Original subtitles

Ελπίζω να υπάρχει κάποιος στον κόσμο αυτό

Που κάποια μέρα θα μου πει

Γιατί είμαστε μόνοι μέσα σε τόσο κόσμο

Γιατί θέλουμε ό, τι δεν έχουμε

Έχω πράγματα που δεν έχουν καμία αξία

Αλλά είναι σημαντικά στην ηλικία μου

Ψάχνω λίγη αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους

Αλλά οι άνθρωποι δεν σε καταλαβαίνουν

Δεν θα σε καταλάβουν

Και όταν

Εγώ θα κλάψω

Τα πρώτα μου

Δάκρυα

Μόνο ο άνεμος θα υπάρχει

Για να τα στεγνώσει

Οι φίλοι μου με ψεύτικα πρόσωπα

Και το κορίτσι φτιαγμένο για εμένα

Τη μέρα που δεν θα έχω τίποτα απολύτως

Θα τους δεις χωρίς τη μάσκα τους

Χωρίς τη μάσκα τους

Μόνο ο άνεμος θα υπάρχει

Για να τα στεγνώσει

Έχω πράγματα που δεν έχουν καμία αξία

Αλλά είναι σημαντικά στην ηλικία μου

Ψάχνω λίγη αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους

Ξέρω ότι ο κόσμος δεν θα με καταλάβει

Ξέρω ότι ο κόσμος δεν θα με καταλάβει

Δεν θα με καταλάβει

Τα έργα του Αντόνιο Κανόβα χωρίζονται σε τρεις ομάδες.

Τη μυθολογία, τα πορτρέτα

και την ομάδα με τα ταφικά μνημεία.

Κέρατα! Είμαι προληπτική.

Ο Κανόβα, τυχερός τύπος,

ήταν ενθουσιασμένος με την κλασική ομορφιά και τη ζωή.

Αν αντί για γλύπτης, είχε γίνει καθηγητής,

δεν θα ήταν τόσο ενθουσιασμένος.

Θα είχε πικρή ζωή κάθε μήνα,

με έναν μίζερο μισθό,

όπως κάθε δημόσιος υπάλληλος.

Πέρα από αυτό, θα πάλευε κάθε μέρα,

με τριάντα πανέξυπνους, ψεύτες διαβόλους όπως εσείς

που προσποιούνται ότι ακούνε, αλλά σκέφτονται τα δικά τους.

Σωστά; Τέλος πάντων, αν μπορεί κάποιος ας κλείσει τις κουρτίνες,

θα σας δείξω τα βασικά έργα από τη μυθολογία και τα πορτρέτα.

Αφού ο Κανόβα ήταν ενθουσιασμένος με την ομορφιά,

προφανώς υπάρχουν γυμνές φιγούρες.

Αγόρια, θέλω να σας ξεκαθαρίσω,

ένα σχόλιο να ακούσω και ξεχάστε τη μυθολογία,

θα πάμε κατευθείαν στα ταφικά μνημεία.

Και πάλι τα κέρατα.

Αυτό το μαρμάρινο σύμπλεγμα αναπαριστά τον Έρωτα και την Ψυχή,

ορίστηκε ως "η πιο όμορφη βουκολική σκηνή του 18ου αιώνα".

Να προσθέσω ότι εκφράζει όλον τον αισθησιασμό του αιώνα,

αλλά δεν θα το προσθέσω γιατί φαίνεται.

Εκεί. Τώρα…

Οι Τρεις Χάριτες.

Πόση κομψότητα!

Αφού είστε τόσο καλοί, πείτε μου πόσα αντίγραφά τους υπάρχουν.

Ας δούμε αν είναι εύκολο. Εσύ, Αλεσαντρόνι;

Δεν υπονοώ τίποτα.

Μάλλον, υπονοώ.

Κατάλαβα.

Από το μαρμάρινο αυτό σύμπλεγμα υπάρχουν…

Υπάρχουν…

Έξι, επτά, διακόσια;

- Διακόσια αντίγραφα. - Δεν είναι τόσα.

Τα έργα δεν γίνονται πάνω σε έναν ιμάντα

όπως τα πλυντήρια του πατέρα σου.

Ας ακούσουμε τον Καρέρα.

Δύο αντίγραφα.

Βρίσκονται στην Αγγλία στο Γουόμπουρν Άμπεϊ

και στο Ερμιτάζ.

- Έκανες ένα λάθος. - Λυπάμαι, αλλά επιμένω.

Η απάντηση είναι σωστή, αλλά έκανες λάθος στη θέση.

Η θέση σου δεν είναι εκεί, αλλά στην έδρα.

- Είστε πολύ ευγενική. - Ξέρεις σχεδόν περισσότερα από εμένα.

Δεν σας καταλαβαίνω τους πλούσιους.

Τώρα έχετε σαν χόμπι να είστε καλοί στο σχολείο.

Προχωράω στα πορτρέτα,

νομίζω είναι σωστό να δούμε το αληθινό αριστούργημα του Κανόβα.

Την Παολίνα Μποργκέζε.

- Το ήξερα! - Κυρία, συγγνώμη.

Θα ήθελα…

- Θα ήθελα… - Μίλα. Είσαι αναστατωμένος;

Λέγεται ότι η Παολίνα Μποργκέζε προσέφερε μόνο το πρόσωπό της

και ο Κανόβα πήρε το υπόλοιπο από την Αφροδίτη Νικήτρια.

Έτσι λέγεται, αλλά εγώ πιστεύω

ότι η Παολίνα προσέφερε σώμα και ψυχή

επειδή εκτός από αδερφή του Ναπολέοντα και πριγκίπισσα,

ήταν και μια χυδαία γυναίκα!

Επομένως…

- στο έργο αυτό… - Κάρλο!

Πότε τελειώνει το μάθημα;

Σε δέκα λεπτά.

Επιτέλους!

Μπορεί κάποιος να πει τι πραγματεύεται;

Ένας-ένας να απαντάτε γιατί μπερδεύομαι!

Ας ακούσουμε πάλι τον Καρέρα.

Το "Λουτρό της Αφροδίτης" βρίσκεται στο Παλάτσο Πίτι.

Αντίθετα με εκείνη των Μεδίκων,

ο ρεαλισμός κυριαρχεί της αμιγούς μέθης του ελληνικού γλυπτού.

Με τρομάζεις.

Περιγράφεις, λες και μιλάς για ποδηλασία ή ποδόσφαιρο.

Διάβαζα ιστορία της τέχνης 20 χρόνια.

Ξεκινήσατε πολύ μικρή.

Πολύ αστείο!

Διδάσκω 15 χρόνια, δημοσίευσα ένα δοκίμιο και δύο μονογραφίες,

αλλά είναι η πρώτη φορά που ακούω τόσο ακριβή περιγραφή.

"Της αμιγούς μέθης του ελληνικού γλυπτού".

- Καρέρα, είσαι τέρας! - Υπέροχα!

- Ποια είναι; - Τζιάκομο!

Ήθελα να σας πω κάτι, αλλά το ξέχασα.

Θα το θυμηθείς τώρα.

Τέλος!

Αντίο, παιδιά.

Θα τα πούμε τη Δευτέρα. Καλή Κυριακή σε όλους σας.

Ο καθηγητής Φυσικής με κάλεσε για μεσημεριανό.

Είναι πολύ λεπτολόγος.

Πού είναι ο αστείος τύπος;

Δεν έχουμε τίποτα με τον καθηγητή της Φυσικής.

Τίποτα ακόμα!

Και βέβαια, το ελπίζω.

Ξέχασα την τσάντα μου.

Αντίο, παιδιά.

Καλή σας Κυριακή.

- Τι θα κάνουμε Σάββατο βράδυ; - Θα βρεθούμε;

Σίγουρα, αν η σχέση σας δεν είναι μακριά.

Είναι δύσκολο. Στις μέρες μας όλοι πάνε με αυτοκίνητο και γρήγορα.

Για να δεις κορίτσι πρέπει να χτυπήσεις το αμάξι της!

Και θα σε προσβάλει!

- Με περιμένουν σπίτι. - Τρώτε μαζί; Ξεπερασμένο.

- Έτσι κάνουμε. - Οι πλούσιοι έχουν σλόγκαν.

Της Λορένα είναι "Φάε με την οικογένεια, πιες με άλλον".

- Του πατέρα μου είναι καλύτερο. - Πλούσιος;

Δημόσιος υπάλληλος. "Φάε όταν μπορείς, πιες όταν σου προσφέρουν".

-Ας αποφασίσουμε για σήμερα, -Ας πάμε στο Piper.

- Όχι, μαζεύονται πιτσιρίκια. - Είναι ξεπερασμένο.

Πάμε Belle de Jour που είναι για άνω των 18;

- Άνω των 50 έπρεπε να είναι. - Πήγες να το δεις!

Αυτοί μου είπαν.

Ας πάμε σε ένα αμαρτωλό κλαμπ.

Δεν μπορώ. Ο πατέρας μου είναι εργαζόμενος.

Δίνει 5.000 λίρες την εβδομάδα. Πρέπει να περάσω μ' αυτές.

Δεν έχει κλαμπ.

Κάρλο, μην ονειρεύεσαι, μίλα, πες κάτι.

- Πάω παντού. - Τότε πάμε σπίτι σου.

- Είχε έρθει η ώρα! - Φοβερή ιδέα!

Τέλεια.

Λυπάμαι, αλλά το φτιάχνουμε. Έχουμε εργάτες και διακοσμητές.

Υδραυλικούς και σιδεράδες.

- Γιατί ανακαινίζετε αφού δεν ζείτε εκεί; - Ποτέ δεν απαντάς στο τηλέφωνο.

- Δεν σου τηλεφωνώ πια. - Πού πηγαίνεις;

Είναι δουλειά του.

Δουλεύω με τον πατέρα μου και τον θείο Ερνάντο.

Ερνάντο, τρεις καφέδες! Όλε!

- Βγάζεις πολλά λεφτά με τους καφέδες! - Πρέπει να φύγω. Ραντεβού σπίτι μου;

Ναι, εντάξει.

Λορένα, να σε συνοδεύσω με το νέο μου κάμπριο;

- Όχι. Θα πάω με τον Κάρλο. - Δεν ήρθε ακόμα το αμάξι του.

- Θα έρθει. - Εκεί είναι!

Πού πηγαίνεις; Δεν συμφωνήσαμε στα αυτοκίνητα ακόμα.

- Εντάξει, θα σε πάρω στις έξι. - Θα έρθεις μαζί μου;

- Κάθε Σάββατο η ίδια ιστορία. - Ναι.

Πολλά σχέδια, πολλές ιδέες και πάντα χορεύουμε στο σπίτι.

Αυτό που μετρά είναι πως βλεπόμαστε.

Ήλπιζα να σε δω χτες το βράδυ στα εγκαίνια του θεάτρου.

Δυστυχώς, με τη δουλειά μου…

Μιλάς με το Ρίο ντε Τζανέιρο κάθε βράδυ;

Ναι, και οι κλήσεις φτάνουν σε απίθανες ώρες.

Ευτυχώς σε βλέπω σχολείο. Διαφορετικά…

Πάντα απαντούν στο τηλέφωνο.

"Καλημέρα κυρία Λορένα. Ο κύριος Κάρλο βγήκε.

Όταν επιστρέψει θα σας καλέσει.

Και βέβαια, κυρία Λορένα".

Όταν μπορώ, τηλεφωνώ.

Μακάρι το σχολείο να κρατούσε 24 ώρες για να σε έχω συνέχεια κοντά μου.

Το σχολείο σύντομα τελειώνει.

Ωραία! Θα έχουμε λίγο χρόνο για εμάς.

- Κι αν απομακρυνθούμε; - Ποτέ!

Σήκωσε το κεφάλι σου από τον ώμο μου και σταμάτα. Φτάσαμε.

Πρόσεχε!

- Συγγνώμη. - Γιατί; Έπρεπε να με ευχαριστούν.

Δεν είσαι διακριτικός.

- Τα λέμε απόψε. - Ναι, απόψε.

Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι, θα με αγαπούσες;

- Με ποια έννοια; - Αν ήμουν φτωχός.

Προσπάθησε να γίνεις και θα μάθεις. Αντίο.

Αν ήμουν στη θέση σας, κύριε Κάρλο θα προσπαθούσα να γίνω φτωχός.

Ναι, αλλά αν μετά από αυτό…

Περίμενε μέχρι να χωθείς σε καμιά τρύπα στο έδαφος!

Όπως ακριβώς το 'πα!

- Να το στρώσω εγώ. - Όχι. Πρέπει να διαβάσεις

να γίνεις σημαντικός.

Γι' αυτό αποφασίσαμε να σε βοηθήσουμε.

Και να σε θέσουμε υπό την προστασία μας.

- Η δική μου υψηλή, η δική σου χαλαρή. - Αυτό είναι σοβαρό!

Θέλαμε να είμαστε οι Πυγ και Μαλίων σου.

- "Πυγμαλίων" είναι μια λέξη. - Όπως τα λέει εκείνος.

Είσαι μαθητής μας και τα πράγματα πήγαιναν υπέροχα.

- Έχεις στέγη, φαγητό, ένα κρεβάτι. - Ένα γραφείο.

Η κυρία έφυγε, ήρθε, έφυγε κι έφυγε ξανά και ποτέ δεν πρόσεξε τίποτα.

Τώρα έφτασες σχεδόν στο δίπλωμά σου…

Ερωτεύεσαι ένα πλούσιο κορίτσι της αριστοκρατίας.

Και έχεις αποκτήσει σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Για να χαρείς και για να σπουδάσεις,

σε βοηθάμε να είσαι ένας Ιταλοβραζιλιάνος βαθύπλουτος.

Σου παρέχουμε, ρούχα, ακριβό αυτοκίνητο, οδηγό,

μπάτλερ.

Ήξερες ότι ο έρωτας είναι η ταφόπλακα του γάμου;

Ότι η ταφόπλακα είναι ο γάμος του έρωτα;

Ότι ο έρωτας είναι η ταφόπλακα της ταφόπλακας…

Κοίτα ποιος ήρθε. Τι κάνεις;

Τελείωσες;

- Ο έρωτας είναι ζωή. - Καταδίκη.

Αυτή ήταν η καταδίκη μου.

- Ισόβια καταδίκη! - Ο έρωτας είναι καταδίκη;

- Τελείωσα. - Χαρούμενος;

Τον απογοήτευσες.

Εγώ; Εσύ άρχισες.

Έκανα κήρυγμα γενικώς. Εσύ ξύνεις πληγές.

Τσίτσο, τι λες; Ξύνονται οι πληγές;

Δεν έπρεπε να μιλήσεις για τον έρωτα.

Αλήθεια. Έχεις δίκιο.

Κάρλο, λυπάμαι αν σε απογοήτευσα.

Ευθύμησε. Ο έρωτας είναι υπέροχο πράγμα.

Έχεις δίκιο. Έκανα ένα λάθος εξαιτίας της ανόητης περηφάνιας μου.

Θα της μιλήσω κι ας φύγω από τη σχολή.

Όχι. Δεν θα κάνεις τίποτα από τα δύο.

Θα της μιλήσεις αργότερα, όταν γίνεις αρχιτέκτονας, γιατρός

ή δημόσιος υπάλληλος.

Δεν μπορείς να αρνηθείς την ικανοποίηση να είσαι ο Πυγμαλίωνας.

Ευχαριστώ, αλλά δεν αξίζω τα όσα κάνετε για εμένα.

Τα αξίζεις!

Για να μην αποκαλυφθούμε,

ας κρατήσουμε αποστάσεις ακόμα κι όταν είμαστε μόνοι.

Θα παραγγείλετε κάτι, κύριε;

Μπορώ να αποσυρθώ;

Ευχαριστώ. Μπορείς να πηγαίνεις.

Τσίτσο, ξέρει πώς να είναι πλούσιος καλύτερα κι από έναν αληθινό πλούσιο.

- Πάμε. - Μισό λεπτό.

Τι κοστούμι θα θέλατε να βάλετε απόψε;

Θα το φροντίσω εγώ, γιατί είμαι ο μπάτλερ.

Επιθυμείτε συγκεκριμένο πρωινό;

Θα φροντίσω εγώ το πρωινό.

Αρκετά! Αν θέλεις να μποϊκοτάρεις τον ρόλο μου ως…

- Πυγμαλίωνα! - Ναι.

Εκτελώ καθήκοντα σαν στρατιώτης.

Τα καθήκοντα πρέπει να μοιράζονται.

Ξέρεις εσύ να είσαι στρατιώτης; Σε μετέφεραν

- γιατί ήσουν πολύ ψηλός. - Σας παρακαλώ…

Μη μαλώνετε ως συνήθως.

Έχεις δίκιο. Δεν θα τσακώνομαι.

Θα αναλάβω δράση. Θα ετοιμάσω το κοστούμι για απόψε.

Μην ανησυχείς. Δεν τον αφήνω.

Αυτός είναι ικανός να σε βγάλει έξω ντυμένο σαν κλόουν.

Οδηγέ, ξέρεις τη διαφορά ανάμεσα στον μπάτλερ και τον οδηγό;

Ναι. Ο οδηγός πάει με το αυτοκίνητο, ενώ ο μπάτλερ πηγαίνει με τα πόδια.

- Θέλεις λίγο; - Ναι, Λορένα. Θέλω λίγο.

- Θέλεις λίγο; - Όχι, ευχαριστώ.

Ούτε πίνεις, ούτε χορεύεις.

Μόνο ζευγάρια υπάρχουν εδώ.

Βρες μου μια ελεύθερη κοπέλα.

Ορίστε. Έρχεται η ακτίδα φωτός σου.

Φραντσέσκο, χορεύουμε;

- Βέβαια. Να ζήσει η Αμερική! - Τι σημαίνει αυτό;

Η γυναίκα παίρνει πρωτοβουλίες.

Δεν φαίνεσαι χαρούμενος που χορεύουμε.

- Κάνεις λάθος. - Μη λες ψέματα. Ξέρω, δεν με συμπαθείς.

Χωρίς γυαλιά και με άλλο κούρεμα θα ήσουν χαριτωμένη.

Κι αν μια άλλη ήταν στη θέση σου!

Άξεστε! Έχεις κοιταχτεί ποτέ σου στον καθρέφτη;

Κάθε πρωί. Με βρίσκω εξαιρετικά αρρενωπό.

Σας αρέσουν οι άσχημοι.

Τι κάνει ο Κάρλο; Σε παραμελεί;

Γιατί; Θέλεις να με φροντίσεις;

- Εγώ είμαι εδώ. - Μείνε εκεί που είσαι.

Ο Κάρλο μού τηλεφώνησε πως δεν θα μπορέσει να έρθει.

Θα έρθει.

Θα περιμένει το τυπικό τηλέφωνο από Ρίο ντε Τζανέιρο.

Γεια σου, Λορένα. Συγγνώμη που άργησα.

Μόλις έλαβα το τηλεφώνημα που περίμενα από Ρίο ντε Τζανέιρο.

- Ήμασταν σίγουροι. - Παλιά ιστορία.

Είσαι πολύ σημαντικός, Κάρλο.

Το ξανάπες το περασμένο Σάββατο.

Και το περασμένο Σάββατο περίμενες ένα τηλεφώνημα.

Είσαι τόσο μονότονος!

Χορεύουμε;

Ο Τζόρτζιο σ' αγαπάει ακόμα.

Εδώ και πέντε χρόνια. Ήμασταν στο Δημοτικό

και φορούσε κοντά παντελονάκια.

Κάποιες φορές, τον καταλαβαίνω.

- Και νιώθω λίγο ένοχος. - Γιατί;

Επειδή σκέφτομαι πώς θα νιώθω αν σε χάσω.

Κι έχουν περάσει έξι μήνες!

Δεν θα με χάσεις. Δεν θα σε αφήσω.

Σταματήστε τον χορό.

- Όχι, μόλις έφτασα. - Αργοπορημένος.

- Για τιμωρία, τραγούδησε. - Δική του ή δική μας;

- Δική σου, μάλλον! - Έχει δίκιο, ας βάλουμε έναν δίσκο.

- Κάρλο! - Θες να σε παρακαλέσουμε;

Τραγούδησε!

Μια μέρα

Θα ξυπνήσεις και θα μάθεις

Ότι ο κόσμος είναι στα χέρια σου

Έγινες κάποιος τώρα

Είναι αρκετό για εσένα

Να σηκώσεις το δάχτυλο και τότε

Να έχεις ό, τι θελήσεις

Τα πάντα είναι εύκολα

Τα όνειρα βγαίνουν αληθινά

Όμως δεν θα ήθελα

Όλο το χρυσάφι του κόσμου

Σε αντάλλαγμα μ' εσένα

Που μένεις εκεί να περιμένεις

Εμένα

Να σε θυμηθώ

Τι είναι

Όλο το χρυσάφι στον κόσμο

Μπροστά σ' εσένα

Που αγαπάς

Εμένα

Σαν πλούσιος, ξέρει να κάνει πάρα πολλά.

Συγχώρησέ με

Αν σε άφησα εδώ

Να κλαις για εμένα

Να ξέρεις πετούσα ψηλά

Ήμουν πολύ μακριά σου

Όμως δεν θα ήθελα

Όλο το χρυσάφι στον κόσμο

Μπροστά σ' εσένα

Που μένεις εκεί

Να περιμένεις

Εμένα να σε θυμηθώ

Τι είναι

Όλο το χρυσάφι στον κόσμο

Μπροστά σ' εσένα

Που αγαπάς

Εμένα

Μπράβο!

- Θα μπορούσες να τραγουδάς στην τηλεόραση. - Κι άλλο!

Μαμά, λες στην Κατερίνα να μας φέρει κάτι να πιούμε;

Ναι, όμως μην ξεχνάς ότι είναι περασμένα μεσάνυχτα.

Σωστά! Ας βιαστούμε, αλλιώς θα βρούμε το μαγαζί κλειστό.

- Πού πάτε; - Στη θάλασσα να φάμε πίτσα.

- Το είχαμε ήδη σχεδιάσει. - Ο άντρας μου παίζει πόκερ απόψε.

Εντάξει. Αντίο, καλό βράδυ.

Μην τρέχετε!

- Καλή μου, μην αργήσεις. - Μην ανησυχείς.

Πρόσεχε, Καρέρα.

Η μάχη τελείωσε.

- Για εμένα, τώρα ξεκινά! - Θα σε βοηθήσω!

Όχι, ευχαριστώ, κυρία.

Οι νέοι στις μέρες μας είναι όλοι τρελοί.

Έχουν πάντα την καλύτερη δικαιολογία.

Είναι νέοι.

- Θα φτιάξεις 20 πίτσες; - Ο φούρνος έκλεισε.

- Ήρθαμε εδώ επί τούτου. - Ο μάγειρας έφυγε.

- Πεινάμε. - Φτιάξε μερικά σάντουιτς.

- Πόσα; - Είκοσι με τυρί και είκοσι με ζαμπόν.

- Εγώ θέλω με χοιρινό. - Και πολύ κρασί!

- Ας φάμε στην παραλία! - Στο φως του φεγγαριού.

- Ας πιούμε! - Εντάξει!

Παιδιά, θα σας βρω σε λίγο με την ορχήστρα.

- Κάνει κρύο! - Ξεπάγιασα!

Ας ανάψουμε τα καλοριφέρ.

Πάμε να μαζέψουμε ξύλα!

- Ναι, πάμε! - Ξύλα!

Ξύλα!

Υπάρχουν ρυάκια χωρίς νερό

Κι ο ουρανός καμιά φορά δεν είναι μπλε

Υπάρχουν παραλίες χωρίς ήλιο

Κι εκείνοι που τους λείπει η αγάπη

Αλλά εγώ έχω εσένα

Έχω εσένα

Αν καταστραφεί ο κόσμος

Έχω εσένα

Χωρίς αμφιβολία

Εγώ ποτέ δεν θα μείνω

Χωρίς εσένα

Είναι κρίμα η ζωή σου απλώς να περνά

Και να μιλάς σε εκείνους που δεν ακούν

Είναι κρίμα να έχεις τριγύρω τόσο κόσμο

Και να νιώθεις μόνος όσο ποτέ

Αλλά εγώ έχω εσένα

Αν καταστραφεί ο κόσμος

Έχω εσένα

Χωρίς αμφιβολία

Εγώ ποτέ δεν θα μείνω

Χωρίς εσένα

Αλλά εγώ έχω εσένα

Αν καταστραφεί ο κόσμος

Έχω εσένα

Είτε είμαι κάποιος είτε όχι

Δεν με νοιάζει

Γιατί έχω εσένα

Αν καταστραφεί ο κόσμος

Χωρίς αμφιβολία

Εγώ ποτέ δεν θα μείνω

Χωρίς εσένα

Πολύ ευχάριστος τύπος. Θα δεις.

Ήρθες ακριβώς στην ώρα σου.

- Από εδώ ο γιος μου, Τζόρτζιο. - Χάρηκα.

- Τι θα πιεις; - Μαρτίνι.

- Κι εγώ. - Τρία μαρτίνι.

Του χρόνου θα μιλάτε μαζί για τις προμήθειες,

γιατί τελειώνοντας τις σπουδές του,

θα γίνει αντιπρόεδρος της εταιρίας μου.

Πολύ καλά! Συγχαρητήρια!

Συμφωνώ γιατί οι νέοι βλέπουν πιο μακριά σε σχέση μ' εμάς.

Στον μέλλοντα αντιπρόεδρο.

Εις υγείαν!

Όπως γνωρίζετε,

τα πλυντήριά μου ανταγωνίζονται τις ξένες αγορές.

Φέτος είχα τις διπλάσιες παραγγελίες από όσες είχε το Βερολίνο πέρυσι.

Δεν φοβούνται τον ανταγωνισμό ούτε στην αμερικάνικη αγορά.

Φέτος είχες τις διπλάσιες παραγγελίες από όσες είχε ο Καναδάς πέρυσι.

Τζόρτζιο!

Τζόρτζιο! Τι κάνεις εκεί;

Σου μιλάω, Τζόρτζιο!

- Έλα εδώ. - Ναι, μπαμπά, έρχομαι.

Όταν δημιουργηθεί το απόλυτο κενό,

θα δείτε στην αμπούλα ότι αυτό το κομμάτι ξύλο

χάνει το ειδικό βάρος και τη βαρύτητά του.

Οι αστροναύτες στο διάστημα κι αυτός παίζει με τις αμπούλες!

Τώρα το μικρό αυτό ξύλινο κομμάτι θα αιωρηθεί στο κενό.

Παρακολουθήστε!

Πώς; Τι συμβαίνει;

Απρόσεκτος!

Τι συνέβη;

Παρά το απόλυτο κενό,

το ξύλο προσγειώθηκε στον πάτο της αμπούλας.

Να πάρει!

Δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά!

Τι συνέβη; Να πάρει!

- Κύριε… - Τι θέλεις;

Το αντικείμενο δεν αιωρείται πλέον επειδή…

Έλα, λοιπόν, πες το.

Το περίμενα πως κάποιος από εσάς θα πεταγόταν.

Έλα, πες μου την αιτία που εμποδίζει το αντικείμενο

να αιωρείται στο απόλυτο κενό.

Ας τον ακούσουμε. Έλα εδώ.

Το αντικείμενο δεν κινείται λόγω έλλειψης απόλυτου κενού.

Κολλώντας στον πάτο της αμπούλας, το ξύλο δημιούργησε

ένα διάκενο αέρα.

Ενώ οι αντλίες αναρροφούσαν, η αμπούλα θα έπρεπε να κινηθεί

για να προκαλέσει κίνηση του ξύλου

και να προλάβει την επικόλληση.

Πιστεύεις έπρεπε να κουνήσω τα στροφεία;

Ναι.

Νεαρέ, να ξέρεις πως γι' αυτό υπάρχουν τα στροφεία.

Όχι. Δυστυχώς είναι ελαττωματικά από την αρχή της χρονιάς.

Ήρθε ένα σημείωμα στο γραφείο της γραμματείας, αλλά…

Είναι αλήθεια!

Είναι μεγάλη αλήθεια!

Μπράβο! Τα συγχαρητήριά μου.

Είσαι προσεκτικός μαθητής, ευφυής και οξυδερκής.

Οι χοντροκέφαλοι πρέπει να πάρουν παράδειγμα

από τον οξυδερκή, ξαναλέω την άσκηση.

Έχεις την καλοσύνη να μετακινήσεις την αμπούλα;

Δεν θα σου πω τίποτα γιατί ξέρεις τι να κάνεις.

Οι αντλίες λειτουργούν άψογα.

Δημιουργούμε το απόλυτο κενό.

Απόλυτο!

Το αντικείμενο αιωρείται.

Να, αιωρείται. Το βλέπετε;

Δεν κινείται ακόμα, αλλά θα κινηθεί.

Είναι θέμα χρόνου.

Πρέπει να κινηθεί.

Ορίστε!

Κινείται!

Κινείται!

Τίποτα δεν κινείται! Καρέρα!

Θα εξηγήσεις γιατί δεν κινείται τίποτα;

Ναι.

- Η αντλία δεν έκανε αναρρόφηση. - Χάλασε κι αυτή;

Όχι, αλλά πατάτε τον σωλήνα.

Εντυπωσιακό!

Τίποτα δεν σου ξεφεύγει!

Ούτε καν το πόδι στον σωλήνα.

Νεαρέ, δεν χωράμε και οι δύο εδώ μέσα.

Είτε φεύγεις, είτε φεύγω.

Διάλειμμα!

Εντάξει, φεύγουμε και οι δύο!

Αντίο. Καλημέρα σε όλους!

- Είσαι σίγουρος ότι ήταν αυτός; - Θα έβαζα στοίχημα.

- Θα ή βάζεις; - Ήμουν με τον πατέρα μου. Ήμουν μακριά.

Όμως ο σερβιτόρος ήταν σίγουρα ο Κάρλο.

Πώς εξηγείς το ακριβό αμάξι, τα ρούχα, τη βίλα;

Αυτό είναι! Η βίλα θα μας το επιβεβαιώσει.

Κάρλο, τελείωσαν οι αρχιτέκτονες και οι εργάτες;

- Πού; - Στη βίλα σου.

- Ναι, τελείωσαν. - Οπότε θα έρθουμε σπίτι σου απόψε.

Εντάξει. Όλοι σπίτι μου απόψε.

Να στείλω επίσημη πρόσκληση;

- Εκτός κι αν προκύψει κάτι. - Μην ψάχνεις δικαιολογίες.

Επιτέλους μια αληθινή βίλα!

- Με σερβιτόρους και μπάτλερ. - Έχετε γκρεϊχάουντ στο πάρκο;

Και πεκινουά στο σαλόνι.

Ας το πούμε στους άλλους. Πάμε!

Είμαι χαρούμενη, δεν μπορώ να περιμένω.

Γιατί; Σε νοιάζει τόσο η βίλα μου;

Δεν είναι για τη βίλα.

Θέλω να δω πού ζεις, πού διαβάζεις,

πού με σκέφτεσαι.

Δώσε μου ένα κέρμα.

Εμπρός; Γεια, Τσίτσο. Εγώ είμαι.

Απόψε τα παιδιά θα έρθουν στη βίλα.

Δεν τους προσκάλεσα. Το αποφάσισαν εκείνοι.

Γιατί είναι αδύνατον; Η κυρία έφυγε κι επιστρέφει τη Δευτέρα.

Δεν μπορώ να πω κι άλλη δικαιολογία.

Τσίτσο, άκουσέ με.

- Η βίλα υπάρχει. - Ναι, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο.

Προσπάθησε να αναβάλει το πάρτι.

Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν.

Ξεχνάς πως υπάρχουν και οι σωσίες.

- Σειρά μου! - Βοήθεια!

- Το ήξερα! - Ωραίο παιχνίδι, σωστά;

Το παιχνίδι ωραίο, αλλά αυτή άσχημη!

Σειρά σου, Τζούλιο.

- Σειρά μου. - Είναι περισσότερο προς εμένα.

Δεν φτάνουν τα γυαλιά;

Ίσως να χρησιμοποιώ κιάλια. Δίκιο έχεις.

- Πήγαινε. - Με την άδειά σας,

θα αντικαταστήσω το μπουκάλι με τον σπασμένο λαιμό.

Τότε δώσε μας ένα άλλο.

Εγώ είμαι το άλλο μπουκάλι.

Σας διαβεβαιώ ότι ο λαιμός μου στοχεύει καλά.

- Θα διασκεδάσετε πολύ. - Πιάσε, αγόρι.

Προσοχή! Ο λαιμός στοχεύει, ο λαιμός κερδίζει, ο λαιμός φιλά.

Εδώ είμαι.

Θα ήθελε ο κύριος να διαμαρτυρηθεί για το κεφάλι μου;

- Χορεύουμε; - Ναι.

Συγγνώμη.

- Καλησπέρα. - Καλώς ήρθατε.

Χαίρομαι που σας βλέπω. Τι είναι αυτή η κατανάλωση ρεύματος;

- Μεγάλο κύκλωμα. - Βραχυκύκλωμα!

Όταν δεν υπάρχει ρεύμα.

Όταν όλα είναι αναμμένα, μεγάλο.

Το μεγάλο κύκλωμα άναψε το ραδιόφωνο;

Είναι του γείτονα.

- Είμαστε απομονωμένοι εδώ. - Το ραδιόφωνο όσων ζουν μακριά.

Η θάλασσα έχει φουσκώσει κι αναμένονται μεγάλα κύματα.

Αρκετά! Τι συμβαίνει στη βίλα μου;

Τι συμβαίνει στη βίλα της;

Η ώρα της αλήθειας έφτασε.

- Ορφανός και φτωχός. - Ποιος;

- Ένας φίλος μας. - Είναι κάπως…

- Είναι ερωτευμένος. - Με μια συμμαθήτριά του.

- Πλούσια, της καλής κοινωνίας. - Παριστάνει τον πλούσιο.

- Πού μπορούσε να καλέσει τους φίλους του; - Στη βίλα μου!

Βλέπετε; Νιώθουμε το ίδιο.

Δεν θα έπρεπε να τολμήσετε χωρίς την άδειά μου.

Δεν μπορούσαμε να σας γράψουμε!

- Έπρεπε να με ρωτήσετε! - Όντως!

Αυτό πάει πολύ. Απολύεστε!

Θα φροντίσω τον εκατομμυριούχο!

- Όχι, σας παρακαλούμε. - Μην τον καταστρέψετε!

- Μην τον εξευτελίσετε. - Δεν θα ξαναπάει στη σχολή.

- Ποιος τραγουδάει; - Ο φίλος μας.

- Αυτός είναι. - Έχει ωραία φωνή.

Τραγουδάει.

Κι εγώ

Υπάρχω κι εγώ

Σ' αυτόν τον κόσμο από ανθρώπους…

Τσίτσο! Η κυρία…

Η κυρία!

Άνθρωποι με πολλά χρήματα στα χέρια

Και δεν καταλαβαίνουν

Πως τον κόσμο των φτωχών

Τον ήθελε ο Θεός

Τον κόσμο των φτωχών

Τον ήθελε ο Θεός

Και όσο ζω

Πάντα θα είναι έτσι

Θα είναι

Η ίδια ζωή

Επειδή

Ήταν θέλημα Θεού

Ήταν θέλημα Θεού

Ήταν θέλημα Θεού

Δεν θα συστήσεις την αδερφή σου στους φίλους σου;

Η αδερφή μου.

Καλησπέρα, παιδιά. Θεωρήστε με μία από εσάς.

Κλέβω τον αδερφό μου για έναν χορό.

Έχουμε καιρό να βρεθούμε κι έχουμε πάρα πολλά να πούμε.

- Ατίλια, χορεύεις; - Ποια; Εγώ;

Συγγνώμη, κυρία, ντρέπομαι πάρα πολύ.

Μην ανησυχείς. Ήταν κάτι διαφορετικό για εμένα.

Μου αρέσει αυτός ο ρόλος.

Θα σας εξηγήσω αύριο.

Μην ανησυχείς. Πώς σε λένε;

- Κάρλο. - Είμαι η Ιβάνα.

- Δεν είναι η αδερφή του Κάρλο. - Ποια είναι;

- Δεν ξέρω, αλλά είναι μια ξένη. - Είσαι αδίστακτη εξαιτίας της Λορένα.

Τι τρέχει;

Σίγουρα ο Κάρλο είναι σερβιτόρος.

- Επιμένεις; - Μετά από όσα είδαμε;

- Αποκλείεται. - Θα σας το αποδείξω αύριο.

- Ποια είναι αυτή; - Αυτή;

Χαριτωμένη είναι.

Τα συγχαρητήριά μου!

Παιδιά, φεύγω. Οδήγησα 2.000 χιλιόμετρα.

Είμαι πολύ κουρασμένη. Εσείς συνεχίστε.

Όχι, ευχαριστούμε, φεύγουμε. Εννοώ, εγώ θα μείνω.

- Αντίο. - Καληνύχτα.

Θα σας συνοδεύσω. Ελάτε.

- Είσαι χαρούμενη; - Ευτυχισμένη.

Η αδερφή σου είναι πολύ καλή. Τη συμπάθησα ήδη.

Μια μέρα θα φύγω από αυτήν τη βίλα.

Γιατί; Είναι τόσο όμορφη! Θα μου άρεσε να ζω εδώ.

- Αφήνουμε το "μια καρδιά κι ένα σπιτάκι"; - Θα έχουμε περισσότερο χώρο.

- Έλα. - Τα γλυκόλογα αύριο.

- Έλα. - Αντίο.

Έλα εδώ.

Θα έφευγες χωρίς να πεις αντίο;

Λυπάμαι. Θα το έκανα αύριο το πρωί.

- Σίγουρα γελάτε μ' εμένα. - Όχι.

Ήμουν ένας ανόητος. Ένας γελοίος ανόητος.

Πρέπει να βρω κουράγιο να μιλήσω στη Λορένα.

Γιατί;

Όταν στοχεύεις ψηλά και θες να φτάσεις κάπου,

όλα τα μέσα είναι νόμιμα.

Κι εγώ υπέφερα. Σαν εσένα.

Κι έφτασα εκεί που ήθελα.

Πρέπει να υπερασπιστείς τις θέσεις σου.

Όποιο κι αν είναι το τίμημα.

Είσαι τόσο νέος.

Χρειάζεσαι βοήθεια.

Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου,

υπάρχει ο ξενώνας.

Όχι! Δεν μπορώ να το δεχτώ!

Σκέψου το.

Είμαι μόνη μου εδώ.

- Αντίο. - Καληνύχτα.

- Έκανα λάθος, λοιπόν. - Ήταν μετοχή Ενεστώτα.

- Αυτός μου είπε να το γράψω. - Νόμιζα ήταν σωστό.

- Γιατί το έκανες; - Δεν είναι σοβαρό λάθος.

Τα λέμε.

Σε διαβεβαιώ, είναι χαλαρωτικό.

Λορένα, έλα εδώ.

Με έσωσες! Ήθελαν να με πάνε σε ένα μουσείο!

- Πρέπει να σου πω κάτι. - Τι;

Εγώ…

Ήρθε ο μπαμπάς. Μου λες αύριο.

- Εντάξει. Θα σου πω αύριο. - Αντίο.

- Γεια σου! - Καλημέρα, κύριε Βιβάλντι.

Λοιπόν; Τα στοιχεία που υποσχέθηκες;

Θα σου δείξω απόψε και θα είναι εντυπωσιακά.

Θα δούμε.

Καλημέρα, κύριε.

Η αδερφή σας χρειαζόταν το αυτοκίνητο.

Η Τζάγκουαρ επισκευάζεται και το Σεϊτσέντο χάλασε.

Οπότε θα περπατήσουμε με τον σκύλο και θα ψάξουμε για δέντρα.

Η φάρσα τελείωσε. Αύριο θα πω τα πάντα στη Λορένα.

Μπράβο! Πέρα από τις σπουδές σου, ωριμάζεις σαν άνθρωπος.

Τι συμβαίνει; Μην κουνιέσαι!

Μην κουνιέσαι! Σταμάτα!

Αυτό δεν είναι δέντρο, είναι ένας κύριος.

Παρακαλώ, κάνετε λίγο άκρη;

Ο σκύλος μου σας πέρασε για δέντρο.

- Τι; - Κουνηθείτε!

Ο σκύλος μου σας πέρασε για δέντρο.

Τι θέλετε; Δεν σας γνωρίζω!

Θα υπάρξουν συνέπειες… Κοιτάξτε!

Είδατε; Τώρα θα αποκτήσετε ρευματισμούς.

Καταλαβαίνετε τι κάνατε;

- Τώρα κινείστε; Όχι πριν; - Φύγετε!

Με κατηγορείτε ενώ δεν κουνηθήκατε;

- Πάρτε τον σκύλο σας αλλού. - Ο σκύλος δεν έκανε κάτι λάθος.

Ο σκύλος δεν έκανε κάτι λάθος.

Είστε ένα δέντρο! Ένα μοναχικό δέντρο.

Καθόλου άσχημα!

- Σας κράτησα εκείνο το τραπέζι. - Ευχαριστώ.

Εδώ καθόμαστε.

Καθόλου κακό!

- Θα κάτσε κοντά στον Φράνκο. - Ήμουν σίγουρος!

- Άσε με να κάτσω εδώ. - Κάτσε δίπλα μου.

- Λορένα, έλα πιο κοντά. - Πού πας;

Είμαστε όλοι εδώ;

Γιατί μας έφερες στο συγκεκριμένο μέρος;

- Δεν σου αρέσει; - Το βρίσκω λίγο κρύο.

Βρίσκεις;

Είναι απρόβλεπτο μέρος. Πάντα κρύβει μια έκπληξη.

Είπες στον Κάρλο;

Του τηλεφώνησα, όμως δεν τον βρήκα.

Φρόντισα εγώ γι' αυτό.

Θα έρθει σύντομα.

Ορίστε ο Κάρλο!

Πώς είναι δυνατόν;

Το είδες;

Το ήξερες!

Μας έφερες εδώ για να τον ταπεινώσεις.

Θα έπρεπε να με ευχαριστείς.

Ήθελα να γίνει ο έρωτάς σου πιο ρομαντικός.

Είσαι κόρη του Πρίγκιπα Βιβάλντι.

"Η πριγκίπισσα και ο σερβιτόρος".

Πήγαινέ με σπίτι, σε παρακαλώ.

Ας φύγουμε.

Είναι αστείο, έτσι;

Όχι.

Δεν είσαι καλά;

- Σέρτζιο, τα τραπέζια τέσσερα και πέντε. - Εντάξει.

Μπορείς να πας σπίτι.

Ευχαριστώ.

- Έφυγαν όλοι; - Δεν το βλέπεις;

Και η Λορένα;

Κάρλο, η Λορένα είναι ευαίσθητο κορίτσι.

Δεν άντεχε στην ιδέα να τη σερβίρεις. Προτίμησε να φύγει.

Όμως εσύ έμεινες.

Θέλω να με σερβίρεις.

Σερβιτόρε! Μια μπριζόλα, μέτρια ψημένη και μια σαλάτα.

Μάλιστα, κύριε.

Παρακαλώ, φωτιά.

Το πιρούνι μου έπεσε.

Θα σας φέρω άλλο αμέσως.

Όχι. Πιάσε αυτό εδώ.

Συγγνώμη. Βοηθήστε με να τον σηκώσω.

Χτυπήσατε;

Είμαι εδώ μέσα στη νύχτα

Και σκέφτομαι ακόμα εσένα

Και μου φαίνεται

Ότι είσαι κοντά μου

Είμαι εδώ μέσα στη νύχτα

Χωρίς να αναρωτιέμαι το γιατί

Σκέφτομαι τη ζωή μου

Πόσο δεμένη είναι μ' εσένα

Είμαι ένας άντρας όπως εκείνοι

Που δεν ξέρουν πώς να ξεχάσουν

Κι επομένως

Ακόμα ελπίζω

Πως θα έρθεις πίσω

Σ' εμένα

Είμαι εδώ μέσα στη νύχτα

Και σκέφτομαι ακόμα εσένα.

Και μου φαίνεται

Ότι είσαι κοντά μου.

Είσαι κοντά μου.

- Ήρθα για… - Την απογοήτευση που νιώθεις;

Οι γυναίκες στοχεύουμε ψηλά, αγόρι μου.

Πάντα έτοιμες να μοιραστούμε τα πλούτη του άντρα που αγαπάμε.

Ποτέ τη φτώχεια του.

- Της το είπες; - Με είδε να δουλεύω ως σερβιτόρος.

Τώρα πια δεν έχεις ούτε κοπέλα ούτε δουλειά.

Μπορώ να βρω δουλειά.

Και την αγάπη επίσης.

Έλα. Θα σου δείξω τον ξενώνα.

Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να αρνηθεί στον Τιντορέντο

ότι είναι ο διευθυντής του σχολείου.

Σωστά, δεσποινίς Βιβάλντι;

Συγγνώμη, αφαιρέθηκα.

Ψάχνετε για άδεια θρανία;

Θα καταλάβαινα αν εκεί ήταν ένα ωραίο αγόρι!

Εγώ…

Κοίταξέ με.

Ίσως δεν είμαι όμορφη, αλλά δεν είμαι άδειο θρανίο.

Έλεγα ότι πολλά από τα έργα του…

Πάλι εκεί γυρίσαμε;

Αλεσαντρόνι, σε παρακαλώ, κάθισε στην κενή θέση.

Αυτό ήταν…

Πάλι καλά που είσαι κάπως άσχημος.

Δεσποινίς Λορένα Βιβάλντι, μην κοιτάξετε ξανά προς τα εκεί.

- Ευχαριστώ πολύ. - Συγγνώμη. Μπορώ να βγω λίγο έξω;

Μια στιγμή χαλάρωσης; Και βέβαια, πήγαινε.

Θα έρθω κι εγώ.

Παιδιά, βγαίνω έξω λίγο.

Φροντίστε να μην κάνετε πολλή φασαρία. Ευχαριστώ.

Τι έχεις, κορίτσι μου;

Τίποτα.

Κλαις για το τίποτα;

Ίσως σε καταλαβαίνω.

Κοιτάς τη θέση του Καρέρα. Είναι άρρωστος;

Ο ουρανός συννέφιασε, όμως θα καθαρίσει μετά τη βροχή.

Ας πάρουμε χρόνο κι ας καπνίσουμε.

Έτσι κι αλλιώς, δεν τους νοιάζει η ιστορία της τέχνης.

Θέλεις ένα;

Δεν καπνίζεις; Καλό κορίτσι. Καλά κάνεις.

Εξάλλου, έχω μόνο ένα.

Πάμε, Ντιορίσιμο!

Πάμε!

Πάμε, Ντιορίσιμο!

Ορίστε. Είναι τρίτος τώρα.

Πάμε, Ντιορίσιμο!

Πάμε!

Κερδίσαμε! Το άλογό μου κέρδισε!

Βιβάλντι, είσαι αφηρημένη και αδιάφορη!

Αν δεν θες να κάνεις γυμναστική, μπορείς να αποχωρήσεις.

- Θέλεις να σε πάω κάπου; - Όχι εσύ, ευχαριστώ.

- Καλημέρα, δεσποινίς Βιβάλντι. - Καλημέρα, κύριε.

- Καλημέρα, συνάδελφε. - Περιμένεις λεωφορείο;

- Θες να σε πάω κάπου; - Ευχαριστώ.

Χαρά μου, φύγαμε. Αντίο, όμορφη.

- Έχεις και όχημα. - Κάνω ό, τι μπορώ!

Πρέπει να πάρω κι εγώ ένα αυτοκίνητο…

- Ίσως μια βέσπα είναι καλύτερη. - Σίγουρα! Ανέβα!

- Πού; - Πίσω μου.

Πάνω στη σέλα!

- Ανέβα! - Ανεβαίνω.

- Ανέβα! - Δύο καθηγητές σε μια βέσπα…

Λογικό, οι μαθητές έχουν αυτοκίνητο και οι καθηγητές βέσπα.

- "C'est la vie". - Κρατηθείτε.

-Θα κρατηθώ -Κρατηθείτε καλά.

- Κρατιέμαι καλά. - Έτοιμος;

Είμαι έτοιμος. Άγιε μου Νικόλα!

- Πιο αργά. Δεν έχω κράνος. - Κρατηθείτε καλά.

Πηγαίνετε πέρα-δώθε! Πού πάτε;

Παρακαλώ; Καλημέρα, δεσποινίς Λορένα.

- Είναι ο Κάρλο εκεί; - Όχι.

Ο Κάρλο δεν ήταν ποτέ εδώ. Μάθατε…

Ναι, τα ξέρω όλα.

Ήθελα να μάθω τι κάνει. Νόμιζα πως ήταν άρρωστος.

Γιατί να είναι άρρωστος;

Δεν ήρθε στη σχολή;

Έφυγε.

Σίγουρα θα γυρίσει ξανά.

Θα γυρίσει και στη σχολή.

Παρακαλώ, δεσποινίς.

Μας συγχωρείτε. Ό, τι έγινε ήταν και δικό μας λάθος.

Κύριε, μας επιτρέπετε;

- Τι θέλετε; - Τηλεφώνησε η δεσποινίς Λορένα.

- Δεν με ενδιαφέρει. - Ρωτούσε για εσάς.

- Δεν με ενδιαφέρει. - Ήθελε να μάθει

- γιατί δεν πάτε στη σχολή. - Μας απασχολεί κι εμάς.

- Αυτό είναι δική μου δουλειά! - Μια στιγμή.

Ας μιλήσουμε άντρας προς άντρα.

Μάλλον άντρας προς νεαρό αγόρι.

Δεν μπορείς να μας απαντάς έτσι. Σ' αγαπάμε σαν να ήσουν γιος μας.

Παίξαμε αυτήν την παράσταση για να νιώθεις καλά και για να σπουδάσεις.

Και όταν ήρθες εδώ σκεφτήκαμε

"Ας τον βοηθήσουμε να ξεχάσει. Θα περάσει κι αυτό".

Όμως πρέπει να πας στη σχολή και να πάρεις το δίπλωμά σου.

Μετά κάνε ό, τι θέλεις.

Ήδη κάνω ό, τι θέλω!

Εντάξει, μη βασίζεσαι στη βοήθειά μας όμως πια. Συνέχισε!

Αν θέλεις, μπορείς να μας απολύσεις.

Είναι παρανοϊκό!

- Γιατί με έβαλες να σταματήσω; - Πέρασε ο Κάρλο. Περίμενε.

Ο Κάρλο ήταν;

Όχι, έκανα λάθος.

- Βιβάλντι Λορένα. - Δέκα.

- Επτά. - Στα Λατινικά, έξι.

- Στα Ελληνικά, έξι. - Ιστορία, έξι.

- Τέσσερα. - Τέσσερα;

Ναι. Ένα, δύο, τρία και τέσσερα.

Είχε επτά στο πρώτο τρίμηνο.

Κύριε διευθυντά, λυπάμαι, αλλά τις τελευταίες μέρες,

η απόδοσή της έπεσε κατακόρυφα.

Το κορίτσι αντιμετωπίζει κρίση.

Τι μπορώ να κάνω;

Η Φυσική δεν επιτρέπει σκαμπανεβάσματα.

Κύριε καθηγητά, αυξήστε!

- Τι να αυξήσω; - Τον βαθμό της.

Δεν μπορώ, λυπάμαι.

- Κάντε τον έξι. - Μπορώ να τον κάνω πέντε.

- Έξι! - Λοιπό, πέντε ή έξι;

- Έξι. - Κύριε καθηγητά;

- Δεν την ακούσατε; - Φυσική, έξι.

- Επτά. - Αρχίσαμε πάλι;

Όχι. Αυτός είναι ο βαθμός μου.

- Ιστορία της τέχνης, επτά. - Είναι προσιτή.

- Χημεία, έξι. - Επτά.

Απουσίες, καμία.

Συγγνώμη.

Πριν φύγουμε, να μιλήσουμε για τον Καρέρα;

- Θα τον αξιολογήσουμε ή όχι; - Όχι.

- Θα δημιουργηθεί θέμα. - Απουσίαζε σχεδόν όλον τον μήνα.

Ίσως είναι άρρωστος.

Δεν είναι άρρωστος, αιδεσιμότατε.

Τον είδα τις προάλλες να χορεύει σε ένα κλαμπ.

Πηγαίνετε και χορεύετε;

Όχι. Δεν χορεύω στα κλαμπ.

Με πήγαν κάποιοι φίλοι που ήρθαν από το Μπάρι.

Είναι καλύτερο το σκούτερ!

Δεν το κατάλαβα αυτό.

Δεν είναι τίποτα. Είναι κάτι μεταξύ μας.

Θα ήθελα να εξετάσω την περίπτωση το απόγευμα, με ηρεμία.

Τι συμβαίνει; Είπα κάτι κακό;

- Αυτό που είπες δεν ήταν ωραίο. - Τι;

Η Φυσική δεν αντέχει τα σκαμπανεβάσματά της.

- Είναι αλήθεια. - Όμως το κορίτσι είναι ερωτευμένο!

Ερωτευμένο; Με ποιον;

Οι άντρες, έχετε τον έρωτα μπροστά σας και δεν το καταλαβαίνετε.

Η Βιβάλντι είναι ερωτευμένη μαζί μου;

Πέρα από τη Φυσική δεν καταλαβαίνεις τίποτα!

Πώς μπορεί ένα κορίτσι να σε ερωτευτεί;

Αγαπάει τον Καρέρα.

Μια γυναίκα σαν εμένα μπορεί να σε ερωτευτεί.

Δεν θεωρείς ότι είμαι ένας άντρας που δεν του αξίζει καμία σημασία;

Καμία σημασία; Όχι, κύριε καθηγητά. Είσαι κελεπούρι!

Δεσποινίς Βαλόνε, καταλαβαίνω πως…

- Άντε, λοιπόν. - Υπάρχει…

Δεν με αντιπαθείτε.

Σου πήρε χρόνο να το καταλάβεις!

- Ξέρετε κάτι; - Τι;

- Αν έτσι έχουν τα πράγματα… - Τι;

- Εσείς κι εγώ… - Τι;

- Θα μπορούσαμε… - Γρήγορα! Ή θα μείνω πάντα γεροντοκόρη!

Το χέρι μου, πάρ' το, πες ναι.

- Ευχαριστώ! - Να είσαι διακριτικός, Φιλίπο.

Δεν θες να κάνουμε τα σκαμπανεβάσματα της Φυσικής εδώ!

Διακριτικότητα.

Φιλίπο…

- Ο καθηγητής Φυσικής. - Ευχαριστώ.

Συγγνώμη, κύριε καθηγητά, που σας ενοχλούμε στον δρόμο.

Ενώ είστε με την υπέροχη σύζυγό σας.

- Δεν είμαι σύζυγός του. - Το ήξερα!

Τι υπονοείτε;

Κανείς δεν περπατά χέρι-χέρι με τη σύζυγό του.

- Κάτι τρέχει μεταξύ σας. - Πώς τολμάτε;

Συγχωρήστε τον φίλο μου, αστειεύεται.

Ποιος του το επέτρεψε; Δεν μας ξέρει καν!

Έχετε δίκιο. Να συστηθώ. Είμαι ο Φράνκο Σπαραπάολι.

- Σπαραπάολι… - Της φιλήσατε το χέρι;

- Ζηλεύετε; - Όχι, δεν ζηλεύει.

Όχι, όμως μη φιλάτε το χέρι της φίλης μου.

Είναι η κοπέλα σας!

- Σπαραπάολι… - Για τους φίλους, Φράνκο.

- Ας το ξεχάσουμε. - Δεν θα το ξεχάσω.

- Όντως. - Να ξεκαθαρίσω κάτι.

Πρέπει να ξεκαθαρίσει.

Δεν είμαι η κοπέλα του, το οποίο είναι συγκεκριμένο.

Είμαι μια φίλη, το οποίο είναι γενικευμένο.

- Κατανοητό; - Ναι. Μπράβο, κύριε καθηγητά!

Στην ηλικία σας δεν έχετε μόνο μία κοπέλα!

Τι υπονοείτε;

Στην ηλικία μου; Όχι μία; Θέλετε να με ντροπιάσετε;

Μην ανησυχείτε, η σύζυγός σας ποτέ δεν θα το μάθει.

Δεν είμαι παντρεμένος. Είμαι ελεύθερος.

Πολύ καλύτερα! Χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις

θα διασκεδάζετε με όσες κοπέλες επιθυμείτε.

Σπαραπάολι, σας απαγορεύω να συνεχίσετε!

Ηρεμήστε. Ο φίλος μου δεν ξέρει τι λέει.

Δεν ήρθαμε εδώ να ψάξουμε την προσωπική σας ζωή.

Η κυρία αυτή μπορεί να είναι…

- ένα αξιοσέβαστο άτομο. - Τι σημαίνει αυτό;

Τι σημαίνει "μπορεί να είναι";

Μπορεί να μην είναι ό, τι δείχνει.

- Τι δείχνει, δηλαδή; - Όχι, Φιλίπο.

Σ' εμένα θα το πει. Συνέχισε, πες μου τι δείχνω να είμαι.

Δεν ξέρω… απλώς είπα ότι…

Όχι. Πρέπει να το πεις.

- Ορκίζομαι δεν ξέρω. - Τι δείχνω να είμαι;

- Τι σου φαίνεται να είναι; - Για εμένα…

Μία…

καθηγήτρια.

- Όντως είμαι. - Είναι.

Για εμένα είσαι άγγελος από τον ουρανό.

Βοηθήστε μας!

Έχουμε τον Κάρλο Καρέρα σαν γιο μας.

Τρελάθηκε, αλλά σύντομα θα συνέλθει.

Το ξέρω. Γνωρίζω τα πάντα.

Ξέρετε. Δυστυχώς, ο νεαρός ρισκάρει να μην αξιολογηθεί.

- Πρέπει να τον "ξιολογήστε". - Αξιολογήσετε!

Ό, τι πει εκείνος. Δεν ξέρω να μιλάω. Πάντα ήμουν κακός στα προφορικά.

Όμως με καταλάβατε. Στις μέρες μας οι νέοι κάνουν λάθη.

Εμείς ως μεγαλύτεροι πρέπει να τους δώσουμε ένα χέρι βοηθείας.

Όχι να τους σπρώξουμε περισσότερο.

- Ευχαριστώ και συγγνώμη. - Παρακαλώ.

Είναι η πρώτη φορά που μιλά σωστά.

Θα κάναμε τα πάντα για τον Καρέρα.

- Σωστά; - Έχετε τον λόγο μας.

Τώρα που γνωριστήκαμε να σας κάνω μια αδιάκριτη ερώτηση;

- Αν δεν είναι πολύ αδιάκριτη. - Καλύτερα όχι, τότε.

- Ξεχάστε τι είπα. - Ρώτα.

- Ρώτα. - Την αλήθεια.

Τρέχει κάτι μεταξύ σας;

- Τρέχει. - Τρέχει.

- Είναι εργένισσα, είναι γεροντοκόρος. - Το ανάποδο.

Εντάξει, τι περιμένετε να παντρευτείτε;

- Σύντομα θα γίνει! - Πολύ σύντομα!

- Να ζήσει το ζευγάρι! - Ευχαριστούμε.

- Καλή σας μέρα! - Αντίο!

- Ευχάριστοι είναι! - Πολύ ευχάριστοι!

Καθηγητά!

- Το χέρι! - Τι θέλετε;

- Το χέρι… - Ας φροντίσουμε για τα χαρτιά τώρα.

- Ποια χαρτιά; - Τα χαρτιά του γάμου, αγαπητή μου.

Εμπρός;

Αγάπη μου! Πού είσαι;

Από πού τηλεφωνείς;

Έρχεσαι την Κυριακή;

Χαίρομαι. Ανυπομονώ να σε αγκαλιάσω.

Άρχισα να νιώθω μόνη κι εγκαταλελειμμένη.

Σίγουρα, αγάπη μου, θα έρθω στο αεροδρόμιο.

Ναι. Τα λέμε σύντομα.

- Θέλεις να πάμε στην Κορτίνα; - Και βέβαια!

- Οπουδήποτε στον κόσμο μαζί σου. - Χωρίς εμένα.

- Δεν μπορώ. - Γιατί;

- Γιατί έρχεται. - Ποιος;

Τα ρούχα που φοράς πρέπει να ανήκουν σε κάποιον, σωστά;

- Τι; Έχεις… - Τι νόμιζες;

Ότι ήμουν κληρονόμος;

Έλα, τώρα. Θα μπορέσεις να έρθεις ξανά σε οκτώ μέρες.

Ούτε φεύγω ούτε μένω! Δεν πάω πουθενά!

Μη φωνάζεις! Θέλεις να μάθουν όλοι για εμάς;

Όλοι ξέρουν τα πάντα κι ας κοιμάμαι στον ξενώνα!

- Και με απεχθάνονται. - Αρκετά!

- Όταν έρθει, θα του το πω. - Είσαι τρελός;

Θέλεις να με καταστρέψεις; Να ζω μαζί σου στον δρόμο;

Δεν με νοιάζουν τα λεφτά, εσένα θέλω.

Δεν θέλω να σε αφήσω.

Καλέσατε, κυρία;

- Πού πήγε αυτός ο ηλίθιος; - Στην κουζίνα,

να βοηθήσει τον μάγειρα με τα μακαρόνια.

- Ο Κάρλο μαγειρεύει μακαρόνια; - Όχι, ο Τσίτσο.

Είπατε "ηλίθιος"…

- Ο Κάρλο βγήκε έξω. - Καλώς!

Όταν γυρίσει, να τα μαζέψει και να φύγει.

Κατάλαβα, τελείωσαν όλα.

Τίποτα δεν άρχισε ποτέ!

- Κατανοητό; - Ναι. Τίποτα, ποτέ.

Τόλμησε να με απειλήσει.

Τον δέχτηκα στο σπίτι μου και τον βοήθησα.

- Ήταν σαν αδερφός μου! - Και βέβαια!

Έχετε τόσο μεγάλη καρδιά! Υπάρχει χώρος για όλους!

Πού υπάρχει χώρος για όλους;

Στη βίλα. Συνεχίζετε τις φιλανθρωπίες.

- Ο μηχανικός έρχεται την Κυριακή. - Το ξέρω.

Πώς;

Από το τηλεφώνημα.

Σας τον έδωσα αμέσως.

Ετοίμασε το αυτοκίνητο. Θα βγω έξω.

Και να είσαι διακριτικός αν θες να κρατήσεις τη δουλειά σου.

Μην ανησυχείτε. Με τον Τσίτσο είμαστε σαν μαϊμούδες σε ιστορίες μυστηρίου.

Τυφλοί, κουφοί και μουγκοί.

Φοβάμαι ότι μιλάς πολύ.

Ίσως ήταν απλώς μια περιπέτεια

Αλλά με σημάδεψε βαθιά

Η αγάπη σου κράτησε

Μόνο για μια ώρα

Και γι' αυτό κλαίω

Κλαίω για εσένα

Σε βλέπω από το φεγγάρι λευκή

Να τρέχεις στον αέρα κοντά μου

Αλλά στα πράσινά σου μάτια δεν έχει τύχη

Αυτός που ψάχνει μέλλον στο πλευρό σου

Δεν έχει νόημα να σε περιμένω

Επειδή

Ξέρω ότι δεν θα γυρίσεις

Μέσα στα μάτια σου θα υπάρχει

Άλλο φεγγάρι κι άλλη αγάπη

Το ξέρω

Το ξέρω

Δεν έχει νόημα να σε περιμένω

Επειδή

Ξέρω ότι δεν θα γυρίσεις

Μέσα στα μάτια σου θα υπάρχει

Άλλο φεγγάρι κι άλλη αγάπη

Το ξέρω

Το ξέρω

Ό, τι μου απέμεινε είναι μια περιπέτεια

Η μόνη ανάμνηση που έχω από εσένα

Η αγάπη σου κράτησε μόνο μια ώρα

Και γι' αυτό κλαίω

Κλαίω για εσένα

- Καλημέρα. - Επέστρεψε η κυρία;

- Ναι. - Αλλά δεν πήρε τα πράγματά του.

- Τι περιμένει; - Τον μηχανικό να γυρίσει.

- Θέλει, λέει να του μιλήσει. - Αλήθεια, είναι τρελός!

- Ελπίζω να μην κάνει καμιά ανοησία! - Μακάρι!

Όχι! Νοιαζόμαστε για εκείνον.

Εσείς φταίτε που βρίσκομαι σε μπελάδες, εσείς τον φέρατε σπίτι μου.

Εμείς τον φέραμε, αλλά εσείς τον σπιτώσατε.

Σαν γιο σας. Ξεκάθαρα!

- Έναν γιο που μεγαλώνει. - Αρκετά!

- Πού πηγαίνετε; - Είπατε "αρκετά".

- Ποιος θα ετοιμάσει το μπάνιο μου; - Ναι!

Το δαχτυλίδι μου!

- Τι συμβαίνει; - Το δαχτυλίδι μου!

- Το δαχτυλίδι μου εξαφανίστηκε. - Ίσως το βάλατε κάπου αλλού.

- Εδώ το έβαλα. Ο Φράνκο το είδε. - Αλήθεια, το είδα.

- Αλλά δεν ξέρω αν το πήρατε. - Δεν το πήρα.

Πρέπει να είσαι μάρτυρας γιατί κάποιος το έκλεψε.

- Ποιος, αν επιτρέπεται; - Ο Κάρλο. Εκείνος το έκλεψε.

Ανοησίες. Ο Κάρλο δεν θα έκανε κάτι τέτοιο.

- Τότε εσύ το έκλεψες. - Όχι, κυρία.

- Κλέβουμε λαχανικά. - Βενζίνη.

- Αλλά διαμάντια δεν αγγίζουμε. - Υπάρχει η φυλακή γι' αυτό.

Σωστά! Για τα διαμάντια πας φυλακή.

Και κάποιος θα πάει!

- Κυρία, τι σκοπεύετε να κάνετε; - Θα μιλήσω στην αστυνομία.

Όχι, σας παρακαλώ, σας ικετεύω…

Αν ο Κάρλο το πήρε θα τον βάλουμε να το επιστρέψει, μην τον καταδώσετε.

- Είναι μαθητής μας. - Φύγετε από εδώ.

Όποιος στρέφεται εναντίον μου το πληρώνει. Πάντα!

- Σας παρακαλώ… - Θέλω τον αρχηγό.

- Είναι κάτι σοβαρό κι επείγον. - Σκεφτείτε το ξανά, κυρία…

Καλησπέρα. Είμαι η κυρία Βανούτσι και μένω στην οδό Απία Αντίκα.

Στη βίλα Λετίτσια.

Ένας νεαρός, ο Κάρλο Καρέρα, τον οποίο φιλοξένησα στο σπίτι μου,

το έσκασε με το πανάκριβο δαχτυλίδι μου.

Ναι, αρχηγέ, θα σας δώσω όλες τις πληροφορίες.

"Συνελήφθη στη βίλα της ευεργέτιδάς του.

Νέος σερβιτόρος κλέβει διαμάντι εκατομμυρίων.

Ο Κάρλο Καρέρα το αρνείται, αλλά τα στοιχεία εναντίον του τον καίνε".

- Είναι αδιανόητο! - Γιατί το έκανε;

- Πρέπει να τρελάθηκε. - Ήταν πρώτος στην τάξη του!

Πρώτος στην τάξη, τελευταίος στη ζωή.

- Η Λορένα! - Μην πείτε τίποτα!

Τι συμβαίνει;

Τίποτα…

Για εκείνη είναι τίποτα. Ελπίζω και για εσένα.

Ο Κάρλο δεν είναι κλέφτης!

Δεν είναι κλέφτης!

- Καλημέρα, δεσποινίς. Πώς είστε; - Καλά.

- Καθίστε. - Ευχαριστώ.

Για τη χρυσή επέτειο της γιαγιάς μου,

η μητέρα μου θέλει ένα δαχτυλίδι σαν αυτό.

- Υπέροχο! - Μπορείτε να φτιάξετε ένα ίδιο;

Ναι, έχω το διαμάντι και το σχέδιο είναι απλό.

Μπορώ να κάνω το τέλειο αντίγραφο.

Η μητέρα μου έδωσε μια επιταγή πέντε εκατομμυρίων. Είναι αρκετά;

Ναι, πάνω-κάτω. Θα τακτοποιήσω τον λογαριασμό με τη μητέρα σας.

Μπορείτε να το φτιάξετε αμέσως;

Εντάξει. Θα βάλω τα δυνατά μου.

Σας παρακαλώ, μπορώ να το έχω το απόγευμα;

Εντάξει. Περάστε κατά τις πέντε.

Βασίζομαι σ' εσάς!

Αντίο.

Τα σέβη μου στον πρίγκιπα και τη μητέρα σας.

Χτυπήσαμε!

Δεν είναι εδώ.

Τσίτσο, το βρήκα.

Εδώ είναι!

- Μη φωνάζεις! - Θα φωνάζω!

- Το βρήκες; - Γυάλιζε…

Ηλίθιε!

Τσίτσο, κοίτα.

- Η κυρία Λορένα. - Τι θέλει;

Θα μας πει.

- Έλα. - Πάμε.

Κυρία, τι κάνετε εδώ;

- Το δαχτυλίδι που πήρε ο Κάρλο. - Πού το βρήκατε;

Μη με ρωτάς.

Πες στην κυρία σου ότι το βρήκες στο πάτωμα ή στον κήπο.

- Θέλω να τον σώσω. - Ώστε ο Κάρλο το έκλεψε;

Όχι! Σε παρακαλώ, κάνε ό, τι σου είπα.

- Πόσο πολύ τον νοιάζεται; - Πέντε εκατομμύρια.

Αισθήματα πέντε εκατομμυρίων.

- Πάμε στην κυρία. - Το βρήκα!

Κυρία! Το βρήκαμε!

- Πού; - Στο σαλόνι, κάτω από τον καναπέ.

Ψέματα! Ξέρω πού το βρήκατε.

Τι λέει;

Πώς είναι δυνατόν;

- Κατάλαβες; - Είστε μια απατεώνισσα.

- Απάτη! Ελάτε. - Πάμε!

- Πάμε μαζί στο μπάνιο. - Είστε βρώμικη μέσα-έξω.

Αφήστε με!

Ας βάλουμε τα τεράστια πόδια της εδώ μέσα.

- Τσίτσο, άνοιξε το νερό. - Βοήθεια!

Ζεστό και κρύο νερό.

Θα μάθεις να συμπεριφέρεσαι!

Είναι καυτό!

Κοίτα μια περιποίηση!

Είσαι μεγάλη απατεώνισσα.

Ήθελες να στείλεις τον μαθητή μας στη φυλακή.

- Σου έκλεψε το δαχτυλίδι; - Μίλα!

- Ναι, θα μιλήσω. - Θα πεις όλη την αλήθεια;

Θα πω όλη την αλήθεια, ορκίζομαι.

Ναι, θα πω την αλήθεια.

Ορκίζομαι.

Η κούκλα δεν αντιστάθηκε στην ανάκρισή μας

και ομολόγησε την αλήθεια.

Πάω να κάνω ένα τηλέφωνο.

Τηλεφωνώ κι επιστρέφω. Θες ωραία μυρωδιά;

Θα σου τη δώσω τώρα αμέσως! Ορίστε!

Ωραία μυρωδιά.

- Πάω να τηλεφωνήσω. - Αρκετά!

Το τηλέφωνο, πού είναι το τηλέφωνο;

Το τηλέφωνο…

Πρέπει να είναι επάνω.

Το τηλέφωνο…

Πρέπει να είναι εδώ. Το τηλέφωνο…

Πού είναι το τηλέφωνο;

Πρέπει να είναι εδώ.

Ίσως είναι εδώ.

Πού είναι το τηλέφωνο;

Σαν τον Μαινόμενο Ορλάνδο!

Εδώ ήταν.

Ούτε εδώ.

Εδώ είναι!

Ο αριθμός…

Εμπρός; Αστυνομικό τμήμα;

Αφού το είδα!

Αστυνομικό τμήμα.

Παρακαλώ;

Ποιος δεν απαντά;

Θα έρθουμε εμείς εκεί.

Ευχαριστώ, Φράνκο.

Ευχαριστώ, Τσίτσο.

Ο νεαρός μάς νοιάζεται.

Θα επιστρέψει στις σπουδές του χωρίς σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Θα μας ικανοποιήσει πολύ αυτό.

- Κάναμε καλή δουλειά! - Όμως δεν έχουμε δουλειά.

Οι δουλειές είναι σαν τις γυναίκες.

- Χάνεις μία, βρίσκεις εκατό. - Είσαι φιλόσοφος.

- Άκου τη μουσική! - Τι;

Έλα.

Ησυχία! Άκου.

Κύριε Διπλωματικό Σώμα, έχετε θέμα με τη μηχανή;

Δεν ξέρω γιατί δεν ξεκινά.

Να ρίξω μια ματιά; Είμαι οδηγός και μηχανικός.

- Ευχαριστώ. Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου. - Άνοιξε το καπό.

Τσίτσο, βοήθησέ με.

Λείπει το καπάκι του διανομέα.

Εκεί είναι!

Το έβγαλες εσύ;

Ξεκινήστε τη μηχανή.

Τέλεια! Πώς το έκανες τόσο γρήγορα;

- Έχω καλό χέρι. - Γρήγορο χέρι!

Πολύ καλά! Θέλεις να γίνεις ο οδηγός μου;

- Τσίτσο, να δεχτούμε; - Ναι.

- Κι αυτός; - Αυτός είναι ο μπάτλερ.

- Έχω ήδη μπάτλερ. - Απόλυσέ τον.

Δουλεύουμε σαν ομάδα. Τελευταία προσφορά.

Δέξου την, μη χάσεις την ευκαιρία.

- Εντάξει, δέχομαι. - Τσίτσο, μπες μέσα.

Έχουμε έναν μαθητή, ζει μαζί μας και παίρνει πτυχίο.

- Όχι, τον μαθητή. - Τότε ξεχάστε το. Βγες έξω, Τσίτσο.

Μισό λεπτό! Θα πάρω και τον μαθητή.

- Κάνε άκρη. Θα οδηγήσω. - Μετά τον μαθητή, τίποτα.

Ποιος είναι ο συμπλέκτης;

- Το χειρόφρενο. - Σωστά!

Γιατί;

Γιατί το αποψινό βράδυ

Να έχει τόσες ώρες

Που δεν περνούν;

Γιατί κάθε λεπτό

Κρατά μια αιωνιότητα;

Όταν

Ο ήλιος επιστρέψει

Και με τον ήλιο

Θα έρθω σ' εσένα

Έναν άλλον άντρα

Θα βρεις

Στο πρόσωπό μου

Που δεν μπορεί πια

Να ζει χωρίς εσένα

Όταν

Ο ήλιος επιστρέψει

Και με τον ήλιο

Θα έρθω σ' εσένα

Αγάπη μου

Έλα σ' εμένα

Και η νύχτα

Δεν θα πέσει ποτέ ξανά

Γιατί;

Γιατί είναι οι σκέψεις μου

Πάντα ίδιες

Και ποτέ δεν αλλάζουν;

Γιατί η σιωπή

Μιλά κι αυτή;

Όταν

Ο ήλιος επιστρέψει

Και με τον ήλιο

Θα έρθω σ' εσένα

Αγάπη μου

Έλα σ' εμένα

Και η νύχτα δεν θα πέσει

Ποτέ ξανά

ΤΕΛΟΣ

Υποτιτλισμός: Πηνελόπη Σακελλαροπούλου