Original subtitles

1 WRZEŚNIA 1963

Chodziłem do szkoły dla chłopców.

Nauka z dziewczętami stworzyłaby nową, szkodliwą dla edukacji

dynamikę. Z dziewczętami w tej samej szkole

chłopcy zachowywaliby się kulturalniej.

Dziewczęta chciałyby być bardziej wyrafinowane.

Wolę szkołę dla dziewcząt. Szkoły koedukacyjne nie są tak dobre.

Nie wierzę w mieszanie chłopców i dziewcząt.

Gérard! Mamy klientów.

Połóż to tam.

Kiedy wrócisz?

Tak jak Jean-Pierre. Jak tylko będę mogła.

Co za przystojniak!

Oto młody człowiek, który wkrótce skończy szkołę.

Pracuję nad tym.

Gotowa?

Trzymaj się brata.

Nie martw się.

I nie wychylaj się.

Miłego dnia, dzieci!

Twoi znajomi są mili?

Nie rozmawiaj z nimi.

Rodzice pozwolili ci iść do tej szkoły,

ale od teraz nie jesteś moją siostrą.

-Jean-Pierre... -Nie znamy się.

Wolałabym iść do szkoły dla dziewcząt.

Nie potrzebujesz szkoły, żeby pracować u rzeźnika.

SZKOŁA WOLTERA

Przepraszam.

Oto on!

Wielki dzień! Nadchodzą dziewczyny!

Więc to na serio?

Przyjdą dziś dziewczyny?

-Na serio? -Tak!

Zdecydowano o tym latem. Szaleństwo.

Jesteśmy pierwsi.

-Ile? -Myślisz, że będą ładne?

Miło cię widzieć.

-Co tam? -Jakie długie włosy.

Jasne, Angielki je uwielbiają.

Ile będzie dziewczyn?

Chyba jedenaście. Wszystkie w 10. klasie.

Będzie się działo!

Panie Bellanger, 38 uczniów na klasę. Wyobraża pan sobie?

Wiem, że to dużo.

To nie jest dużo, to za dużo!

Klasy wszędzie są przepełnione!

Więc wszystkie dziewczęta we Francji muszą iść teraz do liceum?

Paul!

Przedstawiam panią Couret, nową nauczycielkę angielskiego.

Pan Douillard uczy łaciny,

a pan Bellanger jest wicedyrektorem.

-Dzień dobry. -Miło mi.

W mojej klasie są cztery dziewczęta.

Muszą skończyć jakąś szkołę.

Chłopcy też chcą skończyć szkołę!

Dziewczęta będą ich rozpraszać.

No dobrze, bierzmy się do pracy.

Proszę oprowadzić panią Couret.

Tak, oczywiście.

Nie można rozmawiać z kimś, kto neguje zasady.

Jasne...

Więc to pan jest tym słynnym groźnym wicedyrektorem.

Takich się nie zapomina.

Pamiętam moją wicedyrektorkę z liceum.

Nikt nie odważył się na wybryki. Była bardzo surowa.

Wiesz, jak się nazywała?

-Jak? -Pani Twarda.

Naprawdę! Przepraszam.

Przepraszam.

Wszędzie zostawiam swoje rzeczy i zapominam, gdzie są!

Głupie...

Moja żona jest pielęgniarką.

Rozumiem.

Jest szkolną pielęgniarką.

-Przedstawię panią. -Chętnie.

Panowie. Zapraszam!

Dzień dobry.

Podobno są dobre z filozofii...

I historii...

I z języków.

Ciekawe, czy z martwych języków też.

Myślisz, że mają już piersi?

Jest! Pierwsza właśnie przyszła.

Zaczynamy.

Jest tylko ona.

-To córka rzeźnika. -Jesteśmy sąsiadami.

To idź z nią pogadać.

Wygląda na miłą.

Ewa też tak wyglądała.

-Biedaczka. -Nikt jej do tego nie zmuszał.

Nowa dziewczyna jest niezła.

Całkiem ładna.

Biedna dziewczyna!

Będą się tak na siebie gapić?

Mam nadzieję, że chłopcy je powitają.

Oby nie zaszły w ciążę przed Bożym Narodzeniem.

Tylko żartuję.

Przepraszam. Nie powinnam była tego mówić.

DZIESIĄTA KLASA, GRUPA 1 WYCHOWAWCA: PANI GIRAUD

Nie ma nas nawet 20.

Myślałam, że jestem jedyna.

Czekałam, aż wejdziesz.

-Jestem Simone. -Michèle.

Wszyscy się na nas gapią.

To prawda.

Jak wakacje, Dupin?

Nieważne. Teraz każdy dzień jest jak wakacje.

Czy to Pichon?

Hej, Prosiaczku, chodź się przywitać.

-Idź do koleżanek. -Pichon!

Hej, Pichon.

Wolałbym iść do innej szkoły.

Nie powinno ich tu być.

Nie powinno.

Masz fartuszek?

-W torbie. -Ja też.

Nie włożę go, jeśli mi nie każą.

Masz obcasy?

Mama nic nie mówiła.

Oby nauczyciele też nie zwrócili uwagi.

Jesteśmy w tej samej klasie?

-Nie wiem. -Sprawdźmy.

A co z dziewczynami?

Mam trzy siostry, a potrafię czytać.

Postradał rozum.

Znasz pozostałe dziewczyny?

Trzy były w mojej klasie, ale nie przyjaźniłyśmy się.

-Byłaś u urszulanek? -Mieszkałam w Algierze.

Przyjechałam miesiąc temu. Nikogo tu nie znam.

Idzie jakiś chłopak. Nie ruszaj się.

O nie.

Jakiś problem?

Moim wychowawcą jest Sinobroda.

No nie wierzę.

Prosiak pierwszy z nimi gada.

Nie martw się. Nie sądzę, żebyś...

Mnie tam nie interesują.

Znasz ją?

Tak... mają piersi.

Koledzy, zaczynamy imprezę.

Proszę, Paul.

Witamy w Liceum im. Woltera.

Następne trzy lata zadecydują o reszcie waszego życia.

Za 40 lat nadal będziecie pamiętali niektórych nauczycieli.

Wasze eseje z filozofii na zawsze wyryją się wam w pamięci.

Przyjaźnie, które nawiążecie w tej szkole,

przetrwają całe życie.

Zanim wypuszczę was do wychowawców,

przypominam, że w tym roku witamy w szkole dziewczęta.

Panowie, oczekuję, że...

będziecie tak uprzejmi, pełni szacunku,

wielkoduszni i pełni godności, jak wiem, że potraficie...

o ile wam się chce.

Uśmiecha się, ale nie wygląda na zrelaksowanego.

Bellanger? Nie ma szans.

Chciał zostać księdzem.

Powodzenia!

Pięć lat w seminarium. A teraz będą u nas dziewczęta...

Wzywam uczniów 10. klas, pierwsza grupa.

-Czy to Sinobroda? -Applebaum, Daniel...

Myślałam, że to mężczyzna.

Myślałam, że Sinobroda ma brodę.

Belkacem, Ahmed...

Dzień dobry.

Patrz, Pichon zaraz narobi w gacie.

Jestem pani Giraud, wasza wychowawczyni.

Jak się nazywasz, panienko?

Annick Sabiani.

Co ty wyprawiasz?

Myślisz, że możesz siedzieć obok chłopca?

Zbierz swoje rzeczy.

Nie. Ty.

-Wstań i usiądź z tyłu. -Ale stamtąd nic nie widzę.

Do tyłu, natychmiast.

Masz pecha, Prosiaczku.

Cisza! Jak mówiłam...

Pani Giraud,

z „D” jak „dyscyplina”.

Słyszałaś moją przemowę? Znowu się jąkam.

Nie jąkałeś się od lat.

Cholerny karnisz...

Dziewczęta będą mogły się ukryć przed ciekawskimi chorymi chłopcami.

Chyba, że to chłopcy będą chcieli się ukryć.

Dyrektor wie,

że nie pochwalasz jego genialnego pomysłu?

-Tu pan jest. -Proszę pana.

Kto mi powie, co to znaczy?

Napisał „domum deducunt”?

I co? Nikt?

-Tak? -Koleżanka podniosła rękę.

Rzeczywiście. Więc?

„Rzymianie witają Horacego

„z radością gratulując mu,

„i odprowadzają go do domu”.

Rzymianie „wiwatują” na cześć Horacego.

Potrafisz odmienić czasownik „ovare”?

W trybie łączącym...

Daj mi to.

Dawaj.

-To ma być zabawne? -To nie ja.

Kto jest odpowiedzialny za to arcydzieło?

Jak się nazywasz?

-To nie ja. -„To nie ja”.

Wszyscy winowajcy mają to samo imię.

Pewnie są spokrewnieni.

-Dobrze, panie To Nie Ja... -Nazywam się Laubrac.

Dobrze, Laubrac.

Jesteś z tej rodziny zastępczej?

Sierota próbuje skończyć szkołę? Jakie to zabawne.

Opieka społeczna nie uczy dyscypliny?

Bękart nie będzie zakłócał mi lekcji. Wynocha.

Ale on nic nie zrobił!

W szkole dla dziewcząt

nie uczą podnosić ręki do góry?

A może myślisz, że więcej ci wolno, bo twój wujek jest wicedyrektorem?

Zabierz swojego nowego kolegę do gabinetu wujka.

Ty też trafisz do kozy.

Co za palant!

Nie powinnaś była tego robić.

Mógłbyś po prostu podziękować.

Nie prosiłem cię o pomoc.

Przepraszam.

Wiem, ile panu zawdzięczam.

Michèle,

zaczekaj na zewnątrz.

Usiądź.

Musisz być od nich mądrzejszy.

Nie dam sobie rady.

To nie jest mój świat.

Uwierzył pan we mnie, ale to był błąd.

Nie popełniam błędów.

Przynajmniej nie z moimi uczniami.

Mógłbym ci powiedzieć, że możesz być jak inni,

ale to nieprawda.

To niesprawiedliwe, ale tak już jest.

Widziałem za to twoje oceny. Wiem, że dasz sobie radę.

Musisz mi zaufać. Musisz mi uwierzyć.

Ta szkoła to twoja szansa.

Nie poddawaj się!

Wierzę w ciebie.

W czwartek masz kozę.

Michèle...

Nauczyciele nie są zadowoleni z obecności dziewcząt.

I ze wszystkiego, co za tym idzie.

Udowadniasz, że mają rację, wychylając się pierwszego dnia.

-Ale chciałam... -Żadnych „ale”.

To i tak jest wystarczająco trudne.

Więc chciałbym móc zaufać mojej siostrzenicy.

Nie chcę więcej problemów.

Proszę.

Michèle.

Co się stało?

Widziałem cię na korytarzu.

Wyrzucili cię z klasy?

Dlaczego w ogóle ze mną rozmawiasz?

Uważaj, Michèle.

I zakryj się czymś.

W porządku? Wujek nie był dla ciebie zbyt surowy?

Był. Wygląda na to, że nauczyciele nas tu nie chcą.

Nauczyciele może nie, ale chłopcy tak nie myślą.

Nie widzisz, jak na nas patrzą? Większość jest zadowolona.

Naprawdę? Chyba nie w naszej klasie.

Są strasznie dziecinni.

Mówię o ostatnich klasach. Przepraszam, muszę już iść.

Przepraszam!

To toaleta chłopaków. Widziałam...

-Co to miało być? -Przepraszam!

Toaleta nauczycieli, naprawdę? On tak na poważnie?

Możemy ograniczyć dostęp do toalet na jednym piętrze,

ale jest ich tylko 11.

Nikt nie pomyślał o toaletach.

Francja widziała już gorsze rzeczy.

Tylko nie toaleta nauczycieli!

Nie możemy ograniczyć dostępu do toalet na całym piętrze dla 11 dziewcząt!

Nie. Zrobimy tak, jak pan mówi.

Otchłań przyzywa otchłań.

Zawsze znajdzie pan rozwiązanie.

Nie jesteśmy gotowi.

Widziałeś ten zgrabny tyłeczek?

Mógł pan zapytać mnie o zdanie.

Obecność dziewcząt to absurd.

To tylko dziewczyny!

A nie materiały wybuchowe.

-Ogromne! -Wyobraź sobie, jak zareagują uczniowie.

To szkoła, a nie zagroda.

To tylko dziewczęta.

Znowu się jąkam.

To nie materiały wybuchowe.

Chłopcy też chcą skończyć szkołę.

Czy nauczyciel łaciny zwraca na was uwagę?

Ignoruje nas.

Jesteś siostrzenicą wicedyrektora?

-Tak. -To może się przydać.

Przepraszam, Annick.

-Chcesz mój talerz? -Ten debil powinien dać jej swój.

Siostrzenica wicedyrektora ma problem?

Co powiedziałaś wujkowi?

„Laubrac jest niewinny. To Descamps jest tym złym”.

„Siostrzenica wicedyrektora i bękart”. Nowa historia miłosna.

A może powiesz, co napisałeś na tej kartce?

To był rysunek.

Pokażę ci.

To portret.

Przypomina ci to kogoś?

Cisza, panowie!

-Uważaj. -Spokojnie.

Sprawdź, czy idą.

-Ten koleś się na ciebie gapi. -Idą.

Dobra jesteś z angielskiego?

Nie słuchasz mnie. Był bardzo przystojny.

Wyglądał jak Alain Delon.

Alain Delon?

Gdyby prawdziwy Alain Delon...

Przypilnuj ich.

Wysuszymy ci sukienkę u pielęgniarki. Nic się nie stało.

Magnan!

-Co za głupek! -Chcesz zobaczyć moje cycki?

Co ty wyprawiasz?

-Kto to jest? -Patrz!

-Przestań! -Puść mnie!

Przestańcie!

Wracajcie na miejsca!

Moje oko!

-Pokaż. -Moje oko!

-Nic nie widzę! -Nie dotykaj go!

-Pani Bellanger, doszło do incydentu. -Michèle!

Ma pani jakieś zapasowe ubrania?

-Muszę... -Zajmę się tym.

Możesz wstać?

Pokaż.

Pichon, idź po pielęgniarkę!

Ma szkło w oku.

Ostrożnie.

Dostał w oko!

Zabierzemy cię do szpitala.

Wracać do swoich klas!

-Już nie żyjesz! -Dupin, na miejsce.

Zajmę się nim.

Jean-Pierre, do mnie.

Laubrac, krwawisz. Do pielęgniarki.

Podnieście te krzesła.

Ty, zetrzyj to. A ty to posprzątaj!

Reszta na swoje miejsca!

W ciszy!

Proszę, pani Couret.

Wdałeś się w bójkę?

To nie ja.

To nigdy nie ty.

Jeanne zabrała go do szpitala.

Nie pytałem cię o zdanie.

To była pomyłka.

Chciałem stworzyć nowoczesną szkołę.

Nikt nie mógł przewidzieć czegoś takiego.

Ta nowa szkoła będzie koedukacyjna.

Może otworzą, jak dziewczyny będą w ostatniej klasie.

Teraz będą musiały przenieść się do innej szkoły.

Paul?

Panie Bellanger, jakieś wieści o chłopcu?

Mówią, że straci oko. Moja żona nadal z nim jest.

Proszę nie zostawiać klasy bez nadzoru.

To moje wymówienie.

To nie jest konieczne.

Potrzebujemy nauczycieli.

Dziewczyny będą musiały się przenieść?

Trzeba było ich nie przyjmować.

Ale były tu już, zanim popełniłam błąd.

Czy to prawda?

Jesteś z rodziny zastępczej.

Same kłopoty, co?

Douillard tak uważa.

A ty?

Nadal krwawisz?

Wracaj do klasy.

-Przepraszam... -Wiem, co się stało. Nic ci nie jest?

Przykro mi, że do tego doszło.

Staram się trzymać z dala od kłopotów.

Zadzwonię do twojej matki, idź do domu.

Nie.

Nic mi nie jest.

Wrócę do klasy.

-Michèle... -Nie boję się ich.

Udowodnię, że możesz mi ufać.

Wejść.

Przepraszam. Mogę wrócić na miejsce?

Tak.

-Ma na sobie spodnie. -Ubrała się jak chłopak.

To jakiś absurd.

Powinna była włożyć fartuszek.

Pani Couret.

Panna Sabiani, tak?

Będziemy musiały opuścić szkołę?

Będziecie chodzić do szkoły dla dziewcząt.

W La Rochelle?

Gdyby matkę było stać na Notre Dame,

to bym tam była.

Mogę chodzić tu albo nigdzie.

A byłabym najlepsza w klasie.

Dlaczego inni mogą skończyć tę szkołę, a ja nie?

Jest ładna, jakoś sobie poradzi.

Stanę przed komisją dyscyplinarną?

-Wejdź. -Zostanę wydalony?

Jestem prymusem. Nigdy nie miałem kłopotów.

Przez ciebie ktoś wylądował w szpitalu!

-Dlaczego to zrobiłeś? -Upokorzył ją!

Miałem pozwolić

na upokorzenie rodziny?

-Ona sobie poradzi. -Trafiła do jaskini lwa.

Więc chłopcy to lwy?

Gdyby jej tu nie było, nie doszłoby do tego.

Więc to jej wina?

Nie powinno jej tu być. Widziałeś.

W ten sposób wspierasz swoją siostrę?

Została upokorzona i to jej wina?

To ty oślepiłeś tego chłopca!

To ty powinieneś się zachowywać.

Następnym razem to będzie twoja miska?

A ktoś inny oślepi ciebie?

Musisz się zmienić!

Bo w życiu też mamy do czynienia z dziewczynami.

Chyba że zostaniesz pustelnikiem...

Albo pójdę do seminarium?

Ta nowa szkoła będzie koedukacyjna.

Otworzą, jak będą w ostatniej klasie.

Nie boję się ich. Udowodnię, że możesz mi ufać.

Trzeba było ich nie przyjmować.

Ale były tu już, zanim popełniłam błąd.

Wolter musi pozostać koedukacyjne.

Mówi pan poważnie?

Właśnie wyjaśniałem pani Couret, która chce odejść,

dlaczego dziewczęta muszą się przenieść.

Mamy obowiązek wobec uczniów.

Dziewczyny już tu są. Przyjęliśmy je, musimy je zatrzymać.

I trwać w tym błędzie?

-Gdyby ich tu nie było... -Ale są.

Mówił pan, że nie jesteśmy gotowi.

A pan, że jestem najlepszym wicedyrektorem.

Musimy przemyśleć kilka rzeczy.

Potrzebna jest reorganizacja. Przygotujmy się na niemiłe niespodzianki.

Musimy to zrobić!

Zatrzymamy naszych uczniów.

Zostawiła te ubrania, więc je włożyłam.

Wrócić w takich ubraniach? Odważna jesteś.

Nie widziałam Descampsa. Wyrzucili go?

Nie wiesz?

Wiedziałem, że to zły pomysł.

Panno Sabiani, chciałam tylko powiedzieć...

-Dziewczętom pozwolono zostać. -Dziękuję.

Wracaj do domu.

Do jutra, pani Couret.

Do jutra, Pichon.

Jeden beztroski dzień, jedna beztroska chwila,

jak długo to potrwa? Może zadaje sobie pytanie:

„Gdzie będę za kilka lat?”.

Więc?

Lekarze mówią, że niedługo wróci do domu.

A Jean-Pierre?

Może zostać wyrzucony. Stanie przed komisją dyscyplinarną.

Słyszałam o twoim imponującym apelu.

Nie mogłem zgodzić się z Sinobrodą.

Wiedziałam, że zmienisz zdanie.

Zależy mi na moich uczniach.

Do wieczora.

Dziękuję za wcześniej.

Dobra robota. Dziękuję za dziewczęta.

To tylko moja praca.

Jasne.

Mam nadzieję, że pani nauczy się wykonywać swoją.

Wiesz, co zrobiłaś?

-To był zły pomysł. -Nic nie zrobiłam!

A jeśli go wyrzucą?

-Może wujek Paul mógłby... -Nie mieszaj go w to.

Jeśli wyrzucą go z twojego powodu,

nie wrócisz już do tej szkoły.

-Widziałeś moje czerwone kolczyki? -Tak.

Tutaj.

-Kawy? -Tak, poproszę.

Idziesz zobaczyć Felliniego?

Nie wiem. Denise wybrała film.

Co?

Lubiłem Olivię.

Olivia za dużo gadała.

Miała więcej do stracenia niż ty. Była mężatką z dwójką dzieci.

Mam pracę. To też ważne.

I też jestem mężatką.

Powiedz jej, że zaraz przyjdę.

Widzisz? Jestem na czas!

-Dobry wieczór, Denise. -Cześć.

Wejdź!

Jeanne zaraz przyjdzie.

Chcesz kawy?

Jasne, dziękuję.

Już idę!

Nigdy nie przestajesz pracować?

Nigdy!

Denise zapomina o pacjentach, jak tylko kończy pracę.

To nieprawda.

-Chodźmy. -Do zobaczenia.

Bawcie się dobrze.

Jeanne!

Uważajcie na siebie.

Jasne.

Napisy: Anna Kurzajczyk

Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Grzegorz Niksiński