Original subtitles

Są jak robaki.

Jakie robaki?

Jak robaki,

wszędzie.

Robaki w ciele?

Tak, w ciele.

Dżdżownice?

Nie.

Inny rodzaj robaka.

Nie mogę się ruszyć.

Ale ktoś mnie ciągnie.

To ty, Davidzie?

Nie zasypiaj, Amando.

Zrozum, co jest ważne.

Co jest ważne, Davidzie?

Dlaczego to widzimy?

Bo wszyscy widzą to,

co ty.

Musimy wrócić do ogrodu, Amando.

Amando.

Amando.

Jestem w ogrodzie?

Nie.

Ale jest Carola, twoja matka.

Poznałam ją kilka dni temu, kiedy przybyłyśmy do domu.

Właśnie wróciłyśmy znad rzeki.

Co robi moja matka?

Kończy swoją lemoniadę

i stawia szklankę w trawie obok leżaka.

Wstaje i odchodzi.

Zapomina o sandałach, leżących kilka metrów dalej przy basenie.

Ale milczę.

Dlaczego?

Bo chcę zobaczyć, co zrobi.

I co ona robi?

Przerzuca torebkę przez ramię

i w złotym bikini idzie do samochodu.

Obchodzi samochód, przesuwa po nim ręką.

Nie patrzy na mnie,

ale wstaję i podchodzę do niej.

Coś jeszcze?

Dlaczego milczysz?

Sprawdzam, czy Nina nadal śpi na ganku.

To nie jest ważne.

Musimy zacząć od nowa. Twój pierwszy dzień pobytu w mieście.

Czy ja krzyczę?

Tak.

- Witam panie. - Witam. Geser, jak podejrzewam.

Właśnie. Zapraszam.

Dziękuję za wyjście po nas. Wątpię, czy sama znalazłabym dom.

Zawsze jestem do usług.

Przestań, Bronco.

- Chwilę, przywiążę psy i pojadę z panią. - Dobrze.

To ważne.

Ale co jest ważne?

Muszę zrozumieć, co jest ważne, a co nie.

Szczegóły, Amando.

Musimy dostrzec szczegóły.

Dom jest niedaleko miasta.

Pieszo można dojść w 20 minut.

A panienka może jeździć na rowerze.

Co za wóz.

- Należał do mojego ojca. - Był Argentyńczykiem.

Widzę cię po raz pierwszy.

Ręce mi się trzęsą.

Patrzę na twoje dłonie i one się nie trzęsą.

To nasz dom?

Nie, jest trochę dalej.

Spodoba wam się. Ma cudowny basen.

Basen.

Tego dnia poznałaś moją matkę.

Jest jak zjawa.

Odstawia wiadra, by otworzyć bramę.

Znowu je odkłada, by ją zamknąć.

Od razu ją polubiłam.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Wybacz, że nachodzę. Przyniosłam wam wodę.

Nie zawsze wolno pić z kranu. Pani jest nowa, więc przyniosłam.

Dziękuję.

- Carola. Witam. - Miło cię poznać. Amanda.

Nina, moja córka.

Cześć, Nino.

Możemy zrobić lemoniadę. Napiłabyś się?

Z chęcią. Jest bardzo gorąco.

- Przyjechałaś sama? - Przyjechałyśmy wcześniej. Mąż dołączy.

Od kilku dni szykują ten dom. Nieźle wygląda.

Nie zawsze mamy miłych sąsiadów.

- Zostajecie na długo? - Tylko na lato.

Chciałam, by Nina to zobaczyła.

Też nie jesteś stąd, prawda?

Czemu myślałaś, że nie jest z tego miasta?

Co za komplement.

Wydawała się taka obyta.

Urodziłam się tutaj.

Pamiętam, jak wystawiała rękę z samochodu.

Pamiętam jej ramiona, dźwięk bransoletek.

Zapach jej kremu do opalania, gdy się poruszała.

Nie rozpraszaj się. Wróćmy do ogrodu.

Dlaczego zawsze wracamy do ogrodu?

Bo wtedy po raz pierwszy moja mama powiedziała ci o mnie.

Tak się to zaczyna.

Przestaniemy się spotykać, jeśli ci powiem.

Nie pozwolisz, by bawił się z Niną.

Kto?

David?

Nie pozwolisz, Amando.

Jest twój? To twój syn?

Był.

Już nie jest. Nie należy już do mnie.

Mówi o tobie, Davidzie.

Tak. Kontynuuj.

Nie rozumiem, Carolo. Dziecko ma się na zawsze.

Nie, kochanie.

Muszę zapalić.

Łączy nas wzajemna fascynacja.

A czasami na krótko się odpychamy.

Gdy David się urodził, był aniołem.

Wiadomo.

W klinice, gdy dali mi go do rąk,

wpadłam w popłoch.

Byłam przekonana, że brakuje mu palca.

Pielęgniarka mówiła,

że po znieczuleniu czasami ma się lekką paranoję…

Dopóki nie policzyłam dwukrotnie jego dziesięciu palców,

nie byłam pewna, że nic mu nie jest.

Czego bym nie dała, by problemem był tylko palec.

Co z nim nie tak?

Był aniołem. Kiedy się śmiał…

- Gdzie tu jest popielniczka? - Tutaj.

Potem David zachorował.

To było jakieś siedem lat temu.

Zaczęłam pracować z mężem.

Pierwsza robota w życiu.

Wyobrażasz sobie?

Zajmowałam się jego księgowością, ale tylko na niby.

Głównie biegałam na posyłki w ładnej sukience.

Z tobą jest inaczej, bo nie jesteś stąd.

Aby być zjawiskową, potrzebna jest wymówka, a ja miałam idealną.

Czym zajmował się twój mąż?

Omar hodował konie.

Zgadza się.

Omar był wtedy inny.

Gdy go poznałam, uśmiechał się.

Mieliśmy dwie spektakularne klacze.

Piękne. Smutna Kotka i Gładki Aksamit.

Ale sekret nie tkwi w klaczach.

Tylko w posiadaniu dobrego ogiera, który kosztuje fortunę.

Jedna trzecia to za mało. Nie poczekam, aż go sprzedasz.

Całość przy spółkowaniu.

Połowa, reszta po urodzeniu źrebaka.

Mówię, że dostanę co najmniej 200 tysięcy.

Nikt się nie dowie.

Książę książąt.

Masz dobry gust, Omarze.

Mam na niego oko, odkąd się urodził.

Jeśli coś mu się stanie, powieszą nas obu.

Trzy dni. A jeśli szef wróci wcześniej, masz trzy godziny, żeby go przywieźć.

- Można ufać temu chłopakowi? - Tak.

Jaki lubisz kolor?

Kiedy się dorobię, kupię ci dywan do kuchni.

- To magia… - To magia…

Spójrz na nią.

Piękna, prawda?

Patrz.

Jest ten czarny.

Patrz, jak porusza ogonem dla niego.

Chce, żeby ją polubił.

Wtedy będzie miała źrebię.

Znowu ten cholerny ogier.

Jesteś zazdrosna.

A ty zmarzłeś.

Dzień dobry, kochanie.

Cześć.

Wychodzę na jakiś czas.

Sprawdzisz, co u niego?

Zależy ci tylko na tym koniu.

Wrócę koło piątej, obiecuję.

Na pewno dzisiaj dosiądzie drugą.

Jeden koń.

- Ten. - Tak, to mama.

A ten?

- Jej syn. - Tak.

- Kim jesteś? - Synem.

Biegnij, kucyku…

- Z łąki… - Do morza

Kocham cię.

Biegnij, kucyku…

- Gdzie masz buty? - Nie wiem.

- Nie rozumiem. - Zgubiły się.

- Mamo. - Chodź, Davidzie. Dalej.

Mamo, patrz!

Co robisz? Wyłaź stamtąd.

Oszalałeś? Gdybyśmy cię stracili, stracilibyśmy też dom.

Chodź.

Zatrzymaj się!

Chodź do mnie.

Powiada się, że strata domu jest najgorsza.

Są gorsze rzeczy.

Oddałabym dom i życie,

by cofnąć czas i pozwolić temu koniowi uciec.

Nic nie powiedziałam Omarowi. Po co?

Myślałam, że już po sprawie.

Ale tamtej nocy nie mogłam zasnąć. Następnego dnia zrozumiałam dlaczego…

Najgorszy dzień mojego życia.

Jakim cudem? Niemożliwe.

Spróbuj z drugiej strony. Nie ma go tu.

Gdzie jesteś? Dokąd poszedłeś?

Jest tutaj!

Co się stało?

Nie dotykaj go! Zwariowałaś?

Mam wezwać weterynarza?

Nie przyjdzie o tej porze.

Pojadę po niego. Zostań z koniem.

Davidzie.

Obudź się, Davidzie.

Davidzie.

Davidzie.

Omarze!

Popłynęłam do zielonego domu.

Zielonego domu?

Miejscowi czasami tam chodzą.

Czemu nie zabrałaś go na SOR, skoro źle oddychał?

Nie, Amando.

Za dużo widziałam w tym mieście.

Musiałam znaleźć rozwiązanie, a nie czekać dwie godziny na lekarza,

który nie przyjedzie na czas.

Coś dostało się do ciała tego konia.

Dostało się też do ciała Davida.

Czasem oczy to za mało. Jak mogłam to przeoczyć?

Dlaczego martwiłam się o cholernego konia, a nie o syna?

Ciekawe, co bym zrobiła na miejscu Caroli.

W tej chwili obliczam,

ile czasu zajmie mi wyskoczenie z auta

i dotarcie do Niny, jeśli wpadnie do basenu.

Nazywam to „bezpieczną odległością”. To nić, która łączy mnie z córką.

Połowę czasu spędzam na obliczaniu odległości.

Mimo to ryzykuję bardziej, niż powinnam.

Niewidzialna nić się zacieśnia.

Kobieta z zielonego domu nie jest medium. Zawsze to podkreśla.

Mówi, że wszystko jest energią i umie nią sterować.

Moja babcia też tak mówiła.

Ten dom jest pięć kilometrów w górę rzeki.

David był rozpalony.

Gdy przypłynęliśmy, już na nas czekała.

Zielony dom, Amando.

Co było dalej?

Już prawie jesteśmy. Davidzie…

Usiądź.

- Mój syn. - Uspokój się. Usiądź.

Wypij tę herbatę.

Daj trochę chłopcu.

Koń już nie żyje.

To była trucizna.

Chłopcu zostało kilka godzin, może dzień.

Wkrótce będzie potrzebował wspomaganego oddychania.

Davidzie.

Jego ciało jest za małe, żeby walczyć

z tak potężną trucizną.

Zaatakuje jego serce.

Nie przeżyje.

Nie, musisz mi pomóc i go uratować.

Proszę.

Mój David.

Proszę, zrób coś.

Możemy spróbować migrację.

Nie zostało dużo czasu, ale możemy spróbować.

Migracja? Co to znaczy?

Jeśli uda nam się przenieść ducha Davida do zdrowego ciała,

część trucizny przejdzie z nim.

Podzielony na dwa ciała, może przeżyć.

To nic pewnego, ale czasem działa.

Proszę, wypij herbatę.

Pomoże ci podjąć decyzję.

Pij.

Pij powoli.

Musimy to zrobić teraz. Przynieś go.

Nie, czekaj.

Gdzie się podzieje jego dusza? Druga połowa mojego Davida?

Wiem, że jesteś słaby, skarbie,

ale musimy dokładnie umyć twoje rączki.

Ta połowa odchodzi.

Musisz ją wypuścić.

Nie będzie już taki sam, Carolo.

Dlatego muszę wiedzieć…

czy pogodzisz się z jego nową formą.

Migracja sprowadza nieznanego ducha do chorego ciała.

Ale musisz zrozumieć, że nawet bez Davida

wciąż będziesz odpowiedzialna za to ciało.

Bez względu na wszystko.

Zaczekaj tutaj.

- Czy to woda? - Nie martw się.

Nie możesz się ruszać, Carolo.

Jeśli będziesz chodzić, możesz coś ruszyć.

Coś?

Rzeczy bez znaczenia. To migracja.

Tylko to, co jest gotowe do ruchu, powinno być w ruchu.

Usiądź.

Nie ruszaj się.

Chcę powiedzieć Caroli, że to jakiś obłęd.

Co z Davidem?

Niczego nie usłyszałaś?

Trwało to prawie cztery godziny.

Czy też całą wieczność. Nie wiem ile.

Ale czy w to wierzysz, Carolo?

Nie rozumiem.

Doskonale rozumiesz, Amando.

Usłyszałaś coś przez ten czas?

Nic.

Może to się wydawać okrutne,

ale musimy się upewnić, że tylko duch odszedł.

Migracja zabrała większość trucizny.

Jest teraz podzielona na dwa ciała, więc przegra bitwę.

Nie dotknęłaś go? Nie przytuliłaś?

To już nie był mój David.

Tylko inny chłopak.

Potwór.

Nie jestem potworem,

tylko normalnym chłopcem.

Nie jesteś normalny, Davidzie.

Ale to nie twoja wina.

Nie złość się, Carolo, ale muszę iść do Niny.

Nie wierzę w takie historie.

To twoja opinia.

Nie, Davidzie.

Mówisz mi do ucha.

Czy to się w ogóle dzieje?

Tak, Amando.

Czy ja umrę? Czy tak się to skończy, Davidzie?

Marnujesz czas.

A Nina?

Jeśli to się dzieje naprawdę,

gdzie jest moja córka?

Szczegóły, Amando. Musimy zobaczyć szczegóły.

Nina wchodzi na krzesło i zamyka drzwi na haczyk.

Mamo, czy zabierze mojego krecika?

Nina jest podejrzliwa.

Tak, to prawda.

A poza tym? Co jeszcze się dzieje w tamtej chwili?

Przenoszę ciężar ciała z jednej nogi na drugą.

Ostatnio stanie na nogach kosztuje mnie dużo wysiłku.

Powiedziałam mężowi. Stwierdził, że być może mam depresję.

Tutaj go zgubiłam Tutaj go znalazłam

Tutaj go zgubiłam Tutaj go znalazłam

Znajdź pierścień Powiedz mi, gdzie jest

Dobrze, czas iść spać.

Chcę kolejną piosenkę.

- Ja… - Ja…

- Ja… - Ja…

Nie chciałam w to wierzyć, prawda?

Nie chciałam uwierzyć w taką historię.

Jak mogłam pozwolić na coś takiego?

Tak to się zaczyna?

Czy to właśnie ten moment?

Nie.

Trudno coś znaleźć, gdy nie wiem, czego szukam.

To coś w twoim ciele.

Niezauważalne. Dlatego musisz uważać.

Dlatego szczegóły są ważne.

Tak, dlatego.

Co teraz czujesz?

Niewygodnie mi.

Boli mnie.

Przez to, co wstrzyknęły mi pielęgniarki?

To wina gorączki.

Dyskomfort pojawia się i znika.

Mamy mało czasu. Wróćmy do dnia, w którym poznałaś moją mamę.

Nie zapomnij o szczegółach.

Rzeka jest ładna.

Jest tam urocza przystań.

- Umiesz prowadzić? - Tak, uwielbiam.

Wspaniale.

Mogę?

Uwielbiam dywany. Gdyby mnie było stać, kładłabym je na trawniku.

Jeśli pozwolisz.

Po tym, co się stało, musieli wszystko sprzedać?

Po śmierci konia musieli wszystko sprzedać.

Davidzie?

Davidzie?

Co ty robisz?

Czy twoja mama mówiła prawdę?

Zabiłeś je, Davidzie?

Zabijanie to nie zakopywanie.

Znalazłem je w rzece.

W końcu się przyzwyczaisz.

Przenoszenie się z miasta do miasta to część rutyny.

Praca Marco zawsze taka była.

Z Niną jest trochę trudniej, ale…

dzięki temu mogłam odwiedzić wiele miejsc.

I mieszkać w różnych domach… Też bym tak chciała.

Pamiętasz wszystkie adresy?

Gdzie pracujesz?

Chwytam się wszystkiego.

Czasem nawet sprzątam. Kończę wcześnie. Po południu jestem wolna.

Możesz mi pomóc?

Zejdź, Davidzie!

Zejdź stamtąd!

Uwielbia to.

Wspinaczkę?

Denerwować mnie.

Dlaczego tu przyjechałyście?

Mój tata zawsze mi mówił o tym miejscu. Łowił tu ryby, gdy był dzieckiem.

Zawsze chciałam przyjechać, ale…

nie miałam okazji.

Mama mi nie pozwalała, bo musiałaby mnie wysłać samą do Hiszpanii.

Mój tata zmarł, gdy miałam 13 lat, więc nie było już okazji.

Aż do teraz.

Jezioro nazywa się San Lucas.

- Znasz je? - Tak.

Obiecałam Marco, że zaczekam i razem tam pojedziemy.

Idealnie. Podróż była bardzo miła.

Poważnie?

Czyli kiedy przyjedziesz?

Tak, Marco.

Ale nigdy jej nie widujesz. Ciągle o ciebie pyta.

Mieliśmy spędzić więcej czasu razem.

Rób, co chcesz.

Czasu jest aż nadto.

Dlaczego matki tak robią?

Co takiego?

Wyobrażają sobie najgorszy możliwy scenariusz.

Mierzymy zagrożenie…

Bezpieczną odległość.

Nić.

Davidzie?

Co tu robisz tak późno?

Mama ci pozwala?

Davidzie!

Dalej, Amando.

Nie mamy na to czasu.

Szukamy robaków.

Czegoś bardzo podobnego do robaków.

Momentu, w którym pierwszy raz dotykają twego ciała.

Kochanie.

Odstrasza tylko ptaki.

Nino?

Abigail?

O czym rozmawiałyśmy?

Przestań.

Cześć.

- Coś jeszcze? - Rekina, poproszę.

Znasz tę dziewczynkę, Davidzie?

Czy cząstka ciebie tkwi w jej ciele?

Gdzie jest twoja druga połowa?

To są opowieści mojej matki.

Davidzie.

Wskakuj. Zawieziemy cię.

Jest za gorąco na deskorolkę.

Pamiętasz moje imię?

Amanda.

Co to jest?

Eksperyment.

Naprawdę nie chcesz wejść?

Chodzisz do szkoły?

Tęsknię za szkołą.

Wtedy o tym nie myślałam.

Chciałeś się kiedyś stąd wyrwać? Z tego miasta?

Nigdy.

Możesz się tu bawić, kiedy chcesz.

Omarze!

Otworzysz drzwi?

Amando. Wszystko w porządku?

To nic takiego.

Niedawno zauważyłam, że deskorolka Davida jest zepsuta.

Są fosforyzujące.

Świecą się w ciemności.

Dziękuję.

Chwileczkę. Zapalę.

- Jasne. - Przepraszam.

Nie czekaj na Marco.

Pojedź sama nad jezioro.

Dlaczego?

Bo to twoja podróż. Zrób to dla siebie.

Zatem ty naucz się prowadzić.

Dobra.

Denerwujesz się.

To dobrze.

- Pierwszy raz tak zrobiłam. - Co takiego?

Zostawiłam Ninę z Elvirą.

Rozciągnięto nić, która nas łączy. Każda z nas miała więcej niezależności.

Musi nabrać prędkości.

Świetnie. Bardzo dobrze.

Nie do wiary.

- Prowadzę. - Bardzo dobrze.

Hamuj!

Przepraszam.

- Wszystko w porządku? - Tak.

- Jest dobrze. - Pokaż.

Uderzyłaś się w głowę.

Uderzyłaś się w głowę.

Tak.

To nic takiego.

Ten ostatni odcinek nie był zbyt elegancki.

Było dobrze.

Dziękuję za lekcję.

Za późno zjawiłaś się w moim życiu.

Gdybym umiała prowadzić, może sprawy potoczyłyby się inaczej.

Wchodzimy?

Przyjemnie, co?

Tak.

Davidzie…

Czy ja umrę?

Śmierć nie jest taka zła.

Dziwne, że czuję taki spokój.

Byłeś tam?

Co było dalej?

Jakie piękne lwiątko.

Ukradłabym dla siebie to lwiątko.

Te małe uszy…

Te dołeczki…

Zjem je łyżeczką.

Zabiorę ją, kiedy będzie spała…

Zabiorę na zawsze.

Chciałabym mieć Ninę dla siebie.

Gdzie jest Nina, Davidzie?

Gdzie jest moja córka?

Amando.

Musisz się skupić.

Nie chcę znów zaczynać od początku.

Amando.

Amando.

Nazwała cię potworem.

Mamo, zabierze mi mojego krecika?

- Ja… - Ja…

- Ja… - Ja…

Nino?

Nino?

Co tu robisz, skarbie?

Gdzie Nina?

Jest tutaj.

Miałeś przyjechać w przyszły weekend.

Nina chce ci coś powiedzieć.

Nino, śmiało. Powiedz mamie.

To eksperyment, Amando.

- Skąd to się wzięło, Nino? - Nie jestem Niną, tylko Davidem.

Okłamujesz mnie, Amando?

Przestań, Nino!

Nie, Davidzie. To był sen.

Przestań!

Koszmar.

Przestań!

Gdzie jest Nina, Davidzie? Gdzie moja córka?

- Nieważne. - To jest najważniejsze.

- To nie jest ważne. - Davidzie.

Mów dalej.

Nie zaczekałam na Marco i sama pojechałam nad jezioro.

Dlaczego?

Jak stwierdziła twoja matka, to była moja podróż.

Coś się zaraz wydarzy.

- Jest w twoim domu. - Co?

- David jest w twoim domu. - To znaczy?

Poszłam podlać kwiaty, a gdy wróciłam,

- było zamknięte. - Nino!

- Masz klucz? Zamknął oboje drzwi. - Nino! Otwieraj.

- Musimy szybko wejść. - Zostawiłam je otwarte.

Zamknął wszystko. Coś zrobi.

Nino! Bądź cicho! Przez ciebie się denerwuję.

- O Boże! - Nino!

- Zrobi coś! - To tylko dziecko!

O Boże!

Przesuń się.

Nino!

Nino!

- Davidzie! - Sprawdźmy łazienki.

Davidzie!

- Ukrywaliśmy się, mamo! - Wszystko dobrze?

Znalazłaś ją.

Ukrywałam się.

Co się stało?

Boże, przepraszam. Wszystko w porządku?

- Zabiorę ją. - Dziękuję.

Chodź tutaj.

Co się stało?

Dzięki Bogu nic się nie stało.

To jakiś obłęd. Jesteś kompletnie szalona.

- Amando, wybacz. Musisz uważać na Davida. - Nie, muszę uważać na ciebie!

David nic nie zrobił! To ty i twoje urojenia o nim!

Nie ufasz nawet własnemu synowi.

Chodźmy, Davidzie.

Amando.

Zaprosiłaś mnie.

Co tutaj robisz?

Idź sobie!

Odejdź!

Odejdź!

Marco!

To ja! Odbierz!

Nino.

Obudź się. Chodź.

Myślę o Caroli.

O tobie.

Zastanawiam się, czy jestem częścią tego obłędu.

Myślisz o tym, by z nią porozmawiać.

Może twoja matka słusznie się ciebie boi.

Muszę przeprosić, że wczoraj na nią nakrzyczałam.

Chcesz ją znowu zobaczyć.

Rozmowa z Carolą to błąd.

Stało się.

Szczegóły, Amando.

Nie zapomnij o szczegółach.

Mogę pani pomóc?

- Jest Carola? - Tak, zaraz ją zawołam.

Carola?

Ktoś cię szuka.

Nie. Nie mam pojęcia.

Powiem jej.

Już idzie.

Trochę jej to zajmie.

Nie ma problemu. Poczekam na dworze. Chodź, Nino.

Niewiele więcej pamiętam.

Nie.

Jest więcej, Amando.

Wszystko wokół. W pobliżu.

Jest więcej.

Mamo, zmoczyłam się.

To tylko rosa, skarbie.

Kto o mnie pytał?

Hej!

Pierwszy raz ją widzę w stroju roboczym.

Cześć, Nino.

Rozkojarzyło mnie to na chwilę.

Amando, wszystko dobrze?

Tak.

Musimy wyjechać przez pracę mojego męża.

Dokąd?

Wracamy.

W tej chwili?

Chciałam przeprosić za wczoraj.

To nic takiego.

Trzymaj się.

Czy coś się stało?

Wszystko dobrze.

To przez Davida.

Wiedziałam, że jeśli ci powiem, już się nie spotkamy.

To nie tak. Przysięgam.

Nie miałaś wyjechać, Amando?

Nie, Davidzie.

Nina ucieknie.

Odwróci się do mnie i krzyknie:

„Patrz, mamo. Samolot”.

Patrz, mamo. Samolot!

Przejdziemy się.

Zastanawiam się, czy słusznie robię, że wyjeżdżam.

Wybacz, że się wczoraj zdenerwowałam.

Czasem za bardzo mnie to wszystko boli.

Od bardzo dawna nie myślałam o tym, czego pragnę.

Tylko o tym, czego kiedyś pragnęłam.

Ale nigdy tego nie zrozumiesz.

Dlaczego nie?

Myślisz, że nie fantazjuję o wyjeździe?

O nowym życiu?

O znalezieniu kogoś, kto pozwoli mi zająć się pragnieniami?

Co to ma do rzeczy?

Nie wrócisz, Amando.

Wyjedziesz, a co roku będziesz wybierać inne miejsce…

coraz dalej stąd.

Jestem uwiązana do tego jebanego miasta.

Nie uciekam przed tym, co mnie przeraża.

Sama podejmuję decyzje.

Niczego nie żałuję.

Myślisz tylko o sobie, Carolo.

A ty?

Nigdy.

Jesteś blada. Wszystko dobrze?

Amando, nic ci nie jest?

Nie chcę kontynuować, Davidzie. Jestem wykończona.

Jesteśmy już blisko. Trzymaj się.

Widzisz mnie teraz?

Widzę korony drzew.

Wszystko się rusza.

Pod sobą słyszę skrzypienie drewna.

Gdzie Nina?

Nie zostawiaj Niny samej.

Co się ze mną dzieje?

Zwykle masz niskie ciśnienie, Amando?

To później, Amando.

Skup się. Musimy iść po kolei.

Nina jest blisko mnie i uspokajam się.

Mamusiu.

Mamusiu, jestem spragniona.

Moja mama zawsze mówiła…

Już dobrze, skarbie.

„Prędzej czy później stanie się coś złego…

a wtedy chcę, żebyś była blisko”.

To tatuś?

Tutaj!

Jak się czujesz?

Ma udar słoneczny.

Zawieźcie ją do domu, żeby wypoczęła. Już dobrze.

Głaszcze mnie po włosach. Ma zimne palce.

Ale to miłe uczucie.

Skup się, Amando.

Dokąd zabiera cię moja matka?

Posprzątałabym, gdybym wiedziała, że przyjdziecie.

Możecie tu odpocząć.

Carolo.

Carolo.

- Co się stało? Światła są włączone. - David.

- Idź spać. - Nie ma go w pokoju.

Zamknąłeś jego drzwi?

Tak. Spał. Jestem tego pewien.

Uspokój się.

W stajni słychać hałas, a drzwi wejściowe są otwarte.

Zatrzaski są wyłamane.

Uciekajcie!

Uciekajcie stąd!

Nino…

Mamo?

Mamusiu.

Oczy mnie swędzą, mamo.

- Wszystko dobrze, skarbie? - Chce mi się pić.

Kupimy wodę w mieście.

Są tacy jak ty, Davidzie?

Jaki ja jestem, Amando?

Tutaj rodzi się niewiele normalnych dzieci.

Mamusiu.

Mamo!

Nie, już jej lepiej.

Tak.

Już ją daję. Przebudziła się.

To twój mąż.

Mów!

Marco.

Marco, źle się czuję.

Nie mogę się ruszyć.

Nina?

Nie wiem, gdzie jest Nina.

Musisz przyjechać. Proszę.

Nie.

- Nie. - Spokojnie.

Halo, tak.

Dziewczynka?

Znalazła ją przyjaciółka, proszę się nie martwić.

Lekarz jest w drodze.

To trochę potrwa, ale przyjedzie.

Tak. Jest tylko trochę przejęta.

Amando.

Nina też jest chora.

Jest za mała.

Długo nie wytrzyma, a lekarz nie przyjedzie na czas.

Rozumiesz, co mówię?

Mówiłam, że niczego nie żałuję.

Mogłoby się wydawać, że wolałabym, by David umarł, ale nie.

Wolę go żywego. Przysięgam.

Muszę ją zabrać.

Muszę zabrać Ninę do zielonego domu.

Powiedz, że się zgadzasz. Potrzebuję twojej zgody.

Uratuje ją.

Wszystko będzie dobrze.

Nie prosi mnie o pozwolenie.

Tylko o wybaczenie.

Chodź do mnie.

Chce Niny. Chce ją dla siebie. Musimy pójść do zielonego domu.

Już niedaleko.

Trzymaj się.

Co oni robią Ninie?

Czy to się dzieje teraz?

Nie pozwolę, by ją tknęli.

Nie ma już czasu.

Nie rozumiesz.

To nie wszystko.

Wokół. W pobliżu.

Patrz.

Ale nic nie widzę.

Widzisz, ale nie rozumiesz.

Czujesz?

Mamo, zmoczyłam się.

To tylko rosa, skarbie.

Carolo, ktoś do ciebie.

To jest właśnie ten moment.

To nie rosa.

Jest wszędzie.

Amando.

- Zabierz mnie. - Zabierz mnie.

- Do zielonego domu. - Zabierz do zielonego domu.

Czy ja krzyczę?

Tak, krzyczysz.

Krzyczysz imię Niny.

Co się stanie Ninie?

Dokąd trafi jej druga połowa?

Możesz coś zrobić?

Możesz ją zostawić blisko?

Blisko kogo?

Blisko mnie.

Amando.

Jestem przy tobie.

Nić.

Jest za ciasna.

Czy to Nina?

Ciągnie za nić, żeby mnie znaleźć?

Czuję, jakby była zawiązana wokół mojego brzucha.

Ściska ją…

Przeszywa…

Dlatego że nie wzięłam pod uwagę zagrożenia?

Bezpiecznej odległości?

Chciałeś, żebym to zobaczyła?

Co widzisz, Amando?

Nić.

Nić już pękła.

Amando, wiem, że mnie słyszysz.

Popchnę cię do przodu.

To ostatni wysiłek.

Zostało kilka sekund.

Skup się.

Musisz zrozumieć jeszcze jedno.

Co widzisz?

Halo?

Proszę wejść.

Dziękuję.

Jestem Marco Casali.

Możemy porozmawiać?

Amanda była moją żoną.

Nie znałem twojej żony.

Ale twoja żona tak.

Moja żona odeszła.

Czego pan chce?

Coś jest nie tak z moją córką.

Minął ponad rok.

Wyzdrowiała po tym wszystkim, ale…

Jest coś jeszcze, ale nie wiem co.

Wiesz, co się stało?

Co się stało Ninie?

Nie.

Nie wiem.

Musisz wiedzieć.

Ktoś musi wiedzieć.

Jak widzisz…

Też chciałbym kogoś zapytać.

Nie wiem, czego szukasz, ale tu tego nie znajdziesz.

Proszę odejdź.

Niech wysiądzie.

Każ mu wysiąść.

Wyjdź, Davidzie!

Chodź.

Davidzie!

Davidzie!

Nigdzie nie idzie.

W OPARCIU O POWIEŚĆ SAMANTY SCHWEBLIN

Napisy: Przemysław Stępień