Original subtitles

WYSTĘPUJĄ

DOOM PATROL

SCENARIUSZ

REŻYSERIA

Dziewczyna jest sama.

Nie.

Dziewczyna jest mała.

Dziewczyna się trzęsie.

Oto jesteśmy.

W miejscu, w którym padło ziarno naszego przeznaczenia.

W którym zacząłem jako szept, a teraz jestem krzykiem.

I ty oddychasz moim światem.

To niesprawiedliwe!

Masz rację, dziecko.

To przeznaczenie.

Proszę...

Jesteś potężny.

Ale ja też.

Żyłeś w mojej głowie.

Nie chcę z tobą walczyć.

To przeznaczenie. Tak trzeba.

Zmieńmy to.

Nie dbam o przeznaczenie.

Kiedyś mnie chroniłeś.

I Manny'ego.

Byłeś moim przyjacielem.

Mogę nas tu trzymać.

Z dala od wszystkich i wszystkiego.

Tak długo,

aż znów zostaniemy przyjaciółmi.

Dopiero wtedy pozwolę nam wrócić do domu.

Więc jak będzie?

Żyjesz?

Tak.

Kurwa!

Jak się czujesz?

Zajebiście.

Idź!

W porządku?

Boże... Dorothy.

Kurwa.

Ojcze?

Ojcze!

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

Spróbuj otworzyć i zamknąć.

Nie dość, że zabił mi żonę i skłócił mnie z córką,

bo przegapiłem jej ślub,

to jeszcze zostawił mnie z tą gównianą dłonią!

Jeszcze raz.

Pewnie miała się rozwalić zaraz po jego śmierci.

Gratulacje, kutasie!

Wygrałeś!

Zmarł ze starości.

Ty nie.

Wygrałeś.

Łatwo ci mówić. Twoje gówno działa.

Moje jest gówniane.

Starał się.

Może mnie cmoknąć w dupę.

Grid, pełny skan ciała.

Powiedz, że naprawisz, co zjebał doktor zjeb.

Chcę dobrze działać, gdy rozwalę mu ten martwy ryj.

Grid nic tu nie widzi.

Jak to?

Uszkodzenie nie jest natury mechanicznej.

Skanuj jeszcze raz, bo to cały ja.

Nie cały.

Mózg mi się zjebał?

Nie wstydzę się fantazjowania o śmierci szefa.

Ale teraz

czuję, że nie powinienem.

Możesz czuć, lub nie, to, co teraz czujesz.

Lub nie.

Nasze stosunki z nim były...

złożone.

Nasza reakcja na jego śmierć nie będzie inna.

A ty jak się trzymasz?

Dziś mam próbę

i nie mogę jej zepsuć osobistym dramatem.

Dlatego przez ostatni tydzień

starałam się całkowicie zapanować nad smutkiem.

Grasz w sztuce, która upokarza ciebie

i wszystkich twoich znajomych.

Świetna odskocznia.

Wybacz, że otwarcie nie opłakuję śmiecia,

który zniszczył mi karierę, ciało i życie.

Cześć, Dorothy.

Skarbie.

Przygotować ci coś?

Może dużą miskę lodów?

Wiem, co robisz.

Odpowiedź nadal brzmi nie.

Nie pochowam taty, dopóki Jane się nie ocknie.

Powinna móc się pożegnać.

Jego ciało leży tam od tygodnia.

Zaczyna zalatywać, jak Louis B. Mayer

po uczcie z owoców morza.

Ktoś musi z nią porozmawiać.

Czy to nie wy się zaprzyjaźniałyście?

Właśnie.

Wobec ciebie jest obojętna, więc nie masz nic do stracenia.

Poza rękami, nogami

i co tam jeszcze wielka świeczka postanowi mi urwać.

W ogóle nie spałaś?

Zrobiliśmy kanapki...

Nie jestem głodna.

Zużyłam cały groszek.

I tak nikt go nie je.

Na Dannym między jego wizytami

mijały czasem dni,

tygodnie, a nawet miesiące.

Ale zawsze wracał.

Przywoził coś z podróży,

uśmiechał się i mówił:

stwórzmy wspomnienia.

One uspokajają.

Gdy mnie tu sprowadził,

żyłem tylko dzięki nim.

Dobre, złe -

nieważne.

Ale się w nich zatraciłem.

Na całe dekady.

I gdy w końcu się ocknąłem,

byłem zdumiony, jak wiele dla nich straciłem.

Przed tobą długie życie.

Nie zmarnuj go jak ja.

Jak zapomniałeś?

Tego chyba jeszcze nie rozgryzłem.

Ale możemy wspólnie ustalić, od czego zacząć.

Najdroższa Rito.

Jak często powtarzałem:

"Są na świecie tajemnice, na które trzeba uważać".

Misji tej poświęciłem życie.

A umierając,

muszę złożyć ten ciężar na twoich ramionach.

Powierzam ci więc sekret.

Liczę, że nie będziesz go potrzebować,

ale jeśli - tylko tobie mogę zaufać.

Życzę zdrowia, Niles.

PODZIEMIE

Kay?

Kay!

Kay!

Co to jest? Kay?

Kay!

Co ona ci zrobiła?

Posłuchaj.

Miranda nas okłamała.

Nie jest tym, za kogo się podaje.

Spełniłam twoją prośbę.

Wróciłam do domu.

Znalazłam twoją owieczkę.

Wszystko naprawię, obiecuję.

Jak zawsze.

Wszystko naprawię.

Obiecuję.

Na twój znak.

Wtedy zrozumiałam,

że mogę się zemścić na tych, którzy się ze mnie śmiali.

Nazywali dziwadłem, glutem,

panią Topnik.

Zapłacą za to.

Uduszą się pod ciężarem mego gniewu!

Ludzkości!

Pszczółki moje!

Pszczółki.

Przesuń się.

Nie wiem, co robić.

Czego on ode mnie chce?

Mam kontynuować jego dziedzictwo?

Zmienić całą tę historię? Nie!

Zrobił ze mnie zero,

a teraz mam być kimś innym?

Nie.

Nie mogę.

I nienawidzę go za to, że o to poprosił.

I siebie za tę nienawiść.

Bo go też kochałam.

I mu o tym nie powiedziałam.

A teraz już za późno.

Powiedziałam wszystko.

Pszczółki moje...

Pszczółki moje...

Pszczółki moje...

Kurwa, co jest?

To ty!

Kobieta Glut!

Vic?

Czy Niles przeprowadza jakiś eksperyment statyczny...?

Nie chciałem mówić ci tego przez telefon.

Lepiej by było, gdybym natrafił na jego ciało.

Przepraszam.

Ciężko uwierzyć, że ten dzień w końcu nastał.

I że dopiero teraz.

- Trzymasz się? - Nie wiem.

A ty?

Daję radę.

Serio?

Co mam powiedzieć?

Że miałeś rację?

Chciałem jej pomóc,

ale pogorszyłem tylko sprawę.

Bardzo staramy się zmienić tych, których kochamy.

Jeśli to cię pocieszy,

potrzebowałem całego życia, by zrozumieć, że to bezcelowe.

Wiem, że cierpisz.

Ale nie rób z tego wymówki, by się tutaj zaszyć.

I nie dlatego, że w korytarzu rozkłada się ciało...

Dzięki, tato.

Nie!

Jesteś w niebezpieczeństwie! Kay też!

Zabierz mnie na górę.

Kurwa.

Wszystko się jebie, a ja mam to naprawić?

Znów?

Sama?

Jak ktoś mógłby tego dokonać?

Nie możesz.

Nie jesteś Mirandą.

Znalazłam ją na dnie studni.

I wszystkie zamordowane osobowości.

Nie znalazłam tam tylko ciebie.

Tatusiu.

Nie ograniczaj się.

Nie jestem tatą ani Mirandą.

Nie jestem nawet osobowością.

Jestem infekcją tlącą się w Kay,

nim one się pojawiły.

Każda wątpliwością, lękiem, cierpieniem.

Jestem raną, która żyje dzięki drapaniu.

Dzień za dniem jej ból dodawał mi sił.

Aż przejęłam kontrolę.

Gdy odejdziesz, pozostanę tylko ja.

Żegnaj, Jane.

Problem z mózgiem...

Wolna ręka...

Cliff?

Mam prośbę.

Matko Boska, ja pierdolę!

Rozumiem, że to dość dziwne.

Jesteś, kurwa, duchem?

Jeśli każesz przynieść koło garncarskie...

Tak, jestem.

Na pewno bawi cię mój stan,

ale prawda jest taka,

że mój duch jest tu uwięziony,

bo ciało nie zostało odpowiednio pochowane.

Moje szczątki muszą zostać skremowane,

by dusza mogła ruszyć dalej.

Pomyślałem, że jeśli komuś sprawi przyjemność

spalenie mnie na popiół,

to właśnie tobie.

Pierdol się!

Myślisz, że pomogę ci żyć długo i szczęśliwie?

Nie gadaj ze mną, tylko ze swoją córką.

Ile razy ma się ze mną żegnać?

Tak będzie lepiej.

Pieprzenie.

Niszczyłeś życie nieznajomym dla własnej korzyści,

a gdy masz szansę naprawdę pożegnać się z córką,

nagle nie chodzi o ciebie? Pieprzenie!

Zapomniałem, że rozmawiam z ojcem roku.

Przynajmniej przyznaję się do błędów.

Ale ty pieprzysz!

Jak chcesz zostać zapamiętanym?

Gdy ostatnie resztki ciebie utlenią się w coś nierozpoznawalnego?

Jak ma cię wspominać twoje dziecko?

Ze wszystkimi moimi wadami.

W takim razie jesteś lepszym człowiekiem ode mnie.

Odebrałeś mi wszystko.

Potem została mi tylko nienawiść do ciebie.

Ale nawet ty odszedłeś. Więc co, kurwa, jeszcze?

A Clara?

Nie zasługuję, by być częścią jej życia.

Nie poddawaj się.

Stąpałem po tej przeklętej skale przez ponad sto lat

i zrozumiałem, że można się pozbierać prawie po wszystkim.

Czasem potrzebujemy tylko pomocy.

Dlatego przesłałem tę taśmę Clarze.

Co?

Liczyłem, że to pomoże wam się pogodzić.

Że znajdzie na niej

odpowiedzi na wiele pytań.

I że ten gest...

poprawi też nasze stosunki.

Nie ma w tym przeklętym wszechświecie gestu,

który mógłby tego dokonać.

Ale...

Dziękuję.

Rita, dzwoni reżyser.

Nim coś powiesz, wiedz, że nie będzie...

powtórki z tej próby.

Jestem zawodowcem.

Przyjdę, powiem swoją kwestię

i wrócę do domu.

To dobrze, bo obsada na tobie polega.

Mickey?

To nie Mickey, ty obwisła larwo!

Nie pokazuj więcej swojego sflaczałego ryja w Cloverton.

Jeśli mamy ruszyć dalej,

musimy zostawić najlepsze za sobą.

Halo?

Gdybyś potrzebował szerszej perspektywy,

polecam kosmos.

Byłem zdumiony, ile poświęciłem, by w tym trwać...

By w tym trwać.

Gdzie jesteś?

- Polecam kosmos. - Próbujesz...?

Kapitanie Trainor, boicie się?

Przestań.

Cholera!

O co chodzi?

Mam zapomnieć?

Dobra.

Dość rodzinnych dramatów.

Dość rozmyślań.

Koniec!

Zadowolony?

Co?

Nie.

Nie mogę.

Szef nie żyje.

Lina, której trzymałem się przez 60 lat, została przecięta.

I każda część mnie, łącznie z tobą,

mówi mi, że czas odejść.

Ale tu nie chodzi o nasze pragnienia.

Rita mnie potrzebuje.

Jeśli teraz od niej odlecę, po tym wszystkim...

Przykro mi, nie mogę.

Nie teraz.

KWATERA GŁÓWNA QUORUM

Czy już tego nie przerabialiśmy?

- Nie skończyłem. - Ani ja.

- Spotkała cię niesprawiedliwość. - Więc mi pomóż.

Nie możemy tego zrobić.

Masz swój kodeks, ja też.

Nie będę sobą, jeśli pozwolę ci wysadzić ten budynek.

I tyle?

Trafiam do więzienia,

a ludzie, którzy zatruli moje ciało

i płacili mi za robienie potworności, odchodzą wolni?

To nie fair.

Tak nie można.

Dlatego daję ci dwie minuty, nim zadzwonię na policję.

Nie chcesz trafić na moją listę.

Żegnaj, Roni.

Przepraszam.

Przepraszam.

Przepraszam.

Przepraszam.

Przepraszam.

Jane?

Przepraszam.

Dziękuję za Harry'ego.

Przepraszam.

Pomógł mi.

Tobie też może.

Nie naprawię tego.

Wszystko jest zepsute. Nie ma drogi wyjścia.

Znam inną.

Głupota. Słucham porady ducha.

- Clara, to ty? - Tata?

Nie rozłączaj się! Chciałem przeprosić.

Tym razem tego nie spierdolę...

Teraz nie mogę!

Dzwonię nie w porę?

Właśnie, kurwa, rodzę!

Przepraszam za tę kurwę.

Kurwa!

Zabieram tatę na północ, by spoczął obok mamy.

Szkoda, że śpisz

i nie możesz się z nim pożegnać.

Nie zawsze się zgadzaliście,

ale zależało mu na tobie.

I wiem, że wzajemnie.

Liczę, że wkrótce wydobrzejesz.

Wszyscy się o ciebie martwią.

Szczególnie Cliff.

Tak mi przykro, Jane.

Przepraszam, Laleczko.

Chciałabym to wszystko cofnąć.

Tym wylecę na powierzchnię?

Używałyśmy go przed zbudowaniem Podziemia.

To się nie uda.

Nic nie poradzisz.

Jestem prawdziwą główną.

Ty tylko mechanizmem przetrwania.

Samotnym.

Przerażonym.

Nie jest sama.

Słodkie dziecko.

Zapominasz, że...

kontroluję nie tylko twoje myśli,

ale i ciało.

Jane cię nie uratuje,

bo mogę cię zabić.

Nie wygrasz.

Pieprzenie.

Pieprzenie!

Jane?

Toż to nasz mały zabójca.

Nie jesteś Jane.

A ty małpą, na jaką wyglądasz.

Co z nią zrobiłaś?

Jane ma kłopoty.

On tu jest?

Twoje zwierzątko?

Zostaw go.

Wypuść mnie...

Chce się bić?

Nie walczymy z tobą.

Nie krzywdzimy Jane.

Szybko!

Jane ma kłopoty!

Jane ma kłopoty!

Ja pierdolę. Będę dziadkiem! Dziadziusiem.

Dziadziem.

Jane, słuchaj tego.

Co ci się, kurwa, stało w twarz?

Kurwa!

Nie zdążysz.

Zginiecie na próżno.

Nikt cię nie ocali!

Przyjaciele cię zostawili.

Szef nie żyje.

Twoje ciało umrze, nim dotrzesz do światła.

Pchajcie dalej!

Mam cię!

- Nie dotykaj mnie! - Wróciła.

Wróciła.

Wróciła.

Nie!

Wróciła.

To wróci. Jak zawsze.

Wtedy się z tym rozprawimy. Jak zawsze.

A na razie, co z tym?

Jak smakuje?

Jak...

Co tylko chcesz.

Rita?

W porządku?

Super jest.

Poradzę sobie.

Pewnie.

To znaczy: sama.

Rita Farr nie jest kamieniem u niczyjej szyi.

To nie tak.

Ja też cię potrzebuję.

Ale on chce mi coś pokazać.

Zawsze będę cię wspierać.

I może pozostało tu coś jeszcze do odkrycia.

Lub otwarcia.

Czas na ciebie i twojego świetlistego kumpla.

Będziesz podlewać moje kwiatki?

Nie sądzę.

Wrócisz?

Nie wiem.

To już nie zależy ode mnie.

Ale mam nadzieję.

Będę tęsknić.

Ja też.

I za tobą.

To jak, kolego? Chcesz...?

Nawiązuję połączenie.

Wisisz mi dwie dychy.

- Jak to? - Ktoś ostrzegł Roni Evers.

Szlag. Wiemy kto?

Jeszcze nie, ale działamy.

Rozmowa zakończona.

Czujesz jego dotyk?

Nie.

Ale to pamiętam.

Cześć, mała Claro.

Jestem twoim tatą.

W porządku?

Tak.

Tylko gówniana robotyka się pieprzy.

Pomaga mu zasnąć.

Dziękuję, że poczekałeś, Danny.

Proszę bardzo, Dorothy.

Wyruszamy na niezłą przygodę.

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

Czy ktoś zrobi coś...

Z tym!

Do kurwy nędzy.

SEKRET

Przybycie nieuniknione.

Przybycie nieuniknione.

Przybycie nieuniknione.

Chyba, kurwa, kpisz.

Przybycie nieuniknione.

Przybycie nieuniknione.

"Są na świecie tajemnice,

na które trzeba uważać".

Przybycie nieuniknione.

Przybycie nieuniknione.

To na pewno nic takiego.

Henrietto, czuć, że to koniec.

Nie dąsaj się, Leonardo.

Wszystko się kończy,

ale każde zakończenie to nowy początek.

A wiesz, jakie słowo z tym wiążę?

Śniadanie!

O tak.

To rozumiem.

Będziesz tak dobra...?

Dziękuję.

A teraz powiedz, proszę,

gdzie konkretnie jestem.

W Cloverton.

- A rok? - 2021.

Powinno się udać. Chyba.

Nie wiesz może, gdzie znajdę

Nilesa Cauldera?

Co?

Cóż.

Będę musiała znaleźć go sama.

Dzięki za nic.

Nilesie Caulder, nadchodzę.

Dzień dobry.

Nie.

A co mi tam.

Co, do kurwy!?

JUKON PÓŁNOCNY

Uśmiechnij się, Caulder.

Jeszcze z tobą nie skończyli.

MUZYKA

ZDJĘCIA

Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska

Tekst: Michał Moszczyński