Original subtitles

= คืนสยองของจางเจิ้น =

สวัสดีครับ ผมจางเจิ้น

ยินดีรับฟังจางเจิ้นเล่าเรื่อง

คืนนี้ผมจะมาเล่าให้คุณฟังสามเรื่องด้วยกัน

เรื่องแรก

ต้องเริ่มเล่าจาก

ชายคนหนึ่ง

ได้รับตู้เสื้อผ้าโบราณปริศนามา

เรื่องที่สอง

เกิดขึ้นที่ห้องวาดรูป 403

ที่เลิกใช้งานแล้ว

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่ลอยไปอย่างรวดเร็ว

ทำให้เกิดเรื่องราวมานานหลายปี

เรื่องที่สาม

เกี่ยวข้องกับสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง

ที่พ่อทิ้งไว้หลังจากเสียชีวิต

ที่น่าแปลกก็คือ

บันทึกยังคงมีการอัปเดตอยู่

จากนี้

= คืนวันตายวันที่เจ็ดวิญญาณต้องการกลับมา =

เริ่มเล่าเรื่องแรก

คนที่ดิ้นรนอยู่ในความหลงใหลของตัวเอง

กำลังแขวนเสื้อผ้าของพ่อที่เต็มไปด้วยเลือด

ที่หลังผ้าม่านที่โดนลมพัด

บนคอเสื้อ

มีสิ่งหนึ่งโผล่ขึ้นมาตามลม

คือเงามืดของพ่อ

ห่วยแตกสิ้นดี

ช้าเร็วจะเอานายไปทิ้งซะ

= ตู้เสื้อผ้าผี =

คุณครับ

กลอนประตูนี้ แตะต้องไม่ได้นะครับ

กลอนนี้เรียกว่ากลอนสะกดวิญญาณ

ตู้เสื้อผ้า คือตู้สงบจิต

ผมไม่เชื่อ

คุณพูดจาไร้สาระ

มีแต่เรื่องผีสางเทวดา

คุณหลิ่ว

เถ้าแก่ คุณจะไม่ขายตู้เสื้อผ้าให้ผม

ก็ไม่ถึงขนาดต้องหาคนมาทำให้ผมกลัวนะครับ

คุณหลิ่ว ไม่มีใครทำให้คุณกลัว

คุณยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว

มาตั้งนานแล้ว

เถ้าแก่ ตู้เสื้อผ้านี้

ผมจะเอา

ภรรยาผมต้องชอบแน่

เท่าไหร่ครับ

เท่าไหร่ผมก็จะเอา

= ฉันรักเฉาเซิง วันนี้กลับบ้าน ไม่ต้องเป็นห่วง =

♪ เมื่อครั้นยังสาว ♪

♪ ฉันเคยฟังวิทยุ ♪

♪ รอเพลงโปรดของฉัน ♪

♪ เมื่อเพลงบรรเลง ฉันก็ร้องตาม ♪

♪ มันทำให้ฉันยิ้ม ♪

♪ ช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ♪

♪ และเมื่อไม่นานมานี้ ♪

♪ ที่ฉันสงสัยว่าสิ่งเหล่านั้นมันหายไปไหน ♪

♪ แต่มันก็กลับมาอีกครั้ง ♪

♪ เหมือนเพื่อนที่หายกันไปนาน ♪

♪ ทุกๆ เพลงคือเพลงโปรดของฉัน ♪

♪ ทุก sha—la—la—la ♪

♪ ทุก wo—o—wo—o ♪

♪ ยังคงเป็นประกาย ♪

♪ ทุก shing-a-ling-a-ling ♪

♪ ที่ยังคงร้องอยู่ ♪

♪ ดีเหลือเกิน ♪

♪ เมื่อร้องถึงท่อนที่เขาหักอกเธอ ♪

♪ มันทำให้ฉันร้องไห้ได้จริงๆ ♪

กินข้าวได้แล้ว

ที่รัก

คุณทำอะไรเนี่ย

คุณไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ

พอแล้ว กินข้าวก่อน

คุณ คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ตอนเช้าไง

พอแล้ว กินข้าวก่อน

คุณกลับมาแล้วก็ไม่บอกผม

ผมจะได้ไปรับคุณ

ตู้เสื้อผ้าตู้นี่ซื้อมาใหม่เหรอ

คุณชอบใช่ไหม

พอตู้เสื้อผ้านี่กลับมา คุณก็กลับมาเลย

ตู้เสื้อผ้านี้มีวาสนากับเราจริงๆ

ที่รัก

กลับมาครั้งนี้ก็อย่าไปเลยนะ

เอ่อผม ผมจะไม่ยั่วโมโหคุณแล้ว

แล้วเราก็รักษาโรคให้หายดี

ค่ะ

นี่ คุณก็กินด้วยสิ

ตู้เสื้อผ้านี้สวยจริงๆ เลย

ที่รัก ที่รัก

ที่รัก

ที่รัก

ผมจะบอกคุณอย่าง

ในที่สุดเรื่องของผมครั้งก่อนก็คลี่คลายแล้ว

เถ้าแก่บอกว่าจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนให้ผมด้วย

คืนนี้เราออกไปฉลองกันสักหน่อยสิ

ที่รัก

คุณชอบตู้เสื้อผ้าตู้นี้มากเลยใช่ไหม

ผมเห็นแว็บแรกก็รู้ว่าคุณต้องชอบมากแน่ๆ

ผมเลยยืนหยัด

ไม่ว่าเท่าไหร่ก็ต้องซื้อให้ได้

ที่รัก

ที่รัก

ที่รัก

ที่รัก

ที่รัก

ทำไมเหรอ เฉาเซิง

คุณเป็นอะไร

ที่รัก ผมนึกว่าคุณหลับแล้ว

มาๆ

คุณเป็นอะไรไปน่ะ

ฉันไม่ได้เป็นอะไร

ไม่สิ คุณ เส้นเลือดคุณแย่เกินไปแล้วนะ

คุณดูสิ

ไม่ต้องกังวล

กินยาก็หายแล้ว

งั้นถ้าคุณกินยาแล้วยังไม่ดีขึ้น

เราไปโรงพยาบาลกันนะ

ที่รัก

ที่รัก

พูดกับใครน่ะ

เฉาเซิง

ในตู้เสื้อผ้ามีคนอยู่

มีคนอยู่

มีคนอยู่ที่ไหนกันล่ะ ที่รัก

คุณเป็นอะไรน่ะ มีคนอยู่ที่ไหนกัน

คุณฝันร้ายอีกแล้วใช่ไหม

คุณนอนลง

ตู้เสื้อผ้าบอกความลับอย่างหนึ่งกับฉัน

คุณเป็นอะไรเนี่ย

ฟัง

คนในตู้เสื้อผ้าบอกว่า

ถ้าอยากรู้ก็เดินเข้าไป

เดินเข้าไป

ไม่สิ ที่รัก คุณ คุณ

คุณเดินเข้าไปสิ

ผมจะนอนกับมันทำไม ผม

เดินเข้าไป

เดินเข้าไป

เดินเข้าไป

เดินเข้าไป

เดินเข้าไป

เดินเข้าไป

ที่รัก นี่ ร่างคุณ

คุณครับ กลอนประตูนี้แตะต้องไม่ได้นะครับ

เฉาเซิง

เถ้าแก่ เถ้าแก่เปิดประตู เถ้าแก่

เถ้าแก่ ตู้เสื้อผ้าของคุณมันมีปัญหา เถ้าแก่

เถ้าแก่

เถ้าแก่

ตู้เสื้อผ้าของคุณมันมีปัญหา

มาแล้วๆ

♪ เมื่อครั้นยังสาว ♪

♪ ฉันเคยฟังวิทยุ ♪

♪ รอเพลงโปรดของฉัน ♪

เฉาเซิง เฉาเซิง

คุณมานี่สิ

คุณมานี่

ฉันอยู่ตรงนี้

คุณเข้ามาสิ

เฉาเซิง

เฉาเซิง

เฉาเซิง

เฉาเซิง

คุณมานี่สิ

เฉาเซิง

เฉาเซิง

เฉาเซิง

มาสิ

เฉาเซิง

ที่รัก

คุณเหรอ ที่รัก

คุณ

เฉาเซิง

เฉาเซิง

ฉันชอบตู้เสื้อผ้าตู้นี้จังเลย

เฉาเซิง

ฉันชอบตู้เสื้อผ้าตู้นี้จังเลย

คุณต้องรักษามันให้ดี

เฉาเซิง

เถ้าแก่ เถ้าแก่

ตู้เสื้อผ้านี้มันมีปัญหา

เฉาเซิง คุณจำผิดอีกแล้วนะ

เรื่องที่คุณขายตู้เสื้อผ้าให้ผม

ผ่านไปยี่สิบปีแล้วนะ

เฉาเซิง

ที่รัก

ของอย่างอื่นขายไปได้

ตู้เสื้อผ้าตู้นี้คือสิ่งที่ฉันเอามาตอนแต่งงาน

ห้ามขายนะ

เรารักษาให้หายก่อน ดีไหม

ไถ่กลับมาเถอะนะ

ให้เป็นที่ระลึกของคุณ

ไถ่กลับมานะ

ได้

ไถ่กลับมา

ไถ่กลับมา

ที่รัก

ไถ่กลับมา

ยี่สิบปีก่อน

คุณร้อนรนที่จะรักษาภรรยา

เลยขายตู้เสื้อผ้าให้ผม

มีคนต้องตาพอดี

ผมเลยขายไป

ตู้เสื้อผ้าตู้นั้นกับตู้นี้

แค่เหมือนกันเฉยๆ

ไม่ คุณกำลังหลอกผม

นี่ก็คือตู้เสื้อผ้าตู้นั้น

ภรรยาของผมยังอยู่

ขอแค่ตู้เสื้อผ้าตู้นี้กลับบ้าน

ภรรยาของผมก็กลับบ้านได้แล้ว

- โอเคๆ - ภรรยาของผมยังอยู่

โอเคๆ

- ภรรยาของผมยังอยู่ - โอเคๆ

เฉาเซิง

นี่คือจดหมายที่ภรรยาของคุณให้ผมฝากไว้ให้คุณ

ภรรยาผมส่งจดหมายมาอีกแล้วเหรอ

= ฉันรักเฉาเซิง วันนี้กลับบ้าน ไม่ต้องเป็นห่วง =

ภรรยาของผมจริงๆ ด้วย

จดหมายของภรรยาผมจริงๆ ด้วย

ภรรยาผมจะกลับบ้านแล้ว

ภรรยาผมจะกลับบ้านแล้ว

ภรรยาผมจะกลับบ้านแล้ว

ผมต้องรีบกลับไปรอเธอ

ถ้าเธอไม่เจอผม

เธอจะกลัวเอา

ผมต้องกลับไปรอเธอ

ภรรยาผมจะกลับบ้านแล้ว

ภรรยาผมจะกลับบ้านแล้ว

= ฉันรักเฉาเซิง วันนี้กลับบ้าน ไม่ต้องเป็นห่วง =

นี่คือร้านขายของเก่าขนาดใหญ่

เถ้าแก่ตกแต่งร้านเก่งมาก

ผนังทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยเถาวัลย์ผ้าสักหลาดสีแดงเข้ม

ดวงไฟทุกดวงเป็นเชิงเทียนโบราณ

แสงประกายของเครื่องเคลือบใบนั้น

เหมือนดั่งหมอกจางที่ข้ามผ่านอุโมงค์กาลเวลา

เล่าเรื่องที่ล้วงเลยมานานแล้ว

ในห้องโถงที่มีสิ่งของตั้งแสดงอยู่มากมาย

เครื่องหยกเซรามิกส์ใบเล็ก

โต๊ะ เตียง และฉากกั้นโบราณชิ้นใหญ่

สิ่งของวางอย่างเป็นระเบียบ

ในก้าวที่ช้าลง

นายทำอะไรอยู่น่ะ

ความกังวลถึงเรื่องเก่าๆ

ในสถานการณ์ที่ไม่ได้ตั้งใจ หลิ่วเฉาเซิง

เดินเข้ามาในร้านขายของเก่า

หลิ่วเฉาเซิงไม่ได้ศึกษาเกี่ยวของเก่าเลยแม้แต่น้อย

แต่วันนั้น

เขาทะเลาะกับภรรยาใหญ่โต

ภรรยาหอบกระเป๋าหนังใบใหญ่ออกไป

บอกว่าจะไปจากบ้านหลังนี้อย่างไม่มีวันกลับ

เพื่อที่จะยื้อภรรยาไว้

หลิ่วเฉาเซิงทำได้เพียงยอมและถอยกลับ

เขาเดินเตร็ดเตร่อย่างเบื่อหน่าย

ก็เดินเข้าประตูใหญ่ของร้านขายของเก่านี้

อย่างไม่รู้ตัว

ตอนแรก

หลิ่วเฉาเซิงแค่เดินไปรอบๆ อย่างเหม่อลอย

แต่ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน

นายวาดสวยดีนะ

ดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้น

นี่

หลิ่วเฉาเซิงพบเป็นครั้งแรกว่า

นี่

ที่แท้สิ่งของพวกนี้ก็ทำให้ผู้คนซาบซึ้งแบบนี้นี่เอง

ของโบราณทุกชิ้น

เรียกนายนั่นแหละ

เอามานี่

อาจารย์

เร็วหน่อย

เหลียงเจ๋อ นายใช้ได้นี่

อีกหนึ่งอาทิตย์นิทรรศการก็จะปิดรับผลงานแล้ว

อะไรกัน

จะเอางานลอกแบบนี่ไปโชว์เหรอ

อาจารย์ ผมไม่อยากวาดภาพนิ่ง

นี่มันไม่มีจิตวิญญาณเลย

ผม ผมอยากวาดพอร์ทเทรต

อำเภอเล็กๆ อย่างเรา

ฉันจะไปหานางแบบให้นายจากไหน

นายเนี่ยนะ

มองอะไร

= กรุณาอย่าวาดใบหน้าของฉัน =

อีกหนึ่งอาทิตย์นิทรรศการก็จะปิดรับผลงานแล้ว

จะเอางานลอกแบบนี่ไปโชว์เหรอ

เธอ ขอโทษจริงๆ นะ

ฉันไม่รู้ว่าเธอวาดรูปอยู่ที่นี่

ฉันไม่ได้รบกวนเธอใช่ไหม

เธอ ฉันช่วยเธอเก็บของไปหน่อยแล้ว

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปก่อนนะ

ขอโทษด้วยนะ เธอวาดรูปเถอะ

เดี๋ยวก่อน

รูปภาพที่ทางเดินนอกประตูนั่น

นายเป็นคนวาดเองเหรอ

ใช่

ฉันวาดไปมั่วๆ น่ะ

งั้นนายช่วยฉันวาดสักรูปสิ

อะไรนะ

ได้ๆ ฉันไปเอาของก่อน

แต่นายได้โปรดอย่าวาดหน้าของฉันนะ

ได้

เหลียงเจ๋อ

นายน่ะ ข้อเรียกร้องสูงเหลือเกิน

ฉันว่าเราอยู่บนความเป็นจริงหน่อยไหม

อำเภอเล็กๆ แบบนี้หานางแบบก็ยาก

จะให้ฉันพูด

นายก็วาดจากแบบปูนพลาสเตอร์นี้แหละ

นายน่ะ วาดปูนพลาสเตอร์ของนายให้ดีเถอะ

นายจะยุ่งอะไรเยอะแยะ

เธอ ขอโทษทีนะ

ฉันนึกว่าเมื่อวานฉันฝันไป

ขอโทษด้วยนะ

เมื่อวานฉันวาดรูปให้เธอ

ฉันหลับไปน่ะ

ไม่เป็นไร

เมื่อคืนฉันเห็นนายหลับสบายขนาดนั้น

เลยไม่อยากปลุกนายน่ะ

เธอชื่ออะไรเหรอ

งั้นฉันยังช่วยเธอวาดจนเสร็จได้ไหม

ได้สิ

ได้

ฉันชอบรูปที่นายวาดมาก

ขอบใจนะ

แต่ว่า

ได้โปรดอย่าวาดหน้าของฉันนะ

ได้

ทุกคนดูนะ

นี่เป็นรูปที่ควรค่าต่อการเรียนรู้อย่างมาก

ใช้ได้นี่ไอ้หนู

นายหานางแบบได้จริงๆ ด้วยนะ

เมื่อสองวันก่อนอาจารย์ก็พูดเกินไปหน่อย

แต่ก็เพราะหวังดีกับเขาทั้งนั้น ใช่ไหม

นายดูรูปนี้สิ

เส้นแสงของมันดีมาก

ตรงนี้ต้องร่างอีกหน่อยนะ

เงาตรงส่วนหลังกับคอ

ต้องเข้มขึ้นอีกหน่อย

นายดู เหลือแค่ใบหน้าที่ไม่ได้วาด

ตอนวาดใบหน้าต้องระวังนะ

แต่ว่า

ที่ต้องระวังส่วนใบหน้า

ได้โปรดอย่าวาดหน้าของฉันนะ

ฉันว่ามีแค่แบบนี้แหละ

นายมีความหวังเป็นอย่างมากว่า จะชนะในงานนิทรรศการครั้งนี้

เห็นผลงานดีๆ แล้วใช่ไหม

รู้ว่าต้องวาดยังไงแล้วใช่ไหม

รีบไปทำสิ

จะรอดูนายนะ สู้ๆ

เหลียงเจ๋อ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอ

นายให้อะไรเขาน่ะ

เขาถึงมาเป็นนางแบบให้นาย

ไม่สิ ทำไมนายไม่วาดหน้าล่ะ

ตกลงกันแล้วว่าจะไม่วาดหน้า

นายโง่หรือไง

นายต้องรีบวาดหน้าเธอสิ

ไม่งั้นถึงตอนนั้นกรรมการ

จะคิดว่านายวาดไม่เสร็จนะ

ฉันรู้แล้ว

ที่นายกลับดึกดื่นสองวันนี้

วุ่นวายอยู่นั่น

ออกไปวาดรูปกับนางแบบคนนี้ใช่ไหมล่ะ

ชื่ออะไร

เธอ

เธอไม่ได้บอก

อะไรนะ

นายทำอะไร

งั้นนายไปหานางแบบนี่จากที่ไหน

เท้า

บอกมาก่อน นางแบบล่ะ

ข้างๆ ไง

ข้างๆ

กลอนอันเบอเร่อ นายไม่เห็นเหรอ เหลียงเจ๋อ

โรคจิตหรือไงนาย

เหลียงเจ๋อ

ไม่ได้หานางแบบจากที่นี่ใช่ไหม

ใช่ ก็ข้างๆ ห้อง 403 นี่ไง

ทำไมปิดซะล่ะ

ห้อง 403 คือห้องต้องห้าม ชื่อเสียงเลื่องลือของโรงเรียนเรา

นายเป็นบ้าเหรอไง

ฮ่าวจื่อ

เธอ

เธอ

เธอ เธอ

ที่แท้เธอก็อยู่นี่

ฉันเห็นข้างนอกปิดไว้แถมยังลงกลอนด้วย

ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอเธอซะแล้ว

วาดเสร็จแล้ว

นายจะมาที่นี่ทำไมอีก

ยังวาดไม่เสร็จนะ

ฉันยังไม่ได้วาดหน้าของเธอเลย

ฉันบอกไปแล้ว

ว่าอย่าวาดหน้าของฉัน

ได้ๆ

ฉันไม่วาด

แต่ฉันขอเห็นเธอสักหน่อยได้ไหม

ฉันฝันถึงเธอ

แต่ฉันเห็นหน้าเธอไม่ชัดเลย

ฉันอยากเห็นเธอสักครั้ง

และการแข่งขันครั้งนี้

สำคัญกับฉันมากจริงๆ

ถ้าฉันวาดมันให้สมบูรณ์

อย่ามาหาฉันอีก

นิทรรศการจะปิดรับผลงานแล้ว

เหลียงเจ๋อล่ะ

อาจารย์ เหลียงเจ๋อเขา

เธอ

เธอกลับมาแล้วเหรอ

เธอ เธอร้องไห้ทำไม

ทำไมนายต้องวาดหน้าของฉัน

ฉันฝันถึงเธอ

ฉันวาดเธอมาตลอด

ในฝัน

เธอหน้าตาเป็นแบบนี้

ฉันอยากให้รูปนี้สมบูรณ์

ฉันอยากให้นี่เป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดของฉัน

เธอดูสิ

เธอดู

ในใจของนาย

ฉันหน้าตาแบบนี้เหรอ

วาดหน้าของฉันทำไม

วาดหน้าของฉันทำไม

ทำไม

มีผี ห้อง 403 มีผีจริงๆ

ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย

ช่วยฉันด้วย

เหลียงเจ๋อ รีบไป

ฮ่าวจื่อ ฮ่าวจื่อ

นายพูดถูก

ห้อง 403 ผิดปกติ

คนที่ฉันวาด ก็ไม่ปกติ

ฉันเห็นหน้าของผู้หญิงคนนั้นแล้ว

ฮ่าวจื่อ ฉันเรียกนายอยู่นะ

ฮ่าวจื่อ

เหลียงเจ๋อ

อย่าเข้ามาๆ

เรื่องที่เธอเพิ่งเล่าเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงเหรอ

แปลกมากเลย

ใครจะไปรู้ล่ะ

ยังไงในเรื่องที่เล่าต่อๆ กันมา

เหลียงเจ๋อก็ตายที่นี่

ใครบอกว่าเหลียงเจ๋อตายแล้ว

เขายังไม่ตาย

ตอนนั้นรูปของเขาเพิ่งเอากลับมาจากนิทรรศการ

อยู่ที่ห้องนิทรรศการข้างบนของเรานั้นน่ะ

เธอใช่ไหม

เธอคือผู้หญิงเปลือยแผ่นหลังบนรูปใช่ไหม

น่าไม่อายจริงๆ

นั่นน่ะสิ ก็งั้นๆ ต่ำจริงๆ

ไปกันเถอะ

ดูหรือยัง

เบอเร่อเลย

เหลียงเจ๋อให้เราได้เห็นเป็นบุญตาจริงๆ

เหลียงเจ๋อ นายเป็นอะไรกับผู้หญิงคนนั้นน่ะ

เธอถอดเสื้อผ้าออกให้นายวาดแผ่นหลัง

พวกนายไม่ได้เป็นอะไรกันสักนิดเลยเหรอ

แค่วาดรูปน่ะ

ทำไมฉันไม่เชื่อนะ

รีบบอกมา เหลียงเจ๋อ

พวกนายยังมีเรื่องอะไรกันอีก

บอกความจริงมา

นายรีบบอกมาสิ

เหลียงเจ๋อ นอกจากเธอให้นายเห็นหน้าแล้ว

ให้นายเห็นอะไรอีกไหม

รีบบอกมา

ดูแผ่นหลังไง

งั้นดูอะไรอย่างอื่นอีกไหม

ฉันก็ว่า

นอกจากแผ่นหลังแล้วยังต้องดูอะไรอีกแน่

เหลียงเจ๋อ นายรีบบอกมาเลย เห็นอะไรอีก

นายอย่ามาเสแสร้ง

ผู้หญิงคนนี้คุ้นๆ นะ

เราเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า

คนที่นี่ใช่ไหม

ใช่ๆ เหมือนว่าจะเป็นคนที่โรงเรียนเรานะ

คือเพื่อนตอนประถมของฉัน

ฉันเคยเห็นเธอ ต้องเคยเห็นแน่ๆ

ใช่ๆ เหมือนว่าจะอยู่ชั้นเดียวกับพวกเรานะ

ตอนนั้นนะ

มีแฟนตั้งแต่ป.3

มักจะ มักจะเกี่ยวกับเรื่องชู้สาวใช่ไหม

ไปรู้จักมาจากไหน

ทำไมฉันไม่เคยเห็นพวกนายเดินด้วยกันเลย

ดูสิ เธอนั่นแหละๆ

ผู้หญิงคนนี้ต่ำจริงๆ

ใครกันเนี่ย หน้าไม่อายจริงๆ

วาดรูปยังต้องถอดเสื้อผ้า

ปกติเธอเป็นคนแบบไหนกัน

หน้าไม่อาย

ดูไม่ออกเลย หน้าไม่อายจริงๆ

ความรู้สึกนี้

นับตั้งแต่วันนั้น เหลียงเจ๋อก็บ้าไปแล้ว

เรื่องที่เขาเจอผีสาว

ก็เริ่มเล่าต่อกันมานับตั้งแต่ตอนนั้น

ถ้าเหลียงเจ๋อไม่ผิดสัญญา

โศกนาฏกรรมทั้งหมดนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

เหลียงเจ๋อเรียนจบจากสถาบันโบราณศิลป์แล้ว

ด้วยความมุมานะบากบั่นตลอดหลายปี ทำให้เขากลายเป็น

= วันตาย วันครบรอบเจ็ดวันตาย =

กลับบ้านกินข้าวนะคะ

ลี่ลี่

ทำไมเหรอ พี่

พี่

เอาสมุดบันทึกของพ่อมาทำไมล่ะ

= ตายตาไม่หลับ =

= ผมปลอมถูกเผา =

= หลุมศพหนาวมาก =

= ฉันอยากกลับบ้าน =

ใครน่ะ

= บันทึกของคนตาย =

ชักช้าอยู่ทำไม รีบเปิดประตูสิ

ลุงรองน่ะ

จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว

ไม่ต้องให้ลุงเป็นห่วงแล้วนะ

ก็ดี

ลุงรอง

นี่คืออาหารวันครบรอบเจ็ดวันตายของพ่อ

ลุงรู้

ลุงแค่ดื่มกับพี่แก้วเดียว

มาๆ เทซะๆ

อ่ำอึ้งอะไร เทสิ

พี่ วันนี้เป็นวันครบรอบเจ็ดวันตายของพี่

ฉันมาส่งพี่นะ

ไปอย่างวางใจเถอะ

ฉันจะดูแลเด็กสองคนนี้แทนพี่เอง

ไม่มีเรื่องอะไร พวกเธอก็รีบพักผ่อนเถอะ

ลุงไปพักในห้องพี่ของลุงแป๊บหนึ่งนะ

ตอนกลางคืนอย่าออกมาล่ะ

เขามีกฎ

วันครบรอบเจ็ดวันตายของคนที่เพิ่งไป

ตอนกลางคืนจะกลับมากินข้าวมื้อนี้ให้หมด

ถ้าเจอคนในครอบครัวเข้าก็จะไม่ยอมไป

อย่าออกมานะๆ

ไม่ยอมไป

บันทึกประจำวันกำลังอัปเดต

= ฉันอยู่ชั้นบน =

แขวนเสื้อผ้าที่ให้คนตายใส่ในห้องเยอะแยะขนาดนี้

ตอนมีชีวิตอยู่ก็ไม่เห็นจะกตัญญูขนาดนั้น

พี่รู้สึกไหมว่า

ที่จริงแล้วพ่อยังไม่ไปไหน

คืนวันที่ 30 กรกฎาคม

มีเสียงแปลกๆ อยู่ตลอดเลย

พี่

ขึ้นไปดู

พวกเธอทำอะไรกัน

ลุง ลุงดูสิ

ฉันอยู่ชั้นบน

พวกเธอสองคนทำใช่ไหม

ไม่ใช่ค่ะ ลุง

ลุงอ่านต่อสิ

= เสี่ยวเหว่ย ธนูสนุกไหม =

= ตอนเด็กๆ นายชอบเอาธนูมาตีฉัน =

ใครน่ะ

ใคร

ไปดู ไปดูสิ

= สว่างมากเลย ฉันไม่ชิน =

อย่าร้องๆ

ดูต่อๆ

= เสี่ยวเหว่ย ฉันอยู่ข้างล่างเหงาจังเลย =

นี่มันผิดปกติเกินไปแล้วมั้ง

ไปดูๆ

พี่

พี่ ฉันกลัว

เอาสมุดบันทึกมาให้ลุง

= ใบแสดงหนี้ ถังเหว่ยติดเงินถังหมิง 50000 หยวน =

= ใบแสดงหนี้ ถังเหว่ยติดเงินถังหมิง 50000 หยวน =

= ใบแสดงหนี้ ถังเหว่ยติดเงินถังหมิง 20000 หยวน =

= ใบแสดงหนี้ ถังเหว่ยติดเงินถังหมิง 20000 หยวน =

ลุงรอง ลุงทำอะไรน่ะ

- สมุดบันทึกนี่ผิดปกติเกินไป - ไม่ได้นะคะ

- เก็บสมุดบันทึกนี่ไว้ไม่ได้ - ไม่ได้

ไม่ได้นะ

ปล่อย

ลี่ลี่ ลี่ลี่

ลี่ลี่ ลี่ลี่

ลุงจะบอกให้นะ

บนโลกนี้ไม่มีผี

คืนวันตายวันที่เจ็ดวิญญาณกลับมาอะไรกัน

ไร้สาระทั้งนั้น

ถังชิวนายบ้าไปแล้วเหรอ

ฉันจะเป็นคนดี ฉันจะไม่เล่นพนันแล้ว

พี่ผิดไปแล้ว

วันนั้น

พี่ไม่ควรพูดแรงขนาดนั้น

พ่อเอามา

= ใบยืมเงิน วันนี้ได้ยืมเงินถังหมิงหกหมื่นหยวนถ้วน ถังเหว่ย =

พอลุงรองขอร้องพ่อก็รับปากทันที

แล้วผมล่ะ

ผมเป็นลูกพ่อนะ

พูดสิ

อาชิว

ตอนนี้ลุงรองของลูกลำบากจริงๆ

เราช่วยได้ก็ช่วยสักหน่อย

เงินก้อนนี้อย่าเพิ่งไปเอากับเขาเลย

เขาลำบาก

พ่อไม่กล้าไปเอาใช้ไหม ผมจะเอา

แล้วมหาลัยฯนั่น

ผมไม่ไปแล้ว

อาชิว อาชิว

มหาลัยฯนั่นพ่อจัดการเรียบร้อยแล้ว

ลูกต้องไปนะ

เชื่อฟังนะ เอาใบยืมเงินคืนพ่อมา

ผมไม่มีพ่อแบบนี้

อาชิว พ่อ

อาชิว

พ่อ

ลี่ลี่

ลี่ลี่

ชิว ชิว

พ่อ

- พ่อ - พ่อ

พ่อ

ไม่เป็นไรใช่ไหม พ่อ

พ่อ

พ่อ

พ่อ

พ่อ

พ่อ

พ่อ พ่อฟื้นสิ

ฮัลโหล โรงพยาบาลใช่ไหมครับ

พ่อ

พ่อของผมเขา

พวกคุณรีบมาช่วยสิ

ทั้งหมดฉันเป็นคนทำเอง

ฉันวางแผนไว้ทั้งหมดเอง

= หมึกล่องหน =

= ตายตาไม่หลับ 7.30 =

พี่ เก็บของพ่อเสร็จหรือยัง

ฉันจะทำอาหารให้พ่อแล้ว

พ่อจะให้อภัยพวกเขาไหมคะ

= ให้อภัย =

= อย่าเพิ่งไปยังมีเก็บตก =

ออกมา ออกมาล้างหน้า

สวยๆ งามๆ ไม่อันตราย

ออกมา ออกมาล้างหน้า

สวยๆ งามๆ ไม่อันตราย

= จางเจิ้นเล่าเรื่อง ตอนเรื่องเล่าของผู้หญิงล้างหน้า =