Original subtitles

Dzień dobry.

Twoja matka śpi.

Idziesz do pracy?

Do szkoły.

Jak masz na imię?

Annick.

Myślałaś kiedyś, żeby zostać aktorką?

Nie.

Robię zdjęcia do różnych czasopism, magazynów...

Różnych rzeczy.

Masz coś w sobie. Znam się na tym.

Jeśli chcesz spróbować...

Zadzwoń do mojego biura.

KAWIARNIA I TRAFIKA

SZKOŁA WOLTERA

Lamazière, pięć.

Vergoux, siedem.

Laubrac, niezły postęp, cztery.

Felbec, doskonale jak zwykle, 17.

Sabiani, następnym razem pisz staranniej.

Magnan, jak zawsze, dziewięć.

Panna Sabiani, 17, dobra robota.

Szesnaście. Brawo, panno Sabiani.

Najwyższa ocena, 19, panna Sabiani.

Tak samo jak pan Laubrac.

Dobra robota, oboje.

Na szczęście panna Sabiani podnosi średnią dziewcząt.

Zaczynamy nowy rozdział.

Otwórzcie książkę na stronie 48.

Jak wiecie, w naszej szkole lubimy eksperymentować z nowymi metodami.

W przyszłym tygodniu spróbujemy nowego podejścia.

Przygotujecie prezentację pracując w parach.

Będziecie pracować z osobą siedzącą obok was,

a następnie razem zaprezentujecie klasie swoją pracę.

Podoba wam się?

-Tak? -A jak ktoś siedzi sam?

Możesz pracować z panną Sabiani.

Patrzcie! Pichon się rumieni! Zrobił się różowy jak świnia.

Wystarczy, Dupin.

Tak, panienko?

Czy musimy pracować w parach?

Właśnie o to w tym chodzi.

Ostrzegam was,

pół zaangażowanej drużyny oznacza połowę oceny.

Podoba mi się ten pomysł.

Możesz wykonać całą pracę, a i tak dostaniemy tę samą ocenę.

Annick!

Jak będziesz miała dzieci z Pichonem, to będą małe prosiaczki.

Jakiś problem, Dupin?

To nie Dupin, tylko Pichon. Chrumka tak, jak jest zadowolony.

Gdzie chcesz pracować nad prezentacją?

U mnie? To niedaleko.

Dobrze.

Może będzie tam mój brat, ale...

Nie mam nic przeciwko.

-To dlatego, że go nie znasz. -Jasne.

Nie zdam w tym roku.

Gdzie tam! Przecież to dopiero pierwszy...

Pierwszy trymestr.

Jestem beznadziejna z łaciny.

Trzymaj, to twoja.

Wziąłem ją przez pomyłkę.

-Dziękuję. -Do zobaczenia.

Z angielskiego też sobie nie radzę.

Najgorsza jest matma.

Tak.

Dostałam 3/20 z ostatniego testu.

To nie tak źle.

-Będziesz pracować z Annick. -Wiem.

Pójdziesz do niej do domu?

Nie wiem.

Ona nie może przyjść do mnie.

U mnie będą siostry.

Ciekawe, jak wygląda pokój Annick.

Może usiądziesz na jej łóżku.

Mam czas jutro albo w środę po lekcjach.

Wolałabym iść do ciebie.

To trochę skomplikowane.

Mieszkam za daleko.

Chodzi o to, że mam siostry.

-Dużo sióstr. -I co z tego?

No więc...

To co, u ciebie, jutro o piątej?

Myślisz, że jej pościel jest miękka?

Przysięga pan?

Nigdy nie przysięgam, ale możesz mi zaufać.

Wygramy. Z Zappą w ofensywie nie macie szans.

Przekonamy się.

-Przysięga pan? -Ja nie przysięgam!

Co to za przysięgi?

Witam, pani Couret.

Zbliża się mecz piłki nożnej między nauczycielami a uczniami.

To u nas wielkie wydarzenie.

Uczniowie chcą, żebym sędziował.

Rozumiem. Więc sam pan nie gra?

Nie, ale chętnie zostanę sędzią.

Z panem Hermanem jako sędzią nauczyciele wygrywali cztery lata z rzędu.

Rozumiem, czemu chłopcy nie są zadowoleni.

Pan Herman nie był bezstronny?

Gdyby tylko nauczyciele dawali dobry przykład fair play.

-Panie Bellanger? -Tak?

Czy to prawda? Będzie pan sędziował na meczu?

Myśli pan, że się nie nadaję?

Nie, absolutnie, ale to ważny mecz.

-To wielka tradycja w Wolterze. -Proszę pana!

Boi się pan?

A kto płacze co roku po przegranej?

Nie w tym roku. Herman wam tym razem nie pomoże.

„Pan” Herman.

Tak.

Naprawdę nie umieją przegrywać.

Do zobaczenia na boisku.

Jasne.

Zobaczymy, kto jest lepszy.

Nie możemy tego schrzanić.

Proszę bardzo.

Dziękuję.

-Pa. -Do widzenia, pani Brunet.

-Dzień dobry. -Dzień dobry.

Wróciłeś ze szkoły?

-Byłem z kolegami. -Co robiliście?

Byliśmy w barze. Jakieś inne pytania?

-Mogę kiedyś z tobą pójść? -Nie.

Co to jest?

Trzy na dwadzieścia.

-Nie chciałeś mi pomóc. -Mnie nikt nie pomaga.

Dobrze, że pracujesz. Jest dużo do zrobienia.

Czterotygodniowe płatne wakacje i 40-godzinny tydzień.

Raoul, zanudzasz dziewczyny.

Może i tak. Ale ty, synu, powinieneś posłuchać.

-Jesteś prawie dorosły. -Porozmawiacie później.

Henri, jak ci minął dzień?

Nauczyciel francuskiego dobrał nas w pary do prezentacji.

Kto jest twoim partnerem? Syn Applebauma?

-Nie, Sabiani. -Sabiani?

Co to za chłopak?

To dziewczyna.

-Dziewczyna? -Héloïse.

Dziewczyna?

Są trzy. Jedna musi pracować z chłopakiem.

Ale dlaczego akurat ty?

-Tak wyszło. -Powinieneś odmówić.

Co robisz, gdy pracownicy strajkują?

Jest najlepsza w klasie.

Syn Felbeca też jest z dziewczyną?

Powiem ci, co zrobisz.

Jutro poprosisz nauczyciela, żeby dobrał ci nowego partnera.

-Ale to nie jest... -Będzie dobrze.

Nie pozwól, by tobą pomiatali.

-Kochasz ją? -Héloïse.

No chodź!

Nie!

Najpierw praca.

No chodź!

Cholera.

Idziesz pieszo? Wsiadaj, podwiozę cię.

Nie lubisz komplementów, co?

Mówiąc o zdjęciach, nie miałem złych zamiarów.

To moja praca.

Zawsze szukam nowych talentów, a ty masz w sobie coś wyjątkowego.

Nie jestem zainteresowana.

Cóż...

Nie mówię, że zostałabyś gwiazdą.

W tym biznesie...

jest dużo dziewczyn, a niewielu się udaje.

Sesja zdjęciowa może pomóc.

Przekonalibyśmy się, czy masz potencjał.

Nie musisz mówić matce. To dobrze płatna praca.

Nie potrzebuję pieniędzy.

Wygląda na to, że przydałby ci się nowy motorower.

Daj spokój, nie ja go ukradłem.

Wolę skórzane wnętrza.

Już jesteśmy. Jaka szkoda.

Pomyśl o tym. Sesja zdjęciowa nie trwa długo,

a nowy motorower będzie na lata.

Proszę zaczekać!

Pięć minut.

Daj kartę obecności.

Nie patrz tak na mnie.

Taka ładna dziewczyna jak ty powinna się uśmiechać.

No więc...

W której klasie jesteś?

Liga Narodów, LN...

Chodzi o mojego tatę.

Chce, żebym zmienił partnera. Jakby to było takie proste.

Co mam zrobić?

To Annick. Dużo chłopców chętnie się z tobą zamieni.

-A ty? -Nie.

Zapytaj Descampsa.

Celem Ligi Narodów jest globalne bezpieczeństwo...

Descamps.

...poprzez rozbrojenie i zapobieganie wojnom.

-Descamps. -Cisza tam z tyłu.

Jak już mówiłam, globalne bezpieczeństwo

poprzez rozbrojenie i zapobieganie wojnom.

Panno Sabiani.

Dziękuję, że dziś pani do nas dołączyła.

-Usprawiedliwienie? -Tak.

Pichon.

Czego chcesz?

Nic.

-Tak przychodzisz na zajęcia? -Przepraszam, musiałam biec.

Więc powinnaś była wyjść wcześniej. Godzina kozy.

-Ale... -Pyskujesz? To dwie godziny.

Mieszkam daleko. Wstaję o szóstej...

A ty dalej swoje. To kolejne dwie godziny, razem cztery.

Jak już mówiłam, Liga Narodów...

Panie Herman, dołączy pan do nas?

Może tylny lewy obrońca?

Skoro nikt nie chce już, żebym sędziował.

A pan, panie Meyer, z prawej strony.

W każdym razie ostrzegłem ich.

Jeśli któryś mnie sfauluje, odegram się później w klasie.

Wygramy z Marcelinem.

Pamiętacie zeszły rok? Zdobył trzy gole.

To hat-trick.

Panowie...

Émile...

-Co się stało? -Proszę usiąść i opowiedzieć.

Potrzebujemy zastępstwa.

-Panie Le Goff? -Nie.

-Proszę, brakuje nam zawodnika. -Nie.

Choruję na serce. Przepraszam, nie mogę.

-Na serce? -Tak.

Ja mogę zagrać.

Panie Marcelin, na pewno pan nie zagra?

Mówię poważnie.

Umie pani grać?

-Taka ładna kobieta jak... -Trzeba wbić piłkę do bramki, tak?

Dobrze biegam i uwielbiam wygrywać.

W takim razie witamy w drużynie.

Chyba nie mamy wyboru.

Czy sędzia się zgadza?

Sędzia się zgadza.

To ta dziewczyna!

-Witam, panienko. -Dzień dobry pani.

Moi rodzice są w sklepie.

A Jean-Pierre...

Jean-Pierre!

Nie ma go.

Héloïse, idź do pokoju.

Henri mówi, że świetnie się uczysz.

To tutaj.

-Wiesz, co bym chciała? -Co?

Żebyśmy pracowały w kawiarni.

Chodzą tam starsi uczniowie.

Mi brat nie pozwala.

Daj spokój.

Dla ciebie to proste. Możesz robić, co chcesz.

Jasne.

Powiemy twojemu bratu, że w czwartek uczymy się u mnie,

a pójdziemy do kawiarni.

Byłoby super.

-Powiemy mu, jak wróci. -Dobrze.

Dużo wychodzi?

Nie wiem. Robi, co chce.

Pewnie spotyka się z dziewczynami.

Zaczynamy?

Bierzcie się do pracy.

Gotowy?

Jasne.

Pamiętasz Simone? Pracujemy razem nad projektem.

Pewnie, Simone. Cześć.

Cześć.

W szkole zawsze trzymacie się razem.

Jeszcze nie przeczytałeś trzech stron?

Prawie skończyłem.

-Mam dość. -Nie, zostań! Będę czytał.

Annick, przepraszam.

Co ty wyprawiasz?

Chcesz mnie sobie obejrzeć? To patrz.

Co ty wyprawiasz? Przestań, nie.

Proszę, spójrz.

Nie, Annick, nie rób tego.

Dalej, patrz.

Patrz!

Wystarczy? Możemy już pracować?

Nad czym pracujecie?

To prezentacja na temat Racine'a.

Kto jest waszym nauczycielem?

Marcelin, przecież wiesz.

Pracujemy w parach.

Dzisiaj jesteśmy tu. W czwartek u mnie.

-Gdzie mieszkasz? -Przy Albrets.

To po drugiej stronie miasta.

Nie, to nie tak daleko.

To strata czasu. Szkoda go marnować.

Ale już zdecydowałyśmy.

Nie łatwiej przyjść tutaj? Nie podoba ci się tu?

Podoba.

No to ustalone. Przyjdziecie tu.

Będzie lepiej, jeśli będziemy raz tu, raz tam.

Inaczej muszę wracać do domu sama.

Mogę cię odprowadzić.

Naprawdę?

Dziewczyna w tym wieku nie powinna chodzić sama.

Kto wie, kogo spotkasz po drodze.

Prawda?

Więc...

Muszę iść.

Już?

Ukradli mi motorower. Powrót do domu zajmie mi godzinę.

A jeśli chodzi o jutro...

Jasne, o tej samej porze?

-Do zobaczenia. -Do zobaczenia.

-Dobranoc panu. -Dobranoc.

Teraz już rozumiem.

Nauczyciel nie pozwolił mi zmienić partnera.

Rozumiem. Mogłeś mi o niej powiedzieć.

-Naprawdę jest najlepsza w klasie. -Jasne.

Zwykle chodzę przy szpitalu. Dzięki temu się nie gubię.

Przeprowadziłam się z Algierii. Nie znam okolicy.

-Algierka francuskiego pochodzenia? -Tak.

Nie wiedziałem.

-Jesteś Żydówką? -Katoliczką.

Idziesz jutro na mecz?

-Będziesz grał? -Nie, nie w tym roku.

Miło, że mnie odprowadzasz.

Nie ma sprawy.

Mieszkam tam.

Także...

Do jutra.

Do jutra. Dziękuję.

Do jutra.

Do jutra.

-To ty, kochanie? -Tak, mamo. Zaraz przyjdę.

Bar jest zamknięty?

Tak. Robert po mnie przyjedzie.

Jak wyglądam?

Bardzo ładnie.

Podobam mu się w czerwieni.

Jest jak byk, przysięgam!

I tak mnie rozśmiesza!

Ukradli mi motorower.

Nie wierzę!

Kto by to zrobił?

Szkoła jest ponad godzinę stąd.

Kochanie...

Tak mi przykro.

Nie martw się. Wszystko się ułoży.

Jak?

Nie wiem. Musisz mieć wiarę.

Dobrze mi się układa z Robertem.

Cały czas chce się spotykać.

Opowiada o wakacjach.

Zaproponował mi też rolę w filmie.

Co on właściwie robi?

Jest reżyserem... Nie, fotografem.

W każdym razie ma dużo obowiązków.

Szuka nowych talentów.

Chce omówić ze mną jeden projekt.

Wiesz, każdy może być producentem filmowym.

Zainwestujesz trochę i jesteś partnerem.

Chce, żebyś zainwestowała w film?

Nie wiem. Dziś dowiem się więcej.

Nie dawaj mu nic od razu.

Oczywiście, że nie!

W każdym razie o nic mnie nie prosił.

Bo...

Pamiętasz Maurice'a?

Coś ci powiem.

Maurice nie zabierał mnie w fajne miejsca.

Robert nie potrzebuje pieniędzy.

Chce, żebym zainwestowała. To wszystko.

To on!

Nie przejmuj się tym motorowerem.

Bo wiesz co?

Jak już będę gwiazdą filmową, będę cię wozić rolls-royce'em.

Zobaczysz.

Twoi znajomi będą mieli niezłe miny!

-Dobrej nocy. -Dobranoc, mamo.

Kocham cię.

Ja ciebie też.

ROBERT ROUEN FOTOGRAF

Świetlica!

Dlaczego krzyczą?

Jeśli wygrają, chcą mieć świetlicę.

Z gramofonem i palarnią.

Może jeszcze służącego do kompletu?

Nieważne, i tak wygramy.

Prawda, Bellanger?

-Dalej, pani Couret! -Macie dziewczynę w drużynie?

Umie pani grać?

Więcej panu powiem. Ja zawsze wygrywam.

-Możemy zaczynać? -Jasne.

-Przegrywamy! -To było dobre zagranie.

Właściwie to tak.

-Nie! -Blokował!

-Nie! -Blokował!

Nic nie zrobiłem, Bellanger!

Nie!

Spalony.

Jest pan do tego stworzony!

Pani też!

Przerwa!

Pichon.

Dokończę prezentację sama.

Zrobię twoją część.

Dużo już zrobiliśmy, więc nie zajmie mi to dużo czasu.

Czekaj...

Mieliśmy pracować, a nie oglądać mecz.

Zaczekaj tutaj.

Annick?

Annick.

-Idziesz już? -Mam pracę domową do zrobienia.

Sinobroda okropnie cię potraktowała.

Czego chcesz?

Mam problem z matematyką...

Ty jesteś dobra. Pomożesz mi z całkami?

Dostałam cztery godziny kozy. Myślisz, że mam czas?

Nie mam nawet czasu spać, więc nie.

Jest taka czarująca.

Nie jest jej łatwo.

Czemu?

Jest w gorszej sytuacji niż inni.

Nie wiedziałem, że jesteście tak blisko.

A jeśli chodziło ci o mnie, to u mnie też nie jest tak kolorowo.

Nie chciałem cię zdenerwować.

Nie zdenerwowałeś. Po prostu nie radzę sobie z matmą.

Ja dostałem 19 punktów.

Świetnie, wszyscy są genialni, a ja nie.

Po szkole pracuję na farmie, na której mieszkam,

więc nie wyjaśnię ci wszystkiego,

ale... jeśli chcesz, mogę dać ci mój test.

Wystarczy, że poprosisz.

Laubrac!

-Karny! -Nie!

-Karny! -Wygrywaliśmy!

Prowadzimy dwa do jednego, Bellanger!

To koniec! Ona nie umie grać. To się nie liczy.

A widzicie, jak pada?

-Karny. -Zostały dwie minuty!

-Gotowy? -Dobrze!

Zremisowali!

-Wygrywaliśmy. -Przepraszam.

Świetlica!

Piłka w środku!

-Rożny! -To nic takiego!

To nasza ostatnia szansa!

Wszyscy do środka!

Podaj piłkę!

Podaj!

Zdobyłam punkt? Tak?

Wygraliśmy!

Nauczyciele wygrywają! Koniec meczu!

Widzi pan, panie Casiro? Wiem, jak się wygrywa!

Przepraszam, ale sam się o to prosił!

Jasne, rozumiem.

Dobra robota.

Annick.

Jestem zajęta.

Wiem, że nie masz motoroweru i musisz chodzić do szkoły pieszo.

Nie wiem, jak chcesz to zrobić. Ja mogę przyjść do ciebie.

Ale zrobimy to razem.

Nie musisz robić wszystkiego sama.

Przygotujemy świetną prezentację.

Jutro o tej samej porze u ciebie.

-Cześć. -Cześć.

Wejdź.

-Cześć, dziewczyny. -Cześć.

„Wszystkie istoty czeka szczęście”.

To naprawdę dobry cytat. Dobra robota, nie pomyślałam o tym.

Tak myślisz?

Dziękuję. Zapiszę to.

Wiesz, co znaczy „kompendium”?

Nie, ale mam słownik w pokoju.

Znalazłaś?

Miał świetne życie. Poeta i przemytnik broni.

Héloïse!

Nie wiadomo, czy lubił być przemytnikiem.

Więc czemu to robił?

Czasami nie mamy wyboru.

Czasami robimy rzeczy, których nie chcemy. Tak po prostu jest.

Na koniec kolejny młody poeta,

Raymond Radiguet, który zmarł w wieku 19 lat.

Wiek nie ma znaczenia. Wielcy poeci pisali w wieku 17 lat.

Zaskakujące nie jest to, ile lat miał Rimbaud, gdy pisał.

-Zaskakująca jest... -Biegłość jego pióra.

Bardzo interesujące. Dobra robota.

Simone i Michèle, wy też.

Byłem mile zaskoczony. Wasza prezentacja jest godna pochwały.

Praca w parach ma swoje korzyści.

Gratulacje, drogie panie.

I drogi panie.

Brawo, panno Pichon.

Cicho, Descamps.

Powinniśmy dostać tę samą ocenę. Byliśmy zespołem.

Nie odpowiedziałeś na żadne z jego pytań.

Rozmawiałaś z Jean-Pierrem o moich ocenach?

Nie. Nie martw się. I tak bym mu nic nie powiedziała.

Jestem lojalna.

-Dokąd mnie prowadzisz? -To tutaj.

Tak późno wychodzisz, chociaż tyle z mojej strony.

Moja siostra już go nie używa.

-Wiem, że nie chcesz... -Ratujesz mi życie.

Naprawdę? Mogę go wziąć?

Na tak długo, jak chcesz.

Dziękuję, Pichon.

Henri. Mówię poważnie.

Ale mam jeden warunek.

Jaki?

Nigdy więcej nie zdejmuj ubrania.

Nie w ten sposób.

-Czyli... -Obiecuję.

-Idziesz do domu? -Tak, jest bliżej niż twoje mieszkanie.

Jeśli dziewczyna może, to panna Pichon też.

Zauważyłeś, jacy spokojni są uczniowie po przegranej?

Wiem. Ale nadal musimy porozmawiać o świetlicy.

Oczywiście.

-Dobranoc. -Dobranoc.

Pani Couret-Kopa!

Ma na myśli Raymonda Kopaszewskiego.

Jest pani sławna.

Mogę być szczera?

Próbowałam tylko podać piłkę.

A strzeliłam zwycięską bramkę.

To prawda.

-Miłego wieczoru. -Tak.

Laubrac Alain - 29 października 1963 roku Test z matematyki

Tak?

Annick! Cześć.

Mam pewną propozycję.

Oczywiście, wejdź.

Proszę.

Napisy: Anna Kurzajczyk

Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński