Original subtitles

I raz...

Dwa...

Trzy...

Jego przyszłość wisi na włosku.

Jest jednym z najlepszych uczniów.

Mam nadzieję, że o tym pamiętają.

Gdyby tylko twój brat mógł coś zrobić.

To był wypadek!

Cześć, Jean-Pierre.

Co się dzieje?

Stanie dziś przed komisją dyscyplinarną.

Nic na to nie poradzisz. Przestań się martwić.

Dziś mamy pierwszą lekcję WF-u.

A ja się dziś przewróciłam. Będę miała wielkiego siniaka.

LICEUM IM. WOLTERA

-Cześć, Martine. Cześć, Monique. -Cześć.

Znasz już imiona wszystkich w szkole?

Nie wszystkich. Tylko dziewcząt.

Oby nie dali ćwiczeń wytrzymałościowych. Dużo się pocisz?

Cześć, Laubrac.

-Cześć. -Cześć.

Czemu się z nim przywitałaś?

A czemu nie? Wszyscy jesteście tu tacy dziwni.

-Jeśli wyrzucą mojego brata... -Nie wyrzucą.

Zapomniałaś? Pozbawił Descampsa oka!

-Ale wiesz, co jest dobre? -Nie mów, że wciąż ma drugie oko.

Descamps wraca do zdrowia w domu, więc nauczyciele go nie widzą.

Za to zobaczą twojego brata.

Jego idealnie zaczesane włosy, świetne oceny, dobre maniery.

Ludzie myślą o nim, a nie o jednookim chłopcu.

SZKOŁA WOLTERA

-Będzie fakultatywna. -Łacina?

Chcą zlikwidować łacinę w ósmej klasie.

To materiały nauczycieli. Zapraszam, jeśli będą panowie czegoś potrzebować.

-Dziękujemy. -Dziękujemy.

Czyli łacina w czwartej klasie?

Może w ogóle nie uczmy ich czytać.

Nie wiem, czy wystarczy.

Dziękuję bardzo.

Pani Giraud? Upiekłam je wczoraj.

Są w nim migdały?

-Tak, mielone migdały, jajka... -Nie, dziękuję.

Panie Bellanger?

Będę w komisji dyscyplinarnej pana siostrzeńca.

-Wiem. -Pan też tam będzie?

Tylko na początku. Nie będę brał udziału w dyskusji ani w głosowaniu.

To okropne. Wolałbym nie głosować.

Przepraszam.

Ciasta?

Kto poda mi datę bitwy pod Marną?

Panie Felbec.

Od 5 do 12 września 1914 roku.

Kto w niej walczył?

Panno Sabiani, wskoczy pani na biurko, żebym panią zobaczyła?

Wystarczająco już pani zwraca na siebie uwagę.

Kto walczył w bitwie?

Francuzi i Niemcy.

I Brytyjski Korpus Ekspedycyjny.

Nie podnoś ręki, jeśli znasz tylko połowę odpowiedzi.

I zwiąż włosy. To nie jest prywatka.

To niesprawiedliwe.

O bitwie pod Marną porozmawiamy jeszcze jutro.

Teraz wybierzemy przewodniczącego klasy.

Panie Felbec?

Nauczyciele zawsze wybierali mnie.

Jestem pilny i mam dobre stopnie.

Ja działam inaczej, niż twoi byli nauczyciele.

Musisz na to zasłużyć.

Czy bitwa pod Maratonem coś komuś mówi?

Rozumiem.

Osoba, która poda mi datę bitwy pod Maratonem dziś po południu,

zostanie przewodniczącym klasy.

Wejść.

-Chciał się pan ze mną widzieć? -Pani Couret. Tak, proszę...

Właśnie przygotowywałem wypłaty.

Pani nazwiska nie ma na liście.

Pozostali nauczyciele są na liście, a...

Pani Hervieu.

Słucham?

„Pani Hervieu” jest na liście, prawda?

Tak, jest.

To ja.

Jestem w trakcie rozwodu.

Rozumie pani, że nie mogłem zapłacić pani Hervieu,

nie wiedząc, kim jest pani Hervieu.

Będę używać panieńskiego nazwiska za kilka miesięcy.

Chciałam, żeby nauczyciele i uczniowie od razu tak mnie nazywali.

Moje małżeństwo nie trwało długo.

-Nie mam dzieci. -Nie chciałem być wścibski.

Ale wezwał mnie pan do siebie.

Pani Couret, pani życie prywatne to nie moja sprawa.

Chciałem tylko potwierdzić pani nazwisko, żeby szkoła mogła pani zapłacić.

Już to wyjaśniliśmy, więc...

może pani...

Miłego dnia, panie Bellanger.

Ta opaska ci pasuje.

Wyglądasz na twardziela.

Dziewczyny to uwielbiają.

Vincent Auriol też stracił oko.

Po co to powiedziałeś?

Tylko mówię. Stracił oko, ale został prezydentem.

Wiesz, jak często to słyszę, odkąd straciłem oko? Codziennie.

Mój ojciec, matka, sklepikarz, rzeźnik, sąsiedzi...

Jeśli ktoś jeszcze wspomni o Auriolu, to dostanie w mordę.

-Czy Vincent Auriol nie stracił oka? -Tak.

Przepraszam, Annick.

Chcesz być przewodniczącym?

Nie mogę.

Giraud nienawidzi dziewczyn. Nie chcę mieszać.

Nie mogę się wychylać.

-Jasne... -Czyli zostaniesz przewodniczącym?

-Nie, chodziło mi o to, że... -Znam datę bitwy.

Powiem ci. Jesteś mniej głupi niż inni.

Felbec zawsze był przewodniczącym.

A zna datę bitwy?

-Jeszcze nie, ale... -Będziesz przewodniczącym.

Herman zagłosuje za wyrzuceniem.

Liczyłem na to, że przechyli szalę na naszą korzyść.

Nie mogą wyrzucić Jean-Pierre'a.

Dzwoniła twoja siostra.

Mówiłem jej, że nic nie mogę zrobić.

Nie chodziło o Jean-Pierre'a.

Chciała wiedzieć, co planujemy na naszą dziesiątą rocznicę.

-Co? -Myślisz, że ona wie?

Ostatnio, jak ich widzieliśmy, miała nadzieję, że jesteś w ciąży.

Sama nie wiem.

U rzeźnika tylko się plotkuje. Nie mamy dzieci, a ja mam 36 lat.

Jeanne, nikt się nigdy nie dowie.

Wiele małżeństw nie ma dzieci.

Myślisz, że moja siostra nagle zorientowała się, że my nigdy...

-Proszę cię. -My nigdy...

Daj spokój.

Możesz udawać małżeństwo, ale nie możesz powiedzieć „seks”?

„Seks”.

Przestań.

Jesteś najsłodszym kawalerem, jakiego znam.

Konkurs regionalny.

Jeden nauczyciel i jego najlepszy uczeń.

Ciekawe, kogo sam bym wybrał. Z roku na rok są coraz gorsi.

-Pani Bellanger. -Nieprawda.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałem dobrego ucznia.

Brali państwo już udział?

Nie, nigdy.

Jest pani nauczycielką kontraktową?

Tak, to moja pierwsza praca. A pan?

Jestem prawdziwym nauczycielem z pełną akredytacją Ministerstwa Edukacji.

To dobra inicjatywa, zatrudniać takich jak pani.

Co można zrobić? W końcu brakuje prawdziwych nauczycieli.

Nauczyciele języków i tak nie mogą brać udziału.

Słyszałem, że w tym roku włączyli łacinę i filozofię.

Filozofia to język?

Dla mnie to język obcy.

Co to za konkurs?

Dla nauczyciela i wybranego przez niego ucznia ze starszych klas.

Łacina to jedna z kategorii?

I filozofia! Marcelin będzie zadowolony.

Ja znów muszę odpuścić.

Miałam rację. Mam ogromnego siniaka na udzie.

A jeśli spotkam dziś miłość mojego życia?

Jak Tonheston.

Zobaczę go, potem on mnie, zakochamy się w sobie.

A potem zobaczy mojego siniaka.

Nie wiem, o kim mówisz.

O Tonhestonie. Poważnie?

Charles Tonheston. Ben Hur, Dotyk zła?

-Ach, Charlton Heston! -Tak.

-Nazywa się Charlton, nie Charles. -Naprawdę?

Zanim pokażesz mu udo, lepiej naucz się jego imienia.

O nie!

W porządku?

Zapytaj mnie po komisji.

Będzie dobrze. Zobaczysz.

Trzymamy kciuki, Jean-Pierre. Powodzenia!

Ile lat ma nauczycielka angielskiego?

Nie jest taka młoda. Powiedziałbym, że 25.

-Didier? -Nie obchodzi mnie wiek Couret.

-Nie możesz jej znaleźć? -Nie.

Nic tu nie ma o Maratonie.

Annick pewnie już ją zna.

Czemu tak mówisz?

Ona zawsze wszystko wie.

Wcześniej się pomyliła.

Czemu tego chcesz?

Jesteś już na liście wyróżnionych.

Spójrz na nich.

W szkole jestem nikim,

będę za to rządził w klasie.

Jesteś najlepszy z łaciny, matematyki i filozofii. Nie mogą cię wyrzucić.

W porządku?

Zaraz zwymiotuję.

Chłopcy mają szatnię,

a my dostajemy toaletę nauczycieli.

-Mój brat mnie nienawidzi. -Przestań.

Wcześniej też tak było. Zawsze mnie odpycha.

Bracia nie nienawidzą swoich sióstr.

Po prostu masz szczęście.

Co? Mój brat jest w Algierii. Nawet na święta go nie zobaczę.

-Dlaczego oni tam zostali? -To nasz dom.

Wszyscy Francuzi mieli wrócić w zeszłym roku.

Nie, wielu z nas zostało.

W Algierze, w Oranie, wszędzie.

Rodzice mają tam pracę. Mój brat jest strażakiem.

Nawet nie znamy Francji. Po co mielibyśmy tu być?

A co z twoją ciotką?

Ona już nie wierzy w Algierię.

Zdobędę dyplom i certyfikat nauczyciela,

a potem wrócę pracować do Algieru.

Przestań zwracać na niego uwagę.

Jest żółto-zielony z fioletowymi plamami. Obrzydlistwo.

Nikt go nie zobaczy.

Wszyscy go zobaczą. Te spodenki!

Świetnie, wszyscy mają granatowe.

Może stanę bokiem.

Właściwie chyba nie ma takiej potrzeby.

Nie, proszę! Za pięć minut staję przed komisją dyscyplinarną.

Jaka szkoda! Nieobecny jest zawsze winny.

Descamps?

Descamps! Nie rób tego! Cholera!

Descamps, nie rób tego!

Descamps!

Uwaga na palce. Najpierw rozgrzewka.

Pamiętajcie o precyzyjnych ruchach.

Dobrze. Świetnie.

Jeśli chcesz zostać, stań z boku.

Dziękuję.

Panowie, zaczynamy grę.

Dwie drużyny na boisku.

Proszę pana!

No tak, racja.

Dziewczęta.

Oni grają w piłkę ręczną, a my mamy robić to?

Nie!

Teraz brakuje już tylko sprawcy.

Jeśli nie mają państwo nic przeciwko, skoro nie mogę głosować,

chciałbym wygłosić tylko kilka uwag.

Zanim przyjdzie Jean-Pierre.

-Proszę. -Dobrze.

Jean-Pierre jest pracowitym uczniem.

Dalej!

Bardziej precyzyjnie!

Dalej!

Podaj piłkę, graj drużynowo!

Ruszać się, tak!

Dobra robota! Włączcie się do gry.

Dalej.

Tak, dawajcie.

Ruszać się, dalej.

Nic ci nie jest?

Nawet z WF-u jest dobra.

Niezłe przejęcie, dobrze.

To sekretna córka Marilyn Monroe.

Przysięgam. Nie jest taka jak my.

Widziałaś jej skórę? Jest perfekcyjna.

Prosto z Hollywood.

Twój brat cię szuka.

Dalej, gramy.

Musisz mi znaleźć marynarkę.

Co? Mam spytać wujka Paula?

Jest już na posiedzeniu.

Annick, nie ruszaj się. Zaraz wrócę.

-Ale... -Zapytaj swoich kolegów.

Po prostu zrób coś! To twoja wina.

Już jestem spóźniony.

Możesz mnie kryć?

Pomyśl życzenie.

Rzęsa. Przyniesie ci szczęście.

Cześć.

Ja... To nie jest...

Mój brat potrzebuje marynarki.

Nie widziałeś mnie tu. Zamknij oczy.

-Wezmę marynarkę tego idioty Dupina. -Nie.

-Odniosę ją później. -Nie.

Niczego nie ukradniesz.

Doniesiesz na mnie?

Weź moją.

Jeśli komuś zginą ciuchy, pomyślą, że to ja.

Nadal mogę na ciebie donieść.

Proszę.

Dziękuję.

Chciałbym jeszcze dodać, że żaden uczeń nigdy nie został wyrzucony

bez ostrzeżenia i uprzedniego zawieszenia.

Jean-Pierre nie otrzymał ostrzeżenia.

Nigdy też nie zdarzyło się, by uczeń nie stawił się przed komisją.

Pan wybaczy. Byłem gotowy dać pana siostrzeńcowi drugą szansę,

ale fakt, że się tu nie stawił...

Jestem gotów głosować.

Nie zostanę tu dłużej, by rozmawiać o kimś, kogo to nie obchodzi.

Proszę pana.

Panie Magnan.

-W końcu się pan pojawił. -Przepraszam.

Skończyliśmy już.

Nie, proszę. Ktoś zamknął mnie w toalecie.

Twarde prawo, ale prawo.

Ukarzcie mnie za uderzenie Descampsa. Jestem za to odpowiedzialny.

-Jesteś z tego dumny? -Nie, ale...

Temu jestem winny. Dzisiejszemu spóźnieniu - nie.

Naprawdę rozumiem powagę mojego uczynku.

Wiem, że moja przyszłość zależy od państwa decyzji...

Doskonale to rozumiem.

Dobrze.

Czas na zmianę, panowie. Chodźcie!

Dobra robota, Pichon.

Gdzie są moje okulary?

-Nie wiem. -Położyłem je tutaj.

Zawsze siedzisz tak prosto.

Tak.

-Matka cię tego nauczyła? -Nie.

Dobrze. Gramy.

Byłaś kiedyś w Hollywood?

Rodzice zawsze kazali mi bronić siostry.

Tak mnie wychowano.

Nie spodziewałem się, że będę musiał bronić jej tutaj.

Zareagowałem instynktownie. Myślałem, że to mój obowiązek.

-Popełniłem błąd. -Mało powiedziane.

Jeśli chodzi o konsekwencje...

Bardzo mi przykro.

Nie chciałem zrobić Descampsowi krzywdy.

Chciałem tylko pomóc siostrze.

Niestety nie mogę cofnąć się w czasie.

Nigdy nie sprawiałem kłopotów...

Zawsze przestrzegam zasad i ciężko pracuję.

Naprawdę ciężko pracuję, by zdobyć dyplom.

Jeśli dadzą mi państwo drugą szansę,

nie pożałujecie tego, przysięgam.

Dziękuję.

Dobra, zaczekaj tutaj. Dyrektor zawoła cię, jak będą gotowi.

Dobrze mi poszło, prawda?

-Zrób to, uderz go! -Uderz go!

Przestańcie!

To tylko żarty, proszę pani.

To ma być zabawne?

Nie rozumiem. Zostawiłem je na ławce.

Nic nie widzę.

Zobaczymy się później.

Descamps!

-Oddaj mu okulary. -Masz problem, grubasku?

Przestań go gnębić.

Grozisz mi?

Co będę z tego miał?

Chcesz być przewodniczącym?

Czemu nigdy z nami nie rozmawia?

Tak zachowują się gwiazdy.

Mówi, że nie była w Hollywood. Ale kto wie?

-Słuchasz mnie? -Tak.

Posiedzenie może potrwać. Nie martw się.

Ćwiczyłaś wcześniej na linie?

Nie, dlaczego?

Tak tylko pytam. Nieważne.

Annick!

Po prostu idź z nią porozmawiać.

-Czego chcesz? -Możemy porozmawiać?

Myślisz, że się oświadczy?

Chcę ci powiedzieć, że Descamps będzie przewodniczącym.

Czekaj, co?

Cały czas czepia się Applebauma, więc zawarliśmy umowę.

Dam mu datę, a on zostawi mojego kumpla w spokoju.

Naprawdę myślisz, że to zrobi?

Właśnie oddałeś całą władzę palantowi.

Ty jej nie chciałaś.

-Oddałam ją tobie. -A ja ją wykorzystałem.

Jako przywódca postanowiłem, że on będzie przywódcą.

Komisja podjęła decyzję.

Zostałeś wyrzucony.

Lagarrigue? Chodź tu.

Ci, którzy nie opanują łaciny,

nie zapanują nad swoim umysłem.

Wbij to sobie do głowy.

Twój jest pusty, więc powinno być dobrze.

-Panie Douillard? -Idź już.

Czy wie pan, że konkurs regionalny obejmuje teraz nowe przedmioty?

Naprawdę?

-Łacinę? -Tak.

A więc...

kto zasłużył na to, by być przewodniczącym?

Panie Felbec.

Znalazł pan datę bitwy pod Maratonem?

Piąty wiek p.n.e.

Zgadza się.

Ale gdybym zapytała o bitwę pod Verdun, odpowiedziałby pan „XX wiek”?

Panie Descamps, może panu pójdzie lepiej.

490 p.n.e.

Gratulacje, Descamps. Jestem pod wrażeniem.

Gdzie znalazłeś tę datę?

W naszej książce.

Naprawdę?

Dziwne. Wojny perskie nie są częścią programu nauczania.

Może to była inna książka. Zapomniałem.

Tak szybko?

Jeśli już zapomniałeś coś, co stało się dzisiaj,

jak zapamiętasz cokolwiek, by skończyć szkołę?

Ja zdradziłem mu datę.

Słucham, Pichon.

Data 490 p.n.e. jest w podręczniku o Starożytnej Grecji.

A wiem to,

ponieważ...

Czytałem o tym.

Dlaczego dałeś odpowiedź Descampsowi?

Nie byłem pewien, czy bym sobie poradził.

W roli przewodniczącego.

Są gorsze wady niż pokora.

Niektórzy uczniowie, chłopcy i dziewczęta, powinni o tym pamiętać.

Pichon, zostaniesz nowym przewodniczącym.

-Didier, czekaj! -Żebyś mógł mnie przeprosić?

-Przecież nie znalazłeś daty. -A ty znalazłeś?

Annick mi ją podała.

Nie chcesz być przewodniczącym.

-To skomplikowane. -Nieprawda.

Annick cię wykorzystuje. A ty jej słuchasz, bo...

Bo co? Myślisz, że się z nią ożenisz?

Nie.

Pa!

Co masz na oczach?

To makijaż?

Myślisz, że gdzie jesteś? Na prywatce?

Jesteś w liceum, młoda damo.

Myślisz, że przyzwoite dziewczyny malują tak oczy?

Chcesz zwrócić na siebie uwagę?

Chcesz, by chłopcy na ciebie patrzyli?

Proszę! Teraz jesteś zadowolona?

Chłopcy cię zauważyli.

Wiesz, jak kończą takie dziewczęta jak ty?

Pani Giraud...

Proszę zważyć na to, co zamierza pani powiedzieć.

Nie ma pani podstaw, by dawać mi lekcje z przyzwoitości.

Panowie, rozejść się.

Chodźmy umyć ci twarz.

Zobaczymy, co zostanie z tego makijażu.

Trzy głosy przeciwko dwóm?

Douillard, Herman, Giraud.

Wywalą go.

Nie możemy złożyć apelacji?

Niestety nie.

Ale rodzice nie pozwolą mi tu zostać.

Paul!

Jean-Pierre może zostać.

Pan Douillard zmienił zdanie. Są w gabinecie dyrektora.

Skąd wiesz, że Douillard zmienił zdanie?

Myślę, że to miało coś wspólnego z łaciną na regionalnym konkursie

i jakąś nagrodą, którą może wygrać ze swoim najlepszym uczniem.

Tam jest.

Zawieszenie na osiem dni i ostrzeżenie.

Nie znam ucznia, który by się z tego ucieszył.

Nie wyrzucą mnie.

Dzięki twojej ciotce.

Bardzo się cieszę.

Szczególnie dla Michèle, bo była niewinna.

Ale nie podoba mi się, że zraniłeś kolegę.

Pani Giraud nie jest zadowolona, trudno.

Jeśli łacina ma całkiem zniknąć, to przynajmniej coś wygram, póki mogę.

Choćby z uczniem, który wydłubał drugiemu oko!

Szczęście sprzyja odważnym.

Pani Giraud się z tym pogodzi.

A Magnan to dobry uczeń. Szkoda by było go stracić.

Siostrzeniec pana Bellangera?

Tak. Nie skończyło się to tak źle.

Dostał ostrzeżenie i został zawieszony na osiem dni.

Plus dodatkowa praca z łaciny w ramach przygotowań do konkursu.

Wolałaby pani inny rezultat?

Nie mam tu nic do gadania. Jestem tylko nauczycielką kontraktową.

Pani Couret, pan Bellanger panią wzywa.

Wejść.

-Wzywał mnie pan? -Tak.

Jakiś problem z moim kontraktem? Jestem zbyt niedoświadczona?

Za młoda? Zbyt zamężna? Zbyt mało rozwiedziona? Zbyt niemoralna?

Nie, źle to pani zrozumiała.

Oczywiście. Wygląda na to, że nic nie rozumiem!

Chciałem zapytać, czy woli pani gotówkę, czy czek.

W pani sytuacji czek wpłynie na konto bankowe pani męża.

On może przelać pani pieniądze,

ale, w zależności od sytuacji, to może trochę potrwać.

Pomyślałem, że będzie pani łatwiej,

jeśli zapłacimy pani bezpośrednio.

Dlatego zapytałem.

Teoretycznie

kobiety mają prawo do zarządzania swoimi wynagrodzeniami od 1907,

-ale wiemy, że... -Dziękuję.

Gotówka byłaby o wiele łatwiejsza.

Dobrze. Tak właśnie zrobimy.

Co do dowcipu z figurkami z papieru...

To taki szkolny rytuał.

Robią to wszystkim nauczycielom.

To nic osobistego.

Pani Giraud należy do starego pokolenia stosującego ośle czapki,

kary cielesne, publiczne upokorzenia i tak dalej, czego osobiście nienawidzę.

Ale nie mogę się z nią nie zgodzić w obecności uczniów.

Gdyby miała pani wątpliwości,

to ona mi powiedziała o pani nazwisku.

Nic jej nie powiedziałem.

Wydaje się pani bardzo odważną kobietą.

Odzyskanie wolności dużo kosztuje.

Ale wiem, że odnajdzie się tu pani.

Choć to zajmie trochę czasu.

Myślałam, że mną pan gardzi.

Wręcz przeciwnie.

Panie Bellanger.

Mam wyprasować marynarkę Laubraca, zanim ją oddam?

Zapomniałam swetra.

Idź. Muszę jeszcze coś załatwić.

Świetna wiadomość o twoim bracie.

Daj znać, jeśli spotkasz pana Tonhestona.

Proszę, proszę... Laubrac!

To mój motorower.

I co z tego?

Dobrze, już dobrze.

Chodźcie, wynosimy się stąd.

Nic tu po nas.

Muszę uprasować ci tę marynarkę.

-Tylko ostrzeżenie. -To niesprawiedliwe.

Gisèle!

-Jak się masz, skarbie? -Dobrze.

Odrobię tu pracę domową. A potem zrobię kolację na górze.

Dobrze.

W czasie wojny spała z tyloma mężczyznami,

że mówili, że jest jak dobrze naoliwiona maszyna.

Cześć, Jean-Pierre.

Słyszałam, że dobrze poszło ci przed komisją.

Mówiłam, że rzęsa przyniesie ci szczęście.

-Jestem Simone. Koleżanka Michèle. -Wiem, kim jesteś.

Dostałem ostrzeżenie.

Super. Już się martwiłam.

Nic nie mówiłeś.

Michèle też bardzo ulżyło.

Naprawdę się o ciebie martwiła. Cały dzień była rozkojarzona.

A Descamps celowo wrócił właśnie dzisiaj.

W każdym razie...

Na szczęście wszystko dobrze się skończyło.

Napisy: Anna Kurzajczyk

Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska