Original subtitles

AMAZONKA

Po ósmym rozwodzie postanowilem pomalowac sie na zielono...

i wtopic sie w nature...

zeby nie odstraszac nadrzewnych skorupiaków.

Wlasnie takich... w sam raz na lekarstwa.

Co tu robisz? Kim jestes?

Skad jestes? Jak sie tu znalazlas?

Gdzie twoi rodzice? Ro-dzi-ce!

- Ondoloh. - Co powiedzialas?

Zi-mno. Wlasnie tak... jest mi zimno.

Tylko nie mów mi, ze przyszlas tu pieszo. Wypadlas z samolotu?

No i... hopla!

Uwazaj, tu jest slisko. Jestes Francuzka? Zgubilas sie?

A ty?

Czy twoi rodzice wiedza, ze sie zgubilas?

- A ty? - Co ja?

- Zgubiles sie? - Nie, nie zgubilem sie.

- Jak to mozliwe? - Co?

Ze jakos nie slychac samochodów?

Myslalam, ze wszedzie tak zatruwaja powietrze, ze nie mozna oddychac.

Co sie stalo? Dzis jest dzien chodzenia na piechote?

To nie jest Central Park w Nowym Jorku?

Uwazaj, zejdz na dól.

Trzymaj sie mocno i nie patrz w dól.

- Wlasnie tak... nie boisz sie? - A ty?

Moglabys nie mówic wciaz "A ty?", gdy o cos cie pytam?

- Dlaczego? - Bo tak.

- Jestes chory? - Dlaczego?

Jestes taki zielony.

Czy tu wszystko jest zielone?

Nie... oni nie sa zieloni.

Skad ta wazka?

- To twoja córka? - Oczywiscie, ze nie.

Widziales, jak sie tam wspiela?

- Nie. - Na pewno?

Caly dzien sie stad nie ruszalem. Palilem papierosa.

Dlatego nie moge sie dowiedziec, co ona tam robila.

Co robisz w srodku dzungli?

- Jestes, czy nie jestes Francuzka? - A ty?

- Pewnie jestes glodna? - A ty... tak.

Mysle, ze tak ci lepiej. Przynajmniej jestes czysty.

Mieszkasz tutaj? Mieszkasz sam?

Pewnie dlatego, ze nikt nie chce tu z toba zyc.

Kto to?

Ja i moja babcia.

To ty? Niewiele sie zmieniles.

Dziekuje.

A to co?

Lepiej powiedz, gdzie ostatni raz widzialas rodziców?

Co on robi? Je ja?

Posluchaj... bardzo lubie zartowac.

I robic kawaly, ale bez cudzej pomocy.

Ale na to juz za pózno. Dosc tego.

Mów, gdzie twoi rodzice? Kim oni sa? I co ty tu w ogóle robisz?

A potem sobie pozartujemy.

- Co? Pozartujemy? - O, boze.

No dobrze, zartuje. Ale mówilam juz trzy razy.

Nic mi nie powiedzialas!

Przybylam na wycieczke do Nowego Jurku w USA.

I mam nadzieje, ze inni w tym miescie nie sa tak nerwowi, jak ty.

- Wcale sie nie denerwuje! - I zaluje, ze tu przyjechalam.

A co masz do zalowania? Nie jestesmy w Nowym Jorku.

Jestesmy w najgorszej dziurze pomiedzy Patagonia a Kanada.

Kapujesz?

- Daleko stad do Nowego Jorku? - Dosc daleko.

Niestety oznacza to, ze zepchneli mnie z kursu.

Co? Zepchneli cie z kursu? Kim sa ci oni?

Przestan mówic do mnie zagadkami.

Bo, po pierwsze...

A ty badz dla mnie uprzejmy. Bo, po pierwsze, jestem zmeczona. Zme-czo-na!

Dobrze... uzgodnijmy cos.

- Widzisz tu jakies dzieci? - Nie.

- A wiesz, dlaczego? - Nie.

- Bo ich nie mam. - No, tak.

A poniewaz nie mam wlasnych, to nie...

bedziesz znosil fochów cudzych.

- Dobry wieczór panu. - Raczej dobranoc.

Przed zalaniem woda malze przyprawic, potem podgrzac.

smiechu warte! Najpierw trzeba je miec.

Pulkownik Villeneuve, Tajne Sluzby.

Margot Bouvier.

Wlasnie przyszly instrukcje z ministerstwa. Musimy zachowac calkowita tajemnice.

Amerykanie chcieliby polozyc na tym lape... przeciez zna ich pani.

I to jak!

Ten statek oceanograficzny bedzie dla nas dobra przykrywka.

Odszyfrowali juz te wiadomosc.

Zwrócilam sie do profesora Andre.

Sprawdzil wszystkie znane rodzaje pisma.

Wspólczesne i starozytne. To jest po sumeryjsku.

Pulkowniku, to najstarszy na swiecie przyklad pisma.

Pewnie tak.

4 tysiace lat przed narodzinami Chrystusa!

Ich punkt ladowania to 62 stopnie 32 minuty dlugosci zachodniej...

i 5 stopni 45 minut szerokosci pólnocnej. Godzina 17-ta czasu uniwersalnego.

Do diabla... to w srodku dzungli! Na terenie Kanaymaskiego Parku Narodowego.

Nie cierpie much.

Panno Bouvier, przedstawiam pani majora Benarda...

z naszych sluzb specjalnych.

Jestem Benard... Jeff Benard.

Sluzby specjalne... po co?

- To tajna operacja. - Nic nam nie grozi.

A moze to najezdzcy, którzy chca nas zniszczyc?

I co chce pan zrobic? Wypalic napalmem cala dzungle?

To obszar chroniony.

Zyja tam bardzo zacofane, ale i okrutne plemiona indianskie.

Kontakty miedzy nimi a reszta spoleczenstwa sa ograniczone.

W zasadzie nie mamy prawa wtykac tam nosa.

Zalatwilem samolot na lotnisku w Kunabero. Wyskoczycie na spadochronach.

Powodzenia.

Musze zabierac te laleczke Barbie?

Daj spokój, Benard.

Co to za packa na muchy?

Do torby, moje malenstwa. Tatus potrzebuje pieniedzy.

/Dalej, powiedz cos. /Spróbuj.

/Nie pogniewam sie.

/Musisz miec cos do powiedzenia.

Na pewno nie chcesz nic powiedziec?

Dalej, postaraj sie.

Ulóz usta tak jak ja.

On nie potrafi mówic? A ty mówisz po francusku?

Twój szczeniak nie mówi?

Jak masz na imie?

Lolo, Lala, Lily, Lulu... Chyba Lulu bedzie dobre.

Zalóz to. Idziemy.

Na co mam zalozyc?

Na siebie... glowe do wielkiej dziury, a rece do malych.

- To prezent? - Tak, to prezent.

Moge zmienic na cos innego? Bardziej nadajacego sie?

Nie, nie mozesz.

spiesze sie, a dluga droga przed nami.

Porozmawiamy innym razem.

- Jakim innym razem? - Dalej, musimy ruszac..

Nie, nie moge.

Mozesz... podaj reke i wskakuj. Poplyniesz ze mna.

Nie wskocze! Nie moge! Nie ma co nalegac.

Jak powiedzialem, ze ruszamy, to ruszamy.

Nie... Wracaj!

Co to za blazenstwa?

Ona zaczyna mnie wkurzac.

Masz racje, nie ma pospiechu. Nie, czekaj!

Wracaj... pokaze ci cos zabawnego.

Co takiego zabawnego chcesz mi pokazac?

Straszna gadula z ciebie. Jesli zaraz nie zejdziesz...

A jesli zejde?

No nie... nie jestem opiekunka do dzieci.

Czego chcecie, szczeniaki?

Wynoscie sie, mam tego dosc. Co jest, do diabla!

Rozmysliles sie?

- Uwazaj na te dziewczynke! - Dobra, dobra.

Posluchaj no!

Seks interesuje mnie raczej rzadko!

A ja nie znosze farbowanych blondynek.

Odwróccie sie!

62 stopnie 32 minuty dlugosci...

5 stopni 45 minut szerokosci pólnocnej.

To tutaj! Skaczemy.

Nie, w gestym lesie czaja sie czarnuchy, nie mozemy skakac!

To tam dalej... na rzeke!

Nie da sie wzniesc wyzej! To sie nie uda!

- Wie pan, kim pan jest? - Dowodze tu, jestem major Benard.

Jest pan zerem! Tchórzy pan przy najmniejszych trudnosciach!

Odsun sie, ja skacze!

Dobra... wiatru w plecy! A my wracamy.

Ciasto genuenskie.

Zalac woda...

i ubijac az do uzyskania jednolitosci.

Wlac do natluszczonej formy.

Nie, nie, wstep wzbroniony. Park Narodowy!

- Hej, dupku... siedzisz tu sobie? - Dupku!

Dobra papuga.

Pamietajcie, chlopcy... chce was z powrotem zywych!

Tak jest, panie majorze!

Badzcie ostrozni. Nie wiem, jak to wyglada.

Uwaga... jeszcze chwilka! Ostroznie!

- Jest doktor? - Tak.

Dzien dobry.

- Do nastepnego miesiaca. - Do 22-go.

Bardzo dobre zdjecie.

Tysiac dolarów?

Umówilismy sie na dwa.

Reszta, gdy bedzie paszport.

Szklaneczke Morito.

POSZUKIWANI PRZEZ POLICJe I KREWNYCH To dziecko nie wyglada na poszukiwane.

Czego nie mozna powiedziec o mnie.

Do diabla z panem! Nie chce tu czekac!

Jedyna droga wiedzie rzeka... i ten most. To Park narodowy... calkowity zakaz wstepu.

- Mówilem pani. - A gdzie panski major?

Poszedl ze spadochroniarzami.

To bardzo trudna wyprawa. Nie ma tam miejsca dla kobiety.

Co takiego!

Wyslal pan tego dzikusa bez naukowego wsparcia?

Zdecydowalismy zrobic to bez pani.

To ja juz panu dziekuje. Zwróce sie do Marynarki Francuskiej.

A Marynarka, tak jak pani mnie, powie "Idz do diabla".

- Taxi! Na telefon? - Tak, prosze pani, jedziemy!

Do Puszczy Kanaymaskiej!

Puszczy Kanaymaskiej?

Dziekuje... Prosze sobie zamknac drzwi.

Statek! Jak zawsze...

Wracajcie, blagam! Prosze, wróccie!

Dolary amerykanskie!

Chwileczke, zawracam!

- Powoli... - Dziekuje.

Ze tez tym kobietom zawsze wszystko sie udaje!

Bardzo dziekuje.

Ja tez.

Pamiatki do kupienia.

Dziekuje, stary... co do pamiatek, mam juz wszystko, czego mi trzeba.

Przepraszam, prosze mnie przepuscic.

- Mówi pan po francusku? - Tak.

- To niesamowite! - Niesamowite?

O, przepraszam!

- Bolalo? - Troszeczke.

Z nieba mi pan spadl. Chyba móglby mi pan pomóc.

- Dobrze zna pan te okolice? - Nigdy tu jeszcze nie bylem.

Nigdy? Ale i tak moze mi pan pomóc.

Niech pan spojrzy... chce sie dostac tutaj.

Niech mnie pani poslucha.

Nie chce byc arogancki, ani tym bardziej niegrzeczny...

ale w niczym nie moge pani pomóc.

Szkoda.

Mój urlop juz sie konczy.

Poplywam jeszcze troche i wracam do Paryza.

- Udal sie panu? - Co?

- Urlop. - Nigdy go nie zapomne.

Jesli tak...

Dlaczego on zmienil kurs? Nie, nie moze.

Prosze powiedziec to kapitanowi.

Co sie tu dzieje? Nic z tego nie rozumiem.

Przeciez ci ludzie spiesza sie do pracy.

Przepraszam.

Przepraszam. Co sie stalo?

Kurs... spiesze sie. Prosto!

Kapitanie, prosze... szybciej.

Tak, tak.

Senor... przepraszam! Ja... Kanaymas!

- Tak. - Tak?

- Kanaymas? - Kanaymas.

Przepraszam...

Przepraszam, mam pewien problem. Zgubilam tam gdzies torebke.

Wstep wzbroniony.

Ale dlaczego? Patrzcie! On przeciez poszedl?

Hej, ty tam! Stój!

Prosze pana!

Prosze pana!

Wszedzie pana szukam! Chcialam tylko o cos zapytac.

A potem sie dziwimy, ze inni maja o Francuzach zla opinie.

Musze zadac panu tylko jedno pytanie. Zna pan droge do Puszczy Kanaymaskiej?

A co pani tam szuka?

Chce zbadac pochodzenie jej mieszkanców.

To dluga historia i nie chce pana zanudzac.

Juz sie pani udalo.

Wiec w którym to kierunku?

Mój ojciec byl etnologiem. Cale zycie spedzil w odleglych zakatkach.

Niewiele z tego pamietam.

Tylko jakis cien, który kiedys wieczorem przyszedl mnie pocalowac...

gdy juz prawie spalam i zostawil mi na policzku zapach ziemi.

A potem od razu pojechal do jakiejs dzikiej krainy.

I kiedys w tamtych górach Papuasi zlapali go w pulapke.

Tam nigdy nie bylo Papuasów.

Wtedy byli! Papuasi Zhivaro. Zreszta sama nie wiem.

Niech mnie pan nie lapie za slówka.

Nie widzi pan, ze stoi przed nim zalamana kobieta?

Musze sie tam dostac, i tyle.

Cóz... nie szuka aby pani córki? Dziewczynki?

Dziewczynki? Co pan ma...

Ciii.

Pani noga nie stanie wiecej na mojej lodzi.

Co pan zaczal do mnie mówic? O tej malej dziewczynce?

Nic do pani nie mówilem.

Nie, mówil pan. O dziewczynce.

Niech pani o tym zapomni.

Co pan robi?

- Przystanek. - Po co?

Na kolacje i spanie.

Nie, nie... nie chce jesc, ani spac.

Lepiej niech sie pani namysli.

Musimy isc dalej.

Nie wiem, co powiedziec. Niech pan okaze troche serca.

Jak zmieni pani zdanie, to zostawie pani troche gulaszu na sniadanie.

Dobrze... mam panu powiedziec prawde?

Ale to musi zostac tylko miedzy nami.

Szczerze mówiac wolalbym, zeby nic miedzy nami mnie bylo.

Dobrze, powiem jak jest.

Przydarzylo nam sie cos nadprzyrodzonego.

Nam?

No tak... przepraszam, nie przedstawilam sie. Jestem dr Bouvier, Margot Bouvier.

Kierownik Astronomicznego Obserwatorium Radiowego...

w Nancy we Francji.

Tak, tak... nieustannie sluchamy wszechswiata.

Sadzilem, ze szuka pani swego ojca.

Niech pan nie zmienia tematu.

Nie moge powiedziec, czego szukam. Nie mam prawa.

Nawet gdybym powiedziala i tak by pan nie uwierzyl.

Ale moge powiedziec, ze stoimy u progu odkrycia.

Najwiekszego odkrycia wszechczasów.

Zaslugujacego, by poswiecic dla niego kolacje.

Nigdy nie opuszczam kolacji.

Do diabla, mysli pan wylacznie o sobie.

Tak, i prosze mi wierzyc, ze zawsze jest to dla mnie interesujace.

Nie mam rodziny, przyjaciela, ani dzieci.

Czekalam na te chwile od urodzenia. Nie moze mi jej pan zepsuc...

tylko dlatego, ze jest pan taki prózny!

1989 - dobry rocznik.

To niemozliwe! Cóz, wspaniale!

Skoro pan taki... to pójde sama.

Ostrzegam, jesli cos mi sie stanie, to bedzie to panska wina.

Co za dran...

O, jaka wielka bestia! Niech pan spojrzy!

Popatrze jutro rano.

Mam pewien pomysl. Chyba sie panu spodoba.

Przespie sie z panem, a potem od razu ruszymy w droge.

Kazdy sprawi przyjemnosc drugiemu.

- Chce pan? - Nie, dziekuje.

Jasne, zebym ja... z panem...

Nie ma pan kawalka bawelnianej szmatki?

Ona doprowadzi mnie do szalu.

Pewnie moze tak przez cala noc.

Skad sie takie biora?

Niech to... lajdak!

W koncu to, na co czekalam!

Musial pan tak dlugo?

Zgubil pan paszport.

Edouard Alphonse Shuazol. Bez brody wyglada pan znacznie gorzej.

Tego juz za wiele. Ja nie grzebie w pani rzeczach.

Prosze bardzo. Nie mam nic do ukrycia.

Jest pan dentysta? Dobrze miec dentyste pod reka.

Sprawdza pan mozliwosci otwarcia tu gabinetu?

- Nie jestem dentysta. - Nie? To kim pan jest?

Jestem... wykonczony.

Sa zyworodne, chociaz ludzie zawsze biora je za plazy.

Ale w rzeczywistosci to lemury i na tym polega róznica.

Ciii!

- Niech mnie pan nie dotyka. - Zamknie sie pani w koncu?

Kim oni sa?

- Kim oni sa? - Kanaymasi.

Sa bardzo drazliwi.

Przeciez nas nie zjedza. To juz nie te czasy.

No i co z tego, nie wiem jak ich oplynac.

Jak czegos nie wiesz, to zapytaj.

Zawsze podrózuje sam.

I uwielbiam, gdy nikt mi nie zawraca mi glowy.

Elektronika. Mój ojciec zawsze mawial...

Pani ojciec zaczyna juz naprawde mnie wkurzac.

Wiec gaz do dechy.

My tez mamy prawo tamtedy przeplynac.

Tak, jesli tam dotrzemy, w co bardzo watpie.

Mam konstruktywna nature i naukowy umysl. Namiar satelitarny nie klamie.

- Caly czas tylko ta konstruktywnosc... - Mapa, tu ma pan mape.

Niestety.

Tedy bedzie najlatwiej.

No cóz, mozemy to ominac.

Pozdrowienia dla pani budzika.

Sluchaj, Dudu, badz bardziej elastyczny.

Popatrz, ze z prawej strony wodospadu da sie przejsc.

Pozwoli pani, ze zrobie to po swojemu.

I prosze nie nazywac mnie Dudu.

Wiec jak mam sie do pana zwracac?

Najlepiej w ogóle.

/Pewnie nie wierzy pan w obcych z kosmosu.

/Ale to bardzo prawdopodobne...

/Mówie, ze to prawdopodobne... /slucha mnie pan?

/A jesli w kosmosie istnieja inne /formy zycia... wystarczy policzyc.

/Bardzo prosze... w naszej galaktyce /jest 200 miliardów gwiazd.

/Ich brak jest matematycznie niemozliwy. /Nie jest pan w stanie zaprzeczyc.

Po pierwsze: zgubilem droge i stracilem przez pania skrzynke wina.

Po drugie: kosmos nic mnie nie obchodzi.

I po trzecie: zgubilem droge, ale ja pamietam.

Zna ich pan? Mieszka pan tu?

Niech pani przedstawi liste pytan na pismie.

Przesle pani odpowiedzi. A teraz cisza.

To jest tutaj! To tutaj! Trzynascie metrów! Tutaj!

1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13. Tutaj!

Panna mloda!

To bylo dokladnie tutaj?

62 stopnie i 32 minuty, zachodnia.

Czy to tu? Ty tu rzadzisz?

Powiedz mi, co widziales. Cos spadlo.

Kosmos... statek kosmiczny. Statek kosmiczny... laduje.

Gdzie on jest? Odlecial?

Nie?

Jakas planeta... planeta. Niebo... statek.

Uuuu... uuuu... bum.

To jakis koszmar.

Prosze cie, spróbuj. Na pewno cos widziales.

Tak?

Jest tutaj?

Ksiezyc.

Wiec co?

Spadlo z ksiezyca.

Ona cos widziala? To twoja córka?

- Prezent? - Prezent.

- Edouard, moge cie pocalowac? - Za co?

- Skad wiesz, ze na imie mam Edouard? - Ja wiem wszystko.

Znalazles kobiete, która z toba zamieszka.

Pomóz mi.

A nie mówilam?

Podoba ci sie taka mala dziewczynka?

Powiedz mi, dlaczego ty tu jestes?

Zeby ci to wyjasnic.

Zeby wyjasnic... co?

Jak ja... stamtad.

- Kto cie tu przywiózl? - Nie, ja ucieklam.

- Dlaczego? - W gruncie rzeczy przez pigulke.

Jak to przez pigulke? Skad ucieklas?

Wy nazywacie ja... wlasnie, Beta Centauri.

- Beta, Beta co? - Centauri.

A wiesz w ogóle, co to jest?

Pewnie... to gwiazda. To nasze slonce.

Co ty opowiadasz? Skad ty to wzielas? Popatrz tylko na siebie.

Jestes dziewczynka, a nie UFO.

Beta Centauri to gwiazda w gwiazdozbiorze Panny...

o 10 lat swietlnych. Tysiac miliardów kilometrów!

O czym ty w ogóle mówisz?

1253000000000364000000 625000903 kilometrów.

Jestes astronomem? Tak, czy nie?

Alez... ty wiesz, skad to przylecialo.

Przeciez to sumeryjskie pismo klinowe. Co tu napisalas?

To moje imie.

Ale jak mi bedziesz mówila Lulu, to bedzie mi bardzo milo.

Lulu?

Jestes rozczarowana? Nie tak nas sobie wyobrazalas?

- Jakich "nas"? - Nas... obcych.

Co to jest? Co tu napisalas? To nazwa twojej planety?

Nie, to nasza historia.

Nasza planeta jest taka mala, ze moga na niej zyc tylko dzieci.

Dzieci, które nigdy nie dorastaja.

Ale, tak jak i wy, umiemy mówic, pisac i wiele wiemy.

Moze nawet troche wiecej, niz wy.

Co prawda, nie mamy dosc czasu, by nauczyc sie wszystkiego.

Wiec uczymy sie, ze wszechswiat jest nieskonczony...

co to jest milosc i ze wciaz moze byc cierpieniem...

i o smierci, która jest wtedy, gdy niczego juz dluzej nie ma.

Wiec wszyscy tam biora pigulki, zeby nie starzec sie i nie umierac.

Niektórych rzeczy nie da sie w ten sposób dokladnie poznac.

Dlatego chcialam zrozumiec, co znaczy milosc... i smierc.

No i ogólnie wszystko.

Ale jak oni mnie gonili, to zeszlam z kursu.

I tak w koncu znalazlam sie w tej wiosce.

A kim sa ci "oni"?

I jesli nie jestescie prawdziwymi dziecmi, i nie umieracie...

- to ile masz lat? - Niestety...

trzeba podzielic swoje zycie na wiele odcinków...

zeby sie dowiedziec, ile zostalo.

A jak sie czujesz bez tych pigulek?

Jak nie bedziesz ich brala to co sie stanie?

Moze umre.

Ale gdy ksiezyc bedzie znów okragly, oni zabiora mnie z powrotem.

Co ci sie stalo? Placzesz?

Zartujesz? Deszcz zaczyna padac.

A teraz trzeba spac.

Jako dziewczynka czekalam na te chwile. Naprawde... wciaz o niej marzylam.

I w tym samym czasie nie bylam w stanie do konca w to uwierzyc.

Zycie w innym systemie slonecznym, które kontaktuje sie z nami.

Cos, co sie nigdy nie zdarzy. Marzenie o niemozliwym.

Myslisz, ze to najwieksze osiagniecie calego mojego zycia?

Tak.

Zawsze ci obcy byli...

jak obcy, predatorzy, niebiescy, zólci, zieloni.

Najgorsze zawsze najlatwiej sobie wyobrazic.

Tak... ale najgorszymi wcale nie musza byc ci inni.

To prawda, ze spedzamy cale nasze zycie...

na spaniu, jedzeniu, strachu przed innymi. Gdy rozmawiamy, mówimy "dziekuje" lub "dzien dobry"...

to postrzegamy siebie nawzajem jak w lustrze.

Dzien dobry.

Nie, prawda jest taka, ze trwonimy cale nasze zycie.

Wyrzucamy je przez okno, próbujac nadac mu okreslony kierunek.

A potem i tak sie nie udaje.

Nasze zycie, to tylko czas jego trwania, i tyle.

I tak zle je wypelniamy. Niestety!

Wiesz, co?

Musimy dac sobie czas, by wypelnic cale to cholerne zycie...

gdy juz wpadlo nam w rece.

Myslisz, ze kogo dotykasz? Z tym swoim stosunkiem do kobiet!

Zabraniam ci mnie rozbierac. Nawet na odleglosc.

Wcale nie mam zamiaru cie rozbierac! Skad taki pomysl?

Nawet gdybym byla rozebrana, to i tak zachowalbys sie okropnie.

Musisz sie do mnie dobierac w taki dzien!

Co ty sobie w ogóle wyobrazasz? Ze rozciagne cie na komodzie?

Jeszcze tak nisko nie upadlem. Ja i komoda, dobre sobie.

- Mam ci zdradzic tajemnice? - Tak.

Osobiscie obcialem sobie cale genitalia.

A wiesz, dlaczego?

Zeby nigdy nie miec romansów z kobietami takimi, jak ty.

A juz ty, z ta swoja glupota, krzywymi nogami i zadartym nosem...

na pewno nie zmienisz tej decyzji.

A wiec taki jestes... impotent. To wiele tlumaczy.

Zreszta nie jestem ekspertem od zadufanych w sobie kobiet.

Szczególnie w piatek wieczór.

Tylko tyle masz mi do powiedzenia?

Nie chcesz nic dodac o moich stopach lub biodrach?

Nie, bo musialbym sie powtarzac.

Kim ty jestes?

Mam jeszcze trzy podobne patyki. I jeszcze to na lokomotywe.

Na lokomotywe... co to?

- Lokomotywa... czu-czu-czu-czu-czu. - Czu-czu-czu-czu-czu-czu.

To moje, moje.

- Halo, Bouvier? - Jeff?

Jeff... pekniesz ze smiechu.

- Nie jest mi do smiechu. - Oddzwonie.

Utrudniasz nam zadanie. Postawie cie przed sadem!

Jakim sadem? Dalam wam wolna reke. Nie przeszkadzam wam. Znalazlam to!

Nic nie moge zrobic. Myslisz, ze to latwe?

To dziewczynka!

Halo, Benard... slyszysz mnie? Dziewczynka jak ty i ja.

Ale ucieklas... gdzie jestes? Szukamy cie juz od trzech dni!

- Gdzie jestes? - 63 stopnie 32 minuty zachód.

Nie, to nie tak... my sami nie wiemy, gdzie jestesmy... jak mamy...

Przestan na mnie krzyczec! Zadzwonie do ciebie, jak sie uspokoisz!

- Wiesz, pociagiem jedzie sie bardzo szybko. - Powiedz mi, Lulu...

czy nie mówilas, ze chcialabys zobaczyc Nowy Jork?

A gdybym chciala?

To pojedziemy. Pojedziemy tam razem.

Trzeba cie dobrze poznac. Musisz im sama wszystko powiedziec.

Nie, musze czekac do pelni ksiezyca. Musze na nich czekac tutaj.

Co tam, w Ameryce tez jest ksiezyc. Spodoba ci sie Empire State Building.

Wjedziemy na sama góre.

Pokaze ci wszystko, co tylko zechcesz.

Nie, nie moge! Nie moge.

Poczekaj, zapomnialam jak isc. Tu czy tam?

Nie, bardziej w prawo! Nie, nie tam! Uwazaj!

Edouard, na pomoc!

Nie moge oddychac! Uwolnij mnie!

Nie moge... nie mam prawa cie dotykac.

Masz, masz. Przeciez widzisz, ze moge umrzec.

O nie, duzo zycia przed toba. Jestes niepokonana.

Masz szczescie, ze jestem dzis w dobrym humorze.

Kolana wbily mi sie do srodka.

Tylko zadnych zastrzyków. Mam alergie na wszystkie.

Ostrzegalem cie.

Co ty tam robisz? Boli mnie nizej.

Z kolanami nigdy nie wiadomo. Moga bolec wyzej.

Chyba nie robisz mi zastrzyku? Przeciez slyszales, co mówilam.

Za pózno!

Przez ciebie bede bardzo chora!

Nigdy nie sluchasz, co sie do ciebie mówi?

Teraz juz bardzo rzadko... stalem sie wolnym czlowiekiem.

I co robisz z ta swoja wolnoscia?

To, co tylko moge.

Przeciez nie zawsze byles dzikusem.

Miales rodzine, byles dentysta. Miales swoje zycie.

Zylem zyciem dentysty, mialem problemy dentysty i rodzine dentysty.

Wiekszosc dentystów wyskakuje przez okno swego gabinetu.

Ja wskoczylem do autobusu.

- Jakiego autobusu? - Linii 32.

Z Dworca Wschodniego do Bramy Saint-Cloud.

I w tym autobusie...

postanowilem juz nigdy nie spojrzec w oczy kobiecie.

Wszystkie klopoty tak sie zaczynaja... od kobiecego spojrzenia.

I... dlatego wyladowalem tutaj.

Z powodu zielonych oczu... szmaragdowych.

Od momentu, gdy usiadla naprzeciwko w tym cholernym autobusie...

wiedzialem, ze wszystko stracone!

- Myslalem, ze sobie przysiegles. - No tak...

ale nie musiala tak na mnie spogladac!

Od razu poczulem, ze za takie zerkniecie...

- pognalbym na koniec swiata. - I dokad pognales?

Do Meksyku, Madrytu, Londynu, Buenos Aires.

Byla tancerka, stepowala w zespole.

Nawet mówilismy w róznych jezykach.

Nie rozmawialismy ze soba. Dlatego wytrzymalem az 6 miesiecy.

W koncu mnie zauwazyla... nawet nauczylem sie stepowac.

Ale w miedzyczasie znalazla innego... sprzedawce z Caracas.

Wtedy pierwszy raz spojrzalem jej w oczy i powiedzialem "on albo ja".

I co?

- Odpowiedziala "on". - Och!

Znasz region Ayacucho?

Jest tam kopalnia slynaca z najczystszych szmaragdów.

I najbardziej bezduszna policja w calej Ameryce srodkowej.

KRADZIEZ SZMARAGDÓW W KOPALNI

- Chcesz powiedziec, ze... - Tak, wlasnie to mówie.

Masz przed soba najglupszego zlodzieja szmaragdów na pólnocnej pólkuli...

poszukiwanego w czterech krajach.

Takie rogi przyprawila mi ta Slowenka...

która spotkalem na stacji Saint Augustin w 8-ej dzielnicy w Paryzu.

Ale te szmaragdy musialy jakos na nia wplynac.

No wiesz, nie mialem czasu, by zrobic jej niespodzianke.

Jednak mogly wywrzec na niej niejakie wrazenie.

Cos ci powiem... moje nieszczescie polega na tym...

ze wciaz staram sie sprawiac kobietom przyjemnosc.

A to... mówiles wczesniej, ze nauczyles sie stepowac, wiec...

Cóz, musialo to spowodowac jakas reakcje tej twojej tancerki.

Tak... smiech.

I naprawde usunales sobie to wszystko?

- Co? - No, genitalia.

- Calkowicie. - Wiec wszystko...

Ale gdyby wszyscy mezczyzni tak siebie kastrowali...?

Tak myslisz? Znuzylas mnie.

Jestem zmeczony. Chcialbym teraz zostac sam.

Co tam sie dzieje?

Kanaymasi, lokalna odmiana terroryzmu.

Nie lubie dziewczynek podsluchujacych pod drzwiami.

To nie zamykaj drzwi.

Edouard... tak dobrze?

Tak, bardzo dobrze. Ale teraz nie czas na to.

Bierzcie karabiny i cala bron.

Edouard!

Zamknijcie brame.

Zaczyna sie rozróba. Chodz tu, szybko!

- Co to sa genitalia? - Nie masz innych zmartwien?

Dalej, dalej...

Co to jest? Zjadlas cos?

Nic, a w ogóle to jestem glodna. Nie wchodze, juz tam bylam.

Lulu! Mówie ci... Lulu! Wracaj, to niebezpieczne!

Pójde tam, gdzie zechce. Nigdy nie mialam ojca i go nie potrzebuje.

Chodz, podsadze cie.

- Mam wlazic na drzewo na oczach wszystkich? - Daj spokój, tam jest drabina.

Wiesz, calkiem niezle stepujesz, ale kawal z ciebie glupca.

Chcesz mi sprawic przyjemnosc? Zapomnij o wszystkim, co mówilem.

A kto mówi, ze chce ci sprawic przyjemnosc?

Do ataku!

Juz dobrze... juz po wszystkim.

Dlaczego jest taki zimny? Czemu nie chce na mnie spojrzec?

Nie chcialabys tego wiedziec.

Ale to nie tak... to nie jest tylko kawalek miesa.

Gdzie jest to, kim byl, co wiedzial, gdzie sie podzial jego usmiech?

I co to za krople wody plynace z moich oczu?

Dokad poplynie?

Rzeka zaniesie go do morza.

I powróci w postaci deszczu.

Chodzmy, nie bedziemy spac w osadzie, gdzie ktos umarl.

Mówia, ze to przyciaga nieszczescie.

To wszystko jest dziwne, inaczej to sobie wyobrazalam.

Co?

Gdy ma sie ojca i matke.

Moze pomylilam sie i zle wyladowalam.

Mysle, ze jest nam dobrze we trójke.

A tam, u was, jak zyjecie?

Popatrz... wlosy jej siwieja.

Moze nie jest konieczne, by ludzie umierali?

spij... i nie martw sie. Jestesmy tutaj.

Przybycie tutaj to byla forma ucieczki?

Oczywiscie.

Ukryles sie tu...

z obawy przed spojrzeniem tej kobiety z autobusu.

Jesli teraz podjedzie autobus linii 32, to bedzie juz mój koniec.

Lulu, nie odplywaj daleko, tam jest prad.

Dobrze, tu jest chlodno i milo.

Piekne kobiety i autobusy, tym razem o mnie zapomnialy.

Czego chcecie? Edouard!

Nie, nie! Edouard, na pomoc!

Pusccie ja!

Bierz dziewczynke i do lodzi!

Edouard, na pomoc! Tylko nie Lulu, nie mozecie!

Edouard! Oni porwali Lulu!

Na pomoc! Porwali Lulu! Zrób cos!

Dobra, zgoda... zachowalam sie glupio.

A tobie sie to nie zdarza?

Czego ode mnie oczekujesz? Przeprosin?

Jestem na to zbyt zdenerwowana.

Dlugo bedziesz tak obieral?

Co chcesz zrobic... wyrzezbic gruszke? Zjedz juz to i ruszajmy!

- A dokad mamy sie udac? - Posluchaj no!

Prosze cie o wielka przysluge.

Rozumiem, ze wymaga to od ciebie ogromnego poswiecenia.

Czy przynajmniej raz nie móglbys obejsc sie bez deseru?

Ruszajmy!

Jak rozumiem, wiesz dokad isc.

Znasz przeciez kazdy metr tej przekletej dzungli!

To ta tabletka... jesli jej nie wezmie, moze umrzec.

Uplyw czasu przy szybkosci nadswietlnej.

Dla niej jedna godzina... to jak dla nas 10 lat.

Nie mozemy pozwolic jej umrzec. Blagam cie.

Pelnia ksiezyca!

Szesc dni, za szesc dni. Przyleca za szesc dni.

- Jacy oni? - Gdy ksiezyc bedzie okragly.

Musisz... cos mi obiecac.

Oczywiscie, co tylko zechcesz.

Jesli uda nam sie ja uratowac, to obiecaj mi, obiecaj...

ze po tym wszystkim odejdziesz na zawsze.

- Oczywiscie, bez slowa. - Nie, lepiej, jak to powiesz.

- Cóz, wiec powiem. - No to powiedz.

- Dobra, obiecuje. - I o to chodzi.

- Co tutaj robisz? - Czu-czu-czu.

Ciagle zanudza tym swoim czu-czu.

Jak myslisz, ile lat ma ta dziewczynka?

Uwzgledniajac wspólczynnik mocznikowy, wiecej niz sto.

Sklad jej wlosów jest niesamowity. Mozna by powiedziec, ze to mumia Ramzesa II.

Moze miec wiecej niz 3 tysiace lat?

Co to jest?

Cholera, co to za sprzet!

Mówilem, zebys sprawdzil elektrody. To twoja wina!

Zostawcie to!

Dziecko samo je odlaczylo, to wszystko.

I co to w ogóle za balagan!

Benard, przeciez nie odleciala stad.

- Przeszukajcie caly statek. - Tak jest, panie majorze.

Benard!

Do diabla, Benard, gdzie ona jest?

Taxi!

Wciaz tu sa. Chodzmy.

Wytlumaczymy im, ze helikopter...

moze dowiezc dziewczynke na miejsce w niecala godzine.

Odpale bazooke, zeby latwiej zrozumieli.

Inaczej przekonanie ich zajmie wiecej niz godzine.

Nie, chodz ze mna i nie wtracaj sie.

Bede troche z tylu. Nie chce ich denerwowac.

Z pewnoscia sie z nimi dogadasz.

Idioci, wy nic nie rozumiecie!

Dziecko musi wrócic na miejsce ladowania. To jest poza dyskusja!

Zabiore ja, dokad zechcesz, jak tylko ja znajde.

To boli!

I co, jak ja znajdziesz? Coscie jej zrobili?

Uciekla. Porozmawiamy po drodze.

Dokad?!

Zaprowadzisz mnie do niej. Tez jestes dziewczyna i wiesz lepiej...

Bardzo przepraszam, panie i panowie!

Nie chce sie wtracac w wasze prywatne sprawy.

- Jakis kretyn! - Jestem turysta.

Te przechadzki... ten fantastyczny klimat!

Czy przypadkiem nie szukacie dziewczynki z warkoczykami?

Nie? A wlasnie widzialem, jak tam poszla.

- Sprawdzcie to. - Wspaniale, panie majorze!

Kocham, kocham pomagac innym. Szczególnie podczas urlopu.

Uciekamy!

Mój skuter!

- Szybko, za nimi! - Tak jest!

Moja taksówka! Moja taksówka!

POSZUKIWANY

To posterunek policji! Zatrzymaj sie!

Musimy poprosic ich o pomoc. Ona jest w niebezpieczenstwie.

- Nie mamy wyboru. - O czym ty mówisz?

Jak tylko mrugne do gliniarzy, to puszcza mnie za 20 lat.

Myslisz tylko o sobie!

No nie, to juz zaczyna byc irytujace. Mam pomysl!

Telefon... czekaj, dam ci numer. Zapamietaj.... 633333333.

Co to za numer?

To tajna baza pulkownika Villeneuve

W przypadku klopotów wyciagnie cie z wiezienia.

Teraz sie schowaj, a ja tam pójde.

To sprawa zycia lub smierci.

Mala dziewczynka... z warkoczykami.

Niezwykla dziewczynka. Przyleciala z ksiezyca!

Jak to po hiszpansku... ksiezyc, gwiazda, z góry na dól.

Zaraz, dziewczynka... uciekla od tych, co leca... trzeba ja znalezc.

Nie rozumie pan, ze ona jest w niebezpieczenstwie?

Nic nie rozumieja. Zupelne dzikusy.

Jak to bedzie po hiszpansku "pelnia ksiezyca" i "obcy"?

- Co? - Lapcie te dziwke!

Jeszcze ten!

Czu-czu.

Lulu! Lulu!

Margot, mialem wyjechac z tego kraju.

Teraz namierzyla mnie policja, a ty nie dajesz mi spokoju.

Tylko ci podziekowac!

Maja cos innego do roboty, niz tylko cie scigac.

To jakas mania przesladowcza, biedny przyjacielu.

Nie jestem twoim biednym przyjacielem.

Dosc tego! Osly.

Hej, spóznilam sie! Jestem kobieta!

Przepraszam.

Szybciej!

- Obudz sie... zrób cos! - Dobrze, ale co?

Musimy odlaczyc reszte pociagu. To nie powinno byc trudne.

O, tutaj.

- Wyciagnij ten metalowy kawalek. - Co?

Nie przekrecaj. Ja to zrobie.

- Cholera! - Zróbcie zapore w punkcie K.

Idioci!

Szybko, na ten wózek!

- Szybciej, szybciej! - Jest juz do oporu, panie majorze!

Zwalnia, zauwazyl nas! Dalej, zrób cos!

Co jest? Tak, szybciej!

Pospiesz sie!

Zamkniesz sie na moment, czy nie?

Szybciej, tatusku! Co jest... polknales muche?

Juz dobrze, dobrze!

Zatrzymac sie!

Zatrzymac sie!

Szybciej! Szybciej! A ty chodz tutaj!

- Nie moze jechac szybciej? - Mówi, ze szybciej nie da rady.

To co zrobimy? Gdzie w ogóle jestesmy?

Chcesz wiedziec, gdzie jestesmy?

- Tak, chce wiedziec. - W glebokim gównie, tam jestesmy.

Strzelaj do nich! Strzelaj, badz raz mezczyzna!

- Brawo! - Dziwnie polecialo, troche trzesie.

Oczywiscie, ze trzesie. Daj mi to!

Nie jestesmy na strzelnicy!

- Cholera, nie mozecie! - Co oni do nas maja?

Widzisz, we dwoje idzie nam znacznie lepiej.

Co za kupa zlomu!

Dokad jedzie ten pociag?

Gdzie Lulu?

Sa tam!

Pomoge wam, nie ma czasu.

Poczekajcie... ja to zrobie.

Nie bylo takie trudne. Zalatwione.

Jada. Schowajmy sie!

Do przodu, szybciej.

Hamuj. Przelozona w prawo.

- Dobra robota, chlopcy. - Dziekujemy, panie majorze.

Patrz.

Lepiej sie pospieszmy.

Po co wpakowalem sie w ten gnój. W dzungli bylo mi tak dobrze.

Pewnie tak. Ale tam mozna oglupiec.

Patrz!

Dla ciebie to juz koniec drogi. Wyskakuj!

- Widziales...? - Co?

Autobus ma numer 32. To jakis cud?

Zdradzic ci sekret?

Pierwszy raz jade autobusem numer 32.

Jak to?

Lubie opowiadac historyjki. Bawi mnie to.

Bawi cie?

Ale przeciez... ta twoja tancerka, stepowanie i oczy zielone jak szmaragdy?

To tylko moje wymysly. Oczy miala jeszcze piekniejsze.

A tak powaznie... slyszalas o jakiejs slowenskiej tancerce...

stepujacej w Caracas?

A ja ci uwierzylam. Zawiodles moje zaufanie.

Co sie dzieje? Gdzie pan jedzie!

Brama St. Cloud! Przystanek koncowy!

Tam, tam!

Lulu, chodz do mnie.

Odpocznijmy godzinke.

Moze móglby byc moim ukochanym.

Nawet nie pamietam jego imienia.

Kochanie kogos jest zawsze takie smutne?

Nie zawsze, ale czesto.

Dlaczego tak mówisz.

A co ty tam o tym wiesz?

Nie chce do niego wracac.

Chcialabym pomieszkac tu troche dluzej. Tylko troszeczke.

Nie placz, kochanie.

- Sekundy biegna jak szalone. - Mówia ci, juz czas do domu.

Jesli nigdy nie pozna smaku zycia...

to bedzie sie jej wydawalo zadziwiajaco krótkie.

Az trudno poznac w niej te dziewczynke, która spadla nam razem z deszczem

Dla niej jestesmy przezroczysci. Nie mozna jej oszukac.

Obudzila we mnie pragnienie posiadania 34-ch dzieci.

Patrz... spójrz w góre.

Trzymalem je z mysla...

ze pewnego dnia beda dobrym prezentem na pozegnanie.

A reszta?

Nie, juz cie pozegnalem.

No wiesz, w twoim wieku juz ich wszystkich nie zuzyjesz.

Wystarczy chyba na trzy kobiety dziennie.

Wiesz, co ci powiem?

Nastepna kobiete, która zazada, bym jej zrobil 34 dzieci...

po prostu zwiaze i wrzuce do Orinoko.

- Alez o nic cie nie prosilam. - O... dalas mi do zrozumienia.

- Przeciez chyba rozumiesz. - Ble, ble, ble.

- Nie pogrywaj sobie ze mna. - Mówilam o dzieciach jako o kategorii.

- Nie jestem kategoria. - Cos zrozumialam.

Tez mam dusze i nie moge zrozumiec.

Nigdy sobie nie wyobrazalam...

- Zeby zostawic mnie... - Nigdy sie nie widzialam...

z wianuszkiem 34-ch dzieci...

Hej, juz wszystko w porzadku. Chca was zabrac na egzamin.

- Jaki egzamin? - Na rodziców.

Wiec idziemy, czy nie?

- Dokad? - Do Central Parku.

- No to chodzmy. - Hura!!!