Original subtitles

WYSTĘPUJĄ

Zapraszamy na parkiet uczestników

pierwszego turnieju rock and rolla w Berlinie!

Jestem!

Gorąco witamy publiczność

oraz nasze fachowe jury!

Freddy, zaczynamy od salta?

- Trzęsę się dzisiaj. - Złapiesz mnie.

Roznieśmy tę budę!

KU'DAMM 56

„Stoi na scenie. Czarne loki opadają mu na twarz.

Oczy ma zamknięte, a ręce uniesione. Kołysze ciałem jak striptizerka...”

Młody człowieku, nas to nie interesuje.

Rozumiem. „Ryczy do mikrofonu, a gitara uderza rytmem z głośników.

5000 młodych ludzi nie może usiedzieć na sali.

Chłopcy zrywają koszule.

Dziewczęta mają lśniące oczy i czerwone twarze”. Jak pan!

Przystanek Kurfürstendamm.

„Po dwóch godzinach tumult osiąga apogeum...”

- Słyszałaś o Elvisie? - Jasne.

Do widzenia, ślepa Gienia.

Nowa sukienka, Andreo? Śliczna.

Elke, bomba wybuchła ci na głowie?

Lakier do paznokci? Nigdy więcej.

Lakier jest dla pełnoletnich.

Fokstrot!

Panowie podchodzą do pań.

Proszę.

Raz, dwa, trzy, cztery!

Trzeba po prostu płynąć. Spróbujemy?

Monika!

Myślałam, że to zbłąkany tańczący miś.

Nie miałaś przyjechać w piątek?

Nika!

Moja mała. Co u ciebie?

- Masz zimne ręce. - Po co ci taka waliza na parę dni?

Zrobię ci herbatę,

żebyś się nie rozchorowała przed sobotą.

W mój najszczęśliwszy dzień

wolno pociągać nosem tylko ze szczęścia.

Coś ty spakowała?

Jest nieszczęśliwa.

Oby w Instytucie zrobili z niej przyzwoitą panią domu,

- to wydam ją za mąż. - Monika ma swój urok.

Po matce.

Co się dzieje?

Helga...

jesteś genialna.

Tak...

oszukałam trochę z tą koronką.

- Musisz być taka szczęśliwa. - Oczywiście.

- Nigdy nie będę panną młodą. - Będziesz.

Wśród koleżanek jestem czwarta od końca.

Instytut...

dyrektorka Thayen mnie wyrzuciła.

Dlaczego?

Nie umiem lepić klusek ani gotować prania.

Zapominam je wyjąć albo wystudzić.

Cieszę się, że ludzie z Kleinmachnowa nie przyjadą.

Nie musimy znosić tych wstrętnych bolszewików.

Mamo... Monika musi ci coś powiedzieć.

Dobry wieczór!

Nicki! Już jesteś!

- Cześć, Evi. - Cześć, siostra.

Co u ciebie? Umiesz już robić kluski?

- Co tak późno? - Wybacz, mamo.

Dziś następna próbowała się zabić.

Przemyciła nóż. Musiałam posprzątać.

- Biedna kobieta. - Na pewno była czemuś winna.

- Po prostu chora psychicznie. - Nowomodny wymysł.

- Evo... - Przepraszam.

Czy profesor przyjdzie na ślub?

- Jeszcze nie odpowiedział. - Twój szef?

Tak. Może to i szalony doktor, ale przystojny jak Paul Hubschmid.

Dołóż sobie.

Nie mówiłaś, że jest za stary?

Jest idealną partią.

Znowu schudłaś, Helgo. Musisz tu coś mieć.

Byle nie za dużo, jak jakaś seksbomba.

To niebezpieczne. Bomby eksplodują.

Przekonamy się.

Ależ ten czas leci.

Jedna wychodzi za mąż, a ty będziesz następna.

Nie możecie zostać moimi małymi córeczkami?

Mamo...

Co tam masz?

Każdy przedmiot oblany.

Tylko z wychowania fizycznego piątka.

Fuj, Monika.

- Fuj! - Nie złość się, mamo.

Co to za „incydent”?

Wyszłam bez pozwolenia z lekcji szycia.

Prowadzenie domu nie jest dla niej...

Nic nie jest dla niej.

Nic!

Do niczego się nie nadajesz.

Umie tańczyć.

Mogłabyś pozwolić jej uczyć. Miałabyś nauczycielkę za darmo.

Tak. Umiem tańczyć.

Pewnego dnia pójdę na strych i się przez ciebie powieszę.

Nie zapomnij zabrać krzesła.

Pojedziesz do Dubendorfu.

Wuj Heiner oduczy cię głupot.

Proszę, nie. Naprawię to.

Naprawisz? Jak?

Nikt cię takiej nie zechce.

Dziękujemy za ciekawą propozycję.

Widzimy się wieczorem w hotelu Kempinski.

Pożegnaj się z naszymi partnerami.

Dlaczego im nie powiedziałeś, że pokieruję fabryką w Rangunie?

Jeszcze nie podpisali. Przekonaj mnie.

Twoja sekcja od miesięcy jest na minusie.

Przez nowe frezarki. Pracownicy muszą się przyzwyczaić.

Junckers też ich używa.

Jego dział poprawił wyniki o cztery procent.

- Paczka z USA dla Joachima Francka. - To ten z kieliszkiem.

- Kto przysyła ci paczki z Ameryki? - Zamówiłem coś.

Trochę ikry, mam nadzieję.

Musisz ją zrozumieć.

Wszystkich interesuje,

czy pani Schöllack dobrze wyda córki za mąż.

Jeśli pośle mnie do Dubendorfu, więcej was nie zobaczę.

- Nieprawda. - Nikt nie wraca ze wsi!

Zapomnicie o mnie

i spędzę resztę życia w smrodzie krów i świń.

Największą świnią jest wuj Heiner. Robi to z krowami.

Nie gadaj bzdur! Idź spać.

Mama jeszcze zmieni zdanie.

„Uprawiać miłość, ale jak?”

Podręcznik, który cię nie zawiedzie.

Mama wyrwała część stron.

- Nie jestem nastolatką... - A więc już...?

Nie. Wolfgang nawet nie całuje mnie w usta.

A ja tak!

„Czy należy spać w oddzielnych pokojach? Nie.

Wspólna sypialnia prowadzi do intymności

i bliskości między małżonkami...

delikatność, czułe zrozumienie, czy dzika namiętność.

Noc staje się świętem, gdy kobieta wkłada peniuar,

a mężczyzna piżamę...”

i przygniata ją, jak małpa motylka!

Nika...

chodź.

Jak tak można?

Gdzie masz oczy?

Przepraszam.

Jutro wielka impreza, co?

Dwoje ludzi wiąże się aż do śmierci.

To ślub mojej siostry.

Pan Franck!

Bez krawata, kapelusza i oczywiście spóźniony.

Nie wiem, czy jest dla pana nadzieja.

Proszę o wybaczenie.

Wolfgang?

Dziękuję.

- Pomogę panu. - Świetnie.

- Przydałaby się trzecia ręka. - Właśnie.

Helgo, możesz przyjść?

Gdzie będziecie trzymać jedzenie?

Potrzebna wam chłodna spiżarnia.

Proszę. Najchłodniej, jak się da.

Jak tu ciasno.

Tak, nie jest to posiadłość w Prusach Zachodnich, ale...

Wiedz, że akceptuję wybór mojego syna.

Dziękuję.

Muszę jednak wyjaśnić kilka spraw.

Mój syn został wychowany w określonym rygorze.

Nie będzie tolerował bałaganu i niepunktualnych posiłków.

- Pudła z ubraniami nam zawadzają! - Już idę!

Może nie być tak romantycznie, jak się spodziewasz.

Nie jestem nastolatką.

Z problemami małżeńskimi nie przychodź do mnie.

Zrozumiałaś?

Wolfie?

Potrzebujecie spiżarni!

Madame...

- dziękuję za miłą rozrywkę. - Chwileczkę, panie Franck.

Moja córka wychodzi w sobotę za mąż.

Ogłaszali to w wiadomościach.

Chciałabym, żeby towarzyszył pan Monice podczas przyjęcia.

- Tej niedojdzie na drabinie? - To egzamin praktyczny.

Moja specjalność to teoria.

Teoretycznie mogę powiedzieć pańskiemu ojcu,

że ukończył pan kurs etykiety pomyślnie.

Teoretycznie.

Wciąż czekam na odpowiedź, profesorze.

Zaskoczyło mnie to zaproszenie. Nie znam pani rodziny.

Towarzystwo normalnych ludzi dobrze by panu zrobiło.

Moja rodzina nie jest całkiem normalna,

ale będzie dużo jedzenia i tańce.

- Wie pani, kiedy ostatnio tańczyłem? - Kiedy?

W trzydziestym ósmym.

Pani Meugel, zapraszam!

Bez obaw.

To lekki dyskomfort, ale wspaniały efekt leczniczy.

Ta maszyna odpędzi pani demony. Proszę usiąść.

I położyć się.

To dla pani bezpieczeństwa.

Odczuje pani chłód. Proszę się zrelaksować.

Teraz.

Już.

Wciągnij brzuch.

Bardziej. Bardziej.

Jeszcze bardziej!

Odetchnij powoli.

Nie!

Przyniosę agrafkę!

To idzie tu, a to tam.

- Buty są za ciasne. - Nie są.

Jak będziesz tańczyć? Przyniosę swoje fioletowe pantofle.

Nie pasują.

Masz rację, nie pasują.

Wszystko będzie dobrze.

Heiner Schöllack. Z Dubendorfu.

- Kuzyn Gerda. Tego, który umarł. - Miło mi.

Najlepszego, chłopcze.

Wszystko idealnie pasuje.

Gdyby tylko...

- ojciec mógł cię zobaczyć. - Też się rozpłaczę.

Racja. I makijaż od nowa.

- Wyglądasz jak... - prawdziwa panna młoda.

Też chcę takie koronki.

- Po co ten żakiet? - Jest potrzebny.

Został kwadrans, trzeba iść.

- Wyglądasz pięknie! - Weźmiesz welon?

A więc...

uważaj!

Piękny żakiet.

- Ominął pana najładniejszy moment. - Przepraszam. Problem z autem.

Chodźmy.

Poznaj swojego partnera.

Uśmiech.

- Przejdziemy przez to razem. - Tak.

Proszę ustawić się do fotografii.

Trochę w lewo!

Chodź, tu jest miejsce.

Pani trochę niżej, pan wyżej.

Kto jest z kim? Pan bez krawata!

To nie pora na palenie.

Dzicy w Australii wierzą, że aparat kradnie im duszę,

która na zawsze zostaje na kliszy.

Uśmiech, proszę! Tak jak pani Schöllack.

Niki? Widzisz tego człowieka?

- Którego? - Za płotem. Wygląda jak tata.

Nie myślcie o przegranej wojnie.

Uśmiech, proszę!

Ostatnie zdjęcie.

Uśmiech! Powiedzcie: „mięta”!

Tak, to ona.

- Masz forsę? - Za tydzień.

Tu była.

Przepraszam...

Zacznijcie od muzyki salonowej, ale bez śpiewu.

Od dziesiątej muzyka do tańca.

- Tylko nie grajcie... - czego?

- Żadnej muzyki czarnych. - Nie śmielibyśmy, pani Schöllack.

Zajmij się swoim partnerem.

Zaczynamy, panowie! Rozbujamy salę.

Za młodych!

Zdrowie!

Lubi pani kino?

Tak. Najbardziej filmy o dalekich krainach.

I te z Sonją Lundi.

- Ale wolę spacery w plenerze... - A muzykę?

Tak...

to, co słyszę w radiu. Nie wiem...

A przyrodę?

Mówiłam, że lubię spacery.

Pani matka nauczyła mnie tych pytań.

Teraz muszę powiedzieć coś osobistego.

Widziała pani „Buntownika bez powodu”?

Natalie Wood to mój ideał kobiety - tajemnicza delikatna brunetka.

Antylopa. W Niemczech nie sposób taką znaleźć.

Podobnie jak Jamesa Deana.

Po co pan przyszedł? Żeby źle mnie traktować?

Żeby pani matka szepnęła dobre słowo mojemu ojcu.

Ma mnie za próżniaka bez manier.

Panie wybierają.

A pan?

- Słucham? - Jak widzi pan siebie?

Mnie trudno dostrzec w sobie coś więcej

niż widzi większość ludzi.

Chyba dziwnie to zabrzmiało.

Zna pani „Człowieka bez właściwości”?

Niektórzy panowie są pozbawieni wyrazistych cech,

niezdecydowani i chowają się za cynizmem.

To książka Roberta Musila.

A pani siostra jest wystrzałowa.

Zatańczymy?

Ale musi być niebiańsko.

Wybiła północ.

Żadnej muzyki czarnych!

Bez sztucznych ogni.

Zbyt przypominają artylerię przeciwlotniczą.

Co to?

Bill Haley jest biały, proszę pani.

- „Chwała Prusom”, panowie. - Wedle życzenia.

Tort!

Musisz go pokroić! Jaki piękny!

Pa! Dużo szczęścia!

Powinniśmy sprawdzić, czy Wolfgang wywiesi prześcieradło przez okno.

- Po co? - Tak robią na południu.

W Bawarii.

Jak nie ma krwi, pannę młodą się kamienuje.

Nigdy nie pojadę do Bawarii.

Proszę mnie bronić przed tym libertynem.

Myśli pani, że ze mną jest bezpieczna?

Profesorze!

Nie wyjdziesz za mnie na pół godzinki?

- Nie. - Szkoda.

Panie Franck!

W kilka sekund niweczy pan dwumiesięczną naukę etykiety!

Mamo, zrobię panu Franckowi kawę.

Dobry pomysł. Weź go na górę.

Bądź kobieca dla odmiany.

Panie Franck, chodźmy.

Tutaj.

Przepraszam!

- Wybaczysz mi? - Tak.

Idę do sypialni. Przyjdziesz za pięć minut?

Wyglądasz jak więzień.

Przez te paski.

- Kawy? - Brzmi sensownie.

Czym na to zasłużyłem?

Nauczyłam się tego w Instytucie Gospodarstwa Domowego.

„Kobieta upiększa ciężkie życie mężczyzny”.

To prawda, często cierpimy.

Bardzo gustowne.

Dzieło Heinricha Strelitza.

Myślałem, że malował tylko Göringa i Geobbelsa.

„Unicum iter ad supremum”.

To rodzinne motto.

„Jest tylko jedna droga - w górę”.

Przemysł rakietowy ma takie samo.

W tym świetle wygląda pani nawet ładnie, Eryko.

- Moniko. - Wszystko jedno.

Żal mi pana.

- Mnie? - Tak.

Bo jest panu wszystko jedno. Dorosły mężczyzna, a jednak...

Nie chcę...

Żadna nie chce, a wszystkie to robią.

Pański ojciec miał rację. Nie ma pan manier.

Ani talentu. Umie pan tylko szydzić.

Nieprawda!

Coś umiem!

I jestem coś wart!

Ona by mi się przydała.

Tak. Ale nie dziś, Heiner.

Gdzie pan Franck?

Zirytowałaś go?

Plama na suficie...

Ma dziwny kształt.

Jak Nil. W Egipcie.

To zrozumiałe zahamowania.

Musimy się przyzwyczaić, że wolno nam to robić.

Chcę wypić kawę.

Dobrze. Chwileczkę.

Książka kucharska.

„Zdrowa domowa kuchnia”.

A to co?

Jajowar. Pozwala idealnie ugotować jajka.

Co za osiągnięcie techniki!

Przykro ci, że nie pojechałaś na miesiąc miodowy?

Mielibyście więcej czasu dla siebie...

na różne sprawy.

Pojedziemy jesienią.

Lepiej poczekać, aż Wolfganga wreszcie przyjmą do palestry.

Masz wątpliwości? Po to za niego wyszłaś.

Zakochałam się.

Tak. W przyszłym prokuratorze.

- Gdzie jest Niki? - Chora.

- Co jej jest? - Nie chce wstać z łóżka.

Myślę, że symuluje.

Co ci jest? Coś nie tak?

Bardzo boli.

Gdzie?

Nic dziwnego.

Agrafka wbiła ci się w skórę.

Usiądź. Wyjmiemy ją.

Uwaga. Już po wszystkim.

To mała ranka, zagoi się.

Przytrzymał mnie.

A ja nie chciałam...

Kto, Nika? Kto to zrobił?

Joachim Franck.

Robiła mu kawę na górze.

Boże...

Lekarz musi to potwierdzić.

- Co? - Doktor Brandstetter cię zbada.

- Mamo, nie! - Weź się w garść!

To spotkało tysiące kobiet. Przeżyjesz.

Ale ten synalek fabrykanta...

Joachim Franck...

będzie mi się gęsto tłumaczył.

Birmańczycy zgodzili się na 15 procent...

- Panie Franck. - Pani Schöllack.

Musimy porozmawiać.

Pani Schöllack.

Krótkie pytanie, krótka odpowiedź.

Czy zmusiłeś pannę Schöllack do współżycia?

Nie było żadnego przymusu.

- To znaczy? - Proszę...

pani córka mi to zaproponowała.

Była lubieżna.

Słyszała pani.

Pewnie przekręca fakty ze wstydu.

Robi widowisko.

Przykro mi, ale to jej słowa przeciwko jego.

Pani oskarżenie jest raczej bezpodstawne.

Odprowadzę panią.

- Instytut Gospodarstwa Domowego. - Mówi Catarina Schöllack.

Z dyrektor Thayen, proszę.

Zerwała fartuch i zaczęła obsceniczny taniec.

Dziękuję.

Rozebrała się, widzieliście?

Wstyd mi za ciebie.

Tańczyłaś...

nago. Na oczach młodych mężczyzn.

Nie widziałam ich!

Dyrektor Thayen ledwo uchroniła cię

przed zarzutem o niemoralne zachowanie.

Do tego uwiodłaś Joachima Francka.

Jak prostytutka.

Tak uważasz?

Tak.

Dlaczego nie poszłaś do lekarza?

Bo jesteś nieprzyzwoita!

Nikt na świecie nie myśli o mnie tak źle jak ty!

Bo nikt nie zna cię lepiej niż ja!

Wisienki teraz czy później?

- O, nie! - Helga, jesteś tam?

Chwileczkę, idę!

- Dlaczego nie odbierasz telefonu? - Nie jest podłączony...

- Niki uciekła. - Jak to?

Wzięła walizkę. Boję się, że rzuci się do Sprewy.

Nie zrobi tego mamie.

Co miesiąc wyławiają kolejną dziewczynę!

Chodź!

Nie zauważyłeś, że tu jestem?

Nie umiemy zamienić dwóch słów bez kłótni.

- Czemu nie znajdziesz sobie żony? - Po co, skoro mogę mieć wszystkie?

Ta Schöllack cię nie chciała.

Dlaczego nie wyślesz mnie do Birmy?

Zrób ze mnie chociaż wicedyrektora.

Wicedyrektor reprezentuje mnie.

Czego jeszcze chcesz?

Spełniłem wszystkie wymagania.

Skończyłem ten durny kurs etykiety.

Jestem grzeczniejszy niż papież w burdelu

i niezły ze mnie inżynier!

- Nie tak genialny jak mój brat... - Haralda w to nie mieszaj!

Fabryka cię nie obchodzi.

Chcę uciec od ciebie, rozumiesz?

Co to za przelew zagraniczny...

dla warsztatu w Menlow Park?

- Gdzie to jest? - W Kalifornii.

Co kupiłeś za 350 dolarów?

Lusterko wsteczne z Porsche Jamesa Deana.

Auta, w którym zginął.

I tobie mam powierzyć posadę w Birmie?

Dużemu chłopcu?

Birmańczycy są prymitywni, ale nie aż tak głupi.

Ty zbierasz pomniejszone głowy.

To obiekty badawcze, ważne dla ludzkości.

Tak jak śmierć Jamesa Deana.

Nika!

Widzisz coś? Poświeć!

Tam.

Moniko! Idę po ciebie! Już idę!

Boże...

To boli.

Od jutra Monika pracuje w szkole.

- Jako hostessa? - Przejmie kurs dla początkujących.

Nie dam lisowi pilnować kurnika.

Inaczej posłucha o swojej „nieskazitelnej” matce.

O, nie.

Wybacz mi.

To jest niejadalne.

Wiem, przepraszam. Monika uciekła z domu.

- Była nieszczęśliwa, a mama... - To już nie twoja sprawa.

Ja jestem twoją rodziną.

Tak.

Zrobię ci kanapkę. Chcesz piwo?

Proszę.

Potem położymy się w drugim pokoju?

Idę na spotkanie prawników. Wrócę późno.

Rozumiem. Dobrze.

Dzień dobry. To państwa pierwsza szkoła tańca...

Pierwszy kurs tańca. Przećwiczymy dziś walc angielski.

Pokażę państwu.

Lewa, do boku i łączymy. Raz, dwa, trzy...

raz, dwa, trzy...

Obrót i łączymy.

Tak...

Panowie tak samo, tylko odwrotnie. Wszystko jasne?

Prosimy jeszcze raz - dla kobiet i mężczyzn jednocześnie.

Cisza!

Co to ma być?

Plecy prosto! Kto się odezwie, będzie prezentował.

„Jezioro łabędzie”. W spódniczce. Cisza.

Chodź ze mną.

Pierwsza zasada: nie tańcz sama.

Wybierz najbardziej pyskatego chłopaka.

Wyproś też najładniejszą z dziewczyn, bo ma brudne ręce albo coś.

Musisz ich upokorzyć, jasne?

- Nie wiem, czy potrafię. - Inaczej zjedzą cię żywcem.

Hormony nimi kierują.

Pokonasz ich tylko biologią.

Wyeliminuj najsilniejszego osobnika w stadzie.

Reszta przyjdzie sama.

Nie chcę nikogo poniżać.

Idź już.

A więc zacznijmy tańczyć.

Panowie proszą panie.

Nie lepiej byłoby z muzyką?

Oczywiście.

Raz, dwa, trzy...

raz, dwa, trzy...

To nie fokstrot.

„Cudowna podróż małego plemnika”.

Znasz „Człowieka bez właściwości”?

Taki z ciebie zboczek?

Co jest?

Wszystko mi usunęli.

Jestem sterylna jak krater po bombie.

Przestań. Przestań!

Ciągle myślę o innej.

Wysiadaj.

- Co? - Wysiadka!

Co się dzieje? Nie możesz mnie zostawić na pustkowiu!

„Chcę, żebyś mnie kochał!”.

To nie twoja wina.

Gdyby miało mi z kimś wyjść, to z tobą.

Nie możesz mną pokierować?

Jesteś cierpliwa.

Inaczej to sobie wyobrażałaś.

Mam cię popieścić?

Mogę cię zadowolić.

Nie. To mi nie wystarczy.

- Po co to robisz? - Zwierzęcość jest nieelegancka.

Ale całkiem naturalna.

Nie idzie mi z Fassbenderem.

Nawet Hedwig Shiffke ze szkoły jest zaręczona.

- Jest dla ciebie za stary. - Jest tylko jedna droga - w górę.

To moja szansa, żeby się stąd wyrwać.

Mama udaje wyrafinowaną, a w życiu nie przeczytała książki.

- Ty też nie. - Przeczytałam.

„Ciekawostki ze świata”, tom drugi, od „p” do „z”.

Interesuję się nauką. Będę żoną profesora.

Nie głupiutką Evi, tylko panią ogromnej willi w Dahlem.

Idź do kina. Jest nowy film z Sonją Lundi,

- „Chcę śnić w twych ramionach”. - Profesor nie lubi kina.

„Film zaburza nasz odbiór rzeczywistości.

Zmyślone światy powodują u kobiet histerię”.

A mężczyznom nie szkodzą?

Ostatnia przeszkoda to jego żona.

Przez tyle lat o niej nie zapomniał. To chore.

- A ty? Z tobą i tatą jest tak samo. - Nie. Tata mnie nie zostawił,

tylko zaginął.

Możesz ponownie wyjść za mąż.

Porządna kobieta ma w życiu jednego partnera.

Nie jesteś ziębą.

Assmann byłby chętny.

Assmann to szelma.

Pojawił się twój „naturalny ślad”?

Boże! Czy miałaś okres?

Do wieczora!

Dziękuję.

Mdli cię?

Jeśli coś się tam kluje, zagrożę Franckom,

że nagłośnię sprawę.

Będzie musiał się z tobą ożenić.

Nie! Muszę złożyć zeznania!

Spokojnie!

Oni nas trują i nikt nic nie robi!

Tę kobietę zgarnięto z Olivaer Platz.

Obnażyła się przed kawiarnią.

Spokojnie.

Trucizna jest w wodzie i w tapetach!

Trują swoich ludzi!

Muszą się dowiedzieć!

Oni mi coś dali!

- Otruli wszystkie dzieci! - Jest pani bezpieczna.

Obiecajcie mi! Świat musi się dowiedzieć!

Spokojnie.

Christa Hauer, dzielnica Pankow. Berlin Wschodni.

Spokojnie, pani Hauer!

Dobrze.

Proszę poszukać jej krewnych.

Dobrze.

Dziewczyno...

jesteś tu ostatnio niezbędna. Skąd czerpiesz siłę?

Darmowe piwo dla muzyków.

Daj. No, już.

Jestem za ciebie odpowiedzialny.

Kiedy Eskimos wyciągnie kogoś spod lodu,

to wiąże się z nim na całe życie.

Dlatego niektórym dają utonąć. Za dużo zachodu.

Nie jestem Eskimoską.

Po prostu za wcześnie otworzyłam drzwi.

Sam wpadłem kiedyś pod lód.

I nie widzę dziury, przez którą mógłbym wyjść.

Ratunku!

Siedział pan w więzieniu?

Myślisz, że twoja siostra się ze mną umówi?

Ją proszę spytać.

Dwa razy szampan.

A ty? Pójdziesz ze mną na tańce?

Słyszałaś o Mutter Brause? To klub nie dla takich mumii jak te tutaj.

Niebezpieczne miejsce.

- Nie, dziękuję. - Dobra.

Ale nie dasz rady wiecznie tłumić w sobie ognia.

Freddy?

Co to za piosenkę zagraliście na weselu? Tę szybką?

Znasz AFN?

Radio!

Wieczorem jadę na Pankow do pacjentki.

Uważaj na bolszewików, dziecko.

Ładne dziewczęta to dla nich zwierzyna.

Proszę, naturalny ślad.

Karabin G3 z amunicją 7,62 i 9 milimetrów.

Tu ładnie widać broń wybuchową.

Miny Claymore.

Pociski moździerzowe do 81 milimetrów.

Szkoda, że nie ma dźwięku.

Proszę jeszcze raz umyć ręce.

Ale ale są czyste i bez zarzutu.

Fakt. Ma pani śliczne dłonie.

Dziękuję.

Dobrze! Dziś tańczymy fokstrota.

Przypomnę wam kroki.

W ogóle nie słucha.

Miło, że to pana śmieszy. Ja narażam reputację.

Niewielu zgłasza się na kurs dla zaawansowanych.

Co pana to obchodzi?

Powinniśmy zaproponować coś nowoczesnego. Jak rumba.

Raz, dwa, trzy...

- A może mambo? - Tak.

Nic pana nie zgorszy.

Czego tu chce? Ukończył już kurs.

Panie Assmann, proszę dziś wybrać mnie,

- a nie znowu Hildegardę. - Oczywiście.

- Panie Franck. - Chcę rozmawiać z Moniką.

Chwileczkę.

Moniko?

Dzień dobry.

Wyjdzie pani ze mną wieczorem?

Nic nie planowałaś.

Świetnie. Przyjadę o wpół do ósmej.

- Helga von Boost. - Potrzebuję pomocy.

- Kto mówi? - Monika.

Prowadziłam zajęcia i przyszedł Joachim...

Wolniej. Co się dzieje?

Zaprosił mnie.

Mama chce, żebym poszła, a ja nie mogę, rozumiesz?

- Nie wiem, co robić. - Nie mogę teraz.

- Może on chce tylko przeprosić? - Ale ja nie mogę z nim iść.

Nie będzie tak źle.

Muszę lecieć. Trzymaj się.

Ładna, ale mało uwodzicielska.

Nie masz sukienek z podkreśloną talią.

Ta jest śliczna.

Mam odpowiednie buty.

Mamo, ja nie chcę iść. Nic się nie stało, proszę.

Moniko, Joachim mimo wszystko cię lubi.

To twoja szansa. Może ostatnia.

Nie wszystkie kobiety wychodzą za mąż.

Bywają też kozy z dwiema głowami.

Wobec tego - Dubendorf.

Dziękuję, że mnie odprowadziłeś.

To był przemiły wieczór.

Muzyka?

Może być?

Przepraszam, szukam pana Hauera.

Daj chłopakowi spokój. Jest żonaty.

- Nie... - Panienki z Zachodu...

- Chodzi o jego żonę. - Christa?

Załatwia w Jenie ważne sprawy partyjne.

Nie... Kiedy jej mąż wraca?

Gra mecz w Dreźnie. Jest bramkarzem ZSK FC.

Jego żona leży w szpitalu w Dahlem. Jestem pielęgniarką.

- Miała wypadek? - Ma pani długopis?

A wyglądam jak Goethe?

Chcę zostawić wiadomość dla jej męża.

- W barze obok. - Bardzo dziękuję.

Rudi będzie w szoku. Tak kocha żonę.

Wizja genialnego wodza, który zmiażdżył Hitlera to bujda!

Mogę długopis?

Nie przygotował Związku Radzieckiego do wojny z Niemcami.

A papier? Dziękuję.

Dlaczego towarzysz Ulbricht siedział cicho od śmierci Stalina?

Szerzył stalinizm, a teraz żadnej samokrytyki.

Towarzysze, wszyscy popełnialiśmy błędy.

Nawet socjalizm nie jest bezbłędny,

ale w odróżnieniu od kapitalizmu - umie się uczyć.

Zbytnie uproszczenie. Albo...

Towarzysze, dziękuję, że przyszliście tak licznie.

Zamykam obrady. Widzimy się w czwartek.

Bądź ostrożniejszy.

Panie Schöllack?

- Państwo nas słucha i obserwuje. - Jasne.

Tato...

Nie poznajesz mnie? Jestem Eva, twoja córka.

Nie znam żadnej Evy.

- Jesteś Gerd Schöllack! - To pomyłka.

Kino czy kolacja? To prosty wybór.

Czego pan ode mnie chce?

Nie wiem.

Niczego nie wiem.

Nie pasuję do tych czasów.

Czuję tylko jedno: gniew.

Pan czuje gniew?

- Chcę do domu. - Grają nowy film z Sonją Lundi.

Chodźmy. Poświęcę się.

- Profesor Fassbender? - Pan von Boost?

Helga...

nie może się dowiedzieć.

Wejdźmy.

A więc, co dolega pańskiej żonie?

Nic.

Chodzi o mnie.

Nie jestem normalny.

Pan może mnie wyleczyć.

Specjalizuję się w leczeniu kobiet.

Nie od zawsze.

Byłem asystentem prokuratora

w czasie procesu profesora Carla Taubera.

W obozie koncentracyjnym Buchenwald...

leczył nienormalnych więźniów,

wszczepiając im sztuczne gruczoły hormonalne.

Wielu z nich zmarło. Pan mu asystował.

Sztuczne gruczoły były błędem.

Istnieją inne sposoby. Nauka poszła naprzód.

Tak.

Jednak, jak wspomniałem, to już nie moja dziedzina.

Asystentów nie postawiono przed sądem.

Ale kto wie,

co wymyśli nowy prokurator generalny?

Mamo, to niesamowite!

Wygraliśmy tym walcem.

97 punktów. Mistrzostwa Europy.

Widziałam tatę!

W barze!

Po 35 latach zepchnęliśmy Anglików na ostatnie miejsce.

Rozmawiałam z nim!

Zaprzeczył, że to on, ale bardzo zbladł.

To był tata!

Histeryzujesz.

Wcale nie.

- Śmietanki? - Poproszę.

Proszę bardzo.

Coś jeszcze?

Przepraszam.

Już mi się podoba.

Moniko...

oddaj...

Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska

Tekst: Jakub Jasieński