w życiu wskakuje na swoje miejsce.

MYŚLĘ O TOBIE

MIŁEGO DNIA

Czasami, gdy nie patrzysz, zerkam na ciebie z oddali.

I tak się zastanawiam: czy gdybym cię nie znał,

czy i tak bym się w tobie zakochał?

Jak brzmi odpowiedź?

- Cześć, Zo. - Nick.

Mam naprawdę dobre wieści.

- Jakie? - Sibila żyje.

- Że co? - Żyje.

Miałeś rację, to anomalia.

Ale ja ją pamiętam.

Gdyby była anomalią…

Wróciła i jest jak dawniej.

Musimy to razem uczcić.

Jej rodzice byli zawsze razem, szczęśliwi.

Ale jakoś tego nie czuję.

Bycia z jedną osobą?

Czy warto ograniczać swoje możliwości do jednego wyboru?

Przerażające.

Dlatego związki są takie ekscytujące.

Każdy dzień to przygoda.

Skok ze spadochronem to przygoda.

Monogamia to cierpienie w towarzystwie.

Acz walentynki są niegłupie.

Jak tam pacjent?

Pij dużo wody.

- Amputować. - Przeżyję.

Dopóki będzie z górki, dam sobie radę.

Fajnie.

Dokąd poszła?

Nie wiem.

Albo szuka jakiejś jaskini, albo skałek do wspinaczki.

Jest nieustraszona.

Zaczęła się wspinać jako sześciolatka.

Teraz robi to co niedzielę.

Tak właśnie.

Mawia…

„To moja świątynia”.

Nie wiem, jak to leci po portugalsku, ale się uczę.

Niesamowita.

Ja po takim wypadku zmieniłbym hobby.

Nie wie, co się stało.

Jakim cudem?

Obiecajcie, że jej nie powiecie.

To nie była anomalia.

Naprawdę umarła.

Nic nie wie, bo cofnęłam się w czasie

i tak to rozwiązałam, że tamtego dnia nie poszła w góry.

Skoczyłaś w czasie?

A miałam wybór?

To moja przyjaciółka. Kocham ją.

Wydałam na to całe oszczędności.

Jestem spłukana do bólu.

Skoro ją uratowałaś, czemu jej tego nie powiesz?

Widziałaś jej uśmiech?

Mam powiedzieć, że zabił ją jej ukochany sport?

Chcę, żeby wszystko było po staremu.

O pieniądze się nie martw.

Pomożemy ci w dowolny sposób.

Zgoda?

Może i mam kwaśną minę,

ale jestem przeszczęśliwa.

Chodźcie. Pora poszaleć.

Sibila!

Chwileczkę.

Halo?

Szukam Nicholasa Mikkelsena.

Przy telefonie.

Witam serdecznie.

Mówi Ryder ze Strażnika czasu.

Mam dobre wieści.

Technicy odzyskali z serwera pańskie wspomnienie.

Kto mówi?

Ryder ze Strażnika czasu.

Przeszedł pan poważną anomalię. Zapewne niewiele pan pamięta.

Udało nam się odzyskać pańskie wspomnienie.

Krótkie, ale zawsze coś.

Mogę wrzucić je do pańskiej kapsuły czasu.

O czym myślisz, gdy myślisz o nas?

O wielu rzeczach.

Najlepsze lata?

W La Jolla.

Byliśmy już wystarczająco dorośli,

ale zachowaliśmy dziecięcą wrażliwość.

Weekendy spędzaliśmy na plaży,

przy ognisku,

ty, ja, Tate, Donna, Tommy.

Tommy?

Od lat nie rozmawialiśmy.

Serio?

Lubiłeś go.

Przyjaźniliście się.

Momentami był trudny do zniesienia. Miał duże ego.

Miał swoje kompleksy, ale ty nie byłeś wcale lepszy.

Tommy miał wtedy mocno pod górkę.

Tommy miał wszystko.

Że niby miał pieniądze?

Ty też masz, i co z tego?

Nigdy nie wiesz, komu zaufać.

- Czy lubię ciebie, czy twoje… - Był lubiany.

Przed chwilą twierdziłeś, że był palantem.

Owszem, zdarzało mu się.

Czyli co?

Lubiłeś go szczerze czy tylko łaziłeś za nim,

bo zapraszał cię na imprezy na prywatnej plaży tatusia?

Mówię tylko,

że Tommy nie miał lekko.

Skąd wiesz?

Bo zawsze dzwonił do mnie,

gdy czuł się samotny i musiał z kimś pogadać.

Albo chciał się spotkać

i wypłakać w rękaw.

Tommy płakał?

Tak.

To człowiek.

Ma uczucia jak każdy z nas

i cierpi jak my.

Żadne pieniądze tego świata

nie pokonają samotności.

Brakuje ci go?

Brakuje mi całej ekipy z La Jolla.

Czy tęsknisz za Tommym?

Gdyby nie on, nie bylibyśmy dziś razem.

Nieprawda.

Kumplowaliśmy się, zanim się pojawił.

Wręcz się przyjaźniliśmy.

Ale to Tommy jako jedyny uzmysłowił mi,

że zakochać się w najlepszym przyjacielu

to nic złego.

Tylko nic złego?

Czasami to naprawdę świetny pomysł.

I jestem mu wdzięczna.

Tak bardzo wdzięczna.

Tommy zawsze życzył nam jak najlepiej.

Co to ma być?

Zadzwoniła dziewczyna. Podobno wykupiłem usługę

przechowywania wspomnień.

To przekręt.

Obiecują ci gruszki na wierzbie, wysyłają jakiś filmik,

a za chwilę podrzucą kolejne, jeśli wpłacisz tysiąc dolców

na konto na Kajmanach, bo to afrykańska królowa.

- Coś tu nie gra. - To przekręt.

Czuję to samo, co kilka miesięcy temu,

gdy miałem doła.

I chciałeś rzucić żonę?

Miałem mętlik w głowie.

Chciałeś rzucić żonę.

- Nie wiem, czy Alex jest dla mnie. - Dobry Boże…

To ty jesteś tym głosem w głowie, który odradza mi związki.

Alex też to wyczuwa.

Słyszę to w jej wspomnieniach.

Nie wie, czy podjęła dobrą decyzję. Słyszę to w jej głosie.

Słyszysz to, co chcesz, bo masz gówniany odbiornik.

Jesteście szczęśliwi. Co takiego się zmieniło?

Tego nie wie już nikt.

Przez podróże w czasie słowo "wczoraj" nic nie znaczy.

Spójrz na wspomnienie.

To filmik z dłonią.

Patrzę na niego

i czuję, że coś tu nie pasuje.

Ja wszystko straciłam.

Teraz to odzyskałam i nie zamienię na nic innego.

Ale najpierw wszystko zmieniłaś, bo coś zgrzytało.

Jesteś z Alex od zawsze.

- Czyżby? - Jezu!

Od czasów La Jolli kochasz Alex.

A jeśli kogoś kocham bardziej?

Kogo?

Podaj jakieś nazwisko, adres.

Opowiedz o skoku.

Nick.

Ja straciłam przyjaciółkę.

Ty nadal masz żonę.

Jaki naprawdę jest skok?

Drogi.

Bardzo drogi.

Ale wysyłają cię, dokądkolwiek zechcesz.

Odlatujesz w kilka sekund.

Wybierasz datę, dostajesz wytyczne,

robią ci nawet charakteryzację.

Jest sporo do zapamiętania, ale jak to w życiu:

dopóki cię stać, hulaj dusza.

A co, jeśli zmienisz przeszłość i zostaniesz z niczym?

Nie będę wiedzieć, co się stało i dlaczego.

Dlatego zapamiętaj, że cię kocham.

Zawsze będę cię wspierać.

Dokąd się pan uda?

- Do La Jolla. - Kiedy?

- Kiedy skoczę? - Data docelowa.

Można wybrać dowolną.

Cofniemy się o 13 lat.

Chce pan zobaczyć historyczne postacie? Kogoś szczególnego?

Pragnę prostej podróży. Chcę odwiedzić La Jollę.

Kiedyś miałem tam zgraną paczkę.

Przyjaciół.

Co piątek moja ekipa

balowała na plaży. Ognisko, wino…

Raz jeden nie dotarłem.

Zwyczajnie…

zachorowałem.

Tak konkretnie.

Moi przyjaciele bawili się w najlepsze przy ognisku,

a ja zostałem w mieszkaniu,

zlany potem, obolały.

Czułem się samotny.

Jak nigdy przedtem.

Nie podobało mi się.

Nie chciałem powtórki.

Po tamtym dniu moja żona i ja zaczęliśmy myśleć o sobie…

na poważnie.

Do tamtego dnia

chcę się przenieść.

Proponuję prostą wycieczkę klasy ekonomicznej.

Potrwa cały dzień i zakończy się po równych 24 godzinach.

Zasięg przemieszczania się to promień 30 kilometrów.

Całkowita suma wyniesie…

Mam zarezerwować termin?

Dzień dobry.

Cześć.

Nie wychodzisz?

Za parę godzin.

Dobrze.

Do zobaczenia.

Pa, Charlie.

Do wieczora!

Alex!

Chcę dla ciebie jak najlepiej.

Głuptas.

Pa!

Czy ostatnio był pan hospitalizowany?

Czy cierpi pan na jakieś schorzenie, które wyklucza podróż w czasie?

Czy ma pan problemy natury psychicznej?

Czy cierpi pan na chorobę lokomocyjną?

- Osoba do kontaktu? - Zoe Mikkelsen.

Relacja?

To moja siostra.

Oto nasza umowa.

Dostosuje się pan do wszystkich zaleceń, obieca nie angażować się

w nielegalną działalność,

w tym w modyfikowanie linii czasu,

umyślne wpływanie na wydarzenia historyczne w celu czerpania zysków.

Proszę podpisać na dole.

Jak pan zapłaci?

Przelewem.

Przelew wykonany.

Gotowe.

Zobaczmy, co zaoferuje przeszłość.

Proszę spocząć.

Proszę wypić płyn.

Koniecznie do dna.

A teraz proszę się położyć.

Doskonale.

Udanej wycieczki, panie Mikkelsen.

Dzień dobry, panie Mikkelsen.

Czy mnie słychać?

Jestem Steven i będę dziś pańskim operatorem.

Cześć, Steven.

Płyn wypity?

Nudności? Bóle brzucha?

- Nie. - Dobrze.

Co to było?

Proszę odliczać od dziesięciu do zera.

Musi się pan jedynie odprężyć

i cieszyć wycieczką.

Przyjemnej podróży.

Dziesięć.

Dziewięć.

Osiem.

Siedem.

Sześć.

Panie Mikkelsen.

Kluczowy jest stan odprężenia.

Bez niego nic się nie uda.

Doskonale. Zaczynajmy.

Dziesięć.

Dziewięć.

Osiem.

Siedem.

Sześć.

Pięć.

Cztery.

Trzy.

Dwa.

Ciekawe, co zaoferuje przeszłość?

Odprężyć się.

Miłość ma kształt koła.

Nick!

Nick?

Cześć.

Alex mówiła, że kiepsko się czujesz.

Wydobrzałem.

- Weź kieliszek… - Tommy, zaczekaj.

Chcę pogadać.

Zerwę z Alex.

Dziś? Dlaczego?

Nie wszystko się układa.

Muszę coś zrobić, zanim będzie za późno.

Byliście parą nie do zdarcia.

Byliśmy.

To koniec.

Wiem, że ci się podoba.

Jest dobrym człowiekiem.

I kumpelą.

Kto wie, może przyjaciółką?

Widzi w tobie rzeczy, których ja nie dostrzegłem.

Wspiera cię tak, jak ja nie potrafię.

- Byłem złamasem. - Co ty pleciesz?

Nie dbałem o twoją przyjaźń.

Między nami gra.

Grało, bo nigdy nie miałem nic przeciwko twojej szczodrości.

Alex…

wytłumaczyła mi, jak bardzo cię to niszczy.

Zależy jej na tobie i gdyby mnie nie było,

bylibyście razem.

Dlatego usunę się w cień.

Nie mam pojęcia, jak Alex na to wszystko zareaguje,

ale jeśli traktuje mnie poważnie,

zrozumie, gdy jej powiem, że jesteś dla niej stworzony.

Taka jest prawda.

Ja, Donna i Tate,

zawsze mieliśmy gdzieś twojego tatę i ile masz pieniędzy.

Jesteś przyjacielem

i kochamy cię.

Chcemy…

Ja chcę…

żebyś był szczęśliwy.

Ty i ona.

Alex kocha Tommy'ego.

Wiem, że się wkurzysz, ale weź się w garść, i to szybko.

Tobie pisany jest kto inny.

Nie wiem, jak się poznacie, ale od razu zrozumiesz, że to ona.

Czekaj cierpliwie.

Panie Mikkelsen.

Słyszy mnie pan?

Witam z powrotem.

Jak wycieczka?

Niedobrze mi.

Nudności i luki w pamięci to skutki uboczne.

Odprowadzę pana do sali przylotów. Tam pan odpocznie.

A potem wróci do domu.

Celem kolejnego etapu jest

wdrażanie pomysłów wytypowanych na etapie planowania.

Czy uwzględniliśmy wpływ środowiska?

Czy znamy skutki naszych decyzji?

Czy nasz projekt bierze pod uwagę wahania w zagęszczeniu populacji

i zmiany na poziomie socjalnym?

Dosyć tego. Wychodzisz.

- Nie chcę. - Mam to gdzieś.

Wiem jedno: wyglądasz jak gówno.

Wychodzimy.

Wspaniały, Zoe.

Wszystkiego najlepszego.

Sibila wybierała.

Sprzedawca twierdzi, że działa. Włożył nawet baterie.

Dziękuję.

Dziś będziemy skakać z urwiska.

Piszesz się?

Nie lubię urwisk.

W urodziny należy coś zrobić.

Zrobię sobie…

przerwę.

Daj się zabrać na kolację.

Macie już plany.

- Urwisko nie ucieknie. - Nie kombinuj.

Bawcie się.

W urodziny powinno się szaleć.

Mam co robić.

Na przykład?

Zoe.

Tak?

Czy ja zawsze byłem samotny?

To dla mnie bardzo bolesne.

Od tylu lat muszę patrzeć, jak…

zapadasz się w sobie, a ja nie wiem dlaczego.

Przestań.

Bądź szczęśliwy.

Co z ekipą z La Jolli?

Zerwaliście kontakty?

Nie.

Drogi nam się rozjechały.

Kup sobie zwierzaka.

- Może psa? - Nie chcę.

Marzysz o nim.

Chyba wolę..

kota.

Są prostsze w utrzymaniu. Wolę kota.

Jesteś wspaniałą siostrą.

Lepszej bym nie wymyślił.

Halo?

Cześć, Nick.

- Tu Tommy Hambleton. - Tommy?

Kopę lat, co?

Właśnie mówiłem Zoe, że zerwałem kontakty

z całą ekipą z La Jolli.

Nie będę kłamał – to Zoe mnie namówiła.

Martwi się o ciebie.

- Przesadza. - Jest siostrą.

Musi się martwić.

Masz urodziny.

Podobno zaszyłeś się w mieszkaniu.

Popijamy sobie właśnie

w Lofcie ze znajomymi. Pamiętasz ten lokal?

Tak.

Oblewamy rocznicę Tate'a i Donny. Zero zadęcia.

Tate i Donna…

Chyba sobie daruję.

Nick.

To nie moja sprawa, ale cokolwiek cię gryzie,

możesz to z siebie wyrzucić.

Wpadnij na parę godzin.

Na godzinę.

Jeden drink i wychodzisz.

Dobra, wpadnę.

Widzimy się o dwudziestej.

Nick!

Dotarłeś.

Obiecałem.

Minęło tyle czasu.

Świetnie wyglądasz.

Zoe mnie uprzedzała.

Faktycznie, wyglądasz jak psia kupa.

Cóż…

Posłuchaj.

Nie wiem, jak to ująć.

Martwimy się o ciebie. Ja się martwię.

- Niepotrzebnie. - Byłeś mi przyjacielem.

Dziwisz się?

Wszystko zawdzięczam tobie.

- Dawałeś radę już wcześniej. - Nie żartuję.

Ostatnie lata były najlepsze.

Ojciec odszedł na emeryturę.

Cisnął mnie, żebym przejął schedę, ale się nie skusiłem.

Wiedziałem, że nie będę tam szczęśliwy.

Założyłem własną firmę.

Znacznie mniejszą.

Ale…

Dobrze mi z tym.

Jestem szczęśliwy.

Wszystko dzięki tobie.

Ty sprawiłeś, że zaakceptowałem siebie.

Tęskniliśmy.

Masz być szczęśliwy.

- Kopę lat. - Witaj, Donna.

Jak się miewasz?

Dobrze.

- Bo wyglądasz jak kupa. - Daję radę.

Alex, podkradam ci męża.

Leć.

Nie pozwól mu wyjść.

Nie pozwolę.

Jak się miewasz?

Podobno wyglądam jak kupa, więc…

Odrobina uśmiechu i zły czar pryśnie.

Od razu lepiej.

Brakowało nam ciebie.

Wycofałeś się przeze mnie?

Posłuchaj.

Długo lizałam rany po tym, jak dałeś mi kosza.

Naprawdę długo.

Ale z czasem…

poczułam, że masz rację.

Zrozumiałam, że wytrzymalibyśmy jeszcze rok

albo pięć…

To by nie przetrwało.

Gdybyśmy się nie rozstali,

nie zeszłabym się z Tommym.

A gdybym nie zeszła się z Tommym…

Nie rozpamiętuj przeszłości.

To przeszłość przyprowadziła nas tutaj.

Brakowało nam ciebie.

Alex, chodź do zdjęcia.

Muszę lecieć.

Dobrze cię widzieć.