Original subtitles

POPRZEDNIO...

Rana się nie goi.

On umrze?

Czy w przepowiedni było o tym, że Wybranka poderżnie Veranowi gardło?

Wkroczyliśmy w Nowy Wiek, tak mroczny, że nie widać już słów proroków.

Stałeś się miękki!

Nie lekceważ mnie.

- Jestem Aulus Plaucjusz! - A gdzie jest ona?

Miała siostrę.

- Porozmawiaj z nią. - Nie żyje.

Pójdę do podziemnego świata. Musimy jednak parę spraw ustalić.

Nie zżerasz ludzi bez mej zgody!

Dobrze!

Byłam dobra i radosna. Zmieniłam się.

Wasza wysokość.

Przygotujcie się!

Słyszysz, Aulusie Plaucjuszu? Idę po ciebie!

Ma cię na oku. To zauroczy jego, ale nie ją!

- Jestem Lucjusz. - Wiem.

To byłeś ty!

Cait!

Nie uciekniesz! Żadne z nas nie zdoła!

To, co się wydarzy, nie zostało jeszcze napisane.

Nie zdradzi.

- Jesteś pewien? - Znam ją.

W lewym!

- W środkowym. - Wiem, co robię. Widziałem.

Tato! Był pod środkowym!

Powtarzamy?

Wybierz dwa.

Na pewno?

Szkoda!

Ktoś jeszcze spróbuje?

Ja.

Lubię hazard.

Ten.

Przypadek.

- Jeszcze raz? - Czemu nie?

- Widziałam cię na trakcie. - Tak?

Nie pamiętasz?

Ten!

Jeszcze raz.

Na pewno. Gapiłaś się na mnie i spytałaś: "Co się gapisz?"

Właśnie!

- Nie masz wprawy. - Grasz?

- Masz tyle? - Pewnie.

- Wątpię. - Na zewnątrz!

- Sprytnie. - Wygrasz, dostaniesz swoje.

Na pewno!

Ile tu jest?

Prawie mi cię żal!

Czekaj!

No, moja piękna! Pokaż go!

Kurwa!

- Zatrzymaj! - Wal się.

Sama się wal. Chętnego nie znajdziesz, suko!

Cofnijcie się. Wszyscy!

Gra skończona.

Nic nie zrobicie, fiuty złamane?

- Suko? - Udało się.

Tak, moja piękna.

BRYTANIA

- Udało mi się. - Wystarczy zacząć.

Skończone. Pomógł mi przyjaciel. Dobrze?

- Czepia się! - Ktoś ty?

- Rayne! - Ładnie.

- Milcz. - Jestem Białym Krukiem.

- Tworzymy Straż Verana. - Nie miał straży.

Ma czy też miał strażnika.

Teraz ma Strzałę.

Ja jestem Strzałą Verana.

A to mój uczeń.

Nie klękaj.

Nie trzeba.

Wybacz nieporozumienie.

Chodzi o straż nowego Verana.

Co?

Biedak.

Bidulek.

- Nowy Veran? - Nadszedł czas. ...

Odwiedzałeś podziemny świat.

Teraz się przydasz.

- Co? - Przygotujesz go do snu?

Verana!

Do tego snu?

- Do tego doszło? - Nowy Veran jest gotów.

Poradzisz?

- Wiesz, co czynić? - Tak.

Dobrze. Ruszaj.

Tak, najwyższa!

Wzywałeś mnie?

Tak. Oto lista reguł.

Pierwsza! Po zapadnięciu zmroku nie wychodzicie na zewnątrz.

Druga! Nie zbliżacie się,

nie rozmawiacie i nie fraternizujecie ze służbą.

Trzecia! Wasz...

strój powinien być skromniejszy.

Powiedzmy, taki! Byście się nie wyróżniały.

Robimy dobre wrażenie.

Żadnych szeptów. Stań tutaj, bym cię widział.

- Wyraziłem się jasno? - Mogę włożyć?

Co?

Podoba mi się.

Zmierzę.

Oczywiście.

Panie. Chodzi o te nowe.

Mogą mieć zły wpływ na ludzi.

Widykusie!

Nie raz jej to mówiłem!

Dowodzę tutaj. Mam zadanie.

Buduję to pieprzone imperium!

Nie są to pogaduszki z żoną.

Jesteś żonaty?

- Z Heleną. - Gdzie jest?

- W domu. - Właśnie!

- Pomożesz mi? - Zawsze.

Gdy spotkasz moją żonę, powiedz jej to, co mnie.

Dobitnie. Powiedz jej wszystko. Mam przeczucie, że posłucha.

- Zostaw to mnie. - Dziękuję.

Widykusie! Zamelduj, coś wskórał.

Mówiłyśmy o twoim powrocie do podziemnego świata.

- Przestań. - Czemu?

Wybacz!

To moja wiedźma. Płacę jej!

- Wrócisz... - Milcz!

- Odnajdziesz Islene, siostrę... - Wybranki.

Mówiła, jakie to niebezpieczne?

- Tchórz! - Wal się!

Drżą ci nogi. Nie było tak źle.

Nic o tym nie wiesz.

Daj mi dzień.

Słyszałeś. Mówi, że jesteś gotowy.

- Nie zawładniesz podziemiem. - Lecz ono, tobą.

- Daruj sobie. - Veran mówił prawdę.

Aulus jest mężczyzną.

Przygotuję się. I ty powinieneś.

- Powiedz! - Co?

Dlaczego się boisz?

Co strasznego się wydarzyło?

- Nic. - Właśnie.

Powiedziałbyś.

Powiedziałbyś...

że zacząłeś mieć zwidy.

Widzieć przeszłość.

Nie ukryłbyś niczego ważnego.

Nie ośmieliłbyś się.

Jak bym mógł?

Nic przed tobą nie ukryję.

Wybornie.

Uspokój się więc! I przygotuj.

Jedna dla mnie, dwie dla ciebie.

Jedna dla mnie, dwie dla ciebie.

- Dziel po równo. - Mamy umowę.

- Plan był twój. - Ty wszystko robisz.

Drobna rada!

Jeśli zabierasz mężczyźnie złoto,

niech myśli, że z kimś rywalizuje.

Królowa ma dwóch zalotników.

Jeśli powie jednemu, że drugi obsypuje ją złotem,

pierwszy będzie zazdrosny.

Obaj zaczną szastać pieniędzmi.

- A ty zgarniesz wygraną. - Wiele mnie nauczysz.

To podstawy dyplomacji.

Ale teraz mam zadanie.

- Jakie? - Chcę się zemścić.

Na?

- Mężczyźnie. - Niespodzianka!

Ufałam mu. Zdradził i straciłam...

wszystko!

Odnajdę go i zemszczę się po królewsku.

To kosztuje. Muszę napełnić szkatułę.

- Szkatułę? - Gdy ruszasz w bój, musi być pełna.

Mój plan ma kilka części.

Aby odzyskać wolność

musiałam zabić troje pokurwieńców i ukraść konia.

Oto część druga.

Napełnianie szkatuły.

- To kampania. - Ładne.

Moja kampania.

- Nie lubię walczyć, wolę być. - Kim?

Zgadnij.

Sama zgaduj.

Odpowiedź jest nie na zewnątrz, lecz tutaj!

Kłopoty.

Nie oczekuję, że dołączysz. Kiedy napełnię szkatułę, rozdzielimy się.

A gdy znajdę tamtego i zmuszę,

by zeżarł swoje ostatnie jądro, powiem:

"To dla Maggie, młódki, która mi pomogła".

Dziękuję, Bronagh.

Co?

Nowy Veran jest bardzo...

mały.

Jak każdy.

To koniec?

Może tak być.

Może.

Nadejdą inni Veranowie.

Ale jak potężni?

Kiedy pierwszy człowiek został pokonany, wpadł do Jeziora Łez.

Narodził się Podziemny Świat.

W ciemności rozbłysło światło.

Wskazywało drogę.

Teraz płomień filuje.

Drogę ogarnia mrok.

Pewnego dnia słońce się nie obudzi.

Ziemię ogarnie noc.

Rzeki ucichną.

To, co trwało, przeminie.

Pozostanie tylko nieskończona, milcząca pustka.

Nasze modły...

i ofiary będą niczym bezgłośne krzyki.

Niczym wołanie pośród nicości.

Morze krwi niczego nie odmieni.

Okaże się, że zawiedliśmy ziemię.

Słońce.

Zawiedliśmy rzekę.

Wiatr, drzewa.

Zawiedliśmy naszych zmarłych.

Nasze dzieci....

Zawiedliśmy.

Co będzie później?

Krew.

Tylko krew.

Czemu wpuściłem cię do podziemnego świata?

Myślisz, że rozumiesz tę grę, Rzymianinie.

Jaśnieje.

Czy jest śliski?

Jak nowo narodzone dziecko.

Nasze.

Nasze dziecko.

Niestety!

- Chodźmy. - Nie.

Tam! W kącie.

Ma ciężką sakiewkę.

Gotowa?

Prowadź. Dołączę.

Witaj!

Stawiasz?

- Za co pijemy? - Za spotkanie.

Jeśli chcesz.

Jobraith z Ravenhead.

- Sprzedaję oliwę. - Oliwę?

- Do lamp. - Najlepszą!

Oliwę.

Wybornie.

- Co sprowadza? - Dwa wspaniałe konie i takiż duch.

Niebezpiecznie nosić to przy sobie.

To czy...

- to? - Wybieraj.

Towar przykryłem...

czymś niezbyt cennym.

- Rzepą! - Rzepą!

Genialne!

Pofiglujcie!

Zdejmij to.

Też wychodzisz?

Wal się.

Ty mała zdziro.

Co to?

- Orzech laskowy. - Popatrz bardzo uważnie.

Bogowie!

Co to?

Twój wóz?

- Z oliwą. - Tak.

Gdzie jest?

- Rzepa? - Rzepa.

Szybko się uczysz.

Kocham cię. Kocham!

Rzymianin spotka się z Veranem.

Idź sama!

Opóźniaj spotkanie.

Nie mogą wiedzieć, co się stało.

Obyś odnalazł spokój.

Jeśli to jego szukałeś.

- Wiesz, ile to jest warte? - Nie wiem, co to lampa.

Paliliśmy świńskim sadłem.

Lampa oliwna

- to część trzecia mojego planu. - Co?

Muszę się odlać.

Pojedziemy przez dolinę.

- Tu jest bezpieczniej. - Chcesz jutro być posiadaczką

mieszka srebrnych monet?

Tak myślałam.

Zmieniamy plany, szkapino.

Daleko jedziecie?

- Handlujemy oliwą. - Co robisz?

- Ponoć jest tu rzymski obóz. - Oliwą?

Najlepszą. Mamy 6 tuzinów dzbanów.

I uczciwą cenę.

Moja córka. Ivy. Wstydliwa.

- Nie martw się. - Jazda!

- To zły pomysł. - Zaufaj mi, Maggie.

- Ivy! - Będziemy żyć jak królowe.

Co?

- Co tu robisz? - Wzywałem...

- żonę legata! - Hemple?

To śmieszne?

Udawajmy, że wezwałeś mnie.

Przybyłam na wezwanie.

Byłbym wdzięczny,

gdybyście mogły ograniczyć swoje działania do minimum.

Niech was nie widzą.

Nie rozmawiajcie z mężczyznami. Nie dotykajcie ich!

- Masz ładne oczy. - Dziękuję.

- I usta. - I żonę!

Wiem. Helenę. Jest z dziećmi.

Skąd wiesz?

To dobra matka?

- Najlepsza. - Na pewno.

Nie zaniedbuje obowiązków.

To dobra żona?

- Wspaniała. - Mogę być Heleną.

Nie kopci, nie cuchnie. Jest najlepsza.

- Nie znam was. - Dopiero przybyłyśmy.

- Tak jak ty. - Komu służycie?

Pracujemy dla siebie.

Dla siebie?

Jeśli cezara nie stać na naszą oliwę, trudno! Chodź, Ivy!

60 za dzban.

Sto.

65.

95.

Centurion wyjechał. Wróci rano.

Sam mogę zapłacić najwyżej 70. Zgoda?

Wyjechał?

Dostaniemy jego kwaterę. Jedzenie. Wino. Łoże.

Rano zgodzimy się na twoje 70.

- Nie mogę. - Dostaniesz w prezencie jeden dzban.

Darmo!

Oszalałaś? To rzymska fortalicja.

A to jest rzymskie wino.

- Dlaczego nie 60? - Pierwsze wygodne łoże od lat.

- Ucz się. Nie rezygnuj z przyjemności. - Niedobrze!

Jedź!

- Wygodniej tu niż na wozie. - O świcie!

- Ruszamy o świcie. - Zgoda.

Co miałaś na myśli?

Mówiąc, że byłem dzieckiem?

Moje dziecko!

To samo mówił Veran!

Drżysz.

Zaczynaj!

Kto kupi wino? Wyżej was oceniałam!

Pochodzę z dobrej rodziny!

Chodź ze mną!

To Herkules.

Nie.

To Epona.

- Kim jest ten Epona? - To bogini.

Opiekunka koni.

- Skąd? - Stąd.

A ja nie.

Kim jest Herkules?

Herkules skradł pas Hippolity, królowej Amazonek.

Może.

Jak ci na imię?

- Jeśli szukasz... - Lubię chłopców.

Ivy!

- Kajus. Masz wesołą matkę. - To nie matka.

Znajoma.

Kto nauczył cię kraść?

Kraść i kłamać.

Ukradłyście wóz z oliwą.

Byłem w tawernie, widziałem. A teraz chcecie sprzedać go prefektowi.

Powinien wiedzieć.

Prawda?

Darłby z was pasy!

Nie radzę. Umiem zabijać.

Na twoje szczęście nie chcę. A prefekt to kutas.

Śmiało.

- Napijcie się! - Zastąpię was.

Mam pewien specjał.

Będzie wygodnie.

Grzeczny chłopiec!

Idziesz?

Dziękuję.

Nie zdradzisz?

- Nie jesteś złodziejką. - A kim?

Zagubiłaś się.

Jak ja.

- Masz rację. - Nikomu nie mogę powiedzieć.

Mnie mówisz.

Widujesz rzeczy, których nie ma?

Jakie?

Nie wiem. Wybacz. Głupio pytam.

Nie jestem szalony.

Gdy doskwiera mi samotność,

wybieram gwiazdę.

I wysyłam wiadomość do domu.

Mamie. Niech wie, że o niej myślę.

Że żyję.

Wiem, że ją słyszy.

Słyszy.

Idę. Mam chrapkę na chłopca z północy.

Pewnie się schlał.

Było miło.

Życz mi szczęścia.

Ja życzę tobie. Gdziekolwiek będziesz.

Tato.

Tęsknię za tobą.

Za wszystkimi.

- Jestem w drodze. - Poznałam kogoś...

kto...

o mnie dba.

Nie!

Kurwa!

Aulusie Plaucjuszu! Idę po ciebie!

Idę po ciebie!

Jestem twoim dzieckiem?

Czekaj! Islene!

Masz siostrę.

Na tamtym świecie. Gdzie jest?

Chcesz odwiedzić umarłych?

Poznać drogę?

Tędy, moje dziecko.

Tędy.

Nasze piękne dziecko.

Tekst: Wojciech Graf