Original subtitles

FILM OPARTY NA FAKTACH

Robiłem to, do czego mnie wyszkolono.

Tak o tym myślę.

Uderza cię własna słabość.

To był jego pierwszy dzień w biurze.

- Miał zdjęcie. - Bardzo się cieszył.

Mam zwłóknienie płuc.

Zobaczyłam walący się budynek i zaczęłam się modlić.

Nie mogliśmy w to uwierzyć.

- Skończyli kopać. - Mógł być w gruzach.

- Już zawsze będzie ciężko. - Muszę się z tym pogodzić.

- Pozostali odeszli. - Straciłam syna.

Chce pan dalszych informacji?

Ujmę to tak.

Jestem wściekła.

Na Boga,

na nasz kraj i że do tego dopuszczono.

Mój wspaniały syn…

Spłonął żywcem

przez nich.

Nie mamy nawet ciała.

Gdyby ktoś odebrał panu dziecko,

wysadził je…

Nie został nawet paznokieć.

Jak pójść dalej?

Jak to sobie wyliczycie?

Ile warte jest ludzkie życie?

To nie jest podchwytliwe pytanie.

Kto poda kwotę?

Ktoś z tylnego rzędu? Może pan Barron.

Głośno i wyraźnie, mecenasie. Skąd pan jest?

Dorastałem w Wichicie.

Kansas, chłopak ze wsi.

Świetnie. Czyli dorastał pan na farmie?

Mój teść miał farmę, hodował sorgo.

Sorgo.

Pański teść hodował sorgo.

Pani Paula Tano.

Będzie pani teściem pana Barrona.

Bez śmiechów, to smutna historia.

Pan Barron zginął dziś rozjechany przez kombajn

w polu sorgo pani Tano.

Pan Dickerson będzie reprezentował pana Barrona.

Gdzie jest pani Chen?

Reprezentuje pani firmę Amalgamated Caterpillar,

producenta wspomnianego kombajnu, który zabrał życie pana Barrona,

w powództwie cywilnym pana Barrona w stanie Kansas

przeciwko gospodarstwu jego teścia

oraz firmie Caterpillar.

Ile zaproponuje pani panu Dickersonowi w ramach ugody?

Zapytam inaczej.

Ile warte jest życie pana Barrona?

Proszę podać kwotę.

Dwa miliony?

Przecież studiuję prawo.

Zarobię tyle przed trzydziestką.

Być może, gdyby pan zdał.

Póki co jest pan martwy.

To decyzja pana Dickersona oraz… Pana nazwisko?

- Patel. - Patel.

Pan Patel to pogrążona w żałobie matka pana Barrona.

Trzy miliony?

Może 2,7 miliona?

Stoi.

No i już. Umowa stoi.

Żeby było jasne, nie studiujecie filozofii.

Prawo potrafi odpowiedzieć na to pytanie.

Odpowiedź stanowi kwota.

To właśnie nasza praca.

Proszę? Każdy poszkodowany otrzyma 55.

Za obopólną zgodą, otóż to.

Nikt nie sądzi, że to uczciwe. Nie o to się rozchodzi.

Koniec sprawy i do przodu.

Dziękuję, senatorze.

Ma pan wiadomość od sędziego Clintona.

Dzięki.

Czy prezydent nie dzwonił w sprawie miejsca w Sądzie Najwyższym?

Spotkałem Rehnquista, blado wyglądał.

Że blado wyglądał.

Halo?

Coś przerwało.

- I dobrze. - Żartowałem tylko.

Zabawnego żartu nie trzeba tłumaczyć.

Oszczędziłem podatnikom rok kosztów sądowych.

Naprawdę się rozłączył?

Omawia budowę twojego pomnika. Idę, mam sprawę.

Pan Darryl Barnes. Witam mecenasa, mam pytanie.

- Czyj to tort? - Margo z księgowości.

- To było to pytanie? - Nie.

Dostanie pan kawałek?

Gloria, co z tym mailem?

„Prosiłbym również…”

„I nalegam…”.

Nie proś, tylko nalegaj.

„…na punktualność”.

„Tego dnia mam napięty grafik.

Stanowczo wnoszę o punktualność”.

„Proszę o szybką odpowiedź”.

„Buziaki, tata?”

Właśnie. „Buziaki, tata”.

- Zaraz napiszę. - Dziękuję.

Czy my musimy to budować?

Lepiej kupić ten domeczek w Cape Charles.

- A mgła? - Dojeżdżałbyś.

Dane pokazują, że ryzyko wystąpienia mgieł jest tam dwa razy większe.

- Też mi statystyka. - Dokładnie to 2,2 większe.

To ma być emerytura?

Podobno ludzie opierający przyszłe szczęście na danych pogodowych

są o 100% mniej rozrywkowi.

Co się tak na mnie gapi? Uspokoisz się?

Żaden z ciebie emeryt.

Dobranoc.

NOWY JORK

Wspaniale, kolejny sklep obuwniczy.

Właśnie tego nam trzeba.

Chcą wymontować te cudne okna łukowe.

Wiesz które. Te z korynckimi kartuszami czy czymś tam.

Wymontują je i wstawią nowe,

żeby zmieścić więcej butów.

Nie na twojej warcie.

Dokładnie. Nabijasz się ze mnie?

Masz kurczaka piccata w lodówce.

Zaraz wyślę, sama zobaczysz.

Władza w ręce ludu.

Dokładnie tak.

Ty pierwszy.

- Kto to? - Możesz je rozłączyć.

- Cześć, skarbie. - Hej.

Włóż z powrotem.

Będzie mniejsza rozpiętość skrzydeł.

Chodźcie, śniadanie gotowe.

- Szybciutko. - Śniadanie!

- Ale miło. - Zwolnij.

Tędy.

Lecę, buziaki.

Ja dostałem takiego.

Co robimy po szkole?

No dobrze.

Mamo!

Nic nie widać.

Zupełnie nic.

Na pewno?

Poczekaj chwilę.

Okej.

Co jest?

Co się dzieje?

- Przepraszam, czy coś… - Muszę iść.

Przepraszam?

- Co się dzieje? - Dokąd poszła?

Włącz wiadomości.

Boże drogi.

Już widać.

Ataki w Nowym Jorku i Waszyngtonie

to ogromny szok dla całego narodu.

Korespondentka Tanya Riddle przekazała,

że władze pracują nad wzmocnieniem obrony…

Port lotniczy Somerset County

potwierdził katastrofę samolotu na północ od lotniska.

Siły powietrzne są w gotowości.

Policja i straż pożarna starają się pomóc

rannym i przypuszczalnie zaginionym.

W obliczu takiej tragedii

miasto jednoczy się dziś w oczekiwaniu na chwilę wytchnienia.

…niemal sto osób oczekuje

na możliwość przejścia pod WTC.

W ciągu najbliższych dni będziemy poszukiwać ocalałych.

Dotychczas możemy potwierdzić

ponad tysiąc zgonów.

Kolejne 300 zaginionych, 800 w Pentagonie

i 266 na pokładach samolotów, wliczając pasażerów i załogi.

Razem około 1300.

Spodziewamy się więcej ofiar.

W Pearl Harbor zginęło łącznie 2400 osób.

To był atak militarny na żołnierzy w obiekcie wojskowym.

Znaliśmy agresora.

Nowy wiek przyniósł zupełnie inny rodzaj wojny.

…aż tylu ludzi?

Należy dokładnie przyjrzeć się sprawie.

Pośród głosów gniewu i oburzenia

prezydent Bush powiedział słowa prawdy.

Musimy pokazać światu, że potrafimy zareagować.

Zarówno stanowczo…

- Co powiedziałeś Kennedy'emu? - Że pomyślę.

Że współpracuję z tobą i to przedyskutujemy.

Wiem, czemu nas zapytał.

Niewiele firm ma tyle doświadczenia.

O ile w ogóle mają.

- Azbest, Agent Orange. - Otóż to.

To były mocne sprawy.

Dam ci znać, jak pójdzie spotkanie komitetu.

W porządku.

22 WRZEŚNIA 2001

Dziękuję w imieniu Teddy'ego.

KAPITOL STANÓW ZJEDNOCZONYCH

Potrzebujemy najlepszych prawników i pańskiej opinii.

Jasne.

- Co z pana rodziną? - W porządku.

Mike był w akademiku, cały i zdrowy.

Był wstrząśnięty… Mojej opinii?

Odnośnie nowej ustawy.

O bezpieczeństwie transportu lotniczego i stabilizacji systemu.

- Ratują linie lotnicze? - Raczej całą gospodarkę.

Jeśli ofiary ataków lub ich rodziny

pozwą linie lotnicze o odszkodowania, jesteśmy bankrutami.

Niezależnie od rezultatu same koszty sądowe będą…

Lepiej od razu oddać zwycięstwo w ręce terrorystów.

Nie ma pola manewru.

Dostawy, dojazdy do pracy.

Sypie się cała gospodarka.

Przed nami ogólnokrajowy kryzys.

Lee?

Ken?

- Musicie coś wymyślić. - Właśnie.

Przejdźmy do rzeczy.

Chcecie uniknąć pozwów od ofiar.

- Dokładnie. - Nie o to chodzi.

Mają do tego prawo.

Mówimy o ograniczeniu ilości pozwów.

Odbieracie ochronę prawną najbardziej poszkodowanym.

Skończ moralizować.

Proponujemy fundusz celowy,

który zapewni ofiarom odszkodowanie finansowe.

Za straty ekonomiczne oraz osobiste.

Z naszej inicjatywy, czyli Kongresu, a nie sądów.

W zamian poszkodowani nie wniosą pozwu.

- Ratujecie korporacje. - Na Boga.

To ma być fundacja dobroczynna?

Tak. Ufundowana przez rząd.

Tyle że pomoc jest warunkowa?

Ken, powiedz coś.

Proces może trwać dekadę.

Owszem.

A gospodarkę zmiażdży wcześniej.

Poszkodowani mogą przegrać.

To dla dobra ofiar i całego narodu.

No dobrze, a ile…

Ile jest ofiar?

Tego jeszcze nie wiemy.

Wyznaczymy pełnomocnika, który będzie negocjował warunki ugody.

Można rozważyć kwotę ryczałtową, każde życie warte tyle samo.

Niestety w tych wieżach byli prezesi i sprzątacze.

Nie zadowoli ich ta sama kwota.

A nawet jeśli,

to o jakiej kwocie mówimy?

Niedługo ktoś będzie musiał odwalić brudną robotę

i wypisać czeki.

Chcesz się tym zająć?

No wiesz…

Póki co omawiamy warunki.

Ciebie to nie bulwersuje?

Widzisz, co się dzieje.

- Oczywiście, że tak. - No właśnie.

To po prostu trudna sprawa.

Szalenie trudna.

A ty nie jesteś typem…

Jakim?

Żaden z ciebie rabin czy ksiądz, jesteś prawnikiem.

Ci ludzie właśnie tego potrzebują.

Za tym stoi cały proces. Stworzę zespół,

opracuję obiektywną formułę prawną

i wypłacę uczciwe rekompensaty.

Tak po prostu?

W tym akurat nie różni się to od moich poprzednich spraw.

Jestem w tym dobry.

Właśnie tak…

Właśnie tak mogę pomóc.

Sędzia Weinstein wspomniał o pańskim sukcesie w sprawie DES.

Ta batalia sądowa trwała dekadę.

Wynajął pan pokój w motelu, umówił tam obydwie strony

i pozwolił wyjść dopiero, gdy dojdą do porozumienia.

- To prawda? - Owszem.

Pozwoliłem im zamówić napoje.

Panie prokuratorze, w mojej opinii

ludzie to istoty rozsądne.

Gdy narzuci im się dyskusję,

większość zachowa się w sposób najrozsądniejszy.

Pan naprawdę mieszka w stolicy?

Konflikt sprzedaje się w polityce.

Ja twierdzę, że najlepszy jest kompromis.

Strony nie są zbyt zadowolone, ale wystarczająco, by odpuścić.

Co wystarczy panu, żeby odpuścić?

Chcę się tym zająć.

Nikt inny nie chce.

To zawęża krąg poszukiwań.

W istocie.

Tyle tylko, że jest pan demokratą.

Byłym szefem sztabu Teddy'ego. Nie przeoczyłbym tego.

Myślałem, że to mój atrybut.

Sam pan mówił, że to drażliwa sprawa.

Gdybyście wybrali człowieka od was,

kogoś z partii albo otoczenia prezydenta…

- Obwinią nas. - Otóż to.

Wybierając mnie, zrzucicie winę na opozycję.

A gdybym jakimś cudem odniósł sukces…

Prosząc o pańską pomoc,

daliśmy świadectwo naszej otwartości.

W opinii Białego Domu

program powstrzyma katastrofę ekonomiczną,

jeśli przystąpi do niego

przynajmniej 80% kwalifikujących się wnioskodawców.

Czyli takich, którzy nie będą wszczynać postępowania.

Żaden problem.

Gratuluję, panie pełnomocniku.

- Ma pan kolejne niespodzianki? - Tak.

Chcę pracować za darmo.

Chodźcie wszyscy.

Wraz z Camille chcemy podziękować,

że przejęliście codzienne obowiązki firmy

na czas naszego angażu w sprawę pro bono.

Sprawa nie będzie łatwa, przyda się każda para rąk.

Znam standardy naszej pracy i wiem,

że razem naprawdę możemy pomóc.

Dziękuję bardzo.

Dzięki.

Gromadzisz siły czy planujesz ucieczkę?

Nie biorę spraw, którym nie mogę podołać.

A zawody lekkoatletyczne w Brockton, rok 1961?

Byłem drugi.

Wciąż pamiętasz, kto wygrał.

Phil Leonardo.

I oszukano mnie.

Nie umiesz przegrywać.

Teraz mamy inną sytuację.

To inna sprawa.

Tu się nie wygrywa.

Tego się boję.

Telefon do pana.

Prezydent dzwoni.

Tutaj?

- Tak. - Pierwsza linia.

Tutaj Ken Feinberg.

Łączę z prezydentem.

Halo? Panie prezydencie?

- Ken Feinberg? - Tak.

Serdecznie panu gratuluję.

- Ashcroft był pod wrażeniem. - To…

Pan bierze to na siebie, tak?

Takiej fuchy nie dałbym najgorszemu wrogowi.

Podobno nie bierze pan jeńców.

- W sumie… - Żartuję tylko, spokojnie.

- Wystraszyłem pana? - Skąd.

Absolutnie nie.

No i dobrze.

Dziękuję serdecznie, panie prezydencie.

Nie pożałuje pan.

Oby nie.

Dobrze.

26 LISTOPADA 2001

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Poznaliście już panią Prię Khundi?

Najlepsza studentka na ostatnim roku w Georgetown.

Zdała egzamin i zaproponowałem u nas posadę.

Bardzo uprzejmie odmówiła

i wybrała molocha z Wall Street.

Ich siedziba była na 98 piętrze północnej wieży.

To szczęście, że jest dziś z nami.

Macie kopie ustawy?

H.R.2926,

o bezpieczeństwie transportu lotniczego i stabilizacji systemu.

Kto przeczytał? Super.

- Długo to zajęło? - Nie.

- A dlaczego? - Bo jest krótka?

Bo nie zawiera ani trochę prawa.

Mówi, że poszkodowani i ich rodziny otrzymają rekompensatę

na podstawie oszacowania strat ekonomicznych.

Zostawili to zadanie pełnomocnikowi.

Czyli nam.

To my ustalamy zasady.

Robiliśmy to już z Kenem.

Bądźcie gotowi, bałagan jest nieunikniony.

Kto się kwalifikuje, ile dostanie, gdzie stawiamy granice?

Gdzie zaczynamy?

Osiemdziesiąt procent.

Tyle wyznaczył resort.

To konieczny warunek sukcesu.

Skutkiem odmów będą pozwy,

które mogą wyniszczyć gospodarkę.

- Tak powiedzieli. - Czujecie presję?

Dla poszkodowanego szacujemy kwotę w dolarach

za poniesione straty, od utraty życia po utratę kończyn.

Większość ofiar śmiertelnych było żywicielami rodzin.

Nie przywrócimy im życia, ale pomożemy z rachunkami ich bliskim.

Musicie zrozumieć,

że nie każdy przypadek podlega ocenie subiektywnej.

Tu przyda się matematyka.

Potrzebujemy rubryk.

Tabele pokazują średnią długość życia,

są od czołowych firm ubezpieczeniowych.

Te liczby to nasz punkt wyjścia.

Przyjrzyjcie się im

i ułóżcie z Camille propozycję.

Zaczynamy od West Street, South Ferry,

Lower Broadway

i Canal Street.

Mam pytanie.

Która z utrzymywanych osób otrzyma pieniądze?

- To określa testament. - A jeśli go nie ma?

Prawo stanowe.

Ze stanu pochodzenia czy miejsca zgonu?

- Ze stanu rezydencji. - Co z partnerami?

Co z nimi?

Pomówmy o terminach.

Ustawa daje nam dwa lata i jeden miesiąc.

Mamy czas do 22 grudnia 2003.

To niewiele.

- Żałobnikom się dłuży. - Poprośmy o przedłużenie.

Ani się waż.

Jeśli przedłużymy termin, zaczną się wahać.

Termin nam sprzyja.

No dobrze, o czym zapomnieliśmy?

Imiona.

Mamy tuzin list, ale bez szczegółów.

Listy pasażerów i Pentagon są najprostsze.

Policja i straż pożarna mają listy.

Cantor Fitzgerald i inne większe firmy prowadzą rejestry,

ale ich fizyczne kopie z tamtego dnia…

Nie do zdobycia.

Nawet nie wiemy, ile osób szukamy.

KYRA ANGIONE ZAGINIONA

KURCZAK PICCATA DLA CHARLIEGO

POŚWIĘCONO PAMIĘCI STRAŻAKA NICHOLASA L. DONATO

ZAGINIONY

NIGDY NIE ZAPOMNIMY

NASZYM BOHATEROM

ŚRODKOWY MANHATTAN

Spokojnie, już to robiliśmy.

Tu będą żywe emocje. To nie są prawnicy.

Super, nie znoszę prawników.

Co z tobą? To nie są wybory.

Bądź człowiekiem, nie politykiem.

Okej.

- Powodzenia. - Dzięki.

Dzień dobry.

Dziękuję za przybycie.

Jak państwo wiecie, jestem Ken Feinberg.

Jestem pełnomocnikiem.

Funduszu Pomocy Ofiarom 11 września.

Wytłumaczę dziś państwu…

Wytłumaczę państwu, jak działa fundusz.

Otrzymali państwo kopie wstępnego formularza wniosku.

Tak.

Już wkrótce

przekażemy dokument Kongresowi na okres składania uwag.

Co takiego?

Po zatwierdzeniu nie będzie już zmian.

- Panie Feinberg? - Mam pytanie.

- Wybaczcie. - Mam pytanie.

Proszę pozwolić mi dokończyć, wtedy odpowiem.

Proszę zapoznać się z tabelą u góry strony drugiej.

Jak widać, formuła jest względnie prosta.

Po co nam formuła?

- Proszę poczekać z pytaniami. - No po co?

Właśnie.

Dajcie tyle samo każdemu.

Tak jest!

Życie mojej córki jest warte tyle, co każdego dyrektora.

Nie mamy wpływu na ten aspekt prawa.

Mój syn był strażakiem.

Czy był wart mniej

niż jakiś urzędas czy makler?

Nie.

Z pewnością nie jako człowiek.

Spotkał ich taki sam koniec.

Ale mieli inne hipoteki.

Jak śmiesz!

Próbuje nas uciszyć, żeby uniknąć pozwów!

Dzień dobry.

- Czy już zaczęli? - Przed chwilą.

- Dobrze. - Podać panu formularz?

Mam swój, znalazłem w internecie.

Na trzeciej stronie jest literówka.

- Ponadto… - Aha.

- Mam się podpisać? - Poproszę.

Ponadto zauważyłem inne niedociągnięcia.

I to znaczące, proszę się im przyjrzeć.

Rozumiem.

Jako prawnik odradzam procesy sądowe,

to ogromny błąd.

- Stracił pan kogoś? - Ja…

- Kogoś z rodziny? - Proszę posłuchać.

Kongres wyznaczył mnie, abym oszacował wartość ekonomiczną.

Ekonomiczną.

Proszę.

Boicie się pozwów i tyle!

Rozumiem państwa sytuację.

- Rozumiesz? - Szanowni państwo.

- Naprawdę współczuję. - Straciłeś pan kogoś?

Jako prawnik wiem,

że to będą lata w sądach.

Wygrana nie jest pewna.

To szybka kasa, i wolna od podatku.

Ludzie, zastanówcie się.

Lepiej tego nie rozegracie.

- Bezczelny! - Rozegracie?

- Przepraszam. - To nie gra!

- Co ty wiesz o prawie? - Za kogo się masz?

Zginęli strażacy i wysyłają żydowskiego prawnika…

Jeszcze zobaczysz, na twój grób też naplujemy.

- Proszę. - Ludzie, spokojnie.

On nie ponosi za to odpowiedzialności.

Przyszedł tu, by wytłumaczyć strategię rządu w naszej sprawie.

Osobiście chciałbym go wysłuchać.

Dziękuję.

Dziękuję.

Jak już mówiłem…

Proszę posłuchać…

Dzisiejsze spotkanie

jest wprowadzające, to wszystko.

Jeśli broszura nie odpowie na państwa pytania,

zorganizujemy spotkania indywidualne z moimi pracownikami

w każdy dzień roboczy aż do upływu terminu składania wniosków.

Jak było?

W niektórych momentach źle dobrałem słowa.

W niektórych?

- Camille? - Tak?

- Musimy wracać. - Panie Feinberg?

- Poświęci mi pan chwilę? - Słucham.

Frank Donato. Nie przeszkadzam?

Ależ skąd.

Ken Feinberg.

Co się stało? Złamana?

Syn złamał w tamtym roku.

Na meczu rugby.

Ja w południowej wieży.

Rany. Dziękuję za pańską odwagę.

Mój brat Nicholas też był tam na służbie.

Jest tutaj?

Rozumiem.

Boże, przykro mi.

Gdy zawaliła się pierwsza wieża, straciłem go z oczu.

Kapitan wrócił się, by mu pomóc.

A niech mnie.

To bohaterstwo.

Tyle że nic to nie dało.

Inżynierowie wiedzieli, że druga padnie.

Kazali policji zarządzić ewakuację, ale mamy lipne radia.

Nie dają rady w wieżowcach. Wyobraża pan sobie? W Nowym Jorku?

Od lat składaliśmy takie same raporty.

Mówili, że możemy je sobie wsadzić.

Wszystko szlag trafił

przez jebane olewactwo i cały system…

- Przepraszam. - Jasne.

Gdy złoży pan swój raport po tym spotkaniu,

proszę opisać historię Nicka, muszą coś zmienić.

To nie może się powtórzyć. Zrobi to pan?

- Cóż… - Proszę obiecać.

- Z pewnością rozważymy… - Dosyć gadania.

Chcę zmian.

Po to tu jestem.

- I po to zostałem. - Rozumiem.

- Proszę mi wierzyć. - Przepraszam, Camille?

Możesz na chwilę?

- To Camille Biros. - Dzień dobry.

To moja zastępczyni.

Wyjaśni cały proces.

Nie trzeba mi nic wyjaśniać.

Proszę dać mi słowo.

Proszę cię.

Zapiszemy się do programu całą rodziną,

razem z żoną i wdową po Nicku.

Z pewnością przyjrzymy się sprawie.

Tu adres strony, spotkanie jutro.

Nie ma problemu. Spotkanie jutro.

- Aha. - Przyjdą państwo?

Proszę bardzo, zapraszam jutro.

Fix The Fund. Proszę rozdać ulotki.

Musimy o tym pomówić.

Nie teraz.

Adres strony na dole.

- Dzień dobry. - Witam pana.

Chciałem podziękować za pomoc.

Przyznam, że…

Proszę bardzo, adres na dole. Spotkanie jutro.

…z początku miałem obawy, ale dziękuję.

Panie Feinberg, wierzę w kulturę osobistą.

- No tak. - Charles Wolf.

Będziemy się często widywać.

Dobrze wiedzieć. Ken.

Proszę oczekiwać ostrej krytyki z mojej strony.

Przykro mi to słyszeć.

Moja żona zginęła tego dnia.

Cała ta formuła to obraza.

Proszę bardzo. Mam też jedną dla pana.

Założyłem stronę internetową.

Adres na dole.

Nazywa się Fix The Fund. Proszę bardzo.

Dwie dla pana. Gdyby zechciał pan przyjść,

jutro mamy pierwsze spotkanie.

Proszę wziąć.

Byłoby miło, gdyby pan przyszedł.

Mam coś jeszcze.

Zapisałem parę uwag, poprawek i takich tam.

Warto rzucić okiem, to istotne.

Proszę bardzo.

Strona na dole. Mam jeszcze kilka.

- Miło poznać. - Super.

Fix The Fund.

- Nie zmienimy formuły. - Nie ufają nam.

Nie widzą, że to dla ich dobra.

Linie lotnicze będą się procesować i zostaną z niczym.

Myślisz, że tego nie wiem?

Ta sprawa jest inna, nie czułeś tego?

Agent Orange czy azbest

to były lata w sądzie, życie poszło dalej.

Ich życia stoją w miejscu.

Na razie są w emocjach.

Musimy być wobec nich obiektywni.

To dla ciebie, Feinberg!

Pierdol się!

No nie.

IMIĘ - O'DONNEL, T. POZYCJA - PREZES

WIEK - 55 ZAROBKI - 750000

14,2 MILIONA

POMYWACZ - 25 LAT 350000

STYCZEŃ 2002 23 MIESIĄCE DO UPŁYWU TERMINU

Krewni przyjechali w nocy.

Cleary Gottlieb pomogło nam z urzędem imigracyjnym,

spotkamy się w ich sali konferencyjnej.

Idziesz?

Zamknięta przestrzeń i wysokości jakoś tak działają.

Nic mi nie będzie.

Już państwu o tym wspomniano, ale chcę powtórzyć,

że obywatelstwo i status imigracyjny

nie mają żadnego wpływu na przebieg procedury.

Przekazane nam informacje będą poufne.

Nie odpowiadają nam wyliczenia w waszych tabelach.

Podstawą jest roczne wynagrodzenie.

Co z komisjami i bonusami? To zamożni klienci.

Taki zysk pojawia się i znika. Nie stanowi gwarancji.

- Patrzymy na dochody. - To nie do przyjęcia.

Zapominacie też o polisie na życie.

My tu nie negocjujemy.

Karacie naszych klientów za status społeczny.

Bez jaj.

Nikt nikogo nie kara.

Dziękuję.

Płacą, żeby odciągnąć naszych klientów od sądu.

Upraszczasz sprawę.

Po to jest ten fundusz.

Też tam byłem, pamiętasz?

Prawo wymaga, aby wysokość odszkodowania

opierała się na podstawie dochodów.

My zdecydowaliśmy się na stałą kwotę rekompensaty,

czyli 200000 dolarów za każde życie.

Proszę pamiętać, że to kwota minimalna.

Do podziału dla większej grupy czy rodzin tutaj?

Nie jest do podziału, to kwota za każdego zmarłego.

Mamy tu raport znanego ekonomisty.

Prognozuje stopę wzrostu stawek kompensacyjnych.

Niech to będzie wasz punkt odniesienia.

Przyszliśmy tu w dobrej wierze.

Wasza formułka jest dla kelnerek z Windows of the World.

Nasi klienci oczekują więcej.

Jeśli fundusz nie spełni ich oczekiwań,

podejmą inne kroki.

Tak źle?

Wataha wilków żądna krwi.

Twoi?

Wdzięczni.

MAJ 2002 17 MIESIĘCY DO UPŁYWU TERMINU

- Wszyscy na spotkania? - Tak.

Priya i reszta pomagają. Też organizuję spotkania, gdy mogę.

Bardzo dobrze.

Większość chciałaby pogadać z tobą.

Stracili bliskich, którzy już nie wrócą.

Nie wypełnicie tej pustki.

Nieraz poczujecie się zimni i okrutni,

bo nie możecie ich uszczęśliwić.

To nasza praca.

Pamiętajcie, dlaczego to robicie.

Nie przeszkadza to panu?

Stenografka będzie zapisywać przebieg naszej rozmowy.

W porządku.

Proszę opowiedzieć

o pana ukochanej.

O Ann-Marie.

Strona 14, część 2K wspomina

o dokumentach uzupełniających,

papierach majątkowych i tak dalej.

Mam tu jego dokumenty.

Co tylko znalazłam.

W sumie nie wiem, gdzie zacząć.

Zaraz zobaczymy.

Pytacie, czy była niepełnosprawna.

Czyli że co? Jeśli tak, to obniżycie kwotę?

- Niekoniecznie. - Co to za pieprzenie?

Jak na spotkaniu w ubezpieczalni.

Trzeba uważać, co się mówi.

To samo tutaj.

Potrzebują pieniędzy za nas oboje.

Dzieci zostaną zupełnie same.

Nie ma szans na czek przed terminem?

Tego ranka miała lecieć innym samolotem.

Inna stewardessa się rozchorowała,

więc poleciała moja siostra.

To ona wezwała wieżę kontrolną.

W centrum kontroli lotów

puścili mi nagranie.

Musiała być taka przerażona,

a brzmiała spokojnie.

Gdy przyjechały windy, ludzie się rzucili.

Nie starczyło miejsca dla wszystkich.

Greg powiedział: „Spokojnie, możecie przejść”.

Dwie kobiety nie były gotowe,

stwierdził, że poczeka z nimi.

Wszyscy uciekli, a kolejna winda już nie przyjechała.

Wiem o tym od niego,

zadzwonił do mnie, gdy utknęli.

Powiedział, że kocha mnie

i dzieci.

Powiedział…

Powiedział, że utknęli.

Miał problemy z oddychaniem.

Te kobiety krzyczały, że nie chcą umierać.

I wtedy usłyszał komunikat.

Też słyszałam.

Puścili go przez głośniki: „Proszę opuścić budynek”.

Greg był…

Zawsze miał poczucie humoru.

Rozmawiał ze mną i wybuchł śmiechem.

Zażartował sobie:

„Chyba już czas opuścić budynek”.

Ale się śmiał.

W końcu powiedział: „Muszę już iść”.

„Nie mogę rozmawiać, nie ma powietrza”.

Oficjalnie nie jesteśmy rodziną.

Nie dotarliśmy do Vermontu.

Rodzice Toma…

To tradycyjna rodzina wojskowa.

Udają, że nie istnieję.

Ale to do mnie zadzwonił

na końcu drogi.

Nie do nich.

Nagrał się.

Nie było mnie w domu.

- Przykro mi. - No tak.

Znam zasady.

Według prawa byliśmy dla siebie nikim.

Musi pani usłyszeć jego głos.

Hej, skarbie.

Pewnie słyszałeś już o Nowym Jorku.

Przed chwilą samolot uderzył w zachodnią część budynku.

- Przebił się przez sektory E i D. - Dość.

Wyłączysz?

Może mówili już w telewizji.

Wystarczy.

Kocham cię.

Nie chcę tego słuchać.

Pracował na kontrakcie w Pentagonie.

Chcieli związku partnerskiego, ale rodzice…

- Nie odbierają od Grahama. - Co mu powiedziałaś?

Że prawo stanowe w Wirginii nie chroni par jednopłciowych,

a my podlegamy prawu stanowemu.

Otóż to. Mamy związane ręce.

- Nie podejmiemy się… - Możemy zrobić wyjątek.

Są też inni.

W zeszłym tygodniu przyszła wdowa z rakiem.

Potrzebuje pieniędzy na już, i to więcej, niż wyliczyliśmy.

Nie możemy być wybiórczy.

Mamy te same zasady dla każdego.

- To dla ciebie osobiste. - Nie było cię tam.

- Nie rozmawiałeś z nimi. - To nie ośrodek terapii.

To nie nasze zadanie.

Przecież mi też zależy.

Dlatego tu jesteśmy.

Mimo to muszę pozostać bezstronny.

Zasady i terminy ustaliliśmy w konkretnym celu.

To nasze zadanie.

Camille, powiedz jej.

Priya.

Poczekaj.

- Hej. - W porządku?

Tak, po prostu…

Myśli, że biorę to zbyt osobiście.

To nie w porządku.

Wcale nie.

On ma rację.

To dla mnie sprawa osobista.

Nie powinno mnie tu być, jeśli nie jestem obiektywna.

Muszę ochłonąć.

Jasne.

- Poczekaj. - Tak?

Do jutra?

Pewnie.

Gloria?

Zadzwoń do restauracji.

Dowiedz się, czy Dede z dziećmi jedzą jeszcze kolację.

Dzwonili godzinę temu.

Dzieci musiały wracać.

Kazały przekazać, że rozumieją.

No dobrze.

Oczywiście, naprawdę mi przykro,

ale personel już wyszedł.

Proszę wrócić jutro. Osobiście dopilnuję…

Jakiś kłopot?

Pan Donato?

Mieliśmy spotkanie, ale utknęliśmy w korkach.

Nikogo nie ma.

Wszyscy już poszli.

Nie ma problemu, zajmę się tym.

- Zapraszam do biura. - Ja zostaję.

Oni pójdą.

Zatem…

Frank opowiedział mi o pani mężu.

- O Nicku. - Tak.

Sądzi, że to przekręt.

Tuszowanie błędów krwawą forsą.

Pani natomiast jest otwarta.

Synowie chcieliby, by w pana raporcie znalazła się historia ich taty.

O ile tam będzie.

Oczywiście.

Będzie pan coś zapisywał?

No tak.

Nasza stenografka poszła już do domu.

A pan nie może?

Co jest?

Chwila.

Działa.

Na początek…

Imię i nazwisko?

Karen Donato.

Mój mąż Nick…

Nicholas Donato, nowojorski strażak.

Brygada 179 na Staten Island.

Jasne.

Coś więcej o mężu?

Nie ma pan jakiejś listy pytań?

Szczerze mówiąc, nie zajmuję się tym.

To trudniejsze, niż sądziłam.

Rozumiem.

Jeśli to problem…

Byliśmy razem osiem lat i nie mogę wydusić ani słowa.

Na pewno był dobrym tatą.

O tak.

Był rewelacyjnym tatą.

Każdego wieczora po pracy

grał w piłkę z Nickiem Juniorem,

czytał Patty'emu książkę.

Nie narzekał, gdy Tyler robił dwójkę.

- Lubił zmieniać pieluchy. - Prawdziwy bohater.

Dokładnie.

Był moim światem.

- Mogę chusteczkę? - Pewnie.

Proszę.

Dziękuję.

Wszyscy mówią, że muszę iść dalej.

Nie wiem jak.

- Nigdy się z tym nie pogodzę. - Jeszcze wcześnie…

Nigdy!

- Przepraszam. - Nie szkodzi.

Proszę posłuchać.

Dziś nie musi pani zapisywać się do funduszu.

Jako samotna matka…

Nie chcę pieniędzy.

Teraz nie, ale…

Żadne pieniądze nie zwrócą mi Nicka.

- Nie miałem na myśli… - Był moim życiem.

Mieliśmy tyle…

Marzeń i planów.

Chcieliśmy tak wiele zrobić.

A on po prostu odszedł.

Nawet nie zjadł śniadania, tylko odszedł.

Pan wciska mi pieniądze, Frank namawia do kręcenia afery,

dzwonią jacyś prawnicy i radzą mi wszystkich pozwać,

telefon dzwoni i dzwoni.

Ja nie chcę takich telefonów.

Niech zadzwonią, że znaleźli ciało,

że przywiozą go do domu.

Bez urazy,

ale przestańcie już dzwonić.

Dajcie mi spokój.

Przepraszam.

Zmarnowałam pański czas.

Kenny?

Rozmawiałem z wdową.

Ma troje dzieci.

Wyobrażasz to sobie?

Nie.

Nie miałem słów.

Czasami tak jest.

Przejście zablokowane.

Mało widać.

Zadzwonię, jak wyjdę.

Ludzie mdleją od dymu.

Na razie. Przepraszam…

Hej, skarbie.

Pewnie słyszałeś już o Nowym Jorku.

Przed chwilą samolot uderzył w zachodnią część budynku.

FIX THE FUND

CZEMU FUNDUSZ JEST NIEUCZCIWY

1. KARZE ZA CHĘĆ OPIEKI NAD BLISKIMI

W opinii prezydenta i jego współpracowników

nie jest to optymalna strategia, ale nie ma innego wyjścia.

Mamy niezbite dowody.

Saddam Husajn w dalszym ciągu gromadzi broń masowego rażenia

i usilnie dąży do zdobycia broni nuklearnej.

My nie wywieramy żadnych nacisków.

Prezydent i jego uchwała również.

Robi to Saddam Husajn.

Naszym obowiązkiem jest…

Ostatni przystanek na trasie, stacja Penn.

Następny przystanek, stacja Penn.

PRIYA KHUNDI, MECENAS

FIX THE FUND

NIE DLA FUNDUSZU ODSZKODOWAWCZEGO

Przede wszystkim musimy trzymać się razem.

Zareagują tylko i wyłącznie,

jeśli przemówimy jednym głosem.

- Proszę wybaczyć. - Oczywiście.

Dziękuję za przybycie.

Zaraz zaczynamy.

Wróg pośród nas.

- Priya Khundi. - Pamiętam.

Pan Feinberg wysłał panią, żeby nas wysłuchać czy szpiegować?

Nie wie, że tu jestem.

Będzie mu łatwiej, jeśli pozostaniemy liczbami.

Łatwiej zarządzać.

To prawda.

Rozumiem.

Ale pani przyszła.

Tak, śledzę pańskiego bloga.

Pańska żona Katherine pracowała w Kyle and MacAllan.

Owszem.

To była jej wymarzona praca.

Moja również.

Miałam…

Zacząć tamtego tygodnia.

O rany.

Cóż, cieszę się, że pani…

No tak.

Mogę zadać pytanie?

Ile warte jest pani życie w tabelkach szefa?

Nie mam męża, więc mniej od Katherine.

To jest sprawiedliwość?

Nie.

Pani szef uważa inaczej.

Uważa, że jest nieosiągalna.

A pani?

Szczerze mówiąc, nie wiem.

Ale przyszłam was wysłuchać.

GRUDZIEŃ 2002

To najnowsze dane?

UBIEGA SIĘ - 12% CEL - 80%

Na pewno? To poprawne wartości?

Zaokrągliliśmy je.

W porządku.

Mamy 12 miesięcy, to cała wieczność.

Unikają sprawy, czekają na koniec terminu.

Nie unikają sprawy, tylko nas.

Wystarczy spojrzeć.

Fix The Fund, no tak.

Od mojego koleżki z ratusza.

Jego stronę odwiedza codziennie dwa razy więcej osób.

Ma listę mailingową na 7000 osób.

Jak książka telefoniczna.

Rozmawialiśmy.

Pozwoliłam jej.

Jest przywódcą.

Podżegaczem.

Wzbudza ich zaufanie.

Powinniśmy zająć się służbami ratunkowymi i każdą grupą dochodową.

Wszyscy wniosą pozew, jeśli ich poprosi.

Czego oczekuje?

Proszę go zapytać.

Pan Charles.

Pan Feinberg.

Przepraszam, zostawili włączoną muzykę.

- Koi duszę. - Jasne.

Obsada z Lincoln Center, o ile się nie mylę.

Bartoli był nieziemski.

Jest pan fanem opery. Byłem wtedy w zarządzie.

Moja żona Katherine była

sopranistką w chórze amatorskim, ja jestem tenorem.

Tam się poznaliśmy.

Musiała mieć wspaniały głos.

Miała.

Pomogłoby to w aplikacji?

Był pan na mojej stronie?

Przyznaję, że nie. Marny ze mnie komputerowiec.

Tym zajmuje się mój personel.

Mówią, że rozsądny z pana facet.

Z tego co rozumiem, przewodzi pan osobom,

którym pomagamy.

Fajna sprawa.

- Porozmawiamy? - Po to tu jestem.

Czego pan oczekuje?

Jesteśmy otwarci na poprawki.

Moglibyśmy podnieść stawki minimalne.

Pan sądzi, że chodzi o pieniądze?

Oczywiście.

Że to chciwość?

Absolutnie nie.

Pieniądze to nie chciwość.

Pieniądz zapewnia ludziom wikt

oraz dach nad głową.

Pieniądz nie śmierdzi i nie poniża.

Nie udawajmy, że jest bez znaczenia.

Pomaga ruszyć dalej.

Komu?

- Jak to komu? - Zna pan choć jedno imię?

Rozmawiał pan z kimś z nas?

Owszem, rozmawiałem.

Ile byli warci?

Teraz mówi pan o liczbach.

Udawanie, że…

Zrezygnujcie.

Z czego?

- Z waszej formuły. - Nie mogę.

Punkt wyjścia musi być wymierny.

Rozumiem, oczywiście.

Moja żona nie jest jakąś statystyką.

Jasne, że nie,

ale musimy trzymać się zasad.

Czy wasze zasady pomogą Grahamowi Morrisowi?

Jego partner zmarł dwa tygodnie przed zawarciem związku,

ale odszkodowanie dostaliby jego rodzice,

którzy go potępiali.

- Pamiętam. - Nie utrzymywali żadnego kontaktu.

Czy to uczciwe?

My tylko nadzorujemy proces.

Omówmy teraz sekcję,

wedle której kwalifikują się poszkodowani w dniu zdarzenia.

Przychodzą do nas sprzątacze,

mają polipy od azbestu.

Sądzę, że…

Pracowali tam całe tygodnie, wdychając ten syf.

Wasze zasady mówią,

że jeśli nie było ich tam w przeciągu trzech dni od ataku…

Bo musimy postawić granice.

Gdyby kwalifikował się każdy poszkodowany na miejscu zdarzenia,

gdzie to się skończy?

Niech pan mi odpowie.

To zależy od was.

Jako pełnomocnik ma pan swobodę działania.

- Oczywiście. - Więc?

I odpowiedzialność, choćby przed podatnikami.

Musimy być obiektywni.

Nie mogę naginać zasad przy nietypowych przypadkach.

Czemu?

Kongres je nagina.

Wie pan o tym.

Gdy prawo pozwalało nam obrzucić linie lotnicze pozwami,

Kongres zmienił prawo ot tak.

W ciągu dnia.

Czemu?

Przez nacisk wielkich korporacji.

Tymczasem 7000 obywateli prosi o szacunek i ludzkie traktowanie,

a pan zachowuje się, jakby prawo było z boskiego nadania.

Proszę przestać, naprawdę.

Mam dość gadania, że nie możecie spełnić naszych próśb.

Nie jesteśmy tu priorytetem.

Proszę to przyznać

przed samym sobą.

Tędy.

- Halo? - Kenneth Feinberg?

Niech to szlag, chodź no tutaj.

- Halo? - Czy to Kenneth Feinberg?

Tak, kto mówi?

Bart Cuthbert.

Nie mieliśmy okazji. Reprezentuję jednego z petentów.

W sprawach dotyczących funduszu proszę dzwonić do biura.

Zadzwoniłem do biura i powiedziano mi,

że osobiście zajął się pan tą sprawą.

Chodzi o młodą kobietę, Karen Donato.

- Wdowa po Nicku. - Owszem.

Strażak, miał trójkę synów, w wieku ośmiu, sześciu i czterech lat.

- Proszę posłuchać. - Tak?

Sprawa jest dość nietypowa.

Nie chcę sprawiać kłopotu, panie Feinberg.

Śmiało, już się przyzwyczaiłem.

Dzwonię w imieniu mojej klientki, Melanie Vale,

kochanki pana Donato.

- Chyba się przesłyszałem. - Bynajmniej.

Melanie Vale i Nick Donato mają dwie córki,

w wieku trzech lat i roku podczas ataku.

Moja sekretarka prześle panu wyniki badań potwierdzające ojcostwo.

Panie Feinberg?

Jestem.

No cóż, chętnie przejrzę te papiery.

Naprawdę nie chcę sprawiać kłopotu.

Chciałem, żeby pan wiedział, że czek za śmierć pana Donato

zostanie podzielony między pięć dzieci, nie trzy.

Oczekuję na telefon od pana.

Dzieńdoberek.

Dzwonili z biura, że chce pan spytać o Nicka.

Dokładnie. W ramach prowadzenia ewidencji.

Mówiłam, nie chcę pieniędzy.

- Oczywiście. - No dobrze.

O proszę, zdjęcia ślubne?

Skąd.

To taka pokazówka.

Ślub był w ratuszu.

Zanim zrobiłam się wielka jak słoń.

Mówiłam mu, że nie chcę żadnych luksusów,

wystarczył dowód miłości.

Przez cały rok pracował na dwie zmiany.

Nie wziął ani grosza od mojej rodziny i nikogo innego.

Wszystko dla tego zdjęcia.

Taki już był.

Zakładam, że to Nick Junior?

Nie.

To dziewczynka. Wcześniaczka, straciliśmy ją.

- Przykro mi. - W porządku.

Eden.

Niewielu ojców chce córeczkę, a Nick o tym marzył.

Cześć.

Nie musiałeś przychodzić.

Przepraszam.

Nie musiałeś.

- Mam płatki dla dzieci. - No dobra.

Halo!

- Zaraz będę. - Nie ma problemu.

Cześć.

Chciałem tylko…

Omówić wniosek.

Mówiłem już, że nie ubiegamy się.

Oczywiście, rozumiem.

W razie gdyby Karen zdecydowała…

Coś ci pokażę.

Spójrz na tę kwotę.

To tylko

szacowana rekompensata, co oznacza…

Wiem, co znaczy „szacowana”.

Byliście z Nickiem blisko.

Prawda.

Mój młodszy brat.

Pewnie wiedziałbyś,

gdyby Nick chciał

ukryć coś przed Karen.

Był oddany rodzinie.

Oczywiście.

Nic nie podpiszemy.

To pieniądze dla chłopców, żadnych podatków.

Rzadko kiedy rząd pozwala…

Nicky nie żyje, bo tacy jak ty zarządzają budżetem.

Co ty sobie wyobrażasz? Że obrzucisz grób forsą i wszystko gra?

Wynocha z jego domu.

W porządku.

To właśnie Tom Junior.

Wygląda na starszego, prawda?

Tom to ten bez munduru. Pracował na kontrakcie.

To dla niego Dave wrócił do armii.

Bardzo odważnie.

Tylko 11 miesięcy różnicy.

Byli jak dwie krople wody.

Poznałam partnera Toma, Grahama Morrisa.

- Naciągacza? - Proszę cię.

Mąż ma na myśli, że to kłamca.

Żyli razem. Wspominał, że mieli wspólne plany…

Byli współlokatorami.

Tom miał różne dziewczyny. Przecież…

- Pani…? - Biros.

Pani Biros, ten chłopak jest zadurzony

w naszym synu od wielu lat.

Dobierał się do niego, ale Tom…

Znaliśmy naszego syna.

Te typy tylko węszą okazje.

Pewnie masowo was nagabują.

Nie wydawał się kimś takim.

Przecież o to im chodzi.

Podobno wasze statystyki stoją w miejscu.

Wciąż mamy czas.

Trochę go ubyło na te 900 podpisów.

To nie wystarczy.

Posłuchaj.

Widziałem się z twoim kolegą, Charlesem.

No to powodzenia.

Walczy o pokrzywdzonych.

Nie napycha portfeli bogaczom.

Przez takie uwagi masz łatkę osoby nietaktownej.

Nieistotne.

Zaznaczyłem, że mamy wspólny cel.

Przypływ wznosi wszystkie łodzie.

Chyba mieszam metafory.

Tak czy owak, jeśli poprą nas jego ludzie,

mamy dość uczestników na pozew cywilny.

Chwila.

Grozisz mi pozwem zbiorowym?

Skąd, próbuję ci pomóc.

Gówno prawda.

Możesz sobie pozwolić na hazard i przegraną rozwleczoną na 15 lat.

Większość z nich nie może.

Wybacz, ale nie poznałeś tych ludzi. Zrobił to twój personel.

Pozwól, że coś ci zdradzę.

Nienawidzą cię.

Może tak, może nie.

Oferuję im wybór.

Tobie również, w dobrej wierze.

Podnieś pułap dla najwyższej grupy dochodowej,

a dostaniesz wszystkie.

Będzie po sprawie.

Wygrajmy sprawę razem.

To bieżące statystyki?

Piętnaście procent?

Wciąż mamy cztery miesiące do ostatecznego terminu.

Jestem pewny swego.

Oczywiście.

Pewny swego.

Zarządy się niecierpliwią.

Nie wiedziałem, że to spotkanie z lobby lotniczym.

Chcę was wysłuchać.

Podobno Lee Quinn planuje pozew, chyba że podniesiecie górny pułap.

Quinn nie jest tu problemem.

Chcecie, by prawo komuś pomogło?

Mamy tłum ratowników i strażaków.

Wdychali toksyczne chemikalia i zachorowali parę miesięcy później.

- Prawo ich nie chroni. - Owszem.

To jałowy wysiłek.

Jeśli zmienisz zasady, Kongres będzie musiał zgłosić uwagi.

- Wiesz, jak to wygląda? - Nie.

Prawią swoje morały miesiącami, aż ustawę szlag trafia.

Gospodarka pada na pysk.

Brak odszkodowań i reelekcji.

A zatem nic z tego.

Quinn dba o ludzi na górze,

bo to oni mu płacą.

- Jego pozew stanowi kłopot. - Pracuję dla podatników.

Też je płacimy.

Ale nie patrzycie ofiarom w oczy.

Jako pełnomocnik ma pan swobodę działania w obrębie formuły.

Proszę jej użyć, żeby Quinn dał nam spokój.

Tak jak mówiłem, tylko słucham.

Masz wsparcie resortu i swobodę decyzyjną.

UPAMIĘTNIENIE 9/11

Stracony głos.

Stracony kolczyk.

Stracony ojciec.

Stracony głos.

Stracony bilet.

Stracona sprawa.

Stracona mapa.

Stracone zmysły.

Stracona droga.

Stracony język.

Stracona skarpetka.

Stracony parasol.

Stracona skarpetka.

Stracony ząb.

Stracone zęby.

Stracona mapa.

Stracony pies.

Stracony kolczyk.

Stracony ojciec.

Stracony głos.

Stracony bilet.

Stracony klucz.

Stracona mapa.

Stracone zmysły.

Stracona droga.

Stracony język.

Stracone serce.

Stracona wiara.

Stracona waga.

Stracony plan.

Stracona dłoń.

Stracony rozum.

Stracony dom.

Stracony czas.

Stracona droga.

Stracona książka.

Pan Feinberg?

Spodziewałem się tu pana.

- Dobry wieczór. - Witam.

Katherine mogłoby się spodobać współczesne granie.

Osobiście nie pojmuję muzyki,

której ciężko się słucha, rozumie pan?

Puccini to nie jest.

I tu się zgadzamy.

Sądziłem, że będzie pan w loży honorowej.

- Aż tak źle? - Tak.

Coś panu powiem.

Robię to z jednego, jedynego powodu.

By służyć mojemu krajowi w potrzebie.

Może to ego.

Cóż… oto jesteśmy.

Ubiega się jakieś 1100 rodzin.

Zostało 6000.

No tak.

Mam świadomość tego, że fundusz nie jest idealny.

Są osoby, które się nie kwalifikują ze względu na nasze zasady.

Wiem to.

Naprawdę nie wiem,

co robić.

Nie jesteś mostem.

Aha.

- To z ciasteczka szczęścia? - Nie.

Razem z Katherine

wiele lat temu mieszkaliśmy w Ithace, w stanie Nowy Jork.

Był tam przepiękny most.

Z czasów Wielkiego Kryzysu. Coś wspaniałego.

Deweloperzy chcieli go zburzyć,

żeby zbudować autostradę.

Dostałem się do rady miasta

i spędziłem dwa lata oraz wszystkie oszczędności

na walkę o kawał betonu.

Gdy go wyburzyli,

przesiedziałem parę tygodni w domu,

użalając się nad sobą.

Wtedy Katherine…

Spojrzała na mnie i powiedziała właśnie to.

„Nie jesteś mostem”.

To już kupa gruzu.

A ja nie.

Nadal tu jestem.

Znów walczę o przegraną sprawę.

- Do tego ze mną. - Nie.

Absolutnie nie. Nie mam nic przeciwko panu.

Poważnie.

Rozumiem.

Sam nie wiem, chyba to spieprzyłem.

Naprawdę.

Jeśli spróbuję to naprawiać

albo powiem, że coś nie tak z funduszem,

sądy przerzucą to do Kongresu i cała sprawa ucichnie.

Koniec, nikt nie dostanie ani centa.

- Więc tak musi być. - Czemu?

- Bo nie jest idealny? - Nie o to chodzi.

Bo jest niesprawiedliwy.

Ja tego nie zmienię.

Coś trzeba zmienić.

To pana zadanie.

TERMIN - 12/22/2003

OTRZYMANO 1375 Z 7631

UBIEGA SIĘ 18% CEL 80%

NIE UBIEGAJĄ SIĘ NOWY JORK

ZESTAWIENIE MIESIĘCZNE STAN - 4328,28

NIE UBIEGAJĄ SIĘ NOWY JORK

Odwołujcie poszukiwania, mamy go.

Spałeś tu?

Chyba tak.

Przeglądałem akta tych, którzy zrezygnowali.

Co jest z tym związkiem partnerskim?

To jeden z wielu.

Żaden problem dla rezydentów Nowego Jorku.

Pataki poszerzył krąg uprawnionych

do świadczeń pośmiertnych o pary jednopłciowe.

Co innego w stanie Wirginia.

Czas na telefon do gubernatora.

Nie możemy pomóc każdemu w sytuacji szczególnej.

Trzeba wyznaczyć granice, ale jakoś trzeba zacząć.

Związki formalne za nami.

Ci biedni ratownicy to dopiero trudna sprawa.

Nie wiedzieli o chorobie.

- Patrzcie na to. - Ken.

No tak, bierzemy to na siebie.

Trzeba ominąć formułę.

- Ken? - Wiem.

Jesteśmy zawaleni robotą, i dobrze.

Idziemy na całość, bez kompromisów.

Rozważymy każdego osobno.

Jeśli nie chcą tu przyjść, pójdziemy do nich.

Rozumiemy się? Dobrze.

Słaby pomysł?

Cudowny.

Świetnie.

Umawiajcie spotkania. Idę po kawę.

Ja i paru innych gości wyważyliśmy drzwi,

żeby wszyscy mogli wyjść.

Wtedy to się stało.

Tlen dostał się do środka i benzyna się zapaliła…

To wszystko.

Facet myśli sobie,

że da radę w każdej sytuacji.

A potem musi spojrzeć w oczy pięcio- czy sześciolatka

i powiedzieć, że…

Że ich okłamałeś.

Że mama nie wróci do domu.

…potem spytał, czy miałam obrączkę. Spytałam dlaczego.

Coś się stało?

Pomyślałem, że dołączę.

Nie będę zadawał pytań.

Nie ma pani nic przeciwko?

Proszę kontynuować.

Przez szkołę i pracę dużo latał, zawsze pytałam o numer lotu.

Żebym mogła odetchnąć.

Żebym wiedziała, że wylądował.

Że jest na ziemi.

Tylko rodzic poczuje coś takiego.

Mnie już to nie czeka.

To mucha wędkarska.

Robił je…

Robiliśmy je razem.

Wraz z żoną chcemy wam ją podarować.

Dziękujemy.

Dziękujemy.

Oparzenia pokrywały około 90% powierzchni ciała,

więc powiedzieli nam, że możemy go nie rozpoznać.

Potem dostaliśmy telefon od lekarza,

że doszło do pomyłki.

Musieliśmy iść na kolejną identyfikację.

Spędziliśmy cztery dni

przy łóżku obcego człowieka.

Alex wtedy…

Umierał.

Razem z żoną myśleliśmy: „Boże, co za tragedia. Biedni ludzie”.

Od razu założyliśmy, że nas to nie dotyczy.

Po paru godzinach

okazało się, że miała tam spotkanie.

Że jesteśmy jednymi z tych ludzi.

To był szok.

Ogromnie mi przykro.

Byłam na 85-tym piętrze.

Zaczęliśmy schodzić wcześniej.

Proszę mi mówić Jean.

Jean, opowiedz mi o twoim synu.

Kiedy wyjechał z Iowy?

W 1997.

Od razu dostał pracę jako analityk.

Był przeszczęśliwy.

To wasza decyzja. Uważam, że powinniście przyjąć ofertę.

- To ciągły niepokój. - Jerry.

Nie śpię za dobrze.

- Wyobrażam sobie. - Musiałem wyprowadzić się z miasta.

Nie mogłem patrzeć na gruzy.

Robię, co mogę, by przyspieszyć proces.

- Floryda to niezłe miejsce. - Pewnie.

„Jest jakbym nie czuł już nic,

ale w środku wrzę.

Chcę wybuchnąć, niech wszyscy zobaczą,

co duszę w sobie.

Niech zobaczą mój ból,

niech zobaczą to napięcie.

Muszę kontrolować swoje emocje.

Muszę im pomóc, dać im siłę,

której sam potrzebuję.

Ojciec to potrafił.

Czas stać się takim mężczyzną”.

1 GRUDNIA 2003 3 TYGODNIE DO UPŁYWU TERMINU

OTRZYMANO 2783 Z 7631

UBIEGA SIĘ 36%

Za mało.

Musimy działać, do samego końca.

Może wydamy oświadczenie publiczne?

Nic z tego.

Po takim oświadczeniu ludzie pomyślą,

że nastąpiła jakaś zmiana, albo że Kongres redaguje ustawę.

NIE DLA FUNDUSZU

A gdyby zrobił to ktoś inny?

Uczestniczy pan w spotkaniach.

Tak.

Mówią, że rezygnuje pan z formuły.

Ktoś przypomniał mi, że mam swobodę działania.

Wykorzystam ją.

Każdy, kto przystąpi do funduszu, będzie mógł liczyć na moją pomoc.

Mają uwierzyć panu na słowo?

To nie tak.

No co?

Proszę wybaczyć.

Już dwa lata wmawia nam pan,

że jest pan służbistą na usługach rządu.

Teraz prosi pan o zaufanie?

To pan ma mi zaufać.

Pan już zdobył ich zaufanie, zasłużenie.

Proszę mi pomóc.

Chodzi o wygraną?

Ja chcę to naprawić.

Kiedy widzi się pan z Lee Quinnem?

W poniedziałek.

Powie, że marzył pan o dzieciach.

Przy zamężnej 40-latce w ciąży,

a nawet planującej macierzyństwo,

kwota odszkodowania pójdzie w górę.

Wystrzeli w kosmos.

Quinn przygotuje pana na każdy etap.

Kiedy płakać, kiedy mają drżeć wargi.

Skąd pan wie?

Jesteśmy tacy sami.

Ja bym tak zrobił.

10 GRUDNIA 2003 13 DNI DO UPŁYWU TERMINU

Ashcroft nie przyszedł?

Też jest pod presją.

Chciał tym coś przekazać?

Masz dać Quinnowi, czego chce?

Tego nie sugeruję.

Mamy czas. Zawsze mówisz, że przyjdą na sam koniec.

A jeśli się mylę?

Co wtedy?

Wybacz.

Zrobiłaś, co mogłaś. Jak wszyscy.

Telefon do pana.

Prawnik z Queens.

Nazwisko Cuthbert.

- Niech zostawi wiadomość. - Zostawił trzy.

Chodzi o sprawę Donato.

Jeśli nie powiadomi pan wdowy, sam to zrobi.

Powiedział, że ma pan czas do jutra.

W porządku?

Weź torbę z bagażnika.

Szybciutko, do domu.

Karen jeszcze nie ma.

Mówiła, że dzwoniłeś.

Nie powiedziałeś po co.

Kiedy wróci?

Czek nic nie załatwi.

Dołączamy do pozwu.

Zrobicie, co uznacie za koniecznie.

Ty wiesz lepiej, co?

Nie będę nikogo osądzał ani nic zakładał.

Gówno prawda.

Jest lojalna wobec zmarłego, nie pojmiesz tego.

Termin upływa w sobotę.

Później już mnie nie spotkacie.

Wreszcie dobra wiadomość.

Wciąż muszę pomówić z Karen.

Nie ma jej w domu.

Mów, przekażę.

Nie sądzę.

Myślę, że już wiesz.

Nie musisz go chronić. Nick odszedł.

Nie znałeś go, to był dobry człowiek.

Tu nie chodzi o niego.

Wrócił po mnie.

Wszedł do wieży.

- Wiedziałeś? - Nie.

Usłyszał rozkaz do ewakuacji i stwierdził:

„Pieprzę to, tam jest mój brat”.

Zginął, usiłując mnie ratować.

Mam o tym zapomnieć?

Masz rodzinę?

Gdybyś jutro zginął, jakie brudy by wypłynęły?

- Taki z ciebie bohater? - Nie.

A Nick był bohaterem,

ojcem rodziny i dobrym człowiekiem.

Dlatego zadbałby o swoje dzieci.

O wszystkie.

Gdybym był na twoim miejscu,

to sam nie wiem,

jak bym postąpił.

To niewyobrażalne.

Może rzucałbym pozwami na lewo i prawo.

Nick zostawił jeszcze kogoś.

Wiesz o tym.

Ta rodzina chce tych pieniędzy, by ruszyć dalej.

Sądzę, że na to zasługują.

Sądzę też, że tego chciałby Nick.

To dlatego

uznam ich za równych beneficjentów.

Karen powinna wiedzieć

i chciałem jej to przekazać,

by nie dowiedziała się z rejestru.

Jak mają na imię?

- Wracaj do domu. - Nie.

Chcę wiedzieć.

Jenna i Belle.

Chciał mieć córeczki.

Zadowolony?

19 GRUDNIA 2003 5 DNI DO UPŁYWU TERMINU

OTRZYMANO 3892 Z 7631

UBIEGA SIĘ 51%

Poczta.

- Kto złoży podpis? - Ja.

I jak? Ile przyszło?

- Ile masz? - Jakieś 30, może 40.

Ja też.

Przykro mi.

Zrobiłeś, co mogłeś.

Czyżby?

I tak mi przykro.

Jesteś od zadawania pytań?

Raz, dwa, trzy, cztery i pięć.

Za ciężko pracujesz.

- Napij się. - Nie chcę.

Załatwmy to.

Szanuję twój wysiłek.

Całą twoją krucjatę.

- To nie jest krucjata. - Jasne.

Jesteś Robin Hood, ratujesz ludzi.

Dobry uczynek tu i tam.

Jątrzyciel z ciebie.

Poważnie.

Podjudziłeś ludzi, wykorzystując ich strach,

ból, złość i nieufność wobec władzy,

by działali przeciwko sobie.

Słuchaj, córka obchodzi dziś urodziny.

Będzie catering.

- Akceptujesz te kwoty? - Długopis.

Wiem, że ci przykro, ale nie o sprawiedliwość się rozchodzi.

Koniec sprawy i do przodu.

No co?

Ja to mówiłem.

Pewnie tak.

Zawsze byłeś moim bohaterem.

W 1984 widziałem twoją batalię z Fuldem.

Jeszcze miałeś włosy.

Chyba sam nie wierzyłeś w swoją gadkę, ale to było mistrzostwo.

Co ty robisz?

Nie bądź głupi.

Ken.

Co ty?

Zastanów się nad sobą.

Ken.

Ken!

Ken.

- Co jest? - To krewni.

Młyn od samego rana. Telefony i wizyty bez zapowiedzi.

Nagle każdy chce się spotkać.

Dlaczego?

„Wielu z nas rozmawiało z panem Feinbergiem w cztery oczy.

Mówiliśmy, że nie chodzi o pieniądze.

Chcemy, by rząd i system traktował nas z szacunkiem i godnością.

Nie mogę mówić w imieniu systemu,

ale uwierzyłem panu Feinbergowi.

Z radością ogłaszam, że naprawiliśmy fundusz”.

Mamy 65%.

O Boże.

Do roboty, ludzie.

- Działamy. - Brawo.

Badam sprawę.

- Poproszę pana numer. - Tak?

Zdąży pan przed trzecią?

W Richmond?

- Potrzebuję tego na już. - Dobrze.

Niedługo zaczną szkołę, wiem.

Możemy wypłacić należność

bezpośrednio na konto uniwersytetu.

Czy to pomoże?

W porządku?

Mogę przesłać dokumenty faksem do punktu ksero.

Jest jakiś w pobliżu?

Zaraz jakiś znajdę.

Adres wciąż aktualny?

Dzień dobry.

Pan Charles.

Wracam do pracy.

Miło panią widzieć.

Proszę.

Literówka na stronie trzeciej.

Zajmiemy się tym.

Mylił się pan co do Lee Quinna.

Nie próbował pana szkolić?

Próbował.

Mam na myśli, że nie jesteście tacy sami.

Do widzenia.

Na razie, Ken.

Pani Benson, zajmuję się pani sprawą osobiście.

Wiem, że był problem z polisą na życie pani męża.

Trochę pokombinowałem

i mam pewną propozycję.

Chyba się pani spodoba.

Chcemy się upewnić, że wszystko mamy.

Wydaje się w porządku, wszystko wypełnione.

Pomoże mi ktoś?

Mam więcej w samochodzie.

Podliczmy to.

Dzięki.

No dobra, pospieszcie się.

Szybko.

Więc ile?

Trochę ponad 95%.

Dzwonimy do prezydenta?

Wolę się upić.

Upijmy się z prezydentem.

Panie Morris, z tej strony Camille z funduszu odszkodowawczego.

Dotarły już do pana wieści?

Dzięki pana sprawie

mogliśmy pomóc wielu osobom

w takich związkach w Nowym Jorku.

Ale…

Niestety…

Ze względu na stanowisko rodziców Toma i prawo stanowe w Wirginii

nie mogliśmy panu pomóc.

Tak mi przykro.

Wiem, że nic to nie da.

Proszę pana.

Przepraszam, chciałam porozmawiać z nim chwilę.

Dobry wieczór.

- Przepraszam za najście. - Chodźmy.

Chciałam…

Po prostu…

Nie chciałam wiedzieć.

Nie jestem idiotką.

Naprawdę.

Telefon dzwonił po kolacji.

Mówił, że to Frank.

Że jest alarm pożarowy któregoś stopnia czy coś.

Buziak na do widzenia.

A ja udawałam, że nie wiem.

Kiedyś widziałam się z Irene i Frank wracał do domu po popijawie.

Pytałam, jak tam alarm pożarowy.

Spojrzał na mnie

i z pełną powagą powiedział:

„Nick ogarnia,

dał pokaz bohaterstwa,

ale to był widok.

To zajmie chwilę, nie czekaj”.

Nie jestem zła na Franka.

Nick był jego młodszym bratem.

Nie chciałam jego śmierci.

Jasne, że nie.

Ale jej źle życzyłam.

Nie zrobiła pani nic złego.

Bóg nas sprawdza.

To nie pani wina.

Czy dostaną, czego potrzebują?

Jego córeczki?

Oczywiście.

Fundusz Pomocy Ofiarom 11 września

był jedynym takim funduszem w historii USA.

Wniosek złożyło 97% poszkodowanych.

5560 osób otrzymało łączną sumę 7 miliardów dolarów z budżetu państwa.

Wniosku nie złożyły tylko 94 osoby.

Fundusz Pomocy Ofiarom 11 września zamknięto w 2003.

Dzięki wsparciu społecznemu

dla służb ratunkowych oraz osób przewlekle chorych

w 2011 i 2019 powstały nowe fundusze kierowane przez innych pełnomocników.

Ken i Camille w imieniu dziesiątek tysięcy ofiar

zarządzali później funduszami w sprawach:

Masakra w Virginia Tech Eksplozja Deepwater Horizon.

Masakra w Aurora Masakra w Sandy Hook.

Zamach w Bostonie Wady fabryczne GM.

Strzelanina w klubie w Orlando.

Nadużycia seksualne w kościele katolickim.

Strzelanina w synagodze w Pittsburghu.

Katastrofy lotnicze w Indonezji i Etiopii.

Strzelanina w Dayton.

NETFLIX PRZEDSTAWIA

Napisy: Mikołaj Kopczak