Original subtitles

Nie znam go. Nie wiem, co czuje. Co go denerwuje.

Uczucie zniknęło.

Kochasz go?

Mam go dość.

Jürgen!

Mam taśmę.

Wyrzucił mnie! Gdzie taśma? Gdzie ją masz?

W tym kraju nic się nie zmieni. Chodźcie!

Monika pisze piosenkę na Grad Prix.

To moja piosenka. Napisałam ją.

- Czego pani chce? - Jest wolne miejsce. Chcę wystąpić.

Zaśpiewasz sama. Lecę do Londynu.

Dlaczego nikt mi nie powiedział, że tak może być?

- Co z twoim mężem? - Kocha mężczyzn, nie kobiety.

Hans Liebknecht z Berlina Wschodniego. Znajdzie pan informacje na jego temat?

- Jesteś osamotniona? - Fritz...

Nie igraj ze mną.

Kocham Evę. Mam tylko ją.

Z dumą wypowiadam te słowa: Ich bin ein Berliner.

Joachimie! Joachimie!

Joachimie!

Joachimie!

Pomocy!

Joachimie!

KU'DAMM 63

Ma trzypunktowe pasy bezpieczeństwa. Chronią cały korpus.

Ma też hamulce tarczowe.

Pewnie sporo kosztował?

Lubisz swój sportowy wóz?

Stoi w warsztacie.

Umówię cię do lekarza. Jutro.

- Dobrze. - W klinice. Dziękuję.

Z radością witam państwa

na dorocznym balu otwierającym jesienny sezon.

Ostatnie tygodnie były dla naszej rodziny niełatwe.

Wydarzył się wypadek podczas kąpieli w morzu.

Ale wszystko, co złe, kiedyś się skończy.

Życie toczy się dalej.

Powinnam była zostać. Wszystko zepsuję.

Chodź.

Pomogę ci.

Umyj zęby, dobrze?

Mama będzie spać na podłodze?

Możliwe.

Czasami, gdy człowiek jest smutny, nie daje rady dojść do łóżka.

Myj zęby. Szybko!

Nie dotykaj.

Posprzątam.

Nie baw się w służącą!

Byłem w Londynie. Zadzwonił do mnie Richie.

Znów mieszkam w klubie. Zbiło się.

- Zostaw! - Nie zabiorę.

- Dlaczego nie jesteś w Londynie? - Moniko.

Czasami nie ma odpowiedzi.

Nie!

Przestań!

(...)

Moniko! (...)

On chciał...

- Co tu robisz? - Bolą cię uszy?

Ale z ciebie nocny marek! Lecimy do łóżka!

Do łóżka!

Będziemy się kochać?

Przecież się kochamy.

Czyżby?

Codziennie.

Wziąłem tabletkę na sen.

- Kiedy? - Przed chwilą.

Dobrze. Mamy 20 minut.

Moniko?

Możemy to przełożyć?

Pisałem do niej. List do mnie wrócił.

Nieotwarty.

Dziwi cię to?

To moja córka. Chcę wiedzieć, co u niej.

Zgodnie z okolicznościami.

Co się stało? Utopił się w morzu? Przecież to niemożliwe.

Nie każdy dobrze pływa.

- Ona musi sobie to ułożyć. - Jest w żałobie.

Rozmawiasz z nią o tym?

Uczysz mnie, jak wychowywać córki?

- Musisz... - Wiem, co muszę, a czego nie.

To moje córki.

Wiem, czego im trzeba.

Proszę cię.

Jakie lubisz jajka? Z marmoladą?

Jestem misiem!

Nałożę ci marmolady.

Pycha.

Dzień dobry.

Też dostaniesz.

Dorli, spakuj tornister, dobrze?

Weźmiesz Dorli do siebie?

Chyba się mnie boi.

Myślałam o naszej przyszłości.

Chcesz otworzyć galerię?

- Nie musisz prowadzić kliniki. - Dzień dobry, profesorze.

Dopiero dostałem propozycję.

Jesteś jeszcze młody.

Co tym razem wymyśliłaś?

Może otworzylibyśmy na Kurfürstendammie gabinet?

Miałbyś pokój z widokiem na Ku'damm. Ja pracowałabym w recepcji.

Bardzo stylowej.

Byłoby nam wspaniale.

Pracowalibyśmy razem. Zbliżylibyśmy się.

- Tak. - Dobrze. Zacznijmy od nowa.

Przemyślę twoją propozycję.

Cieszy się pani, że Eva wróciła do profesora?

Gdy przewracam się na lewy bok, budzę się z bólu.

- Jürgen bardzo to przeżył. - Gdy przewracam się na lewo...

Niełatwo mu spełniać wymagania młodej kobiety.

Biedny. Boli mnie, gdy przewracam się na lewy bok.

Proszę więc tego nie robić, pani Schöllack.

Uczę tańca. Moja praca polega na tym, że czasami się obracam.

Każda praca kiedyś się kończy.

Proszę iść o parku, obserwować ptaki. Moja teściowa to robi.

- Przepiszę coś pani. - Karmę dla ptaków?

Ostrzegam panią. Niech nie obraca się pani

bez powodu na lewą stronę.

Wszystko ma swój koniec.

Głowa do góry! Pięknie.

Proszę nie kokietować. Postawa!

W Galancie uczymy nie tylko tańca.

Nie. Uczymy też życia.

- Do widzenia. - Do następnego tygodnia.

Do widzenia.

Cieszę się, że znów prowadzi pani szkołę.

Ludzie są nieobyczajni.

- Racja. - Nawet tutaj.

- To znaczy? - Tango budzi w kobietach diabła.

Do widzenia.

Proszę poczekać. Ramię należy...

Można? Señora von Boost?

Postawa! Postawa!

5, 6, 7, 8...

Wpadła mu w ramiona!

Zdarza się!

Ręce do góry!

Wszystko twoje?

Jak nazywa się klub?

- Big Freddy. - Właśnie.

Nie będę do ciebie mówić "tato Freddy".

Mogę mówić "tato"?

Dzień dobry.

Jestem tata. Po prostu.

- Dorli. Po prostu. - Miło panią poznać.

- Pana też. - Zrobimy lekcje.

Rakieta startuje...

Najpierw zrobię ci Shirley Temple.

To koktajl.

Poroniłam.

To moja wina.

Czasami nie ma odpowiedzi.

Moniko? Dziękuję.

Pani Franck? Mówi Klatt. Chodzi o pani występ...

Dogadujesz się z panem Cortezem.

Jest lubiany.

Jest naszym pracownikiem. Lepiej, byś trzymała go na dystans.

Fritz Assmann też był naszym pracownikiem.

Chyba nie chcesz ich porównywać.

Co za różnica?

Byłam dyskretna. Niepotrzebnie ci o tym mówię.

Proszę, byś jak najprędzej zakończyła swój mały romansik.

- Mamo... - Helgo.

To moje życie.

Na pewno tego chcesz?

Co się dzieje?

Skąd mam mieć pewność?

Przecież umiesz udawać podniecenie.

Musisz? Załatwiliśmy to.

Masz rację. Wybacz.

- Załatwiliśmy to. - To przeszłość.

Wybacz, dziś nie dam rady. Idę spać.

Jestem zmęczony.

- Tak. Oczywiście. - Dobrej nocy.

Dzień dobry.

Panie Armando, na słówko.

Tak, señora.

Proszę zakończyć romans z moją córką.

- Tańczymy razem. - Proszę nie robić ze mnie idiotki.

- Helga jest nieszczęśliwa. - Jest żoną.

Homoseksualisty.

To przyzwoita kobieta. Jest żoną i matką.

Ożenię się z nią.

- Nie ożeni się z Argentyńczykiem. - Jestem Włochem.

Co za różnica? Moje córki nie wyjdą za cudzoziemców!

- Bo pani tego nie chce. - Nie! Helga tego nie zrobi.

Tylko krowa nie zmienia poglądów.

Dlaczego miałaby pana poślubić,

- panie Cortango? - Cortese.

Oto pańskie wypowiedzenie. Arrivederci, panie Cortango.

Pani Franck!

Nie odpowiada pani na nasze listy.

W piątek odbędzie się zebranie zarządu firmy. Niech pani przyjdzie.

Jako jedyna spadkobierczyni męża, ma pani największe udziały.

Trzeba podjąć decyzje, których nie może podjąć pani mąż.

Nie mógł podjąć.

Niech pani to zrobi. Dla niego.

Niby jak? Nie znam się na tym.

To najnowsze dokumenty. Proszę je przejrzeć.

Mamo?

Helgo, przekaż grupie tańców latynoamerykańskich,

że zajęcia są odwołane.

Aż znajdziemy zastępstwo dla Armanda.

Co?

Zwolniłam go.

Myślałaś, że nie poniesiesz konsekwencji?

Nie patrz tak na mnie. Nie mogłaś się opanować.

Wyleciał.

Zapłacił za cały miesiąc i... uciekł.

Jakby go gonił diabeł.

Czy... zostawił adres?

Nie, kochana. Zapłacił i poszedł.

W tym miesiącu zarobię dwa razy więcej.

Czy... zostawił coś dla mnie? Dla Helgi.

Wiadomość?

Robimy krok w przód

i dwa w tył,

Szukając

szczęścia.

Miłość

kłamstwem jest.

Każdy tańczy sam.

Już wiem!

Walter Ulbricht sprowadził do Berlina

pułksaksońskich snajperów z patrolu granicznego.

Teraz pełnią oni wartę przy Bramie Brandenburskiej.

Co ci mężczyźni wiedzą o zachodzie? Gdy nie pełnią warty...

Pytałeś, czy moglibyśmy żyć we troje.

- Ja, Hans i ty. - Nie rozmawiajmy o tym.

- Zraniło mnie to. - Nie chcę.

Nie wiedziałam, co robić. Byłam zła,

- że to proponujesz. - To przeszłość.

Mamy dziecko. Tworzymy szczęśliwą rodzinę.

Myślimy o przyszłości. Jeśli znajdziesz mężczyznę,

- który da ci... - Byłam zrozpaczona.

Chciałam cię mieć.

Miałam nadzieję, że wszystko się ułoży,

gdy Hans zniknie.

Nie mógł przyjść.

Doniosłam na niego Stasi.

Widzieli, że chce uciec z NRD.

Możesz mnie nienawidzić.

To była jedyna możliwość, bym była szczęśliwa.

Wolałabym, żebyś był ze mną, nieszczęśliwy.

Bałam się i nie chciałam być sama.

Przede wszystkim nie chciałam, by ludzie widzieli, jacy jesteśmy.

Słuchaj. Masz cztery piwa.

Zabierasz dwa i dokładasz trzy.

Ile piw masz?

- Pięć - Dobrze.

Ile to potrwa?

- Nie chcę spać. - Nie musisz.

Knajpiane zaplecze ma robić za pokój dziecięcy?

Szukam domu.

To nie miejsce dla dziecka.

Jest super, tato.

- Dobranoc. - Dobranoc.

Zrobisz mi Shirley Temple?

Pewnie.

Czego potrzebujemy?

- Lodu! - Dawaj.

Ginger Ale i lemoniada.

I grenadyna. Pusta butelka.

Przyniosę nową. Poszukaj długiej, srebrnej łyżeczki. Zaraz wracam.

- Już jestem. - Ręce do góry!

Dorli! Nie wolno!

Zrobiłaś sobie krzywdę? Cholera.

Stwierdziliśmy, że tu będzie jej lepiej.

Nie podobało ci się u wujka?

Piłam Shirley Temple i strzelałam do taty.

Nie trafiła.

Jak na Dzikim Zachodzie.

Będzie lepiej, gdy ja zaplanuję dzień Dorli.

Nie. Tata odprowadza mnie do szkoły, potem robimy lekcje

i idziemy do ciebie, zanim pójdzie do klubu.

Niech będzie.

- Do jutra, tato. - Do jutra, kochanie.

Monika i ja jesteśmy rodzicami Dorli.

Freddy, jak u Moniki?

Jakoś.

Ciągle rozpacza.

Jakoś sobie poradzimy.

Produkcja broni strategicznej

wymagałaby reorganizacji firmy, na co w tym momencie nas nie stać.

Chyba, że wesprze nas rząd.

Niech pani zrozumie, nowa technologia wymagałaby zupełnie nowej...

- Przeczytałam i zrozumiałam. - Firmę trzeba przenieść

- do Niemiec Zachodnich. - To berlińskie przedsiębiorstwo.

Pani mąż stworzył czteropunktowy plan...

Zabrakło dwóch punktów.

- Miał wizję! - Urojenie!

Panowie!

- Zgadzałem się z nim. - Stracił kontakt z rzeczywistością.

- Wcale nie. - Czyżby?

Spędzał całe noce na przemyśleniach, a gdy wreszcie miał pokazać siłę i...

Mąż był silny!

Miał depresję.

Proszę się zamknąć!

Popełnił samobójstwo.

Prawda, pani Franck?

Wiedziałam, że jest mu źle.

Był smutny.

Miałam nadzieję, że to minie.

Mnie zawsze mija. Myślałam, że chce być sam.

Nie spodziewaliśmy się, że mój brat to zrobi. Był taki wesoły.

Nagle znikł. I nie dało się już z nim porozmawiać.

Gdybym nie była taka ślepa,

mogłabym zadać mu właściwe pytanie.

Mogłabym mu pomóc.

Też nie mogłem przemówić do pana Francka.

Powinienem był się domyślić.

Potrzebował pomocy lekarza.

Dlaczego mi pan nie powiedział?

O tym się nie mówi.

- Ten mężczyzna jest ważny? - Nie.

Ale mógł zostać oskarżony o próbę ucieczki z NRD.

- Komuniści. - Co za wstyd.

Tak.

Może się pan czegoś dowiedzieć?

Mam kontakt do prawnika z Berlina Wschodniego.

Pomagał Amerykanom przy wymianach agentów.

Zobaczę, co da się zrobić. Zadzwonię.

Ich referencje są bez zarzutu.

Wybieraj, Helgusiu. Kogo zatrudnimy?

Pana Helmuta z Kolonii czy pana Mayrhofera z Wiednia?

Kolejny cudzoziemiec?

Austria to nie zagranica.

Zapomniałaś, jacy są Austriacy?

Weźmiemy pana Kulanke z Neuköllna.

Nic mnie to nie obchodzi.

Nie chodzi o ciebie.

Nawet nie o mnie. Chodzi o Galanta.

Panowie, przejrzałyśmy wasze referencje.

Niezła ta buda. Chętnie tu popracuję.

Ja też. Macie tu knajpę?

Dajecie piwo z kija, czy tylko w butelkach?

Panie Mayrhofer. Można?

Pozwoli panienka, że ucałuję w dłoń.

- Zna się na walcach jak na sznyclach. - Co to ma być?

Helgo, uśmiech!

Uwierz, tak będzie lepiej. Galant to rodzinny biznes.

Nie popełnię błędu, który popełniają wszyscy.

Chciałam, byś przejęła moją szkołę, ale skoro jesteś tak dziecinna...

Bierz, kogo chcesz. Wszyscy są nudni.

Panie Alleges.

Znalazłem Hansa Liebnkechta.

Skazano go na dwa lata więzienia. Odsiedział swoje.

Jest prawnikiem?

Ale pan naiwny. "Produkuje", jak to oni mówią.

- W fabryce? - W zakładzie chemicznym, na Treptow.

Niech pan powie,

jak mogę dostać wizę do Berlina Wschodniego?

Będziemy w jednym pokoju?

Był tak wesoły. Nagle znikł. I nie dało się już z nim porozmawiać.

- Byliśmy we troje. - To znaczy?

W naszą noc poślubną.

Gdy Freddy się obudził, myślał, że jesteś jego żoną.

To był błąd.

- Nasze małżeństwo? - Nie. Dla mnie nie.

To była jedyna słuszna rzecz.

Byliśmy bezpieczni, choć w chaosie.

Byliśmy

spokojni pośród burzy.

Ręka w rękę.

"Hops wszedł do lasu."

"Na liściach i grzybach siedziały robaczki świętojańskie,"

"które świeciły niczym lampki."

To moja ulubiona książka.

Można się z niej wiele dowiedzieć na temat zwierząt.

Dobrze, że kocur miał wielu przyjaciół.

Których najbardziej polubiłaś?

Lisa i gęś.

Też ich najbardziej lubię.

- Wujek Fritz to twój przyjaciel? - Tak.

Ale do niedzieli będzie to nasza tajemnica.

Dobrze.

Wczoraj pomylili towary. Dziś brakuje połowy.

Cholerny dostawca. Ludzie wychleją to w pół godziny.

Freddy, kiedy wrócisz do Londynu?

Za tydzień.

Będziemy cię mogli odwiedzić?

Gotowy? Chcę iść.

Chodź. Do jutra.

- Cześć, Moniko. - Dobry wieczór.

Freddy.

Moniko.

Chciałam cię przeprosić za to, co powiedziałam.

Gdy człowiekowi jest smutno, mówi różne rzeczy.

Zostaniesz? Ze mną, w Berlinie?

Co ty tu robisz? Nie wolno ci tu być. Ryzykujesz.

- Ja też. - Moja żona na ciebie doniosła.

Myślałem, że mnie nie chcesz. Powiedziała mi wszystko. Znalazłem cię.

Odejdź! Odejdź!

Chodź.

Dwa lata w Hohenschönhausen Przykro mi.

Szukałeś mnie?

Żyłeś jak dawniej. Byłeś mężem.

I ojcem.

Straciłem dwa lata. Nie jestem już prawnikiem. Pracuję w zakładzie.

Wiesz, co to znaczy? Pewnie, że nie.

- Załatwię coś. - To znaczy?

Może da się ciebie wyciągnąć cię z NRD...

Wykupić mnie za dewizy?

- Tak. - Wybawiciel z Zachodu.

To zbrodniczy system. Nie cofnę tego, co zrobiła Helga.

Ale to system wtrącił cię do więzienia.

- Co ty mówisz? - To prawda! System jest opresyjny!

Słuchaj. Traktują mnie jak złoczyńcę, bo chciałem opuścić kraj.

Ale socjalizm to przyszłość.

Socjalizm o ludzkiej twarzy potrzebuje dobrych ludzi,

którzy będą o niego walczyć. Nie zostawię mojego kraju na pastwę Stasi.

Jestem socjalistą. Nadal!

Nie opuszczę tego kraju.

Miło cię było zobaczyć.

Kocham cię.

Wszystkiego dobrego.

- A ty? - Czego chcesz?

Powiedz, że mnie nie kochasz. Ani trochę.

Powiedz, że mnie zapomniałeś.

Że nie myślałeś o mnie każdego dnia. Tak jak ja o tobie.

Powiedz.

Może kiedyś zezwolą na odwiedziny.

Byłbym mile widziany?

Zawsze.

Coś wisi w powietrzu.

Za kilka dni odbędą się przesłuchania przed Grand Prix.

Na miejsce zdyskwalifikowanej piosenkarki

wskoczyła młoda artystka, Monika Schöllack.

Niedawno straciła w wypadku swojego męża,

berlińskiego przedsiębiorcę, Joachima Francka.

Jesteśmy ciekawi, co zaśpiewa artystka. To będzie niespodzianka.

Wiem, co czujesz.

- Jeśli czegoś ci potrzeba... - Nie.

- Co jemy? - Pieczeń wołową z rodzynkami.

Wspaniale.

- Dorli? - Mama!

Witaj, kochanie.

Nareszcie zawitał tu uśmiech.

Helgusiu, byłoby miło, gdybym mogła zająć się Friederike.

Miałabyś więcej czasu dla swojego męża.

- Witaj, mamo. - Witaj.

Dorli!

Mama ma dobry humor.

Jak zwykle, gdy jest po jej myśli. Nieważne.

Już lepiej?

Wezmę Dorli do siebie.

Dobrze.

Wygrasz Grand Prix, a potem wszyscy polecimy do Kopenhagi!

Najpierw przesłuchania.

Miło, że przyszłyście.

- Śpiewam inną piosenkę. - Ekscytujące!

- Tak się cieszę. - Kopenhaga!

Szkoda, ze nie ma Evi.

Otworzę.

- Kto to? - Nie biegaj!

- Zaprosiłaś kogoś? - Tak. Nie "kogoś". Chciałam...

Czasami życie nas zaskakuje...

- Przyszła tajemnica babci. - Tak?

Witaj, Fritz.

- Witaj, Catherino. - Dziękuję.

- Dzień dobry, panie Assmann. - Dzień dobry.

- Fritz. Usiądź. Proszę. - Chętnie.

Wujku Fritzu, zagramy znowu w Mau Mau?

Później.

"Wujku Fritzu"?

Piękne kwiaty. Dziękuję.

Kochanie, pójdziesz się pobawić?

- Przyjdziesz? - Obiecuję.

Poznałaś ze sobą Dorli i Pana Assmanna, nie pytając mnie o zgodę?

Nie było sensu pytać.

Zepsuł się telewizor. Fritz go naprawił.

Powiedziałaś jej, że to jej dziadek?

Nie. W to się nie mieszam.

Dlaczego nie wezwałaś jakiegokolwiek specjalisty?

Spotkaliśmy się przypadkowo w klinice.

- Widywaliśmy się i spacerowaliśmy. - Rozumiem.

I rozmawialiście o swoich chwalebnych czynach?

Trzeba brać życie takim, jakie jest.

Miłość również.

Każdy ma prawo być szczęśliwym.

Tak, mamo. Prawda?

Każdy ma prawo być szczęśliwym.

Za miłość.

Za miłość.

Jesteś niemożliwa.

Jak zawsze masz podwójne standardy.

Twój nauczyciel tańca może tu być. Ale Armanda odesłałaś.

Kochałam go. A on mnie.

Tak ci się wydaje.

Dlaczego wybrał pieniądze, a nie ciebie?

To prawda?

Helgo, nie bądź naiwna.

Argentyński nauczyciel tańca to to samo, co prostytutka.

- Co? - Pobawiłaś się,

było ci przyjemnie. Wystarczy. Pozwól, że zmienimy temat.

Kilka lat! Zdradzałaś z nim tatę przez kilka lat!

Masz nawet z nim dziecko!

Nie masz prawa nas oceniać.

Jesteś burdelmamą!

- Megadziwką! - Helgo!

Helgo?

- Co to jest "megadziwka"? - Dorli!

- "Megadziwka"? Tak powiedziałaś? - Tak.

Do mamy?

Że też mnie tam nie było!

Gdy się kochaliśmy, pierwszy raz coś poczułam.

Naprawdę coś poczułam.

Wy wiecie jak to jest. Ale dla mnie to nowość. Z Wolfgangiem...

Nasze dziecko nie jest owocem namiętności.

Powiedziałam,

- że doniosłam Stasi na jego faceta. - Co?

Tak.

Nienawidzi mnie. Słusznie. Wszyscy mnie nienawidzą.

Chciałam odebrać ci Dorli. Ty też mnie pewnie nienawidzisz.

- Wcale nie. - Umrę w samotności.

Nie. Wcale nie.

Helgo, spójrz na mnie. Otworzymy własną szkołę tańca.

Dobra? Wypijmy za to.

- Zatrudnimy samych Argentyńczyków! - Tak!

Ze wszystkimi będę się kochać. Naraz.

Będziemy mieszkać razem.

- Bez mężczyzn. - Bez mężczyzn.

Zdrowie.

Co to ma być? Nie ma mowy.

- Za mało wypiłaś. - Umowa!

Musisz z nami się napić.

- Nika! - Jestem w ciąży.

Nie.

Z Freddym?

Z Joachimem. Nad morzem.

Wspaniale.

Boże!

Cieszysz się?

Göschenen - Airolo. W takich chwilach myślę o tunelu Świętego Gotarda.

Wjeżdżasz do tunelu w Göschenen,

a po drugiej stronie czeka na ciebie piękne słońce.

Nie mam ochoty myśleć o tunelu.

"Megadziwka".

Byłabyś bezcenna.

Możesz nie robić sobie ze mnie żartów?

- Proszę. To dopiero początek. - Catherino.

Jako nauczyciel tańca poznałem w życiu wiele kobiet.

Wszystkie wspomnienia wyblakły.

Ale nie te o tobie.

- Jesteś wyjątkowa. - Fritz.

Powinnaś przestać mieszać się w życie swoich córek.

Zaczyna się.

Na czerwonym dywanie

pojawiają się znane persony ze świata sztuki i polityki.

Fritz?

Widzę też człowieka,

który zastrzelił siostrę Winnetou, Nszo-czi.

Oto Mario Adorf. Proszę wybaczyć żarcik.

Zebraliśmy się, aby wybrać piosenkę, która będzie reprezentować

Niemcy w Kopenhadze, na Grand Prix de la Chanson.

Możecie obejrzeć początek, ale potem idźcie spać.

Chodź, Wolfgangu. Spóźnimy się.

Chciałabym siedzieć z przodu. Miejsca nie są numerowane.

Nie ma innego wyjścia.

Masz mieszkanie?

Odchodzę. Do Hansa.

Jest na Zachodzie?

Przekaż Friederike, że ją kocham.

Nie powiesz jej sam?

Mur nie będzie stać wiecznie.

Rozumiem. Miałem nadzieję na polepszenie.

Oczywiście. Sam się tym zajmę.

Już jadę. Do usłyszenia.

- Klinika. - Czego chcieli?

Chodzi o pacjenta, który ma urojenia. Myśli, że wszyscy to diabły.

Z wyjątkiem mnie. Obawiam się...

- Spóźnimy się. - Muszę zająć się pacjentem.

- Przykro mi. - Powiedz ordynatorowi, żeby...

Nie mogę. Przykro mi.

- Co powiedzieć rodzinie? - Tym razem prawdę.

Pozdrów wszystkich. Trzymam kciuki za Monikę.

Dobry wieczór! Witam państwa, Hans-Weren Kock z Berliner Welle.

Nadajemy na żywo z Berlina Zachodniego. Wysłuchamy dziś piosenek...

Jury wybierze artystę, który poleci do Kopenhagi.

Oddaję głos Renate Hubich i Eddzie Schönherr.

Ekscytujące!

Widzisz te żyrandole?

Willy Brandt! Wygląda jak gwiazda Hollywoodu.

Nieźle, jak na socjaldemokratę, prawda?

To nasz stolik. Dziękuję.

Gdzie dziewczynki?

Nie wiem. Idzie Eva.

Wybaczcie. Fritz.

- Evi. - Dziękuję.

Zaraz zaczynamy.

- Przepraszam. Witaj, Fritz. - Witaj.

- Helgusiu. - Cześć.

Piękny kostium, Evusiu, nowy?

Świetnie wyglądasz, Helguniu.

Gdzie Jürgen?

W klinice. Kazał was pozdrowić.

Jak zwykle.

Bardzo dziękuję.

Panie i panowie, dobry wieczór.

Witam wszystkich na krajowych eliminacjach

przed Grand Prix de la Eurovision.

Dziękujemy! To była Nova Nova!

Panie i panowie.

Zaraz swoją własną piosenkę

wykona wspaniała Hannelore Lay!

Nie jestem taka jak wszyscy.

Zawsze idę pod prąd.

Nie jesteście mi bliscy.

Mam tylko siebie.

Inni się wspierają, lecz

mnie samotność zżera, wiesz?

Nikt nie pokochał mnie,

boleć nie przestało, nie.

Lecz gdy w lustro patrzę...

Zagramy na nosie tej złodziejce?

- Gotowy? - Jak nigdy.

Freddy...

Gdy słucham tego szlagieru, to aż serce drży.

Jesteście następni.

W końcu to szlagier.

Na scenę!

Dobra.

Dumną, która nie boi się.

Wie, jak odnaleźć drogę.

Widzę silną kobietę.

Co za baba.

To była Hannelore Lay! Panie i panowie!

Wielkie brawa dla Moniki Schöllack,

autorki muzyki i tekstu. Akompaniament - Alfred Donath.

Kocham cię.

Zaczyna się.

Byliśmy bezpieczni pośród chaosu.

Spokojni pośród burzy.

Niczego nie baliśmy się.

Twoje serce biło jak me.

Byliśmy sobie bliscy, ale i dalecy.

Ufać sobie uczyliśmy się.

Przy tobie sobą mogłam być.

Spędzaliśmy razem cały czas.

Wierzyłam w nas.

Gdy los połączył nas,

miłość nasza zapłonęła wnet.

Wiedziałam, że nie stracę cię.

Już nigdy nie opuszczę cię.

Bałam się, że zapomnę cię,

twego dobra i obecności twej.

Może wypaliliśmy się,

lecz chłód nas nie zranił, nie.

Gdy nasze szczęście opuści nas,

miłość nasza wygra i tak.

Nadzieja w górze lśni.

Spotkamy się.

Spotkamy się.

Gdy życie skończy me się,

nasze drogi skrzyżują się.

Już nigdy nie opuszczę cię.

Nigdy nie opuścimy cię.

Co za ballada.

Chodź.

Czekamy na werdykt jury.

Brawo!

Brawo!

- Mademoiselle. - Dziękuję.

Pani Nova! Prosimy!

Bezczelni! Nie mają pojęcia o muzyce.

Nie wiedzą, co chwyta za serce. Na pewno nie Nova Nova

i jej "Jak piękne piękno jest". Co w tym pięknego?

Mogłaś po prostu gorzej śpiewać.

Jak Nova Nova. Wygralibyśmy.

Tak miało być.

"Jak piękne piękno jest". Serio?

Cóż. Ukradłam ci piosenkę i nie wygrałam.

Wszystko przed tobą. Oby tak dalej.

Moniko! Moniko!

Moniko. Byłaś wspaniała. Wspaniała.

Czekamy w foyer.

Chwila.

Jeśli chcesz być w naszym życiu,

w życiu Dorli, to pod jednym warunkiem.

Masz być zupełnie szczery.

Żadnych kłamstw, udawania bohatera.

Jeśli Dorli zacznie pytać o przeszłość,

powiesz jej prawdę.

- Rozumiem. - Dobrze.

- Jestem z ciebie dumny. - Szukałyśmy cię!

Ryczałam jak bóbr!

Byłaś wspaniała.

- Muszę się napić. - Nie. Dwie wódki! Nie słuchaj jej!

Alfredzie Donacie! Wciąż mnie zaskakujesz!

- Mógł być teraz w Londynie. - Eva!

- Wrócił dla ciebie. - Wiem!

Powaliło go, czy co?

W sumie jesteś urocza.

Freddy, zdeklaruj się! Zostajesz czy nie?

Mam zostać i dalej grać z tą ofiarą?

Może będzie prościej, jeśli sprzedam klub.

Komu?

- Tobie? - Czemu nie?

Prowadzenie knajpy nie może być trudne.

- Idziesz? - Jestem z ciebie dumna.

Wracam do domu.

Wskakuj.

Nie śpisz?

Dobry wieczór, Evo.

Monika nie wygrała.

Ale wieczór się udał. Byliśmy w klubie Freddy'ego.

Musiało być miło.

Tak. Tańczyłam.

Tańczyłam. Z młodymi mężczyznami.

A potem

się z nimi kochałam.

Jak to ja, bo jestem...

- przecież... - Jesteś pijana.

Jestem kim? Lubisz tę zabawę.

- Nudzi mnie. - Ciekawe. Co dalej?

- Porozmawiamy jutro. - Jürgen, mów!

- Jutro. - Co dalej?

- Dobranoc. - Powiedz, Jürgen. Słucham.

Jürgen? Nie!

Jürgen! Zostawisz mnie samą?

Jürgen!

A Friederike?

Nie zrozumie. Jest za mała. Pewnie o nim zapomni.

Powinnam zrobić to samo. Może to nie taki trudne.

Wolfgang to twój mąż?

Tak. Wiesz, co jest zabawne? Pojechał do NRD.

Większość ludzi ryzykuje życie,

by uciec stamtąd na zachód.

Ale mój mąż wyjechał z zachodu na wschód.

Może to dlatego, że jest gejem?

Jest.

Moniko? Eva.

Co?

Proszę się odsunąć i zrobić przejście.

Eva! Eva!

- Co się stało? - Nie żyje.

- Dokąd zabieracie moją siostrę? - Zachować spokój!

Eva!

Nie, nie. Dzieci...

To niemożliwe. Dlaczego do niego wróciła?

Nikt się mnie nie słucha.

- Co wy wyczyniacie? - Nic.

- Eva potrzebuje prawnika. - Tak.

Co na to Wolfgang? Gdzie on jest?

Musi porozmawiać z prokuratorem. Trzeba to załatwić.

- Wolfganga nie ma. - Jak to?

Zostawił mnie. Jest w Berlinie Wschodnim.

Niemożliwe.

Dajcie mi leki. Duszę się.

Załatwimy Evie prawnika. Daj taśmę.

- Jaką? - Z magnetofonu.

Jürgen ją bił. Udowodnimy to.

Dlaczego do niego wróciła? Mogła mieszkać tutaj.

Miała swój pokój. Nic nie rozumiem.

- Trzeba było znaleźć jej nowego męża. - Taśma.

Wolfgang jest w NRD?

Pojechał do ukochanego.

Gdzie popełniłam błąd?

Mamo. Nie chodzi o ciebie. Eva jest w więzieniu. Taśma!

Dajcie mi wreszcie spokój!

Nie!

Zostawisz mnie samą?

Uciekaj.

Jürgen!

To nie twoja wina.

Matka zawsze jest winna.

Tym razem mnie nie spławisz.

Sto marek! Dla ciebie wystarczy. Wyjdź!

Jürgen, boli!

Mam do tego pełne prawo. Jako twój mąż!

Jürgen!

Jest pani znaną właścicielką galerii.

- Kocham sztukę. - Ja również.

Galerię opłacał mąż?

My oboje.

Nie zarabia pani. Była pani pielęgniarką, potem wyszła za mąż.

Żadnych dzieci, obowiązków. Tylko to.

Można więc stwierdzić, że profesor był bardzo hojny.

Dlatego moja klientka nie mogła życzyć mu śmierci.

Ale.

W tym roku odeszła pani od męża.

- Tak. - Wylądowała na ulicy

i nie było jej stać na pokój.

Czy to argument przeciwko bezdomnej kobiecie?

Wróciła pani do męża by go zabić.

My chcieliśmy ocalić nasze małżeństwo.

Jeszcze raz spróbować.

Ale pewnego wieczoru

wybuchła kłótnia.

O co?

O drobnostki.

W trakcie kłótni o drobnostki mąż spadł ze schodów i złamał kark?

- Tak. - Z powodu drobnostek?

Upadł.

Zepchnęła go pani.

- Za bardzo się zbliżył. - Mąż nie może zbliżać się do żony?

Nie chciałam.

Nie chciałam.

Profesorowo Fassbender. Czy zepchnęła pani męża ze schodów?

Działała pani z zimną krwią? Z wyrachowaniem? Chodziło o pieniądze?

Chciała pani poślubić

zamożnego, starszego mężczyznę i odziedziczyć jego majątek?

Zostawisz mnie samą? Jürgen!

Rozumiem. To tylko zabawa. Tak?

Evo! To przeszłość.

Mam ciebie dość. Nic mnie w tobie nie podnieca.

Nie masz własnego zdania, jesteś nudna.

Mam dość nawet twojej uroczej buźki.

- Chcesz mnie torturować. - Nie.

Nigdy nie byłem bardziej szczery.

Jesteś niczym. A ja mam po prostu dość.

To twoja wina. To przez ciebie taka jestem.

Tak. A ja przez ciebie.

Z nami koniec.

Jutro kupię sobie psa. Odsuń się.

Proszę odpowiadać na pytania.

Moja siostra bała się męża.

Ja odpowiem na pytania.

- Kim pani jest? - Matką.

- Nie mieszkaj się. - Muszę.

Wysoki sądzie, profesor Fassbender był agresywny.

Od dawna zastraszał moją córkę.

Bała się o swoje życie.

Proszę uwierzyć. Dlatego się rozstali.

Córka wynajęła mieszkanie i przyjmowała mężczyzn, by zarobić.

Profesor się o tym dowiedział i ją znalazł.

Oto nagranie z dnia, w którym ją odwiedził.

Gdy wysoki sąd odsłucha nagranie,

dowie się, do czego był zdolny profesor Fassbender.

Córka przez trzy dni walczyła o życie.

Wnoszę o przyjęcie nagrania jako dowodu w sprawie.

Dlaczego dopiero teraz?

Nie zgadzam się.

Proszę odsłuchać to nagranie.

Niech pani usiądzie.

- Nie usiądę. - Pani Schöllack.

Nie powinnam była do tego dopuścić. To małżeństwo było błędem.

Próbowałam dbać o moje córki.

Ale nawet matki popełniają błędy.

Kobiety nie miały wtedy łatwo. Byłyśmy same.

Biorę na siebie całą odpowiedzialność. Proszę.

Tak mi przykro.

Evi, tak mi przykro.

Mamo!

- I jak? - Śpi.

Dobrze.

Cholerny dzwoneczek.

Mamo. Zasłabłaś.

Oskarżoną panią profesorową Evę Fassbender uznaje się winną

spowodowania uszczerbku na zdrowiu ze skutkiem śmiertelnym

i skazuje na 3 lata pozbawienia wolności.

Za okoliczności łagodzące

uznaje się okoliczności wskazane przez oskarżoną

jak i trudną sytuację życiową.

Po przesłuchaniu przedstawionej taśmy sąd uznał,

że oskarżona obawiała się

przemocy fizycznej ze strony męża.

Mogła jednak

zakończyć ten związek.

Pani udziały zostaną przelane na konto fundacji dla psychicznie chorych.

- Dobrze. - Franck Werke w Berlinie to przeszłość.

- Powodzenia w Niemczech Zachodnich. - Dziękuję.

Ja dziękuję

Rimini? Oszalałeś! Jest tam coś, czego tu nie mamy?

Słońce?

Postawa, Catherino.

Chcę wyjechać z miasta, zanim się ściemni.

- Oczywiście. Tak zrobimy. - Pa, babciu!

Lądujemy!

Zmienisz nazwę knajpy?

A jak?

Mamo, weźmiesz ślub z tatą?

Kochanie, nie wyjdę znów za mąż. Jesteśmy właścicielkami klubu.

Jak brzmi przepis na Shirley Temple?

Gdy byłam młoda, bałam się.

Ale dorosłam, to przeszłość jest!

Nadszedł mój czas!

Nadszedł mój czas!

Głowa do góry,

wypnijcie pierś!

Nadszedł nasz czas!

Nadszedł nasz czas!

Tekst: Julia Kunikowska