Original subtitles

De getoonde beelden komen overeen met...

de verhalen die ze beschrijven.

De opnamen en de kleur zijn echt.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog legde een hele generatie...

haar persoonlijke ervaringen vast voor het nageslacht.

Oorlogs-cameramannen trotseerden vijandelijk vuur...

om bewegende beelden naar huis te kunnen sturen, velen in kleur.

Ze legden geschiedenis vast.

En tijdens dat proces filmden ze gewone mensen...

in buitengewone situaties.

Ze zijn getuigen van de kleur van oorlog.

Men zegt dat oorlog een hongerig beest is...

dat alles op zijn weg verslindt.

Om het beest te voeden in de WO II moesten...

de leiders van het Amerikaanse leger...

het beste bevoorradingssysteem ontwikkelen in de geschiedenis.

Om hun troepen op 19.000 km van alles te voorzien.

De militairen die de bevoorrading verzorgden...

speelden een ondergewaardeerde maar belangrijke rol...

in de behaalde overwinning.

Ongeacht of het bemanningen waren van marine schepen...

die manschappen en voorraden naar eilanden diep in de Pacific brachten.

Of de zeelui op de Liberty schepen die...

belangrijke uitrusting naar Europa brachten.

Of de mannen in de vliegtuigen die voedsel en munitie dropten...

in de uithoeken van de jungle in Birma.

Zij waren de sleutel om de vechtende troepen in het veld gaande te houden.

Zonder hen was de geallieerde machine tot stilstand gekomen.

"Hou ze in beweging"

Amerikaanse soldaten kwamen op een afgelegen eiland in de Pacific.

Elke man met een geweer, munitie, granaten en een schop.

In zijn bepakking fakkels, driedaags rantsoen en een brief van thuis.

Iedere soldaat vertrouwde erop dat hij had wat hij nodig had.

De dunne lijn tussen leven en dood.

De soldaat was niet alleen.

Miljoenen waren net als hij aan de fronten van Europa en Noord-Afrika.

De hoeveelheid voorraden om deze mannen te voorzien was enorm.

Voor één infanterist in de frontlinie...

moest tussen 6300 en 13.600 kg aangevoerd worden.

Door de enorme behoefte aan materieel...

waren de frontlijn soldaten in WO II een krimpende minderheid.

Slechts een op de zes had gevechtservaring.

Door de grote afstanden in de Pacific waren goede bevoorradingslijnen nodig.

De Amerikaanse regering had berekend dat er achttien man nodig waren...

in die lijn om een soldaat te kunnen laten vechten.

Het bevoorraden van de troepen was de taak van het Quartermaster Corps.

Op het hoogtepunt van de oorlog...

leverden Quartermasters méér dan 70.000...

verschillende items en meer dan 24 miljoen maaltijden per dag.

Het Corps zag zichzelf als een verlengstuk van de soldaten...

waar ze ook maar waren.

Ze noemden zichzelf de vechtende Quartermasters...

met het motto "Hou ze in beweging."

Onbekend bij het publiek...

47% van het personeel van het Quartermaster Corps...

waren Afro-Amerikanen.

Na de snelle opmars door Italië in 1944 door het 5e Leger...

betuigde diens commandant Generaal Mark Clark zijn respect aan...

het Quartermaster Corps.

Wij van het 5e Leger zien jullie...

die ons eten geven en wapens om mee te vechten...

als belangrijk onderdeel van onze vechtmachine.

Toen we de Volturno overstaken en een bruggenhoofd bij Anzio hadden...

waren de bevoorraders voor ons dag en nacht aan het werk.

Ik kan U verzekeren dat iedere officier en man in het 5e Leger...

jullie bijdrage begrijpt. Jullie hebben ons in beweging gehouden.

We zijn de groep die alles in beweging houd.

Aan het front en van pool tot pool.

Waar het moeilijk is voor de soldaat...

heeft hij ons het hardst nodig.

Vanaf de eerste dag in het leger...

tot de tijd dat hij weer thuis is.

Of hij nou schiet of rijdt...

de maten van Quartermaster Corps zijn er altijd bij.

De bevoorradingslijnen voor de troepen...

liepen vanaf elk front terug naar Amerika.

Waar burgers de schepen, havens en fabrieken beheerden.

Zij waren verantwoordelijk voor de fabricage van...

alle 900.000 verschillende items voor de grondtroepen alleen al.

Daardoor kon iedere Amerikaanse soldaat erop vertrouwen...

dat hij kreeg wat hij nodig had zoals Korporaal Albert Brown schreef...

in een gedicht aan zijn vrouw.

Zittend op mijn GI bed...

Mijn GI hoed op mijn hoofd...

Mijn GI broek, mijn GI schoenen...

GI scheermes en kam...

Het is GI voor en achter...

GI kapsel, GI hoed...

Alles is hier overheidseigendom...

Ik wou dat ik je kon zoenen, Hou van je, Al.

Historisch gezien is het belangrijkste voor de troepen in het veld...

voldoende en goed voedsel.

Een leger van 50.000 man eet maandelijks ruim vier miljoen kg.

Maar in WO II, door de mechanisatie...

en de komst van vliegtuigen...

werd brandstof de belangrijkste bevoorradings component.

Goed voor 50% van de bevoorrading.

De manier van leveren was afhankelijk van de omstandigheden.

In Europa werd veel gebruik gemaakt van trein en vrachtwagen.

Treinen leverden op knooppunten.

Vrachtwagens brachten ze daarna zo dicht mogelijk naar het front...

onzichtbaar voor de vijand.

Het werkpaard hiervoor was tweeëneenhalve ton vrachtwagen.

Met die naam omdat hij zoveel kon meenemen.

Daarvan zijn er 800.000 gebouwd tijdens de oorlog.

Meer dan enig ander voertuig.

Zo succesvol dat hij nog steeds wordt gemaakt.

Het belang van deze werkpaarden...

in moderne oorlogsvoering is niet te onderschatten.

Generaal George Patton, Commandant van het US 3e Leger...

op doorreis door Europa...

schreef aan de commandant van de 514e Quartermaster groep.

De tweeëneenhalve ton truck is ons meest waardevolle wapen.

Het geweer is de infanterist zijn wapen...

de tweeëneenhalve ton truck is jullie wapen.

Dit wapen heeft ons altijd goed gediend.

Ga door met het goede werk.

In de Pacific werd het transport per schip gedaan.

Er was voortdurend gevaar op aanvallen door de Japanners.

Ter bescherming voeren de schepen in konvooien van twintig of meer...

beschermd door oorlogsschepen.

In een omtrek van vijf kilometer...

voer alles wat de Marine had om onze schepen...

want wij hadden het 306e Depot bij ons.

Alle onderdelen voor de B-29 bommenwerpers...

alle onderdelen voor wat er al was.

De Marine zei: "De Jappen willen het maar het zal ze wat kosten."

In totaal 80 schepen waren nodig...

om de invasie van Guadalcanal in augustus 1942 uit te voeren.

Het eerste probleem was te bepalen waar wat moest worden geplaatst.

Met karton werd gemeten met de verschillende ladingen...

logistieke planners van de Marine zaagden de stukken op plattegronden...

van vrachtschepen om zoveel mogelijk mee te kunnen nemen.

Wat als eerste nodig was werd als laatste geladen.

Prioriteit was gevechtsvoertuigen, brandstof en munitie.

Met alles geladen kon de Marine 60 dagen vechten.

De slag om Guadalcanal duurde geen 60 dagen.

De gevechten duurden zes maanden.

Amerikaanse troepen hadden te maken met Japanse aanvallen.

Dit om de weg vrij te maken voor de vrachtschepen...

die Marine en Leger moesten bevoorraden.

Tegelijkertijd braken ze de...

pogingen van Japan om troepen om het eiland te houden.

Uiteindelijk konden de Japanners niet winnen in de slag om bevoorrading...

en de Amerikaanse troepen wonnen deze slijtageslag op Guadalcanal.

Het was niet de eerste en ook niet de laatste keer...

dat de bevoorrading het verschil maakte.

Drie jaar eerder was een ander eiland in nood...

en niet zeker of men zelf sterk genoeg was.

Het was 1939. Het eiland was Engeland.

Duitse troepen dreigden het van de buitenwereld te isoleren.

Als dat lukte kon de hele oorlog verloren zijn gegaan.

Ik was net uit een bioscoop op Leicester Square gekomen...

en een nieuwsjongen schreef een kop op een bord.

Hij schreef: "France," en mensen kwamen eromheen staan.

Toen schreef hij: "is gevallen."

Er klonk een diepe zucht want we realiseerden ons dat we alleen waren.

Voer voor de haaien

In juni 1940 stond Groot-Brittannië aan de rand van de afgrond.

De slag om Frankrijk is voorbij.

De Battle of Britain gaat beginnen.

Hitler weet dat hij ons zal moeten vasthouden op dit eiland...

anders verliest hij de oorlog.

Als we hem weerstaan zal heel Europa vrij zijn.

Als we falen...

zal de hele wereld in de afgrond van een donker tijdperk vallen.

Van alle gevaren die Engeland in deze donkere uren kent...

was het meest dreigende in de koude wateren van de Noord-Atlantic...

waar Duitse onderzeeboten onze schepen hebben aangevallen.

Het ging om de Slag van de Atlantic en het ging allemaal om bevoorrading.

Het ging om konvooien met zeeschepen...

met proviand voor het eiland Groot-Brittannië dat...

het zonder niet had kunnen volhouden.

De start van de slag was een ramp voor de Engelse zeelui.

In het voorjaar van 1941 voer een konvooi van 22 schepen...

met belangrijke voorraden van Canada naar Groot-Brittannië...

in de met U-boten gevulde mid-Atlantic.

Dit was te ver voor ondersteuning vanuit de lucht...

zowel vanuit Noord-Amerika als vanuit Europa.

Britse zeeman William Bourner schreef op wat er vervolgens gebeurde.

De U-boot aanvallen begonnen om 22.30 uur.

De tanker the British Reliance werd als eerste tot zinken gebracht.

Daarna een Belgisch schip geladen met ijzererts...

dat bijna naast ons voer en door een torpedo onmiddellijk zonk.

Vanaf dat moment werd ieder uur een schip tot zinken gebracht.

Vijf uur later was Bourner's eigen schip aan de beurt.

Hij ontsnapte samen met 20 anderen in een reddingssloep.

Slechts twaalf schepen doorstonden de aanval.

Toen de VS in december 1941 deelnamen aan de oorlog...

werden de Amerikaanse vrachtschepen ook aangevallen door Nazi U-boten.

Tot de zomer van 1942 verloor de vrachtvloot 150 schepen.

De U-boten lieten meer schepen zinken dan de geallieerden konden bouwen.

President Roosevelt riep de industrie op het land te helpen.

We moeten onze productie verhogen.

Laat niemand zeggen dat het niet mogelijk is.

Het moet en we zullen het doen.

"REKEN MAAR DAT IK TERUG GA NAAR ZEE!"

Amerikaanse werven begonnen een nieuw Liberty schip te bouwen.

Aangepast vanuit een vooroorlogs ontwerp vrachtschip.

Liberty schepen waren twee keer zo groot als vrachtschepen.

Het eerste Liberty schip werd in 35 weken gebouwd.

Door montagebouw zoals in de auto industrie...

reduceerde men de bouwtijd tot gemiddeld drie weken.

Eind 1942 kwamen meer schepen in de vaart dan de U-boten lieten zinken.

Het tij was gekeerd.

De grootste verplaatser van oorlogs materieel was de US Merchant Marine.

Deze mannen zorgden voor het grootste transport in de geschiedenis...

tussen het productieleger thuis...

en de troepen verdeeld over de wereld.

Voor de oorlog waren er 55.000 ervaren zeelieden...

dat groeide tot 250.000 door trainingsprogramma's.

De verliezen bleven echter groot.

Eén op de 29 zeelui aan boord van de vrachtschepen stierf tijdens actie.

De verliezen waren zo groot...

dat de Marine mannen aannam die door hun broeders werden gezien...

als haaienaas.

Aan boord van de vrachtschepen wisten ze heel goed...

dat ze een eerste doelwit waren, niet alleen voor de U-boten...

maar ook voor de lange afstand vliegtuigen van de Duitsers.

De tankers en munitie schepen werden door de militairen...

midden in het konvooi geplaatst, alsof de Duitsers dat niet wisten.

Wij waren de schepen waar de vliegtuigen zich op richten.

Het eerste ruim stond vol met jerrycans benzine.

Ruimen twee, drie, vier en vijf waren gevuld met munitie...

van .30 kogels tot artillerie munitie van alle kalibers...

en 500 pond bommen en dieptebommen.

We waren een drijvend arsenaal.

Konvooien konden net zo snel als het langzaamste schip.

Iedere zeeman wist dat als zijn schip werd geraakt en zonk...

de andere schepen niet mochten stoppen.

Een schip voor ons werd geraakt.

Er was een geweldige explosie en in een klap was het schip weg.

Ik hoorde mannen schreeuwen in het water.

Dat geluid blijft me voor altijd bij.

We voelden ons verschrikkelijk omdat we niets voor hen konden doen.

Er was opluchting als een konvooi veilige haven bereikte...

op de Britse eilanden.

Terwijl de zeelui het uitladen van de kostbare lading zagen...

wisten ze dat hun werk werd gewaardeerd.

De Britten hadden grote waardering voor de zeelui.

Als eilandbewoners zat de scheepvaart in hun bloed...

en wisten ze welke offers er voor hen werden gebracht.

Ze behandelden ons met waardering.

De zeelui van de vrachtvloot...

waren net zo belangrijk als de soldaat aan het front om de oorlog te winnen.

In de Slag om de Atlantic verloor de US Merchant vloot 833 schepen...

en 8651 manschappen.

De Britse handelsvloot verloor 2177 schepen en meer dan 30.000 man.

Hun offer maakte de levering van voorraden mogelijk die...

nodig waren om de grootste invasie in de historie te ondernemen...

Operation Overlord.

Mannen, voorraden en gemotoriseerd materieel van elke soort...

gingen over de laadplatformen...

in een gestage stroom en vonden een plaats op het schip.

Aanvalsvlotten en schepen volgden in grote hoeveelheden.

Zover ons oog reikte.

Voortdurende beweging.

De invasie van Normandië in juni 1944...

codenaam Operation Overlord...

zou in groot gevaar zijn geweest als het maanden eerder was gestart.

De belangrijkste voorraden waren nog niet op hun plaats.

Al in 1942 waren de Amerikanen gestart met de planning voor Overlord.

Kolonel Andrew McNamara, Chef Quartermaster van het US 1e Leger...

gebruikte zijn ervaring in eerdere missies als basis voor Normandië.

De twee rantsoenen voor iedere soldaat wogen viereneenhalve kilo.

De munitiebanden...

kleding, gasmasker, wapen en andere benodigdheden...

die de frontsoldaten met zich meedroegen...

wogen 55 kilo.

Alles samen 60 kilo per man.

Dit was 50 kilo teveel...

voor een frontsoldaat om mee te dragen...

en genoeg om ieder ander waardeloos te maken.

Om dit probleem in Normandië op te lossen...

gaf McNamara opdracht de hoeveelheid materieel...

van aanvalstroepen te halveren tot 27 kilo per man.

Grote aantallen van deze troepen kwamen in de herfst van 1943 aan.

Met de geplande 39 divisies voor Overlord...

was het aantal Amerikaanse troepen in Groot-Brittannië...

verdubbeld in de eerste helft van 1944.

Tot een totaal van anderhalf miljoen manschappen...

in de week voor de invasie.

Troepen waren maar een deel van de bevoorrading.

Begin 1943 waren de Britse havens druk...

met het verwerken van de grote hoeveelheden voorraden en materieel.

Al snel was het zuiden van Engeland een uitpuilend warenhuis...

met veertieneneenhalf miljoen ton voorraden...

een gewicht gelijk aan 160 volledig geladen vliegtuigschepen.

Ongeacht waar je keek stonden er voorraden van elke denkbare soort.

Of het munitie was of niet...

dat weet ik niet want het meeste was afgedekt om het droog te houden.

Naast de troepen en voorraden...

waren er 13.000 vliegtuigen, 5000 schepen...

waarvan 4000 landingsboten en 900 oorlogsschepen.

Alleen al voor het onderhoud waren 54.000 mannen nodig...

voor het materieel dat alles gereed moest krijgen voor D-Day.

Experts beweerden dat als er geen afweerballonnen hadden gehangen...

die de steden beschermden tegen vijandelijke vliegtuigen...

het eiland zou zijn gezonken.

Al waren de weersomstandigheden niet ideaal...

gaf Generaal Dwight D. Eisenhower, de commandant van de geallieerden...

toestemming voor zes juni.

Kort na middernacht verlieten de konvooien de Engelse havens.

Bij het eerste daglicht bestormden de troepen de stranden van Normandië.

Als een landingsboot het strand haalde...

de Engineer Special Brigades, met mannen van het Quartermaster Corps...

begonnen met het uitladen van de voorraden onder vijandelijk vuur.

In de Engelse havens had het Quartermaster Corps een dubbele taak.

Laden van de vertrekkende schepen en uitladen van de gewonden...

die terugkwamen uit de frontlinie.

Soldaat Clarence Inniss herinnert zich deze verschrikkelijke ervaring.

Het idee dat mannen niet huilen kon worden vergeten.

Het was gewoon te veel om niet te huilen.

We hebben landingsboten leeg gemaakt waar niemand af had gekund.

Iedereen was dood.

Op de derde dag waren de zwaarste gevechten voorbij...

de stranden leken op een grote sloperij.

Tonnen puin lagen op de rotsen en langs het strand.

Het puin moest worden opgeruimd...

voordat meer troepen en voorraden het strand op konden.

Onze LCT voer door het woelige water.

Plotseling scheen een helder licht op ons.

We moesten naar het dichtste punt om aan land te gaan...

en klaarmaken voor lossen. We hadden een bulldozer...

en die waren hard nodig om ruimte te maken.

Als de weg eenmaal was vrijgemaakt...

werden de inkomende boten naar een plek gestuurd waar ze konden lossen.

Op iedere landingszone was er een Beachmaster...

die coördineerde welk materieel nodig was voor de infanterie...

en van welk schip dit moest komen.

In de volgende dagen moesten de Duitsers verder landinwaarts...

buiten gevechtsafstand van de stranden.

Daardoor werd het makkelijker mannen en materieel aan land te brengen.

In de tweede week van de invasie...

leek Omaha Beach wel op een belangrijke haven.

Dagelijks kwam er gemiddeld 8000 ton aan voorraden...

11 .000 man en 2000 voertuigen van de schepen over het strand.

Utah en de Britse stranden in het zuiden deden hetzelfde.

Terwijl Amerikaanse en Britse troepen verder het land introkken...

werden de vrachtwagens geladen in Normandië.

Benzine was het hardste nodig.

Dagelijks 57.000 liter voor een infanteriedivisie.

Genoeg benzine om een gewone auto twaalf keer de wereld te laten ronden.

Totaal benzinegebruik voor alle Amerikaanse troepen...

piekte op drie miljoen liter per dag.

Elke druppel werd geleverd door het Quartermaster Corps.

Achter de vooruitgaande legers...

groeide een administratief gebied.

Er waren benzine opslagplaatsen, munitie en rantsoen depots...

versterkte hoofdkwartieren, spoorstations...

en reparatie shops om de voertuigen te laten rijden.

Deze plaatsen vulden de vrachtwagens met vitale voorraden voor het front.

De uitdaging voor het Quartermaster Corps...

was alles soepel te laten verlopen.

Het leger antwoord was papierwerk, hopen papierwerk.

Ik was de vorderingen aan het typen...

en ik moest een origineel met tien kopieën inleveren.

Wij vonden dat er mensen waren die een kopie kregen voor hun ego.

Dus iedere week leverden we een kopie minder in.

Pas bij zes hoorden we wat.

We stopten maar we hadden wel wat bereikt.

In Europa bevoorraadde de VS de troepen 8000 km van huis.

Ze gebruikten havens, spoor en wegen in Engeland en Frankrijk...

om voorraden af te leveren.

In de Pacific vocht de US Navy in een grote oceaan...

met eilandjes die geen voorzieningen hadden.

Om succes te hebben moesten ze de zee hun voorraadlijn maken.

De Pacific was een marine oorlog en brandstof was essentieel.

Brandstof smeerde de oorlogsmachine in de oceaan.

Land, Zee en Lucht

Logistiek voor de US Navy in de Pacific...

begon met het feit dat het de schepen moest bevoorraden...

over grote afstanden oceaan en met een steeds bewegend front.

Guadalcanal, bijvoorbeeld...

méér dan 8000 km van de VS en een reis van 26 dagen over zee.

De marine oplossing was mobiele groepen bevoorradingsschepen...

vloottreinen genoemd.

Georganiseerd als de oorlogsschepen in aanvalsgroepen.

Elk schip zorgde voor één van de vitale onderdelen...

zoals brandstof, munitie of eten.

In 1944 waren er vloottreinen met 450 schepen.

Ze werden servrons genoemd als afkorting voor service squadrons.

Terwijl de oorlog doorging, gingen de servrons...

naar de uiterste punten van de gevechtsgebieden...

waar de oorlogsschepen hen gebruikten als drijvend warenhuis.

Ze tankten en vulden de voorraden en munitie aan...

van de vrachtschepen terwijl ze onderweg waren.

Een handeling die veel expertise...

en zeemanschap vroeg om ongelukken te voorkomen.

Als een servron leeg was...

nam een andere bevoorradingsgroep de taak over.

Op deze manier konden de konvooien onbeperkt op zee blijven.

De Pacific bevoorradingslijn was op zijn langst...

22.000 km van de Amerikaanse kust.

Daar was China-Birma-India het slagveld.

Over land was er alleen de oude Birma Road...

om door de Amerikanen getrainde Chinese troepen te bevoorraden...

die tegen de Japanners vochten in Zuid-China.

Als de Amerikaanse aanval in de Pacific faalde...

vonden sommige militaire planners dat de Birma Road de beste optie was.

Amerikaanse troepen konden zo in China komen...

en daar de slag aangaan met Japans keizerlijk leger.

Probleem was dat Japanse troepen controle over Birma hadden...

inclusief de Birma Road en op het punt stonden India aan te vallen.

Om deze standvastige vijand aan te vallen de Birma Road te veroveren...

besloten de geallieerden luchtlandingen te doen...

achter de vijandelijke linies en hen vanuit de lucht te bevoorraden.

Na door C-47's te zijn gesleept...

werden de zweefvliegtuigen in twee velden in Birma gedropt.

Met succes.

Eindelijk hadden we troepen daar.

Japan begon zich te organiseren om te verdedigen.

Ze waren verrast door onze actie omdat er nu troepen achter hen zaten.

De bevoorrading van deze troepen was afhankelijk van vliegtuigen.

Alles werd gedropt.

Door een verzoek op de kleine zwengelmachine...

de coördinaten te geven en de dropplaats te markeren...

en binnen een paar uur kwamen de vliegtuigen.

Die bevoorrading was niet altijd eenvoudig.

Slecht weer maakte droppings soms onmogelijk.

Door de dropplaats te markeren lieten...

grondtroepen ook hun locatie zien aan de Japanners.

Maar het was een risico dat ze moesten nemen.

De bevoorrading werd gedaan door Army Air Forces' Combat Cargo Command...

vanuit Assam in India.

De steunpilaar voor de operaties was de legendarische C-47.

Een transportvliegtuig dat 3000 kg over 500 km kon vervoeren...

met een topsnelheid van 95 meter per seconde.

Quartermasters zaten achterin dit toestel...

klaar om voorraden te droppen voor troepen...

die geen contact hadden met de rest van de wereld.

We zochten altijd naar de perzik kleurige parachute met de post.

Dat wilden we als eerste zien.

Daarna medicijnen, voedsel en munitie.

Meestal vlogen deze vliegtuigen...

zonder bescherming van gevechtsvliegtuigen.

Ik was vaak genoeg bang...

en ik zocht altijd naar de Japanse jagers...

maar ik realiseerde me al snel...

dat als ik er een zag ik toch niet in staat was weg te komen.

Dus waarom nog naar ze uitkijken.

We vlogen op boomtophoogte...

zodat ze ons minder goed konden zien en aanvallen.

We hebben veel gebeden.

In januari 1945...

het Amerikaanse Tweede Bataljon van de 475e Infanterie Divisie...

vocht om de terugtrekkende Japanners af te snijden...

en het heroveren van de Birma Road mogelijk te maken.

Company Commander Albert Madding...

beschreef de problemen van hun missie.

We gebruikten Britse kaarten uit 1912 die zo oud waren...

dat het moeilijk was onze eigen positie te vinden.

En te voorspellen waar we over drie dagen zouden zijn...

voor de dropping die gepland was.

De bergen die we over moesten waren 2000 meter hoog...

en dat met een zware bepakking.

Het Tweede Bataljon had de laatste dropping gemist.

Een week lang hadden ze alleen maar regen, kou en lege magen.

Op 14 januari kregen we weer een dropping met rantsoenen...

en iedereen propte zich vol...

maar met het voedsel kwamen ook orders om verder te gaan.

De Bataljons commandant verklaarde dat alles vervangbaar was...

behalve voedsel en munitie.

Het was een kwestie van gissen waar en wanneer de volgende drop zou zijn.

Op 28 januari 1945, na twee weken van zware gevechten...

volbracht het Tweede Bataljon haar doel...

het innemen van Loikang Hill in Noord-Birma.

Door de overwinning kon voor het eerst in drie jaar een konvooi...

over de Birma Road naar China.

In dat konvooi reden 113 van de tweeëneenhalve ton vrachtwagens...

geladen met wapens, munitie, jeeps, ambulances en artillerie onderdelen...

allemaal voor het Chinese leger.

Bevoorrading door de lucht is op elk slagveld gebruikt in WO II.

Maar Birma was de enige plaats...

waar het de belangrijkste manier was.

Nergens anders was het succes zo duidelijk.

Terwijl het vechten in Birma en China doorging...

werd het bevoorradingswerk in de Pacific klaargemaakt...

voor de beslissende aanval tegen het Japanse land.

De weg naar de overwinning is lang.

We doen wat we kunnen met wat we hebben.

We moeten meer vliegtuigen en schepen hebben.

Dan is het onze beurt om toe te slaan.

De weg naar de overwinning.

Admiraal King sprak die woorden...

toen hij Commander in Chief werd van de VS vloot in december 1941 .

Profetische woorden want het verslaan van Japan was...

een triomf van de productie van vliegtuigen en schepen.

De uitdaging lag bij die vele Amerikaanse burgers...

die werkten in de oorlogsindustrie.

Tussen 1941 en 1945...

steeg het aantal met meer dan zes miljoen, velen waren vrouwen.

In 1944 was bijna 10% van de werkers op de scheepswerven vrouw.

Tijdens de oorlog...

werd hier 24 uur per dag en zeven dagen per week gewerkt. Non-stop.

Kijkend naar de vliegdekschepen...

bouwde de VS er 122 en Japan 20.

De Amerikanen bouwden gemiddeld zeven maanden sneller dan Japanners.

Bij de vliegtuigen...

bouwde de VS er 304.000, Japan slechts 76.000.

Toen de productie eenmaal op orde was...

overspoelde de VS de Pacific met nieuw materieel.

Het was ongelofelijk wat er op ons wachtte op onze nieuwe basis.

Grote nieuwe vliegdekschepen en grote snelle oorlogsschepen...

met wapens en nieuwe vliegtuigen.

Nieuwe destroyers, kruisers en bevoorradingsschepen.

De oude rotten die zo hard hadden gevochten met zo weinig...

waren verbaasd zoveel schepen te zien.

We zullen jullie terug jagen tot helemaal in Tokyo!

De strategie voor het eiland naar eiland in de Pacific...

was voor de Navy Supply Corps en de Army's Quartermaster Corps...

een zo groot mogelijke voorraad te hebben voor iedere nieuwe aanval.

Elk veroverd eiland werd een nieuwe stop in de keten.

Terwijl de stoomwals van de Amerikanen over de Pacific ging...

met de geweldige inspanningen om de troepen te steunen...

waren zelfs degenen die erbij betrokken waren verbaasd.

Als we langs de opgestapelde munitie en voorraden liepen...

was het inspirerend.

Binnen twee weken na een verovering...

waren duizenden tonnen voorraden...

aangevoerd voor de volgende luchtaanvallen.

En voor de aanvallen vanuit zee op Japanse doelen.

Het maakte de oorlog er makkelijk uitzien.

Je kwam, verpulverde het strand, bracht de voorraden binnen...

en 1600 km verder deed je hetzelfde.

Eén van de beste voorbeelden...

van de Logistiek op zijn best was de strijd om Iwo Jima in 1945.

Eind januari vertrokken 500 schepen in konvooi uit Pearl Harbour.

Uitgestrekt over 110 km en met 100.000 man...

US Marines, Navy en Coast Guard.

De grote vloot had genoeg voorraad voor een stad.

Van schoenveters tot lampen en heilig water...

en spuitbussen voor desinfectie om over lijken te spuiten.

Voor elk van de 70.000 man was er 590 kg materieel.

De schepen hadden 6000 blikken water bij van ieder negentien liter...

voedselrantsoenen voor twee maanden...

en 100 miljoen sigaretten...

genoeg om 13.000 man een pakje per dag voor een heel jaar te laten roken.

Het konvooi kwam samen met een tweede vloot noordelijk van Saipan.

Op het rendez-vous had de VS een invasiemacht van 900 schepen...

tien keer meer dan bij de aanval op Guadalcanal.

Dat was tweeëneenhalfjaar eerder.

Eén van de schepen was de mijnenlegger USS Henry Wiley.

Ze nam deel aan het bombardement voorafgaande aan de landing.

Quartermaster Bill Zinzow hield een dagboek bij over de acties.

Het eiland is niet meer dan rook...

terwijl onze troepen een enorme hoeveelheid bombarderen.

Grote rookkolommen...

blijven de hele dag opstijgen van het eiland...

die waarschijnlijk komen door beschoten munitiedepots en olieopslag.

Het bombardement was hard nodig.

Op het eiland van 20 vierkante km...

had Japan 21 .000 manschappen en grote hoeveelheden munitie.

Twee dagen en 20.000 bommen verder begon de invasie.

Marine Technical Sergeant Art King...

deed vanuit een landingsvaartuig verslag op 90 meter van het strand.

Je ziet de wirwar van schepen...

het grootste aantal dat ik ooit heb gezien.

Oorlogsschepen achter ons schieten over ons heen.

De Japanners waren beter niet naar buiten gekomen vandaag.

Het verzet was gruwelijk.

De Marine bleef onophoudelijk doorgaan.

Gisteren gingen we weg en laadden munitie tot laat in de avond.

Binnen 24 uur hadden we 1600 schoten met dertien cm projectielen...

en meer dan 30.000 schoten met 20 en 40 mm losgelaten.

Er waren nauwelijks nog dertien cm projectielen over...

wat vervelend was want vanavond zou de eerste luchtaanval zijn.

De slag om Iwo Jima duurde 39 dagen.

Elke dag werden nieuwe voorraden door landingsvaartuigen aan wal gebracht.

Door de overmacht van de US Navy...

kon Japan haar troepen niet bevoorraden.

Daardoor verloren ze het eiland.

Nauwelijks vijf maanden later verloren ze de oorlog.

Het meest pakkende fenomeen van bevoorrading in WO II...

was de enorme hoeveelheid materieel.

Nu moesten de grote hoeveelheden bommen worden teruggehaald...

de mijnen ontmanteld en de ongebruikte voorraad worden herbestemd.

VEROUDERD

Veel van het oorlogspuin was ergens gedumpt...

begraven, verbrand of gelaten waar het was.

Maar voor hen die erbij waren...

kon het opruimen van het puin...

nooit de herinnering aan de Pacific uitvegen.

Saneringstroepen deden hun best om op te ruimen...

maar de geur van de dood, vermengd met rokende overblijfselen...

voorraden en munitie...

lieten een doordringende, bijna fysieke aanwezigheid achter...

die in alles was doorgedrongen.

De geur werd deel van het veld.

Samen met de hitte, heldere schittering en kapotte palmen.

Onherkenbare restanten van gebouwen omgeven door een blauwe zee.

Zoals altijd kon één deel van de bevoorrading...

nooit worden vervangen en dat was de individuele soldaat.

Het einde van de oorlog bracht ook de afgrijselijke taak...

de stoffelijke resten van de mannen die achterbleven te bergen.

Alleen al in de Pacific waren er 40.000 Amerikaanse graven.

Nog eens 30.000 in tijdelijke begraafplaatsen...

van Tarawa in de Central Pacific...

tot het eiland Zamami Shima aan de kust van Okinawa.

Voor het leger waren het soldaten van het Quartermaster Corps...

die op elk slagveld zochten naar gevallen kameraden.

Er werd alles aan gedaan om ieder te identificeren...

en dat er een waardige begrafenis was...

op echte begraafplaatsen over de hele wereld.

Het duurde tot einde 1951 , zes jaar na het einde van de oorlog...

dat de laatste soldaten hun laatste rustplaats hadden gekregen.

Voor allen die deel waren van de inspanningen voor de oorlog...

was het de laatste daad in een bijzondere prestatie.

Tijdens het conflict...

volbrachten ze een geweldige prestatie...

produceren en afleveren van voorraden die de overwinning mogelijk maakte.

NN1