Original subtitles

Ratownicy wznowią poszukiwania rano.

Minęły 24 godziny, odkąd dwójka turystów wezwała pomoc,

po tym, jak zaskoczyła ich zamieć niedaleko Buşteni.

Ten niezwykle niebezpieczny szlak…

Najlepiej potłucz wszystkie.

Nie wiadomo, gdzie dokładnie doszło do wypadku.

Rozważamy kilka możliwości.

W grę wchodzą szlaki Jepii Mici i Jepii Mari.

W obecnym stanie…

Przepraszam, że cię zostawiłem.

Miejsce, w którym się zgubili, jest bardzo niebezpieczne.

W porządku?

Wciąż mnie zostawiasz.

- Mama marudzi. - Marudzi?

Zobaczysz, ile czasu tatuś będzie spędzał z tobą.

Nic jeszcze nie rozumiesz, ale obiecuję, skarbie,

że zawsze będę przy tobie.

Zawsze!

I przy mamie.

Nie musisz odbierać.

Która ładniejsza?

Tak.

To znaczy?

- Weź tę, która bardziej ci się podoba. - A którą ty wolisz?

Możesz się przez moment skupić i mi pomóc?

- Całkiem ładne. - Jak uważasz.

A co ty sądzisz?

- Słucham? - Co ty sądzisz?

- Nie wiem. - Są ładne, ale…

Czego on chce?

Co jest, Laurenţiu?

Szuka mnie? Dlaczego?

Daj go do telefonu.

Tu oficer rezerwy Jianu.

Proszę powiedzieć teraz.

Nie może pan?

Dobrze, już jadę.

Dziękuję.

Co się stało?

Policja szukała mnie w domu.

- Dlaczego? - Nie chcieli powiedzieć.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Co to za tajemnica?

Mircea Jianu? Ma pan syna, Cosmina Jianu?

- Przeskrobał coś? - Wie pan, gdzie jest?

Nie, ostatnio nie rozmawialiśmy.

Mieszka z moją byłą żoną. Co się stało?

Panie Jianu,

pański syn mógł zaginąć w górach Bucegi.

Jak to zaginąć?

Zaginęło tam dwoje młodych ludzi. Kazano nam powiadomić rodziny.

- Skąd wiecie, że chodzi o mojego syna? - Zna pan Danielę Simion?

Nie.

Zadzwoniła na 112 i powiedziała, że zgubiła się w górach.

Powiadomiliśmy jej rodzinę. Powiedzieli, że Cosmin to jej chłopak.

Wyjechali razem.

Laurenţiu, jedziemy.

Paula, czemu nie odbierasz?

To komórka, możesz zabrać ją ze sobą.

Nieważne. Cosmin się odzywał?

Kiedy?

A potem nic?

Paula, on zaginął.

Telefon jest wyłączony.

Posłuchaj mnie, on zaginął!

Cosmin. A kto?

Policja mi powiedziała.

Jego dziewczyna zadzwoniła pod 112. Powiedziała, że się zgubili.

Na razie nic nie wiemy.

Jadę tam z Laurenţiu.

Dobra.

Czy to nie auto Cosmina?

Tak, zatrzymaj się.

Tutaj, szefie!

Chcą panowie wynająć auto?

Odczep się.

- Gdzie jest stacja ratownicza? - Po lewej.

Jest wasz szef?

- W czym mogę pomóc? - Jestem ojcem zaginionego.

- Gdzie wasz szef? - Tam. Rozmawia z mediami.

Coś nowego?

Jestem Jianu, ojciec zaginionego chłopaka.

Cristian Nistor, szef ratowników. Nasi ludzie prowadzą poszukiwania.

Szukaliśmy wczoraj do zmroku, aż zepsuła się pogoda.

I co?

Na razie ani śladu.

Proszę nie tracić nadziei. Może gdzieś się schronili.

Nie spoczniemy, póki ich nie znajdziemy.

Szczerze.

Znajdujecie żywych po kilku dniach?

Co roku. Proszę ze mną.

Powiedzieli, że zgubili się na szlaku Jepii Mici.

Niebo było czyste, gdy wyruszyli.

- Usiądzie pan? - Nie.

Przed południem zmieniła się pogoda. Nie wiedzieli, dokąd iść.

Mówili, że widzą wielki głaz, którego nie da się obejść.

Wysłaliśmy zespół w najbardziej prawdopodobne miejsce.

Dotarli tam w godzinę, ale nikogo nie znaleźli.

To daleko stąd?

Sześć kilometrów.

Próbowaliśmy dzwonić do dziewczyny, ale chyba padła jej bateria.

Podaliśmy jej nazwisko policji, a jej rodzice podali nazwisko pana syna.

- Dzwoniliśmy do niego. - Ja też, telefon nie działa.

Właśnie. Wczoraj wysłałem ludzi na szlak Jepii Mari.

Dziewczyna mogła pomylić nazwy.

- Dobry pomysł. - Ale nic to nie dało.

- Dziś rano zaczęliśmy od nowa. - Bardzo dobrze.

Oba szlaki są zamknięte zimą. Nie wiem, co tam robili.

Dowiemy się, gdy ich znajdziemy.

Po co oni tam poszli?

- Przypomni mi pan swoje imię? - Cristian.

- Jak mogę wam pomóc? - Pomóc?

- Proszę czekać cierpliwie z rodziną. - Mam czekać?

Chcemy dołączyć do poszukiwań.

Wysłałem moich najlepszych, doświadczonych ratowników.

Nie wątpię, ale my też chcemy iść.

Nie możecie. To nie spacerek.

- Dlatego szlak jest zamknięty. - Wiem.

Mógłbym załatwić pojazdy, ludzi, sprzęt…

Mogę podzwonić.

- Może czegoś wam trzeba. - Mamy wszystko.

Zrobiłeś zdjęcie?

Panie Cristianie.

Proszę dać mi przewodnika.

- Nie mogę czekać. - Nikogo pan nie dostanie.

A ja nie puszczę pana na szlak.

I tak pójdę.

Panie Jianu.

Ludzie zgłaszają się do nas, gdy mają kłopoty.

Zwykle przez własny upór.

Proszę pozwolić nam pracować. Inaczej pana też będziemy ratować.

Panie Jianu!

- Każ im przyjechać. - Tak jest.

Zaraz za wzgórzem.

Panie Jianu!

Tam, gdzie zaczyna się szlak.

Tak, jakiś uparciuch chce tam iść bez sprzętu.

Panie Jianu!

Panie Jianu, proszę zaczekać!

Nie macie sprzętu.

Poradzimy sobie. Bywaliśmy już w górach.

Proszę zaczekać.

- Muszę tam iść. Nie rozumie pan? - Nie jesteście przygotowani.

Chce się pan wspinać w tych kiepskich butach?

To stromy szlak. Idzie zamieć, a za dwie godziny będzie ciemno.

Więc proszę kogoś z nami wysłać.

Nie mogę.

No to idziemy.

- Panie Jianu! - Poradzę sobie.

Co to ma znaczyć?

Szlak jest zamknięty. Muszę pana chronić.

Nawet wbrew pana woli.

Nie mogę tu czekać!

Co zrobiłbyś na moim miejscu?

To nasze zadanie.

Proszę czekać w hotelu. Rodzice dziewczyny też tam są.

Proszę.

Proszę posłuchać.

Przepraszam.

Dzień dobry.

- Są tutaj rodzice zaginionej? - Tam, przy oknie.

- Jesteście rodzicami dziewczyny? - Tak.

Mircea Jianu, ojciec Cosmina.

Doru Simion.

Dzień dobry.

Szefie.

Pani Paula przyjechała.

- Gdzie jest? - Idzie do chaty ratowników.

Paula!

Paula!

Stacja? Tu baza.

Słyszymy cię.

Jakieś wieści?

Dotarła tu turystka.

Mówiła, że w dolinie widziała jakąś parę.

- Mam tam iść? - Dopiero wróciłeś.

My pójdziemy. Gdzie to jest?

Jaka pogoda?

Silna zamieć, ponad 100 km/h.

- Proszę się odsunąć. - Proszę.

Możecie zejść do Czwartego Filaru albo jeszcze niżej?

- Kiedy? Dzisiaj? - My pójdziemy!

Zejdźcie z Costim jak najniżej. Jak będzie zbyt groźnie, pójdziecie rano.

Nie możemy czekać do rana! Oszalejemy tutaj!

- Idziemy tam! - Stanciu, słyszysz?

Bierzemy sprzęt i schodzimy do doliny.

Dzięki.

Dziękujemy.

Bardzo dziękujemy.

Wszystko w rękach Boga.

Mamy nowe informacje.

W dolinie widziano dwoje młodych ludzi.

Powinni być już blisko chaty.

Dostał pan te nagrody za ratowanie ludzi?

Cóż…

Dostała je cała załoga, a ja nią dowodzę.

Przypominają nam, dlaczego to robimy.

- Tu Buşteni Trzy, zgłoście się. - Dotarli.

Tu baza. Słyszymy was.

Zbliżamy się do chaty. Widzimy światło.

Uważajcie.

Jesteśmy blisko.

Wchodzimy do chaty.

W środku są trzy osoby.

Stoleru Aurel.

Stoleru Diana.

I Coleafă Adi.

A Cosmin Jianu? Daniela Simion?

- Nie ma ich tutaj. - Przyjąłem.

Znajdziemy ich.

- Potrzebujemy pokoju. - Mają państwo rezerwację?

Nasze dzieci zgubiły się w górach. Nie mamy gdzie się zatrzymać.

Przykro mi, ale mamy komplet.

Proszę sprawdzić jeszcze raz.

Nie mamy wolnych pokoi aż do lata.

Proszę coś wymyślić. Zapłacę.

Nie chodzi o pieniądze.

A pensjonat?

Pytałem już wszędzie. Nigdzie nie ma miejsc.

Mogę spać u Ileany. Simona i tak ma nocną zmianę.

- Ileana mieszka z dziećmi. - Załatwię to z nią.

- Dobrze. Powodzenia. - Dziękujemy.

- Dziękuję pani. - Poproszę dokumenty.

Proszę. Pokój 101 na pierwszym piętrze, po prawej.

- Pomieścimy się? - Oni przyjechali z dzieckiem.

- Proszę. - Jakoś się pomieścimy.

- Cosmin Jianu? - To mój syn.

Nie wymeldował się.

Nocowali tutaj?

Tak.

Dam panu klucz do jego pokoju.

Laur, poszukaj kluczyków Cosmina.

Co u Aliny?

Ona też się martwi.

Kiedy ma termin?

Za jakieś trzy tygodnie.

A jak wasz nowy dom? Ładny?

Wymaga remontu.

Jest dość duży.

Trzy pokoje, kuchnia,

duży ogród.

Jest co robić.

Nieważne.

Co u ciebie?

Pomagam Cosminowi przy pracy dyplomowej.

W zeszłym tygodniu zamówiłam mu książki.

Miał je czytać po powrocie. Kupiłam mu też drukarkę.

Z Aliną popełnisz te same błędy.

Będziesz ją zdradzał i ignorował.

- Przestań. - Ciągle cię nie będzie.

Po twoim odejściu myślałam, że to Cosmin przyniesie mi radość.

Założyłeś nową rodzinę. A mnie co zostało?

Co ja zrobię bez Cosmina?

Nic jeszcze nie wiemy.

Możliwe, że nic mu nie jest i gdzieś się schronił.

Proszę.

Bądźcie czujni. Zawróćcie, jeśli zrobi się groźnie.

Zrozumiano.

- Dzień dobry! - Dzień dobry.

Idziemy z wami.

Niby dokąd?

Szukać dzieci.

Załatwiłem sprzęt.

- A to kto? - Przyjaciele i rodzina. Chcą pomóc.

Panie Jianu, jeden zespół już schodzi, a za chwilę wyrusza kolejny.

Jest ostrzeżenie o zamieci.

Pójdziemy za wami.

To nie jest szlak dla amatorów.

Nie zmienię zdania. Idziemy z wami.

Marian! Przynieś zapasowe kaski i raki.

Gelu, Costi.

Pójdziecie przodem. Panowie, wy za nimi.

- Lupu! Idziesz z tyłu. - Mam ich niańczyć?

- Proszę. - Pozwolisz im z nami pójść?

- Tylko nas spowolnią. - Rób, co mówię.

- Dobra. - Chodźmy.

- Bardzo panu dziękuję. - Za co?

To nie miejsce dla was, ale pan się uparł.

- Poradzimy sobie. - Ruszajcie!

Lupu, idź za nimi.

Mamy robić za przewodników?

Mówię, jak jest.

Baza, zgłoś się!

Tu Buşteni Cztery. Zgłoście się.

Kolejna przerwa? Wstawać!

Nie mamy na to czasu!

Baza, zgłoś się.

Tu baza, odbiór.

Będziemy dziś kogoś ratować.

Kogo?

Pana Jianu.

Miał wypadek?

Nie, ale ledwo daje radę.

Idźcie za nim.

Strasznie się wlecze!

Niech zobaczy, jak to jest.

Przyjąłem.

Koniec przerwy. Czeka nas długa wspinaczka.

Idziemy, panie Jianu. Pokonaliśmy ćwierć drogi.

Proszę nie zostawać w tyle.

Macie coś?

Nic.

Panie Jianu, nie zostajemy w tyle!

Szefie?

Pomóc panu?

Nie daje pan rady?

Poradzę sobie!

Idźcie dalej.

Nic mi nie jest.

Panie Jianu…

spowalniamy ich.

Pójdę z nimi.

Marian!

Ostrożnie!

Proszę z nimi wrócić.

W porządku, szefie?

Kaski.

Czwórka, zgłoście się.

Słucham.

Gdzie jesteście?

Blisko Czwartego Filaru.

Aż tak trudno?

Przyjaciele pana Jianu są powolni.

Znaleźliście coś?

Ani śladu naszych kwiatuszków.

Wyrażaj się, proszę.

Nie wracajcie Jepii Mari, zjedźcie kolejką.

Już nie działa.

Zadzwonię do nich.

Przyjąłem.

Tam jest piekło.

Ledwo da się iść naprzód.

Szukaliśmy ich i nawoływaliśmy.

Nie wiem, jak się tam dostali.

Dzwoniła dzisiaj do mnie przyjaciółka, Mihaela.

Jej matka jest jasnowidzką.

Ta kobieta ma niezwykły dar.

Powiedziała, że Daniela i Cosmin żyją.

Podała mi szczegóły, o których nie mogła wiedzieć.

Mówiła o niebieskiej kurtce Danieli.

I że dzieci wyruszyły przed południem.

Tak jak mówili ratownicy górscy.

I że wyczuwa jej energię.

Wszystkie żywe istoty wytwarzają pole energii.

Mówi, że nic im nie jest. Poprosiłam, żeby ich znalazła.

Powiedziała, że pokonali ponad połowę drogi na szczyt.

Są w miejscu, gdzie skały tworzą kształt litery „V”.

Wiem, że oni wciąż żyją.

Nie potrafię tego wyjaśnić.

- Czuję to. - Ja też.

Nic nie wskazuje inaczej.

Na pewno znaleźli schronienie.

Myślę, że gdzieś się ukryli, ale nie mogą się z nami skontaktować.

Bóg jest wielki i ochroni…

Dobry wieczór.

Dobry wieczór.

Alina. Co ty tu robisz?

- Musiałam przyjechać. - Rozumiem.

- Ale dlaczego? - Jak to?

Co tu robisz?

Nie masz się gdzie zatrzymać.

Przenocuję u Mireli, w Sinai.

- Zapomniałem o nich. - Możesz jechać ze mną.

Muszę być tutaj. A ty nie powinnaś tu marznąć.

Wiem, przez co przechodzisz. Chcę cię wspierać.

- Niby jak? - Będąc przy tobie.

Powinniśmy szanować uczucia Pauli.

Postaw się na jej miejscu.

Gdy cię zobaczy…

w ciąży…

Fakt.

Masz rację. Pójdę stąd.

Laur cię odwiezie.

Nie, przyjaciółka czeka.

- Wyjdę na moment. - Paulo…

Nie potrafię wyrazić, jak mi przykro.

Modlę się, żeby Cosmin był cały.

Dziękuję.

Ja też się modlę.

Zobaczymy.

- Do widzenia. - Już stąd jadę.

Muszę…

Do zobaczenia.

- Proszę pani, błagam… - Nikomu nie przeszkadzam!

Proszę się uspokoić.

Jestem spokojna! Czemu nie mogę rozsunąć zasłon?

- Inni goście… - Nikt nie narzeka.

Spokojnie, wyjaśnimy to.

- Co się stało? - Chciałam tylko rozsunąć zasłony.

Niby dlaczego nie mogę?

Właśnie, czemu?

Proszę.

W porządku?

Wszystko gra?

Już dobrze.

Dzień dobry.

Co wy tu jeszcze robicie?

Właśnie wysyłamy dwie osoby.

Dwie osoby?

Ociepla się. Może zejść lawina.

Wysyłamy dwie osoby. Wyruszymy, jak tylko coś znajdą.

Zapłacę, ale niech idą wszyscy.

Tu nie chodzi o pieniądze.

Zrobię wszystko. Powiedzcie tylko co.

Proszę wysłać wszystkich. Dwie osoby?

- Dokąd mam ich wysłać? - Wszędzie.

Sprawdziliśmy Jepii Mari i Mici po trzy razy i nic.

Proszę nas zrozumieć.

Czasem nawet my nie możemy iść na górę.

Nie będę ryzykował życia moich ludzi dla…

Dla kogo?

Nie chcecie robić tego, co do was należy.

Wysyłacie coraz mniej ludzi.

Wracają z niczym i przechwalają się dziennikarzom.

- Proszę się uspokoić. - Nie!

Wyślij ludzi i znajdź mojego syna!

Nasze dzieci żyją! Schroniły się gdzieś.

- Skąd ta pewność? - Ktoś ich wyczuwa.

- Panie Jianu… - Nie wiemy jak, ale to robi.

Powiedziała, że ich organy wciąż działają.

- Oni żyją. Proszę. - Nie słucha mnie pan.

Państwa dzieci zaginęły cztery dni temu.

- I co z tego? - W górach Bucegi. Na Jepi.

Znajdziemy ich, gdy stopi się śnieg.

- Wiosną? - Zamknij się, Lupu.

Mamy czekać, aż znajdziecie ich trupy?

Nie możemy walczyć z naturą. Jesteśmy tylko ludźmi.

Jeśli zlekceważymy górę, to nas zabije.

Ludzie przyjeżdżają tu na weekend, żeby robić zdjęcia.

Ale góry rządzą się swoimi prawami. Bywają bezlitosne.

Pełno w nich przepaści, turni, spadających głazów,

lodu, po którym człowiek ześlizguje się…

Dość tych wykładów dla kretynów!

Zabierz wszystkich ludzi i znajdź mojego syna!

- Dlaczego nie wyślecie więcej ludzi? - Spadł świeży śnieg. To niebezpieczne.

Wysyłacie ich coraz mniej.

Pójdę tam z Florinem.

Szefie, pójdziemy tam?

Istnieje ryzyko lawiny!

Szefie!

Tam jest stacja ratownictwa.

To dobre miejsce?

Dzień dobry.

- Pan Cristian? - Tak.

- Podobno to pan tutaj rządzi. - Zgadza się.

Jestem Filip. Pomagam panu Jianu znaleźć syna.

- Potrzebujemy szczegółów. - To znaczy?

Strefy poszukiwań.

- Co z pana za jeden? - Ja?

Przyjaciel. Filip.

A na nazwisko?

Po prostu Filip.

Co ma do tego wywiad?

Nie musi pan znać szczegółów.

Dla jasności: te dzieciaki poszły tam same.

- Czyli to ich wina? - Na pewno nie nasza.

Zgoda, ale ich też nie.

Spokojnie.

Nie chcemy nikogo obwiniać.

Uruchomcie wszystko.

Proszę wejść.

Nie szczędziliśmy wysiłków.

Proszę przekazać majorowi wszelkie informacje.

Wciąż szukamy.

My też będziemy. Jakie miejsce wskazali zaginieni?

Powiedzieli tylko, że nie mogą ominąć jakiegoś głazu.

- To… - Proszę wskazać.

Moi ludzie szukali w dolinie, ale nic nie znaleźli.

Zeszli szlakiem na dół.

Znaleźli ślady na śniegu,

ale w zupełnie innym miejscu, tutaj.

- Dokąd prowadziły ślady? - Na górę.

- Dalej się urwały. - Znaleźliśmy ślady lawiny.

Gdzie?

Pomiędzy tymi filarami.

Lawina? Po tak słabych opadach?

Nie wszedł pan zbyt wysoko. Tam jest mnóstwo śniegu.

Zanim dotrze na dno, może mieć dziesięć metrów głębokości.

Sprawdzimy ten teren, ale myślę, że się mylą.

Nie jestem nieomylny.

Właśnie.

Panie Cristianie.

Przejmujemy poszukiwania. W razie czego wezwiemy was.

Co wyście zrobiły, dzieci?

Przelećmy nad całym terenem.

Może opuścili dolinę i zgubili się gdzie indziej.

Jasne, ale najpierw skupmy się na miejscu wskazanym przez ratownika.

Jak mamy coś stąd zobaczyć?

Umieścimy jeden nadajnik na tamtym szczycie,

jeden po drugiej stronie doliny i jeden pomiędzy.

- Pójdziemy tam? - Nie, polecimy.

Kiedy ostatnio rozmawialiście?

W zeszłym tygodniu albo…

Nie, dwa tygodnie temu.

Brzmiał, jakby miał kłopoty?

Nie, był wesoły.

Miał za sobą ciężki rok.

Dziewczyna go zostawiła.

Kiedy usłyszałem jego radosny śmiech,

wiedziałem, że coś się zmieniło.

Nie pytałem, myślałem, że w końcu sam mi powie.

Nie wiedziałem o nowej dziewczynie. Paula nic nie mówiła.

Musimy wysłać ludzi.

Zaczniemy od triangulacji i mapowania.

- Zdobądź ostatnie rozmowy Cosmina. - Dobrze.

- Nadajnik drugi, jakie pasmo? - 200-400 megaherców.

Za mało. Zwiększcie do 700 i przenieście się na południe.

Przyjąłem. Zaczynamy.

Teraz dobrze.

Połączcie się z jedynką.

Dwójka, teraz wy. Najpierw 2G.

Dwójka połączona.

Połączono.

Triangulacja zakończona. Spróbujcie namierzyć numer chłopaka.

Wysyłam impuls.

Brak odpowiedzi.

Przyjąłem.

Sprawdźcie kod IMEI.

Wysyłam impuls.

Brak wyników.

Przyjąłem. Zostańcie na miejscu i sprawdźcie numer dziewczyny.

Wprowadzono numer.

Zostańcie na miejscu. Wysyłam impuls.

Brak odpowiedzi.

Teraz kod IMEI.

IMEI wprowadzony. Wysyłam sygnał.

Brak wyników.

Dobra.

Pora na plan B.

Zabierzcie sprzęt do helikoptera i mapujcie góry.

Przyjąłem. Rozpoczynamy mapowanie.

Co ja teraz zrobię?

Spokojnie. Będziemy szukać do skutku.

Mamy obraz.

Rozpocząć fotogrametrię. Do roboty.

Przyjąłem.

Dziękuję, panowie.

Dobra robota. Wejdźcie się ogrzać.

Skoro ma pan takie znajomości,

to czemu nie wezwał ich pan od razu?

Czemu czekał pan na ratowników?

- Nie, byłem tam w zeszły weekend. - Co z tego? Jedź z nami.

Jedźcie sobie we dwójkę, gołąbeczki.

Jak sobie chcesz.

- Zadzwoń, jak wrócisz. - Pa, stary.

- Cześć, Dani. - Cześć.

Vali nie pojedzie.

No to jedziemy sami.

- Z nimi byłoby fajniej. - Ich strata.

- Kupiłeś kurtkę? - Zabiorę tamtą khaki.

Nie nadaje się na zimową wędrówkę.

- Chcesz wyjść na szlak? - Przecież nie pojadę kolejką!

Nie znam tych szlaków.

Już tam byłam. Nie będziemy się spieszyć.

Potrzebuję nowych butów.

- Muszę kończyć. Pa. - Buziaki.

Numer alarmowy.

Proszę mnie połączyć z ratownikami górskimi.

- Nazwisko? - Daniela Simion.

- Co się stało? - Cosmin, podaj mi kartkę i długopis.

Łączę z zespołem w Buşteni.

Daj mi coś do pisania.

- Odebrali? - Nie.

- Ilu was jest? - Ja i mój chłopak.

Połączę was z Braşov. Bez paniki.

Nie wiemy, co robić.

- Ratownictwo górskie. - Zgubiliśmy się na szlaku Jepi.

Wieje silny wiatr. Nic nie widać.

- Nie ruszajcie się z miejsca. - Nie możemy!

Stoimy pod wielkim głazem, nie ominiemy go.

- Zostańcie tam. - Proszę, pomóżcie nam!

Cosmin!

Halo?

Halo?

Niech idą, ale nie przodem.

Za twoimi ludźmi.

Chodźmy!

Dalej, panowie!

Za nimi.

Za nimi.

Sprawdźcie nawet najpłytszy śnieg.

Przyjąłem.

Jedynka, idź pieszo po przekątnej.

Znaleźliśmy głaz.

Trójka, odwróć laptopa. Zachowajcie dyskrecję.

Zrozumiano.

Sprawdźcie pod tamtym nawisem.

W każdej chwili może się zawalić.

Postaw przy nim kogoś.

- Niech ma go na oku. - Przyjąłem.

Widzę wszystkich trzech. Wysyłam impuls.

Brak odpowiedzi.

Przyjąłem. Teraz numer dziewczyny.

Brak wyników.

Przyjąłem.

Jedynka i dwójka, zostańcie na miejscu. Trójka – idź po przekątnej.

Zrozumiałem.

Idzie. Włącz kamerę.

Włączona?

Panie Jianu, jak idą poszukiwania pańskiego syna?

Jak udało się panu zaangażować w poszukiwania wywiad?

Dajcie nam pracować!

- Panie Jianu! - Bez komentarza.

Nie o to chodzi. Moja córka też wczoraj zaginęła.

- Przykro mi. - Była z przyjaciółmi.

Musiała się zgubić, przegapiła kolejkę.

Rozumiem.

Czuję, że nic jej nie jest, ale nie wiemy, gdzie szukać.

Może pan nam pomoże? Jakoś nas naprowadzi?

Niby w jaki sposób?

Podobno może pan namierzyć jej telefon.

Co? Nie. Kto tak pani powiedział?

Ratownicy górscy.

To bzdura.

- Błagam, proszę nam pomóc. - Nie mam takiego sprzętu.

- To jakieś bzdury. - Panie Jianu!

- Przykro mi. - Proszę się postawić na moim miejscu.

Proszę, nikomu nie powiem!

- Panie Jianu! - Oświadczenie, proszę!

Jakieś wieści o synu?

Czemu opowiadasz ludziom bzdury?

- Słucham? - Mówisz, że mam sprzęt do triangulacji.

- Przecież to prawda. - Nikt nie musi o tym wiedzieć.

To nielegalny sprzęt?

Nie pańska sprawa!

Wczoraj zaginęła turystka.

Szukaliśmy jej do późna, więc…

To szukajcie dalej. Nie mieszajcie w to mnie.

Mówiliście, że wszystko macie.

- Tak, ale jeśli może pan pomóc… - Nie mogę.

Panie Jianu.

Ta dziewczyna może nadal żyć, a pan ma sprzęt i ludzi.

Jeśli chce pan zrobić coś dobrego,

to jest okazja.

Szukam swojego dziecka.

Nie sprowadziłem tu sprzętu, żeby szukać jakiejś idiotki.

Jasne?

Ci ludzie są zdesperowani, tak jak pan.

Nie będę nikogo okłamywać.

W pana namiocie jest sprzęt pozwalający namierzać zaginionych.

Panie Jianu, ma pan jakieś wieści na temat syna?

- Jakieś szczegóły? - Wystarczy kilka słów!

- Proszę! - Nie mogę pani pomóc.

Panie Jianu!

Sprawdzili trzy kolejne sektory. Nadal nic.

Zastanawiam się, czy wysłać ludzi na zbocze po drugiej stronie.

Słyszałeś, że zaginęła kolejna dziewczyna?

Jej matka przyszła do mnie

i pytała o sprzęt do triangulacji. Ten idiota, Cristian, się wygadał.

Jeszcze tego brakowało.

Nie mogę jej pomóc.

- To skąd te nerwy? - Dziwisz się?

Kobieta płacze, błaga i wszędzie za mną chodzi.

Co miałbym powiedzieć Filipowi?

„Złamałeś prawo dla mnie, a teraz zrób to dla wszystkich”?

Rozumiem, ale…

Proszę, Mircea.

Nasz syn jest najważniejszy.

Tak, Paulo.

Nasz syn.

Dlaczego tylko pan korzysta ze sprzętu?

Ma pan nas za frajerów?

Nic pan nie powie?

- Co ty robisz na tym mrozie? - Mircea, pomóż im.

Co to jest?

Numer zaginionej turystki.

Jej matka mi go dała.

Alino, nie. Próbujemy znaleźć Cosmina.

To tylko jeden numer.

Nie rozumiesz, co robimy. To nielegalne.

A gdyby chodziło o Cosmina?

Gdyby inni mieli takie wpływy?

Nie poprosiłbyś o pomoc?

Kobieto, ci ludzie robią to tylko dla Cosmina.

Zaginął tydzień temu, a ona zeszłej nocy.

- Nie mój problem. - Co?

Jak możesz?

To nie mój problem.

Możesz kogoś uratować i nie chcesz?

A ja mam urodzić twoje dziecko? Spędzić z tobą życie?

Andreea?

- Co z nią? - Anreea!

Boli cię?

- Boli? - Powiedz coś!

Bolą cię stopy? Jesteś bezpieczna.

Ostrożnie.

Dwa, trzy, teraz!

Szefie!

Szybko.

Wysyłam impuls.

Jest odpowiedź.

- Znaleźliście go? - To telefon dziewczyny.

A Cosmina?

- Na razie nic. - Co teraz?

Przenosimy obóz wyżej.

Oszczędzajcie baterie na drugi skan. Spotkamy się przy skuterach.

- Przyjąłem. - Telefon Danieli!

Szykujcie się do wspinaczki.

Przyjąłem.

Ekipa skanująca do mnie.

Sprawdźcie, czy jest prąd.

Zobaczmy.

To ten obszar.

Przyszliście stąd.

Nadajnik będzie tutaj, tutaj

i na tym stoku. Jak najbliżej siebie.

Kamery mają być włączone, krótkofalówki też.

- Jasne? - Tak.

Ruszajcie.

Jedynka na miejscu.

Dwójka, nie widzę cię.

Zaraz będę.

Trójka, nie ruszaj się. Uciekasz mi.

Namierzam sygnał.

Jedynka na miejscu.

Trójka też.

Dwójka na miejscu, połączono.

Wysyłam impuls.

Jest odpowiedź.

Jest tam.

Sprawdźmy kod IMEI.

Przyjąłem.

Nie ruszajcie się.

Oba telefony w jednym miejscu. To nie przypadek.

Przykro mi.

Drugi skan.

Wysyłam impuls.

Jest odpowiedź.

Są tam.

Na tych 30, 40 metrach kwadratowych.

Śnieg wygląda na dość głęboki.

Musiała zejść lawina.

Pakujcie się i wracajcie do bazy, zanim się ściemni.

Przyjąłem.

Mogą być dziesięć metrów pod śniegiem.

Gdzieś na obszarze 27 metrów kwadratowych.

Przygniotło ich wiele ton śniegu.

A tak się modliłam!

I wszystko na nic.

- Modliłaś się. - Nie mów tak.

Czemu nie? Daj mi tę ikonę.

Oddawaj.

Zostaw.

Co teraz?

- Co mam robić? - Nie wiem.

Co ja teraz zrobię, Mircea?

Nie wiem. Będę go szukał do skutku.

Przynajmniej zrobiłeś, co mogłeś.

Co zrobiłem?

Nie znalazłem go żywego, więc wszystko na nic.

Sprowadziłeś tu tych wszystkich ludzi, zorganizowałeś całą operację.

Tutaj! Tędy!

Przynieście sprzęt!

Viorel!

Będę po tamtej stronie.

- Ty zostań tutaj. - Dobra.

Miej ich na oku.

Sonda w lewo.

Sonda w środek.

Sonda w prawo.

Krok naprzód.

Krok naprzód.

Coś wyczułem!

Podaj mi flagę.

Kolejna flaga!

Sonda w prawo.

Sonda w lewo.

W pierwszej klasie liceum Cosmin miał lekcje po południu.

Pewnego zimowego wieczoru wrócił do domu cały we krwi.

Byłam przerażona.

Pobiły go szkolne łobuzy.

Jego ojciec się nie bał. Nie wiem, co dokładnie zrobił,

ale tego samego wieczoru policja aresztowała ich wszystkich.

Całą bandę.

Przesłuchiwali ich przy rodzicach.

Tak ich nastraszyli, że się przyznali.

Byli przerażeni.

Od tamtej pory…

nie pozwoliliby nikomu tknąć Cosmina.

Wiedziałam, że nikt już nie skrzywdzi mojego syna.

Inaczej Mircea by ich zniszczył.

Ale teraz…

walczy z górą.

Ciesz się, że masz drugie dziecko.

Twoja córka zabiła moje.

Co? Jak możesz tak mówić?

- Słyszałaś ich ostatnie rozmowy? - Tak.

Cosmin nie chciał tam iść.

Ona go namówiła.

To był wypadek.

Andrei! Chodź do mamy.

Mówię ci, to niemożliwe.

Są pod tonami śniegu.

I co z tego?

Sprawdzimy wszystko, metr po metrze.

Panie Jianu, wkopałem się na trzy metry,

a sześciometrowa sonda nie sięgnęła dna.

Szef ma rację.

To na nic.

Nie! Musimy odkopać te dzieciaki, choćby nie wiem co!

Filipie, obiecałeś!

Odnalezienie ich to jedno, a wydostanie to drugie.

Nie jesteśmy na to gotowi.

Nikt nie mówił, że będzie łatwo.

Jeśli wy sobie nie poradzicie, to kto?

Musimy zaczekać do wiosny.

Nie ma mowy!

- Kopiemy teraz! - Mircea.

Pewnych rzeczy nie przeskoczymy.

Jeszcze jeden taki tekst,

a wszystkich tu pozabijam!

Ostrożnie.

- Tam są. - Widzę ich.

Dziękuję, Filipie.

Wracajmy do chaty.

To nie w porządku.

Powinienem był iść z nimi.

Lawina!

Lawina!

Filipie!

Lawina!

Lawina!

- Lawina! Niech uciekają! - Szybciej!

Uciekajcie!

Jedynka? Dwójka?

Słyszycie mnie?

Pomocy!

Jedynka! Dwójka!

Słyszycie mnie?

Ratownicy, idźcie po nich!

Panie Jianu!

Oświadczenie, proszę!

Jak się trzymasz? Czujesz nogi?

Czujesz nogi?

Ostrożnie.

Cholera. Tak mi przykro.

Dobrze, że nikt nie zginął.

Następnym razem będziemy uważać.

ŻANDARMERIA

Co robicie?

Co się dzieje?

- Filipie, co robicie? - Rozkazano nam wyjechać.

Nie możecie!

- Jaki był cel misji? - Odnaleźć Cosmina.

Dyskretnie. I go znaleźliśmy.

- Nie wyciągniemy go. - Możemy!

Damy radę!

Mój człowiek złamał kręgosłup w nieautoryzowanej misji.

Wyjeżdżamy.

- Zadzwonię do pułkownika. - Śmiało.

Powiedział, że spłaciliśmy już dług.

Nie chcę afery. Pomóż mi odkopać ciało syna.

Posłuchaj.

Nikt w twojej sytuacji nie dostał więcej pomocy.

Masz rację, ale proszę, pomóż mi.

To mogło być twoje dziecko.

Twoje dziecko, Filipie!

Panowie!

A gdyby chodziło o wasze dzieci?

Wielkie dzięki!

Dostaniecie nagrodę. Macie nasze numery.

Pokryję też wszelkie koszty.

Jeśli ktoś jeszcze chciałby…

Chce pan zabić niewinnych ludzi?

Czego pan chce?

„Nagroda za poszukiwania zaginionych w górach Bucegi”?

- Zginiecie dla pieniędzy? - Proszę dać nam spokój. To nie moje.

Może napisał to inny rodzic, którego zawiedliście.

Wezwałem policję. Przesłuchają pana.

Dobra. Tylko daj nam spokój.

Jeśli ktoś zginie i znajdziemy przy nim pańską ulotkę,

pójdzie pan siedzieć.

Zrozumiałem. Spadaj pan.

Nie przyklejaj ich do ścian. Masz więcej?

Rozkładaj je w restauracjach i wkładaj za wycieraczki.

Dzięki.

Przepraszam.

Musimy się spieszyć.

Staram się zrozumieć, ale pomyśl tylko.

- Gdzie będziemy mieszkać? - Wynajmiemy mieszkanie.

Jedźmy windą.

Alina.

- Zbudujemy nowy dom. - To nasz rodzinny dom, Mircea!

Dom naszego dziecka.

Znowu mamy coś wynajmować?

Przez twoje ambicje, które nie zmienią losu Cosmina?

Ja jestem właścicielem.

To nasz wspólny dom.

Pauli też kazałeś sprzedać dom?

Wszyscy to zróbmy.

- A gdy skończą się pieniądze? - To co mam zrobić?

Daj sobie spokój ze sprzedażą.

- Wróćmy do domu. - I co dalej?

Będziemy wybierać tapety?

Kupować zasłony? Siedzieć w kuchni i pić kawę?

Nie, przestaniemy żyć, bo wszyscy cierpimy.

Przepraszam, nie chciałam tego powiedzieć.

Ale zastawiłeś nasz dom!

- Jestem tak blisko! - To iluzja.

- Wcale nie! - Posłuchaj.

Coraz bardziej się pogrążasz.

I ciągniesz innych za sobą.

Tylko ci się wydaje, że jesteś blisko.

Myślisz, że pomagasz, a się w tym zatracasz.

Myślisz, że możesz dokonać niemożliwego.

Krzywdzisz ludzi.

Tracisz to, co mamy.

Nie zasługuję na to.

Masz rację.

Chcę tylko wrócić do domu.

Proszę, jedź ze mną.

Proszę.

Jeśli ci na mnie zależy.

- Mam wrócić? - Tak.

- Poddać się? - Nie.

- A co? - Spojrzeć prawdzie w oczy.

I co ja powiem Pauli?

Pójdziesz dla niej na dno?

Będziemy przy niej. Zrozumie.

- Czyżby? - Z czasem.

Pomyśl.

Co byś zrobiła na miejscu Pauli?

Gdyby to było nasze dziecko?

Gdybym miał inną żonę? Czego byś ode mnie chciała?

Żebym go znalazł, choćby martwego,

czy żebym się poddał i wrócił do domu?

Powiedz, że tego byś chciała, a pojadę z tobą.

Alina!

Zostaw mnie.

- Nie odchodź w ten sposób. - W jaki?

- O co chodzi? - Chodź ze mną.

Dokąd?

- Do cerkwi. - Nie ma mowy.

Proszę cię. Pomódlmy się za naszego syna.

Nie chcę.

Dziękuję, że jesteście.

Nie będzie łatwo, ale…

zgodnie z obietnicą…

przyniosłem waszą zaliczkę.

Możecie jeszcze zadzwonić do znajomych.

Każcie im przyjść.

Oto nagroda dla tego, kto ich znajdzie.

Laur przypilnuje pieniędzy. Dzwońcie do niego.

Chodźmy.

Im szybciej ruszymy, tym lepiej.

Zebraliśmy tylko tyle.

Zdobędziemy więcej.

Liczy się każdy grosz.

Laur, dołóż to.

Chodźmy.

Wszyscy gotowi? Chodźmy.

Przepraszam.

Niewiarygodne.

- Wpychają się! - To wyjątkowa sytuacja.

- A co z nami? - Pojedziecie następną.

Za 15 minut.

Jebana mgła.

Wiecie, co robić? Zaczynamy.

Do dzieła, Doru.

- Znaliście ich? - Ze studiów.

Pozwoli pan, żebyśmy zapalili świeczkę?

Oczywiście.

Bardzo nam przykro.

Cztery, trzy, dwa, jeden…

Szczęśliwego Nowego Roku!

Co robicie?

- Zrobiliśmy, co się dało. - Wcale nie.

Doru, nie wyjeżdżajcie!

Wsiadaj, kochanie.

- Nie znajdziemy ich. - Znajdziemy!

- Doru! - Siedzimy tu już za długo.

Bez skutku.

Proszę zostać!

- Kiedy wróci Daniela? - Widzicie? Mały chce wiedzieć.

- Wasza córka też tam jest. Zostańcie. - Jesteśmy wyczerpani.

Musimy ruszyć naprzód. Zastanowić się, co dalej.

Zająć się synkiem.

Przykro mi.

Zawieź ich do domu i wracaj.

Potrzebuję cię.

Nie mogę już tego ciągnąć.

Możesz.

Podobno chcesz wyjechać.

Wybacz mi, Paulo.

- To nie twoja wina. - Moja.

Zostawiłem was.

To przeze mnie cierpisz.

Mircea.

Już dawno ci wybaczyłam.

Ale musisz sam sobie wybaczyć.

Nie widzisz, że poczucie winy cię przygniata?

- Musisz odpuścić. - Nie mogę.

Nie chcę, żebyś krzywdził innych, bo czujesz się winny.

Nie krzywdź Aliny ani Laurenţiu.

Albo ludzi, których tam zabierasz. Pomyśl o nich.

Nie mogę go tam zostawić. A sam do niego nie dotrę.

Moja obecność cię dręczy.

Dlatego wyjeżdżam.

I chcę, żebyś ty też wyjechał.

Mircea.

Wrócimy. Najszybciej, jak się da.

Wiosną.

Nie chcę cię już przekonywać.

Przyjechałam, bo…

tęsknię za tobą.

Jeśli to, co tu robisz, jest dla ciebie takie ważne,

to będę cię wspierać, cokolwiek się stanie.

„W dobrej i złej doli”. Tak to szło?

To normalne?

- Dzień dobry. - Nie możecie wejść.

Co?

Szef mówi, że macie się ustawić w kolejce.

- Dlaczego? - Przykro mi.

Wcześniej pan pozwalał. Proszę to wziąć.

Nie robimy tego dla zabawy!

Naprawdę nie mogę.

Proszę.

To dwie godziny czekania.

- Macie się za lepszych? - Pilnuj własnego nosa.

Czekamy już dwie godziny.

Lupu, chodź!

Chodźmy.

Szefie, zaczekaj.

Lupu, a ty dokąd?

Szefie!

Zostaw go.

Dwójka, zgłoście się.

Słyszymy cię.

Na Jepii Mari doszło do wypadku.

Między Doliną Owczarską i chatą.

Jak szybko tam dotrzecie?

W dwie godziny. Co się stało?

Turyści widzieli spadającego mężczyznę. Nie wiadomo, czy przeżył.

Przyjąłem. Zaraz wyruszamy.

Ruchy.

Nie dotrzemy wcześniej, niż za dwie godziny.

Pospieszcie się.

Postaramy się.

Dobra. Z Bogiem.

Jak szybko moglibyście tam dotrzeć?

Nie wiem, może w godzinę.

Albo więcej.

Sprawdźcie, co się stało.

- Nie. Zostanę z panem. - Poradzę sobie.

Pomóżcie facetowi.

- Jego koledzy już wyruszyli. - Co z tego?

Kilka minut różnicy może uratować facetowi życie.

Idźcie. Nie gapcie się tak.

Ty też.

Laur!

- Idź. - Zostanę, szefie.

Kazałem ci iść!

Proszę.

Dobra, szefie.

To moje radio.

Niedługo wrócę.

Piątka do bazy.

Tu baza, odbiór.

Znaleźliśmy turystę.

Żyje, choć połamał kilka kości. Dobrze, że zdążyliśmy.

Brawo, panowie.

Sprowadźcie go.

Przyjąłem.

Przypinamy go do noszy.

Jest wychłodzony.

Zejdziemy doliną Pilaf. Jest ślisko.

To zajmie nam kilka godzin. Czekajcie z karetką.

Szefie, słyszysz mnie? Tu Laurenţiu.

Uratowaliśmy go.

Wracam do pana.

Szefie, zgłoś się!

Napisy: Aleksandra Basińska