Original subtitles

"زیرنویس اختصاصی توسط وبسایت پرشین مووی" .::www.persian-moviez.pw::.

کانال تلگرام پرشین مووی:@persian_movie_original پیج اینستاگرام پرشین مووی:@persian_movie_original

‫هر سال موقع تولدم،

‫مامانم برام لباس جدید می دوخت

‫و قشنگ ترین قصه ها رو ‫برام تعریف می کرد.

‫یکی بود یکی نبود...

‫توی دنیایی اون دور دورا

‫کشوری بود که توش پُر از جنگ بود.

‫این جنگ اونقدر توی اون کشور ‫طول کشیده بود

‫که مردمش اصلاً دیگه یادشون نمی‌اومد ‫دارن برای چی می جنگن.

‫این دنیا، شش دلاور داشت

‫که از مردم محافظت می کردن ‫و می جنگیدن

‫.تا صلح و آرامش به این کشور برگرده

‫این شش نفر، اینا بودن: یه هفت تیرکش شجاع، ‫یه دزد دریایی مهربون،

‫یه سلحشور پرآوازه

‫...یه آدمک برفی ترسناک

‫یه اسکلت نازنازی...

‫و ریچی، میمونِ مهربون.

‫ریچی، میمونِ خوش خنده ای

!مثلِ خودت

‫عزیزم.

‫با اقتباس از کتابِ «بابلو و صندوقچه اش» ‫اثرِ خایمه میخارس

‫مامانم همه ی لباس هام رو ‫توی صندوقچه نگه میداشت.

‫مامان، قصه ش چطور تموم می شد؟

‫قصه ی شش دلاور رو میگی؟

‫- آره. ‫- هممم.

‫شش دلاور یه عالمه جنگیدن

‫ولی نتونستن به جنگ پایان بدن...

‫تا اینکه یه روز، جادوگر اسرارآمیزی اومد

‫و با سلحشور پرآوازه پیمانی بست.

‫بهش هم قول داد که جنگ تموم میشه.

‫این آقای اسرارآمیز قصه ی ما ‫حیوونِ دست آموزی داشت به اسمِ هوگو

‫هوگو هیولایی کابوس خوار بود.

‫اون آقاهه، هوگو رو فرستاد ‫تا کابوس همه ی مردم کشور رو بخوره

‫بدونِ کابوس و فکرهای بدبد

‫مردم دیگه حس وحال جنگیدن نداشتن

‫و جنگ تموم شد.

‫بقیه ی دلاورها رو هم ‫دیگه کسی ندید.

‫مامان، کابوس چیه؟

‫وقتی یکی خواب چیزهایی رو ببینه ‫که دوست نداره، می گن کابوس دیده.

‫ولی من هیچ وقت کابوس ندیده م.

‫معلومه قشنگِ مامان.

‫چون لباسات یه کاری می کنن ‫که همیشه خواب چیزهای قشنگ رو ببینی.

‫اوهوم. خواب چیزهای جادویی رو.

‫همیشه خواب های خوب ببین نیکولاس.

‫و هفت تیرکش انتقام جو و اسبش...

‫درست سَرِ بزنگاه رسیدن...

‫و خانومه رو از جلوی ریل قطار نجات دادن.

‫خیلی ازت ممنونم هفت تیرکِش انتقام جو.

‫کاری نکردم که بخواین ممنونش باشین، بانو.

‫کلانتر، خوب می دونم آب شهر رو ‫کی مسموم کرده.

‫من حاضرم باهاتون ازدواج کنم.

‫اَه، چندش!

‫ولی هفت تیرکشِ انتقام جو...

‫وقت این کارها رو نداشت.

‫آخه همسر زیباش و جیمی کوچولوش

‫توی خونه منتظرش بودن. ‫[بابا!]

‫سلام قهرمان. ‫مهمون داریم.

‫لباسام چی؟

‫- همم. ‫- همینجان نیکولاس...

‫توی صندوقچه.

‫- سلام داوید. ‫- داوید.

‫این پسرعمه ته، نیکولاس. ‫قراره با ما زندگی کنه...

‫و توی اتاق تو می مونه.

‫د آخه چرا اتاق من؟

‫- داوید... ‫- د آخه...

‫همه چی روبه راه می شه، قهرمان.

‫- آخه خب...

‫- خوب گوش کن...

‫نیکولاس، اینجا اتاق منه...

‫و دو تا قانون خیلی مهم داره.

‫یک: به اسباب های من دست نمی زنی

‫دو: اصلاً و ابداً و عمراً و بی اما و اگر

‫به اسباب های من دست نمی زنی!

‫گرفتی چی شد؟

‫آی! الان داشتم با خودم حرف می زدم؟

‫آخ!

‫تو رو تخت پایینی بخواب.

‫خب داوید، بگو ببینم هواپیمای آخریت ‫به کجا رسید؟

‫تمومش کردم بابابزرگ.

‫بابام که برگرده، با هم رنگش می کنیم.

‫بابام توی تموم کردن هواپیما استاده.

‫از هر چی بگذریم، سخن خوراک بادمجون خوشتر است!

‫خوراک بادمجون پخته م که قهرمانای مامان بزرگ سالم و قوی بشن.

‫هان.

‫ای بابا.

‫- به به. ‫- پیست، پیست!

‫- اوممم.

‫- هیس. ‫- هیس.

‫من غذام رو تموم کردم مامان بزرگ.

‫خیلی خب، حالا می تونی ‫با دوستات بری بازی کنی. برو.

‫به به.

‫بریم بازی رو شروع کنیم.

‫آهان.

‫خیلی بادمجون خورده م.

‫کاری که بهت گفتم چطور پیش میره، کوچولوی بابابزرگ؟

‫خوب پیش میره بابابزرگ.

‫جدول ضرب ۲ چطور پیش میره؟ ‫بذار ببینم.

‫دو سه تا؟

‫باید از ۱ شروع کنی.

‫آهان. از همون اولش شروع می کنم. ‫چشم.

‫- خب، بگو ببینم، دو یکی؟ ‫- دو تا.

‫- دو دو تا؟ ‫- چهار تا.

‫- دو سه تا؟ ‫- شیش

‫- دو چهار تا؟ ‫- اووووم...

‫هشت تا!

‫باریکلا نیکولاس.

‫این چیه؟

‫لباسه بابابزرگ.

‫آهان، لباس. چی هست حالا؟

‫هنوز نمی دونم. ‫شما بلدین لباس بدوزین؟

‫خب... گمونم بلد باشم.

‫بابابزرگ... مامانم کی برمی گرده؟

‫مامانت؟

‫مامانت همیشه پیشته، ‫حتی اگه نبینیش.

‫تازه من و مامان بزرگت هم ‫پیشتیم و یه عالمه بغلت می کنیم.

‫خیلی خب، تو به مشقات برس...

‫تا ما هم ببینیم لباست رو چه کنیم، باشه؟

‫باشه.

‫سه دو تا...

‫شیش تا.

‫سه سه تا...

‫همم. لباس می خوای بدوزی؟

‫- بله. ایرادش چیه؟ ‫- ایرادش تویی.

‫تو خیلی کار کنی، بتونی لباس گرم هات رو ‫تنهایی بَرِت کنی!

‫ای بابا. حرفای همیشگی.

‫وای. آخ آخ.

‫هان!

‫ای وای!

‫اوووی!

‫وای.

‫هـــان؟

‫چی شده؟

‫یه چیزی زیر تختمه.

‫هان؟ چیه؟

‫- هیولاست؟ ‫- نمی دونم.

‫وای.

‫هیولائه الانه که بخوره ت!

‫وااااای!

‫وای! چی شد!

‫می رم ببینم چی شده.

‫داوید!

‫می گه هیولا زیر تخته.

‫- عزیزم. ‫- منم اومدم حالیش کنم...

‫... هیولایی در کار نیست، همین.

‫پسرعمه ت رو اذیت نکن.

‫بابا شوخی بود.

‫بیا اینجا ببینم.

‫از دست تو. دیگه شوخی بی شوخی.

‫اون بچه، پسرعمه ته. خانواده ته.

‫یه دوست جدید به دوستات ‫اضافه کنی، آسمون به زمین میاد؟

‫وای! آخه دوست؟

‫د آخه چرا باید اتاقم رو باهاش نصف کنم؟

‫چون همینه که هست.

‫یا یاد می گیرین خوب و خوش با هم بسازین...

‫یا اونی که تنبیه می شه، تویی.

‫فکر کردی اگه بابات ‫اینجا بود چی می گفت؟

‫بابام که اینجا نیست!

‫خیلی هم هست...

‫واسه خاطر تو داره کار می کنه ‫و زحمت می کشه.

‫اگه همه ش توی سفره ‫واسه اینه که... واسه اینه که...

‫چاره ی دیگه ای نداره.

‫بله. قطعاً.

‫پس دیگه حرف دیگه ای نباشه.

‫حمله کنین!

‫- داوید، بیا فوتبال بازی کنیم. ‫- چیزه...

‫بریم فوتبال بزنیم...

‫- ایول. ‫- ولی نیکولاس...

‫تو که نمی تونی با بچه های بزرگتر ‫از خودت فوتبال بازی کنی.

‫یه روز دیگه بازی کنیم، حله؟

‫خوبه.

‫- بفرست اینجا، من خالی ام. ‫- اینجا.

‫- بنداز اینجا. ‫- اینجا. بفرست اینور!

‫- پاس بده بیاد. ‫- اینجا، اینجا.

‫پاس بده بیاد دیگه!

‫برو تو پاش!

‫خطا نکردم.

‫گُــــل!

‫- اینه! ‫- کارت درسته!

‫- آ باریکلا! ‫- شیره!

‫چه شوتی زدی! ‫- حرف نداشت.

‫از این بهتراشم زدم.

‫- نیکولاس. ‫- هان؟

‫مامان؟

‫- نه! نکن! ‫- هان؟

‫نــه!

‫نمی خوام!

‫- پسردایی؟ ‫- کی برمی گردی؟

‫- هممم.

‫هان؟

‫هیولا.

‫هان؟

‫هیولا!

‫پسردایی؟

‫آ...!

‫هان؟

‫اِ؟

‫مــــوژ! ‫(نمی تونه موز رو درست بگه)

‫سلام!

‫کلاه منم مثلِ توئه.

‫آه.

‫وای!

‫ممنونم.

‫ممنون!

‫هان.

‫اینجا خونه ی کیه؟

‫هان.

‫رعـد... و ... برق.

‫رعدوبرق.

‫- هان؟ ‫- هان؟

‫وای! نباید صداهای ازدست رفته ی زندگی ‫رو استفاده کنی.

‫خیلی ارزشمندن!

‫تازه شم، واسه جمع کردنشون ‫خیلی زحمت کشیدم.

‫- فقط... ‫- هیس...

‫آهان.

‫آخیش.

‫بفرما.

‫خب. سلام.

‫سلام.

‫من آنام.

‫من نیکولاسم.

‫اهل اینجا نیستی، هستی؟

‫- مال اینجا که نه. ‫- می دونستم.

‫خب، بگو ببینم چطوری ‫اومدی اینجا؟

‫هیولای شب...

‫افتاد دنبالم.

‫وای! هیولا؟

‫آره.

‫خب، بگو ببینم... ‫هیولاش چه شکلی بود؟

‫نمی دونم. تیره بود.

‫چشمای روشنی داشت.

‫گفتی روشن بوده چشاش؟ ‫پنجولاشم گنده بودن؟

‫یه عالمه هم می غُرید؟

‫آره. آره.

‫کابوس هات رو دزیده!

‫من کابوس نمی بینم.

‫کابوس نمی بینی؟

‫- نه. ‫- عجب.

‫خب، اگه کابوس نمی بینی...

‫که به نظرم تهِ چیزهای عجیبه...

‫پس هیولائه، کابوس کی رو دزدیده؟

‫آهان! داوید!

‫هیولائه اسمش داوید نیست که.

‫پسرداییمه.

‫هیولائه پسرداییته؟

‫نه! وایستا!

‫هان؟

‫وای! بِپا!

‫کمــــــک!

‫نترس نیکولاس!

‫آخ! آی!

‫هیولائه کو؟

‫داوید؟

‫داوید!

‫داوید.

‫داوید! داوید!

‫داوید.

‫داوید!

‫چیه بابا؟

‫هیولائه.

‫داشتی کابوس می دیدی.

‫هیولائه هم چشماش گُنده بودن...

‫با پنجولای گنده.

‫بعد واسه همین بیدارم کردی؟

‫هیولایی وجود نداره. ‫تو هم خیلی ترسویی!

‫وای نه.

‫می خواستم بخوابم! ‫اعصاب برام نذاشتی ها!

‫ببخشید.

‫دیگه هم هیچ وقت به اسبابام ‫دست نزن!

‫اینا مال منن...

‫... و بابام.

‫من ترسو نیستم.

‫پاس بده بیا. اینجا. اینجا

‫اینجا! بدو.

‫بدو بدو! ‫اینجا! یالا!

‫[هیولا]

‫آخ.

‫- هان؟ ‫نیکولاس، توپ رو پاس میدی بهمون؟

‫- بنداز. بنداز. ‫- هان.

‫- توپو بده.

‫بده من.

‫- بنداز اینجا. ‫- بده به من.

‫اوه.

‫وای!

‫وای! توپمون.

‫من دیگه نمی رم توپ رو بیارم. نوبت توئه.

‫تقصیر پسرعمه تم بود.

‫خودت برو توپ رو بیار.

‫هیچ هم نمی رم توپ رو بیارم. ‫مگه من پرتش کردم؟

‫اگه خودت نری توپ رو بیاری

‫باید بری پسرعمه ت رو بیاری. ‫نگاه!

‫نیکولاس!

‫چیکار داری می کنی؟ ‫بیا پایین.

‫مراقب باش.

‫آره.

‫نیکولاس، یه وقت نترسی ها.

‫همین الان بیا پایین. ‫میفتی ها!

‫- آره. می تونم. ‫- بچه ها!

‫اینجا چه خبره؟

‫همین الان برگردین کلاساتون.

‫پس توپ چی؟

‫همه ش تقصیر توئه ‫که بازی نکرده باید بریم.

‫برو بابا.

‫- آخ جون دعوا! ‫- بس کنین!

‫- بچه ها، آروم بگیرین. ‫- دعوا! دعوا!

‫- بیاین اینجا ببینم. ‫- ای بابا.

‫به حرفاشون گوش نده.

‫پاهات خیلی قوی ان.

‫وقتِ کلاسِ ریاضیته.

‫عزیزم، می خوای باهام بیای؟

‫آره.

‫هعی.

‫ای وای!

‫سه دو تا، شیش تا.

‫سه سه تا، ۹ تا

‫سه چهار تا، دوازده تا

‫امروز مدرسه چطور بود؟

‫- خوب بود. ‫- خوبه.

‫- بری دستات رو بشوری ها. ‫- باشه مامان بزرگ.

‫همم. داوید.

‫ای بابا.

‫از مدرسه ت زنگ زدن و قضیه رو گفتن.

‫واسه چی با اون پسره دعوا کردی؟

‫چون نیکولاس خان، توپ رو شوت کرد ‫اونور دیوار...

‫و به خاطر اوشون، دوستام زدن به اون سیم.

‫خب چرا پسرعمه ت رو هم بازی ندادی؟

‫چون نمی تونه...

‫نه، چون بلد نیست فوتبال بازی کنه.

‫هان؟

‫اگه بهش یاد ندی، هیچ وقت یاد نمی گیره ‫بازی کنه.

‫اِوا.

‫چی شده نیکو؟

‫فکر کنم پسردایی داوید...

‫منو دوست نداره.

‫همم.

‫نیکولاس، پسرداییت داویدت خیلی دوستت داره

‫فقط آدم ها بعضی وقت ها

‫احساساتشون رو می پوشونن ‫تا بقیه نبینن.

‫می پوشونن؟ یعنی عین من با لباس؟

‫آره قهرمان. مثل تو.

‫فقط آدم ها بعضی وقت ها

‫با لباس هاشون ‫خود واقعی شون رو می پوشونن.

‫بعضی ها هم مثل تو...

‫لباس می پوشن ‫تا خوشرویی شون بیشتر معلوم بشه.

‫لباس های من جادویی ان بابابزرگ.

‫آره که هستن. ‫ازشون استفاده کن.

‫به داوید یاد بده که مثل تو بازی کنه...

‫بعد می بینی که چطور صبر و محبت...

‫باعث می شه داوید خودش رو پنهان نکنه.

‫صبر...

‫و محبت.

‫بابابزرگ، لباس جدیدم رو کی درست می کنیم؟

‫اوه اوه.

‫همین زودی ها قهرمان. همین زودی ها. ‫چند تا طرح دارم که دارم بررسی شون می کنم.

‫دستامو شسته م.

‫باریکلا نیکو.

‫حالا وقت شامه.

‫شام کیک داریم.

‫بَـــــه!

‫کیکِ بادمجون...

‫وای...

‫وای.

‫آخ آخ. یادم اومد ‫که یادم رفته تلویزیون رو خاموش کنم.

‫وایستا بینم.

‫بیا اینجا.

‫به به.

‫همونجا وایستا توماس.

‫سلام داوید.

‫فکر می کنم هفته ی دیگه بتونم

‫بیام خونه و توی نمایش هوایی با هم...

‫ببخشید، یکی زنگ زد، باید برم.

‫پسرم، شرمنده.

‫نتونستم آخر هفته بیام.

‫نمی دونم. شاید ماهِ دیگه بتونیم...

‫[دوستت دارم ‫رفیق]

‫آهان.

‫هیولا بی هیولا

‫هیولا بی هیولا

‫هیولا بی هیولا

‫هان؟

‫وای.

‫آهان!

‫بگیر!

‫چی شد؟

‫اوه اوه!

‫حالت خوبه؟

‫آره. ولی هیولائه باز برگشت.

‫دوباره دیدیش؟

‫آره. با شمشیرم هم زدمش

‫از دستش در رفتی؟

‫- آره. ‫- پس سلحشوری!

‫سلحشور؟

‫سوگند می خوری از ضعیف ها محافظت کنی؟

‫سوگند می خورم.

‫سوگند می خوری که دلیر باشی ‫و از هیچ چیز...

‫هرقدر هم ترسناک، نترسی؟

‫سوگند می خورم.

‫سوگند می خوری که با حیوانات ‫با مهربانی رفتار کنی...

‫با همه ی حیوونا، به جز سوسمولک ها؟

‫هان؟

‫سوسمولک چیه؟

‫ای بابا. الان نمی شه بهت بگم ‫سوسمولک چیه.

‫سوگند می خوری؟

‫سوگند می خورم

‫خوبه.

‫حالا وقتشه که مأموریتت رو بهت بگم.

‫آماده ای؟

‫بله بانو.

‫ریچی!

‫موقعی که کشور در جنگ بود...

‫جادوگر اسرارآمیزی به این سرزمین اومد...

‫و به سلحشور پرآوازه، پیشنهادی داد...

‫پیشنهادی قرص و محکم.

‫بهش گفت اگه دنبال صلح و آرامش ‫در کشوری

‫من این رو قبل از اینکه ‫آب از گلوت پایین بره، بهت می دم.

‫هوگو، هیولای سیری ناپذیر ‫اومد توی آسمون

‫و همه ی کابوس ها رو ‫خورد و ریخت توی شکمش.

‫اهالی اون کشور ‫خیلی خوشحال بودن

‫چون وقتی کابوسی نباشه ‫جنگی هم در کار نخواهد بود.

‫و کُلی جشن گرفتن...

‫توی یکی از جشن ها ‫دختری توجه هوگو رو جلب کرد...

‫یواشکی رفت دورش پرسه زد...

‫قهمید که دخترک، کابوس نمی بینه.

‫جادوگر اون دختر رو از سلحشور خواست و گفت: ‫«این دختر می شه بهای کاری که من برات کردم.»

‫و با خوشحالی زیادی، دخترک رو گرفت.

‫سلحشور پرآوازه یه لحظه ‫پیش خودش فکر کرد...

‫بعد دید در دنیا بیشتر از هر چیز ‫آرزوی صلح و آرامش رو داره.

‫تهِ دلش راضی نبود ‫ولی قبول کرد.

‫دخترک و جادوگر و هوگو ‫همونجا ناپدید شدن.

‫جادوگر دخترک رو بُرد...

‫به بُرج بلندی که بلنداش در افق معلوم بود.

‫دخترک و جادوگر وارد برج شدن.

‫هوگو همه ی کابوس ها رو خورد...

‫و همه شون رو گذاشت توی بُرج ‫تا باهاشون زندگی کنن.

‫اون دختر، سوفیاست، خواهرم.

‫باید نجاتش بدم.

‫هر چی هوگو بیشتر کابوس بخوره...

‫کابوس های بیشتری رو ‫می ریزه توی بُرج.

‫یعنی جون خواهرم در خطره.

‫هعی.

‫بریم نجاتش بدیم خب.

‫- آها. ‫- تو میای نجاتش بدیم؟

‫آره. لباس هامم میان.

‫لباس هات؟

‫مامانم برام دوخته شون.

‫لباسات دقیقاً چیکار...

‫می کنن؟

‫خب...

‫دزد دریایی می شم، بعدش...

‫وای!

‫آرره!

‫دریانوردی می کنیم!

‫چطور جرئت کردی ‫یه پنجره ی جدید توی کلبه م در بیاری؟

‫مردک چاقوکِش!

‫منو میگی چاقوکش؟

‫چطور به خودت اجازه دادی

‫وارد قلمروی من بشی؟

‫افراد...

‫توپ ها رو پُر کنین!

‫آرایش جاخالی دهنده رو بگیر!

‫حالا وقت پاتکه!

‫اون قفسه ی صدای میمون بود!

‫آروم باشین، دلاور کوچولوهای من!

‫چیکار دارن می کنن؟

‫ناخدا خوناس از موقعی که ‫به مامان بزرگ کلوتیلدا گفته بود..

‫بادمجون هاش مزه بدی میده

‫دیگه تا حالا این جور کتک نخورده بود.

‫اَه اّه، حالم بد شد.

‫تو هم بادمجون دوست نداری؟

‫اه.

‫وای. کشتی بینوام!

‫تیکه تیکه شد.

‫کدوم کشتی دقیقاً؟

‫منظورت چیه که می گی کدوم کشتی؟

‫این کشتی دیگه!

‫خب، گمونم بهتره ما بریم.

‫نه! نه، نه، نه، نه!

‫مراقب باشین! مراقب باشین! ‫مراقب باشین! غرق می شین ها!

‫بله، چشم. مراقبیم.

‫نگران نباشین، شنا بلدیم.

‫مأموریتی داریم ‫که باید بریم پِی اِش.

‫آره، داریم می ریم به بُرجِ ‫جادوگرِ اسرارآمیز.

‫خب با هم بریم!

‫تا حالا هیچ کس من رو شکست نداده بود.

‫حالا که شما شکست دادین

‫لیاقت این رو دارین ‫که در خدمتتون باشم.

‫راه اونجا رو بلدین؟

‫سؤال خوبیه. ‫باید از سمتِ...

‫نه، نمی دونیم.

‫همین طور توی راه بالاخره سر در میاریم.

‫من راه رو بلدم.

‫باید از دریای هزاران ماه بگذرین.

‫کدوم دریا؟

‫همین دریایی که اینجا دارمش.

‫جان؟

‫اوه!

‫به پیــــــش!

‫بُرجِ جادوگر اسرارآمیز...

‫همم... اونجاست.

‫دارم میام پیشت سوفیا. ‫طاقت بیار.

‫هممم.

‫- هان؟ ‫- میریم.

‫سردار!

‫سردار!

‫اِهِم. اِهِم.

‫آمم، سردار؟

‫بگو ببینم چی شده ماتیاس.

‫سردار بزرگ، خبر بدی دارم.

‫خـ... خواهرزاده تون...

‫خواهرزاده م چی شده؟

‫خـ.... خـ.... خـ... خب اون... ‫رفته.

‫از قصر فرار کرده.

‫فرار کرده؟ ‫مگه بهت نگفتم چهارچشمی مراقبش باشی؟

‫بله، گفتین. ‫ولی نگهبان ها رو کلک زده...

‫و رفته توی کلبه ی متحرکش و فرار کرده

‫فهمیدی داره کجا می ره؟

‫این دختر نمی فهمه عاقبت کارهاش چی می شه.

‫- وای. ‫- نمی فهمه صلح و آرامشِ این کشور

‫به همین پیمان وابسته ست.

‫به هر قیمتی شده برش گردونین.

‫چـ.... چـ... چشم، فرمانده.

‫- ماتیاس؟ ‫- بله؟

‫برو چایخونه ی شهر...

‫می دونی باید دنبال کی بگردی.

‫بگو شیتیلش محفوظه.

‫مطمئنین می خواین ‫از اون یاغی کمک بگیرین؟

‫اون خوب وضعیت مون رو متوجه می شه.

‫ساملیک بر همه.

‫هان؟

‫اِوا؟ چرا کشتی های همه غرقه؟

‫قلقلک می خواین؟

‫ای بابا. دیگه حال نمی ده.

‫همون همیشگی.

‫خندان!

‫خـ.... خندان؟

‫ماتیاس!

‫سردار...

‫گفتن تو باید با من بیای...

‫که... که بریم خواهرزاده ش رو برگردونیم.

‫ماتیاس، نمی بینی دارم نرم نوش می گیرم ‫که بخورم؟

‫- وووی. ‫- اسلحه...

‫توی چایخونه ممنوعه.

‫آی.

‫خب ماتیاس، هر چه می خواهد دل تنگت بگو.

‫خـ.... خـ.... خواهرزاده ی سردار...

‫فرار کرده و داره میره سمتِ بُرج.

‫اگه جلوشو نگیریم...

‫دوباره کشور غرقِ جنگ می شه.

‫بردن جنگ با «صداها»...

‫عجب راه متمدنانه ای بود.

‫آدم هر روز چیزهای جدید ‫یاد می گیره.

‫دزد دریایی خوناس...

‫چی شد که سر و کارتون به این ختم شد...

‫که روی سنگ... ببخشید... کشتی تون... ‫وایستین؟

‫از موقعی که سروکله ی هوگو پیدا شد...

‫و شروع کرد به خوردنِ کابوس های کشور...

‫می دونستم یه جای کار می لنگه.

‫یه روز به کشتیم حمله کرد...

‫و می خواست کابوس هام رو بدزده...

‫ولی قبل از اینکه کاری از پیش ببره...

‫من و خدمه ی باوفام ‫با توپ به خدمتش رسیدیم

‫مگه دزدِ دریاییِ بی کابوس هم میشه؟

‫هیچ خوش نداشتم بیاد ‫کابوس هام رو بخوره...

‫ناسلامتی کابوس های خودم بودن!

‫کشتی تون چی شد؟

‫کدوم کشتی؟

‫وای!

‫خب، دیگه راهی نمونده.

‫از این یخچال طبیعی که بگذرین...

‫به بُرج جادوگر اسرارآمیز می رسین.

‫برف!

‫آها.

‫من آدمک برفی ام.

‫وایستا!

‫زیاد دور نشین بچه ها.

‫اون دَره پُرِ هیولاست.

‫هیولا...

‫معلومه تا حالا سوسمولک ندیده ی!

‫دلم سوسمولک می خواد.

‫نه، نه. ‫مطمئن باش دلت هیچْ سوسمولک نمی خواد.

‫از من بشنو.

‫تو خیلی دختر عجیبی هستی...

‫هوووم.

‫وایستا.

‫وایستا اون بچه ها، بچگی شون رو بکنن.

‫اینجوری همه چی راحت تر می شه.

‫آخ جون.

‫مامانم برای من و خواهرم...

‫قصه های جادوییِ سرزمین برفی رو ‫تعریف می کرد

‫هیچ فکر نمی کردم ‫سرزمین برفی این شکلی باشه.

‫مامان من بهم می گفت

‫که آدمک برفی، شاه سرزمین برفیه.

‫تو آدمک برفی محشری شدی، نیکولاس.

‫ممنونم.

‫کاش خواهرمم اینجا پیشم می بود...

‫و با هم بازی می کردیم.

‫خیلی با هم بازی می کردین؟

‫همیشه ی خدا با هم بازی می کردیم. ‫یه لحظه هم از هم جدا نبودیم.

‫هر کاری که بگی، ما دو تایی با هم کردیم.

‫بهش گفته بودم که یه روز دو تا یی با هم

‫میریم توی کلبه م و دنبال رو می گردیم.

‫سوفیا شجاع ترین آدمیه ‫که تا حالا دیده م.

‫هعی.

‫چی شد؟

‫کاش من و پسرداییم هم ‫مثل تو و خواهرت بازی می کردیم.

‫همون پسرداییت که اسمش داویده؟

‫بابابزرگم میگه خود واقعیش رو می پوشونه.

‫به نظرم برای همینه که ‫شب ها کابوس می بینه.

‫کابوس اون قدرها هم بد نیست ها.

‫منم بعضی وقت ها ‫کابوس می بینم.

‫بعد شب ها، میدوییدم می رفتم اتاق خواهرم.

‫گاهی قلبم داشت میومد توی دهنم.

‫من و خواهرم یه قلعه روی تختش ساخته بودیم.

‫واسه هم قصه می گفتیم تا خوابمون ببره.

‫حاضرم همه ی کابوس های دنیا رو خودم ببینم...

‫ولی فقط خواهرم پیشم باشه.

‫بابا این دختر چقدر پرت و پلا می گه.

‫برو. الان وقتشه.

‫اون شب هایی که پیش هم بودیم...

‫بهترین زمان هایی بود که با هم داشتیم.

‫هان؟

‫خیلی خوب شد.

‫برو پسره یه لقمه ی چپش کن.

‫واسه ما فقط دختره مهمه.

‫سلام.

‫وای!

‫هان؟

‫هان؟ ‫چی؟

‫- عالی شد. ‫- باید صداش رو بگیرم.

‫یکی از اون خفن خفن هات رو رو کن.

‫نمی خوام صدای دیگه رو بگیرم.

‫می شه دوباره همون کار رو بکنی؟

‫همه تون همونجایی که هستین وایستین ‫و بی سروصدا تسلیم شین.

‫هر کی بیاد تو دست و پا ‫سرما می خوره، گفته باشم.

‫هفت تیرکِش!

‫یوهو!

‫چی میگی؟

‫چی؟

‫هان؟

‫آقا درازه، بذار اینا برن.

‫نمیشه که.

‫خب پس عوضش بذار من برم.

‫خجالت بکش!

‫آخه من آدم به این بزدلی ندیده بودم...

‫به جز اون یارو...

‫خندان؟

‫- عمو دزد دریایی خوناس؟

‫خندان!

‫رِفیق قدیمی! ‫غافلگیر شدم!

‫خندان! ‫بانو آنا...

‫دیگه وقتشه با من ‫بـ... بـ.... برگردین قلعه.

‫نخیرم. باید برم خواهرم رو ‫نجات بدم.

‫بانو... خـ... خـ... خواهش می کنم درک کنین.

‫نباید این کار رو بکنین.

‫خندان!

‫یه لحظه به نظرم اومد که...

‫برنامه ی این کوچولو ‫خیلی باحال تره.

‫بگیر مال خودت ماتیاس.

‫گفتم اینطوری می کنی ها!

‫حالا وقت نقشه ی شماره دوئه.

‫نقشه ی شماره دو؟

‫نگهبانان سلطنتی ان!

‫خوناس... بچه ها رو بردار ببر.

‫به روی چشم.

‫بریم.

‫تعقیبشون کنین!

‫هان؟

‫دارن فرار می کنن.

‫هان؟

‫وای!

‫آنا!

‫نیکو، بیدار شدی مادر؟

‫وقتِ مدرسه ست.

‫- چشم مامان بزرگ. ‫- باریکلا.

‫آنا!

‫چیکار داری می کنی؟

‫آنا رو گرفتن.

‫باید برم نجاتش بدم.

‫اون وقت آنا کی باشه؟

‫دوستم.

‫باشه نیکولاس. ‫پس خوب نجاتش بده، باشه؟

‫دارم جدی می گم.

‫به اندازه ی اینکه الان واسه مدرسه دیرت میشه، جدیه؟

‫دیشب یه عالمه کابوس دیدی.

‫از کجا می گی؟

‫آره. دیدمت. ‫داشتی با بابات هم حرف می زدی.

‫از بابای من حرف نزن. ‫برو لباست رو بپوش.

‫هممم.

‫امیدوارم تکالیفتون رو ‫انجام داده باشین.

‫الان دیگه وقتشه که هر کس بیاد

‫و برامون بگه که

‫شغل پدرش چیه...

‫و توی جامعه چه نقشی داره.

‫روبرتو، از تو شروع می کنیم.

‫آخ.

‫بابای من معماره.

‫خونه و ساختمون هایی می سازه...

‫که مردم توش زندگی و کار می کنن.

‫خب بچه ها ‫حالا بهم بگین که...

‫چه چیزهایی توی دستشویی ‫و حموم هست.

‫مسواک.

‫آفرین. دیگه چی؟

‫بگو ببینم دنیِلا.

‫آینه!

‫- تشت. شامپو. ‫- هان؟

‫اِ!

‫هان؟ هان؟

‫خب، حالا... پائولا و خوزه بگن.

‫- خمیردندون. ‫- صابون.

‫هزار آفرین!

‫اوه.

‫آهای، داری کجا میری؟

‫هیس.

‫خیلی مهمه تا آخر هفته...

‫نتایج آزمون رو آماده کرده باشین.

‫ای خدا. باید تا جمعه...

‫۴۵ تا برگه تصحیح کرده باشم.

‫خب از الان شروع کنی، جلو میفتی.

‫مامانِ من، طراح لباسه.

‫لباس طراحی می کنه ‫و با لباس هاش یه دنیا رو شاد می کنه.

‫بابای من راننده ست.

‫با نهایت سرعت مردم رو ‫می رسونه به مقصدشون.

‫این مجموعه ی قبض های جریمه ست که می بینین.

‫داوید، آماده ای؟

‫خب... چیزه...

‫بابای من... حرف نداره.

‫هان؟

‫خب، شغل بابت چیه داوید؟

‫بابام؟ خب...

‫بابام مسافره. ‫همیشه ی خدا سفر می کنه.

‫مسافر؟

‫مسافر؟ ‫این شغله، داوید؟

‫خب... آره که هست.

‫بابام واسه این سفر می کنه که...

‫هیچ هم شغل نیست!

‫هنوز حرفم تموم نشده.

‫هم نمی دونی بابات چیکاره ست!

‫الکی داری واسه خودت می بافی.

‫چی؟

‫بچه ها ساکت!

‫دهنتو ببند!

‫داوید! این چه حرکتی بود!

‫هر چهار تاتون برین توی راهرو!

‫چیش.

‫آنا؟ چی می گی؟

‫میمون و ناخدا خوناس.

‫چی داری می گی؟

‫نمی فهمم چی می گی.

‫یه حالی از داوید بگیرم که نگو و نپرس.

‫پسره داشت خالی می بست!

‫شرط می بندم حتی نمی دونست ‫باباش چیکاره ست!

‫پشت سر پسرداییم حرف بد نزنین!

‫آخه نمی فهمم! به تو چه خب!

‫داوید دوستمه!

‫اگه داوید دوستته...

‫پس چرا نمیگه بیای باهامون ‫فوتبال بازی کنی؟

‫من اگه فوتبال بازی نمی کنم، ‫واسه اینه که خودم دوست ندارم با آدمای...

‫بدی مثل شما ‫فوتبال بازی کنم!

‫- چی چی گفتی؟ ‫- خودت شنیدی چی گفتم.

‫وای!

‫- آخ آخ! ‫- دست به پسرعمه ی من نمی زنین ها!

‫هان؟

‫وگرنه خودم حسابتون رو می رسم.

‫هان؟

‫دعوا کار خوبی نیست پسردایی.

‫هان؟

‫چی شد؟

‫اِ!

‫- جان؟ ‫- تویی؟

‫یا خدا!

‫هان؟

‫روز بدی داشتن یا روز خوبی؟

‫پس لباسات جادویی ان؟

‫و باید برگردی به کشور صندوقچه ‫تا آنا رو نجات بدی؟

‫که آنا هم بره خواهرش سوفیا رو نجات بده

‫که توی برج جادوگر اسرارآمیز ‫زندانی شده؟

‫آره.

‫بعد اون وقت چند تا لباس داری؟

‫شیش تا.

‫مامانم می خواست برام لباس جدید بدوزه ‫ولی دیگه نشد.

‫اوهوم.

‫- چیکار می کنین؟ ‫- هان؟

‫چیزه... دارم به نیکولاس ‫کمک می کنم که مشقاش رو بنویسه.

‫- آره؟ ‫- آره.

‫آفرین. خوبه.

‫چیزی لازم داشتین، بهمون بگین ها!

‫چشم مامان بزرگ!

‫بابابزرگ، چه لباسی داری برام می دوزی؟

‫آهان. لباست.

‫لباسِ...

‫- کدو حلوایی؟ ‫- هان؟

‫کدو حلوایی.

‫نه توماس. ‫یه چیز باحال تر بدوز.

‫مثل لباس مترسکی!

‫عالیه. این جوری یه لباس هم مامان بزرگت ‫برات می دوزه که بپوشی.

‫هان!

‫به حق چیزای ندیده. ‫این دو تا تو راه سرشون به جایی خورده؟

‫نمی دونم، ولی هر چی هست، ‫انگار معجزه شده.

‫من یه نقشه دارم، ‫ولی باید شجاع باشیم.

‫شجاع عینِ هفت تیرکِش ها!

‫آره. مثل هفت تیرکش انتقام جو.

‫عالیه!

‫وای! اصلاً باورم نمی شه ها.

‫اولش فکر می کردم

‫دواهای مامان بزرگ رو خوردی ‫و زده به سرت.

‫ولی الان می بینم واقعیه!

‫- قراره هیولا شکار کنیم! ‫- عالیه!

‫هان؟

‫حالا وقتشه!

‫دالـــی!

‫جواب داد؟

‫باید کمکمون کنی.

‫باید بریم توی صندوقچه ‫و آنا رو نجات بدیم.

‫تو رو خدا کمکمون کن.

‫هان؟

‫تو رو خدا!

‫- چطوره معامله کنیم؟ ‫- همم.

‫اگه بتونی کابوس های نیکولاس رو بگیری، ‫ولت می کنیم بری.

‫حالا باید کمک مون کنی.

‫من کابوس نمی بینم.

‫بریم.

‫- ای هیولای خوب! ‫- آخی!

‫هان؟

‫به بـــه!

‫کجاییم ما؟

‫پسردایی، اینجا کشور صندوقچه ست!

‫به به!

‫پیش خودت چی فکر کردی ‫که همچین کاری کردی؟

‫اصلاً پیش خودت فکر کردی ‫چه آسیب هایی از این کارت به مردم می رسه؟

‫خواهرمه خب. تو هم گذاشتی ‫دستی دستی ببرنش.

‫آخه چطور دلت اومد؟

‫به این سادگی ها که فکر می کنی نیست.

‫اگه زیر پیمانمون بزنیم

‫دوباره جنگ میشه.

‫بعد الان این مهم تره...

‫یا اینکه خواهرزاده ت رو تک و تنها ول کنی؟

‫خوشیِ مردم کشور

‫از رنجِ یه نفر مهم تره.

‫یه روز اینو می فهمی.

‫هان؟

‫نیکولاس!

‫نیکولاس!‍ تویی!

‫آره. منم.

‫منم داویدم.

‫این کیه؟

‫پسرداییمه.

‫همون پسرداییت که کابوس می دید؟

‫آره.

‫نیکولاس، حالا لازم نبود ‫به عالم و آدم بگی.

‫خب، کابوس دیدن که بد نیست.

‫- نیست؟ ‫- باید فرار کنیم.

‫شماها باید...

‫هان؟

‫وای!

‫سلام دایی جون.

‫دخترم.

‫یه فکری به سرم زد، با خودم گفتم...

‫- آی! ‫- صدای چی بود؟

‫صدای شیپورم بود.

‫داشتم صداهای جدید جمع می کردم.

‫چرا واسه شام نمیای پیشم؟

‫اونجا می تونیم با هم حرف بزنیم

‫و شاید متوجه بشی ‫که این قضایا به اون بدی ها هم نیست.

‫آره، حتماً میام دایی جون.

‫بذارین لباسم رو عوض کنم، ‫بعد سریع میام پیشتون.

‫نیکولاس. الان می شه بیاین بیرون.

‫- آخ. ‫- طوری تون نشد؟

‫باید دسته کلید رو پیدا کنیم

‫و بریم کلبه م رو آزاد کنیم.

‫- اینو میگی! ‫- ایول!

‫دنبالم بیاین.

‫- وای! ‫- مچتو گرفتم!

‫می دونستم به تو اعتمادی نیست.

‫بگیر که اومد.

‫وای!

‫بالاخره پَسِت گرفتم.

‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- نمی دونم.

‫باورم نمیشه...

‫که خندانی بزرگ ‫توی این آشغال دونی افتاده باشه!

‫باس تخریبگر صوتیم رو میاوردم.

‫شیشلولت رو میگی؟

‫نه، اون رو نمیگم. ‫گیتارم رو میگم.

‫بابا اینجا حوصله م سر رفت.

‫هان؟

‫نیکولاس! اومدی!

‫سردار چند د... د...دقیقه ی دیگه ‫خدمتتون می رسه.

‫نجات پیدا کردیم!

‫شما کی باشی رفیق؟

‫پسرداییمه.

‫میشناسی شون؟

‫- دوستامن. ‫دوستاتن؟

‫هیچ ناراحت نباش نیکولاس.

‫یه راهی پیدا می کنیم که از اینجا بزنیم بیرون.

‫ذهن دزدهای دزیایی ‫پُره از فکرهای نو.

‫سلام پسر جون.

‫تو همون هفت تیرکِشی هستی ‫که نیکولاس می گه؟

‫- آره. ‫- میگم، خندان...

‫چی شد که اون موقع ‫به سرت زد بیای طرفِ ما، رفیق قدیمی؟

‫چون از وقتی که جنگ تموم شد ‫دنیا دیگه باب میل تو می چرخید.

‫آره، می چرخید رفیق.

‫ولی بهایی که پاش داده بودیم ‫ارزشش رو نداشت...

‫وقتی این پسر کوچولو رو دیدم ‫دوباره یادم اومد که کی ام!

‫پس از اینجا بزنیم بیرون، رفیق.

‫نقشه مون اینه.

‫اول قیل و قال می کنیم که من حالم بده.

‫بعد که نگهبان ها در رو باز کردن...

‫بهشون میگم حالم خوب شده.

‫اینجوری حواسشون رو پرت می کنم...

‫نیکولاس و داوید هم ‫از فرصت استفاده می کنن و د برو که رفتی

‫بعد هم که نگهبان ها شستشون خبردار شد...

‫بهشون میگم خندان فرار کرد

‫اونا میفتن دنبال خندان ‫و بهش تیر می زنن.

‫منم میرم پیِ پسرها

‫و سوفیا رو نجات میدم، بعد تا غروب

‫میریم با هم به خوش و بش.

‫خیلی نقشه ی مسخره ای بود.

‫بله. تازه منم خوش ندارم ‫کسی بهم تیر بزنه. نمی خوام.

‫تازه ماها هم از پسش برنمیایم.

‫صحیح. خیلی خب.

‫فهمیدم. من وانمود می کنم که...

‫حبس افسرده م کرده.

‫بعد که نگهبان ها در رو باز کردن...

‫بهشون میگم حالم خوب شده.

‫اینجوری حواسشون رو پرت می کنم...

‫نیکولاس و داوید و هفت تیرکش هم ‫از فرصت استفاده می کنن و د برو که رفتی

‫بعد هم که نگهبان ها شستشون خبردار شد...

‫بهشون میگم من می دونم کجا رفته ن.

‫اونام میفتن دنبال شما و می گیرنتون.

‫بعد با سردار حرف می زنم ‫و روشنش می کنم

‫که قضیه چیه. ‫اونم از کار بدش خجالت می کشه.

‫اونم سوفیا رو بهم میده ‫و هر چهار تامون تا غروب

‫میریم با هم به خوش و بش.

‫ای بابا. این یکی که از قبلی داغون تر بود.

‫اَی بابا! پس دیگه چیزی ندارم.

‫آهان! اسکلت!

‫نگـــو.

‫اسکلت!

‫اسکلت! اسکلت! اسکلت! اسکلت!

‫باشه. باشه. دیدم. اسکلت اونجاست.

‫اسکلت؟

‫اسکلت!

‫پسر، دهنم رو بستی.

‫بی زحمت مال داویدم باز کن.

‫بریم پدرشون رو در بیاریم.

‫گفتم چند دقه ی د...د... دیگه؟

‫منظورم چند ماه دیگه بود.

‫خب، گویا کلاً چند ثانیه فرصت داری.

‫آی! آی! آی! آی!

‫بگیرین شون.

‫چی شد؟

‫- اونان. ‫- نه! نرو!

‫- میرم!

‫آنا!

‫وای!

‫از این ور!

‫کلبه م اونجاست!

‫اوناهاش!

‫وای! بستنش!

‫بچه ها، شما برین.

‫ما حساب نگهبانا رو می رسیم!

‫- عین قدیما؟ ‫- آره، عین قدیما!

‫زندگی تو دست دلاورهاست!

‫هان؟

‫راه دررو نداره!

‫- بیچاره شدیم! ‫- دیگه نمی تونین جایی برین!

‫- آخ آخ! ‫- آنا.

‫نیکولاس، چند تا لباس دیگه داری؟

‫- دیگه چیزی ندارم. ‫- آخه چرا؟

‫بسه دیگه.

‫وای!

‫- چرا، یکی دیگه داری! ‫- دارم؟

‫آره، مال منه...

‫- که میدمش به تو. ‫- جونمی جون.

‫اینم غرشی که تا حالا نشنیده بودی!

‫آنا!

‫من اژدهام!

‫نیکولاس، یادت بیاد...

‫که گفتی آره می تونم، آره می تونم!

‫آره، می تونم!

‫آره، می تونم!

‫چی شد؟

‫چی شد؟

‫یا خدا!

‫اژدها؟ ‫اژدها رو بکشین!

‫بزن بسوزونشون، آقا اژدها!

‫آدم های دلاور کسی رو نمی کشن...

‫دلاورها اژدها رو رام می کنن!

‫نه! وایستین!

‫هان؟

‫چی؟

‫چی شد؟

‫چرا نمی تونم برم تو؟

‫هان؟

‫نه! وایستا!

‫آروم باش. میرم دنبال سوفیا.

‫نیکــــــــــولاس!

‫هان؟

‫سلام. من سوفیام.

‫سلام. منم نیکولاسم.

‫اومدم نجاتت بدم.

‫عه! دوسته! ‫اومده ما رو ببینه.

‫این پدروئه.

‫سلام پدرو.

‫سوفی، خواهرت دنبالت می گرده.

‫اومده نجاتت بده.

‫منو نجات بده؟

‫از دست کیا؟

‫- از دست جادوگر. ‫- هیــــس!

‫- بیدارشون می کنی. ‫- کیا رو؟

‫خب، دوستام رو دیگه.

‫آقای هیولا رو.

‫کابوس ها دوستاتن؟

‫سلام آقای روح.

‫سلام آقای خون آشام

‫خوب که خوابیدی؟

‫سلام جادوگر خانوم.

‫سلام آقا کوسه هه!

‫سلام سوسمولک!

‫سوسمولک اینه!

‫سلام نیکولاس!

‫- سلام. ‫- تویی؟

‫تو جادوگر اسرارآمیزی؟

‫می بینم که بالاخره ‫اومدی اینجا؟

‫تا حالا هیچکس این قدر هوگو رو ‫مشتاق خودش نکرده بود.

‫اولین بار بود که کسی رو می بینه

‫که نه کابوسی می بینه...

‫و نه فکر بدی توی سرش داره ‫که ازش بگیره.

‫آه!

‫هان؟

‫- آنا! ‫- سوفیا!

‫جادوگر!

‫فکر می کنی اگه مشکلات و مسائلت رو ‫پاک کنی...

‫اونا رو حل هم می کنی؟

‫دایی، چی میگه جادوگره؟

‫وقتشه به این قضایا پایان بدیم.

‫دیگه نمی تونی کاری بکنی.

‫پیمانمون به پایان رسید.

‫دیگه وقتشه یاد بگیری ‫با کابوس هات زندگی کنی!

‫نه! وایستا!

‫وای!

‫نباید از کابوس ها فرار کرد ‫یا بهشون بی اعتنایی کرد...

‫باید بهشون غلبه کرد.

‫چیزی که برای یکی کابوسه...

‫ممکنه برای یکی دیگه زیبا باشه.

‫نیکولاس و سوفیا فهمیدن...

‫که کابوس هم ‫بخشی از خواب ماست.

‫وای! نه!

‫اگه دوباره جنگ دنیامون رو بگیره چی!

‫دیگه تحمل ندارم.

‫دایی.

‫مادرت رو... خواهر من رو...

‫جنگ ازمون گرفت.

‫اون موقع بود که با خودم عهد کردم

‫به هر قیمتی شده صلح رو برگردونم.

‫هر طور که شده!

‫دایی.

‫منم دلم برای مامان تنگ شده...

‫ولی از اون مهمتر اینه که ‫ما هم رو داریم...

‫و همیشه کنارت می مونیم.

‫تا ابد کنارت می مونیم.

‫تو ما رو هم داری.

‫مثل قدیما.

‫مثل همون قدیما.

‫باید ممنونِ این پسر باشیم...

‫که بهمون نشون داد ‫توی خوبی و مهربونی...

‫میشه امید رو پیدا کرد.

‫ممنونم نیکولاس.

‫و ممنون از شما آقای جادوگر.

‫راستش، خانم جادوگرم.

‫هاااا!

‫جادوگر اسرارآمیز، زنه؟

‫درست مثل دخترخالم، مو صورتیه!

‫نیکولاس، تو بهترین دزد دریایی دنیایی.

‫بهترین هفت تیرکِش دنیا هم هستی.

‫کلاه من باعث افتخارشه که روی سر تو باشه.

‫بهترین دوست دنیایی.

‫ریچی میمونه، بریم خونه.

‫دل تو دلم نیست که اون ‫بستنی های بادمجونی رو دوباره بخورم.

‫خدا کنه که آنا همه شون رو ‫نخورده باشه.

‫خداحافظ نیکولاس. خداحافظ.

‫خداحافظ پسردایی تُخسِ نیکولاس.

‫ما هم دیگه باید برگردیم...

‫که الاناست که صدای مامان بزرگ در بیاد.

‫نیکولاس. این مال توئه.

‫یه فرد خیلی خاص، اومد و ازم خواست ‫که موقع مناسبش که رسید...

‫این رو بهت هدیه بدم.

‫راستی، اسم شما چیه؟

‫اسم های زیادی دارم.

‫ولی همه بهم میگن «زندگی».

‫ممنونم مامان.

‫هان؟

‫♪ می خوام مثل تو باشم♪

‫♪ می خوام یاد بگیرم زندگی کنم ‫غمبرک نزنم و گریه کنم ♪

‫♪ می خوام بخندم چون خنده قشنگه ♪

‫♪ چون موسیقی می پیچه ‫چون اینجا رو دارم ♪

‫انگار معجزه شده.

‫♪ مثل تو که باشم ♪

‫♪ دیگه نه نمیارم ♪

‫♪ آخه جرئت پریدن دارم ♪

‫♪ جرئت پیدا می کنم ♪

‫♪ که همونطور که تو می خوای ‫دوستت داشته باشم ♪

‫♪ که به خاطر دوستی، دوستت داشته باشم♪

‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪

‫♪ که همیشه خودم باشم ♪

‫♪ اُه، اُه، اُه ♪

‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪

‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪

‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪

‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪

‫♪ دیگه پیشتم و جایی نمیرم ♪

‫♪ دوستت دارم و این رو احساس می کنم ♪

‫♪ دلیلی نداره عکست رو نگاه کنم ♪

‫♪ آهنگ می زنم و در قلبم زنده ای♪

‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪

‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪

‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪

‫♪ پا به پای من میای ♪

‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪

‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪

‫پسردایی، دیگه کابوس نمی بینی؟

‫چرا، می بینم پسرعمه.

‫ولی آدم اگه دوستی داشته باشه ‫که کمکش کنه...

‫دیگه کابوس دیدن اذیتش نمی کنه.

‫♪ اُه، اُه، اُه ♪

‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪

‫♪ که همیشه خودم باشم ♪

‫♪ اُه، اُه، اُه ♪

‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪

‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪

‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪

‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪

‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪

‫♪ پا به پای من میای ♪

‫♪ خیلی دوستت دارم ‫این قدر که دیگه جایی برای گریه نمی مونه ♪

‫♪ و این این رو حس می کنم ♪

‫♪ دوستت دارم ♪

‫♪ اُه، اُه، اُه ♪

‫♪ یاد گرفتم که قوی ام ♪

‫♪ که همیشه خودم باشم ♪

‫[در این دنیا خیلی ها هستن که به کمک ما نیاز دارن]

‫[دیگران، فقط از ما احترام می خوان]

‫♪ فردا دیره، حواست باشه ♪ ‫[دیگران، فقط از ما احترام می خوان]

‫♪ امروز رو خوب بچسب ♪ ‫[با اقتباس از کتابِ «پابلو و صندوقچه اش» ‫اثرِ خایمه میخارس]

‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪

‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]

‫♪ دیگه پیشتم و جایی نمیرم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]

‫♪ دوستت دارم و این رو احساس می کنم ♪ ‫[به یادِ پپه لاوات و خایمه میخارس]

‫♪ دلیلی نداره عکست رو نگاه کنم ♪

‫♪ آهنگ می زنم و در قلبم زنده ای♪

‫♪ دوستت دارم و پیشتم ♪

‫♪ یاد می گیرم زندگی کنم ♪

‫♪ هر قدمی که برمی دارم ♪

‫♪ پا به پای من میای ♪

‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪

‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪

‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪

‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪

‫♪ چون هر نفسی که می کشم ♪

‫♪ تو هم با منی ‫و با من نفس می کشی ♪

‫- دوستامن. ‫- دوستامن.

‫- خیلی با هم بازی می کردین؟ ‫- خیلی با هم بازی می کردین؟

‫- دارم جدی می گم. ‫- دارم جدی می گم.

‫- داوید دوستمه! ‫- داوید دوستمه!

‫- کلاه منم مثلِ مال توئه. ‫- کلاه منم مثلِ مال توئه.

‫- من کابوس نمی بینم. ‫- من کابوس نمی بینم.

‫آره.

‫آره. ولی هیولائه باز برگشت.

‫- اینجا کشور صندوقچه ست.

‫- اینجا کشور صندوقچه ست، پسردایی

‫- همینجوری پیش بریم. ‫- مال داویدم باز کن.

‫بی زحمت مال داویدم باز کن.

‫یکی دیگه. ‫آروم باش.

‫- آروم باش.

‫میرم دنبال سوفیا.

‫عالی بود. یکی دیگه.

‫جادوگر!

‫جادوگر.

‫هیجان زده تر بگو.

‫سوسمولک

‫- اونا آنا رو گرفتن. ‫- اونا آنا رو گرفتن.

‫آنا رو گرفتن.

‫باید نجاتش بدم.

‫بابابزرگم میگه.

‫بابابزرگم میگه خود واقعیش رو می پوشونه.

‫به نظرم برای همینه که ‫شب ها کابوس می بینه.

‫مامان من بهم می گفت... ‫مامان من بهم می گفت.

‫مامان من بهم می گفت.

‫مامان من بهم می گفت که...

‫آدمک برفی شاه سرزمین برفیه.

‫مامانم توی صندوقچه می ذاشتشون.

‫مامانم همه ی لباس هام رو ‫توی صندوقچه می ذاشت.

‫آفرین. خوب انجامش دادی.

‫گفتی «اَه اّه، حالم بد شد.»

‫- حالا دوباره بگو. ‫- اَه اّه، حالم بد شد.

‫صدا، دوربین، حرکت!

‫!آهان

‫صدا، دوربین، حرکت!

‫صدا، دوربین، حرکت!

‫نیکو.

‫آخ. اوخ

‫اجازه دادیم گویندگی کنه ‫چون میخواستیم ببینیم چه میکنه.

‫هر وقت اومد، شروع کن.

‫- وای. ‫صدا، دوربین، حرکت.

‫- آی. ‫.صدا، دوربین، حرکت

‫- ممنون. ‫- ممنون.

‫- اوهوم. ‫- اوهوم.

‫وای!

‫آره. یه دیالوگ دیگه هم مونده. ‫هیولا.

‫.هیولا

‫- یک، دو، سه.

‫ببخشید، نمی خوام.

‫- آهای، کجا میری؟ ‫- آهای، کجا میری؟

‫فکر می کنم پسردایی داوید ‫دوستم نداره.

‫ضبط تموم شد.

"زیرنویس اختصاصی توسط وبسایت پرشین مووی" .::www.persian-moviez.pw::.

کانال تلگرام پرشین مووی:@persian_movie_original پیج اینستاگرام پرشین مووی:@persian_movie_original