Original subtitles

POPRZEDNIO...

- Widziałam, jak przelewano krew. - Co uczynisz?

Zabiję go. A ty mi pomożesz.

Nie!

Nie potrzebujemy was. I nie chcemy.

Bogowie umarli!

Królowa Antedia!

Nakarmcie nią świnie. Kto da trzy sztuki srebra?

Nadejdzie dzień, w którym cię wezwę.

Patrzcie!

Od dziś jesteś...

- Kwunt! - Wybornie.

Mam propozycję.

- A w zamian? - Dziewczyna.

Lokka jest zagniewany.

- Gdzie ona jest? - Daj mi czas!

Nie mamy go.

Ucztujmy!

Dziecko, po co naprawdę przyjechałaś?

Pieprzyć bogów!

To!

To!

I to!

BRYTANIA

Powiesz: "Przepraszam"?

Jeśli spędzisz tu rok, umrzesz. Zachorujesz...

na wszystko.

Wiem, że to bydlę. Jak oni wszyscy, ale...

proszę, powiedz: "Przepraszam".

Wasza wysokość.

Widziałem coś przy wyrobiskach kredy.

- Co? - Coś dziwnego.

- Bardzo? - Bardzo.

Co?

- Smoka. - Dużego?

- Przestań! - To był koń.

Zionął ogniem?

Powiedz, co widziałeś. Dokładnie.

Miał 50 stóp długości.

Kolor szałwii, skrzydła brązowe z purpurowymi żyłkami,

pazury jak sople.

Odwrócił się ku mnie. Otwarł paszczę

i plunął kulą pomarańczowego ognia, wielką jak stóg siana.

To nie koń.

Czego rżysz?

Ty!

- Czego rżysz? - Rżysz, suko?!

- Nie. - Chcesz wrócić do loszku?

Nie.

- Nie słyszę! - Nie, panie.

- Głośniej! - Nie, panie.

- 5 sztuk srebra? - Za dużo.

- Nie sprząta. Pyskuje. - Do czasu!

Wracajcie na targ. Kupcie świnię.

Zeżre ją.

- A my zeżremy świnię. Kto jest za? - Ja.

Obiecuję, że już nie powiem słowa.

Zanim zapomnę...

- Co to? - Łasice. Złapałem nad rzeką.

- Zabić je? - Nie. Naucz je tańczyć i śpiewać.

Jestem łasicą!

Po upichconej mam wiatry!

Co to?

Nic.

Uważaj, bracie!

Uważaj!

Masz rację, mamo. Jest wybredny!

Wiedźmo!

Jestem Blain. Człowiek Aulusa.

Nie rozumiem.

Pani! Oto wiedźma.

Mów o dziewczynie.

Twoje imię jest zapisane tutaj.

- Masz na imię... - Pieprzyć bogów!

- Co z nim? - Gorączkuje.

Porozmawiajmy!

- O czym? - Jestem zachwycony twoim przybyciem

- i znam powody tej podróży... - Przybyłam z jednego powodu!

Dowodzę legionem.

Ma on własne prawa! A przede wszystkim własnych bogów!

- Więc? - Nie możesz, ot tak sobie,

- pożreć mi prefekta! - Chciał cię zabić!

Wiem! Wiedziałem o tym!

Nie wypadłem sroce spod ogona!

- Jestem, kurwa, Aulus Plaucjusz! - A gdzie jest ona?

Dwadzieścia księżyców i nic!

Oto Aulus Plaucjusz!

Na wierzchu błyszcząca zbroja!

A w środku próżny,

napuszony, żałosny, oklapły nieudacznik!

Dziewka miała siostrę. Islene.

Zabili ją Rzymianie.

Wiedźma mówi, że mała zrobi wszystko, o co ta poprosi.

- Więc? - Idź i poproś ją!

Nie żyje.

Tak.

Nie wspomniałeś,

- że odwiedziłeś ich zmarłych. - Wiedźma wygadała.

Zaprowadziła cię tam.

Nie warto było o tym wspomnieć?

Co jeszcze przemilczałeś?

- Co uczynisz? - Tym się nie martw.

Mów!

Kocham cię, ale nie lekceważ mnie.

Pójdę do podziemnego świata.

Musimy jednak parę spraw ustalić.

Raz! Nie pożerasz ludzi bez mojej zgody.

- Dobrze. - Dwa! Żadnych tajemnic.

Mówię wszystko tobie, a ty mnie.

- Dobrze. - Trzy!

Każ mu wyjść! Pomówimy w 4 oczy.

- To mój doradca. - Pedał!

- Lokka go ceni. - Pizda!

- Blain! - O najwyższa?

Wypierdalaj!

Rozkaz!

W nocy nie byłeś wybredny.

- Na czym skończyłem? - Cztery.

- Królowa Celtów. - Dziwka?

- Skarb. - Coś knuje!

Jest cenna i niech tak zostanie.

Mogę się z nią pieprzyć?

To rozważymy później.

Teraz trzymajcie się od niej z daleka! Rozumiesz?!

W Rzymie nie byłeś taki spięty!

Spokojnie.

Jestem tu z jednego powodu.

Nie będę marnować czasu na miejscowe wycieruchy,

które nie wiedzą nawet, w jakie gówno wpadły.

Poza tym,

nasz sakrament ciała zaspokoił pragnienie Lokki.

Na razie...

Ma cię na oku.

Co?

Jesteś bystra.

Choć nie aż tak.

Co insynuujesz?

Insynuuję? Wielkie słowo. Ja ...

Insynuuję, że musisz dopracować plan,

który układasz.

Musisz... wysilić swój mózg,

zaangażować swoje wdzięki i wymyślić coś mądrzejszego,

bardziej błyskotliwego.

I to szybko, bo to zauroczy jego, ale nie ją!

Ładny tyłek....

Martwy tyłek!

Smaczny!

Chcesz pić?

Nie byłaś królową, prawda?

Pytasz, czy miałam...

skarby?

Tron?

Poddanych?

Dawno temu.

- Nie wierzę ci. - Sama sobie nie wierzę.

Miałaś męża?

- Co się z nim stało? - Zginął...

w bitwie.

Jeśli kogoś poślubisz...

będzie królem?

Ależ oczywiście!

Będzie miał konia?

Sto koni!

Okręty!

Złoto. Nie będzie jadł gotowanych łasic.

- Zje łabędzie. - Łabędzie?

Sam zje całego!

Prześpij się.

- Dobranoc, Rook. - Dobranoc.

Dobranoc, mamo.

Przeżyje?

Pytam...

- bo to głęboka rana. - Kwunt!

Jest przepowiednia. Gdybyś ją, choć trochę znał,

wiedziałbyś, że Veran nie umrze.

Veran będzie żyć jeszcze...

Po co strzępić język!

Czy w przepowiedni było o tym, że Wybranka poderżnie Veranowi gardło?

I pójdzie. Kto wie, dokąd...

- Ta brosza za buty. - Biorę monety.

- Nie mam. - To się wynoś!

Zdziro!

Pod którym jest jajko?

Przykro mi.

Przegrałeś. Kto jeszcze spróbuje?

Trzeba coś zarobić.

Raz, dwa, trzy, dowodzisz ty.

Odpowiem składnie, na kogo gówno padnie.

Centurionie Widykusie!

- Panie! - Wykazujesz się odwagą.

Sprytem, zapałem.

Winszuję. Jesteś nowym prefektem.

Co z Witusem?

Wezwano go do Rzymu. Pilnie!

- Jestem prefektem? - Akuratna służba popłaca.

Oddam życie za dziewiąty legion!

Nie wątpię.

Patrzcie, gdzie jest jajko.

Pokażę jeszcze jedną sztuczkę.

Potrzebny mi ochotnik. Lubicie zabawę.

Kto ma ochotę?

Proszę o brawa!

Mam niespodziankę!

- Znasz mego druha? - Co?

Patrz bardzo, bardzo uważnie.

Właśnie tak. Patrz bardzo uważnie.

Czy jest to najpiękniejsza dziewczyna, jaką widziałeś?

Owszem.

Szczęściarzu!

Chce dziś znaleźć męża.

- Jesteś człowiekiem honoru? - Tak.

Czy bierzesz tę oto kurę...

za żonę?

Tak!

Wystarczy! Dziękuję. Bardzo dziękuję.

Żegnam!

- Masz! - Nie chcę.

- Obwiniasz się. - Nie!

Wszyscy mnie winią.

Mają z głowy.

Zapominają,...

że gdy się ukrywali,

tańczyli i leniuchowali, ja tyrałem jak głupi.

Z głupiego dziewuszyska zrobiłem...

To prawda. Nikt z nią nie przestawał.

Mogą mówić i myśleć, co chcą, ale tylko ty znasz ją.

Jej serce. ...

Powiedz. Porzuciła nas?

Czy czekamy na nowy znak?

Dokąd jedziecie?

- Na borsuki! - Przywieźcie gronostaja.

Sama złap.

Wasza wysokość.

Zostań tu!

Witaj.

Należą mi się pieniądze...

- za przedstawienie. - Nie sądzę.

- Dawaj! - Zasłużyła na nie.

Precz!

Dosyć tego!

Odejdź stąd, jeśli chcesz ocalić jaja.

- Nie jestem potrzebny. - Jak widać.

Żegnaj.

- Zgłodniałeś? - Nieszczególnie.

- Mam dobry dzień. - Ja gówniany.

- A to wino? - Też jest gówniane.

Kurza noga za wino. Skubiesz!

- Potrzebujesz pomocy. - Nie naciskaj!

Księżycowe ziele.

- Jakie? - Księżycowe.

Rośnie przy pełni księżyca.

Dorzuć je do kociołka, a łasica będzie smakować jak łabędź.

- Taki dla króla? - Potrzebne są dwa tuziny.

Nie mogę. Brock lubi łasicę taką, jak robiła mama.

Zaufaj mi.

Będzie kontent. Mama też.

Jak dla króla?

Mającego sto koni.

- Skąd jesteś? - Stąd i stamtąd.

- Co robisz? - Byłem...

grajkiem, cieślą, żołnierzem,

żebrakiem, zbierałem sól, pasłem kozy...

Sól?

Bardzo dawno temu.

Uwierz mi. To gówniana praca.

- Tata zbierał sól. - Tak?

Był lepszym człowiekiem niż ja.

Albo głupcem. Nie poradziłem.

To ciężka praca.

Nadal ją zbiera?

Nie wiem.

Jestem Lucjusz.

Cait.

Matka umarła.

Przenieśliśmy się na zachód, do stryja.

- Jak ty imał się wszystkiego. - Był stary.

I słaby.

Znał się na czarach. Pokazał mi rzeczy wspaniałe.

Niezwykłe.

Potem była inwazja.

Uciekłam.

A później zjawiłeś się ty. Koniec.

Wiesz...

Gdy ktoś włóczy się po świecie, tak jak ja...

uczy się.

Umie rozpoznać kłamstwo.

Myślę, że wszystko, co powiedziałaś,

poza opowieścią o zbieraniu soli i twoim imieniem,

to bujdy.

Wierutne bzdury.

Jeśli nie chcesz, nie mów.

Większość ludzi żyje w kłamstwie.

- Muszę poćwiczyć. - Masz czas.

- A ty nie. - Czep się!

Lubię składne opowiastki!

Zabawmy się.

Coś ci opowiem.

A ty rozstrzygnij, czy to prawda, czy kłamstwo.

- Dobrze? - Tak.

Jak wspomniałem,...

parałem się także żołnierką.

Naprawdę byłem żołnierzem.

Rzymskim legionistą.

Zaciągnąłem się za młodu.

Kiedyś pilnowaliśmy świątyni.

W Jerozolimie. Schwytaliśmy wichrzycieli.

Nazywają siebie mesjaszami. Pełno ich tam.

Skazywaliśmy ich na ukrzyżowanie, by pokazać, że są nikim.

Ten...

wisiał cały dzień, słońce paliło mu mózg.

Dowódca kazał, bym go dobił.

Z litości.

Tak uczyniłem.

Wziąłem włócznię...

Pchnąłem go w serce.

Poczułem...

jakby to mnie zadano pchnięcie.

Rozumiesz?

Włócznia tkwiła w ranie,

ale to moje serce krwawiło.

Spojrzałem w górę.

Tamten jaśniał.

Widziałem światło.

Zbyłem to śmiechem.

Trzy dni chodziłem pijany.

Potem, na jakimś targu,...

zobaczyłem człowieka, którego zabiłem.

Spojrzał na mnie.

Wiedział, kim jestem.

Ja też wiem.

To byłeś ty!

- Ty to zrobiłeś. - Byłem w twoim domu.

Poznałem ojca. Opowiadał o tobie.

- Miałaś siostrę. Islene. - Jestem idiotką!

Wiem, kim jesteś. Posłuchaj uważnie.

Mam dla ciebie coś bardzo ważnego.

- Odejdź! - Cait!

Nie uciekniesz. Żadne z nas nie zdoła.

Cait!

Kurwa!

- Wasza wysokość. - Witaj.

- Jestem Widykus. Nowy prefekt. - I?

Witusa wezwano do Rzymu.

Słyszałam.

Legat prosił, byś przyszła.

Wybacz.

Zostawiam was.

Witam, waszą wysokość.

Witam!

Jesteś.

Wina?

Powinniśmy pomówić o tym...

- co było w nocy. - Ja nie muszę.

- Co? - Byłam kontenta.

- Co? - Cały czas.

- Naprawdę? - Chcę wiedzieć wszystko o twoim władcy.

Wszystko.

Na targu widziałem coś dziwnego.

- Co? - Rzymianina.

- Rzymianina? - Nie!

- Tak! - To było drzewo!

- Miał miecz i tarczę. - Liście i gałęzie.

- Tu nie ma Rzymian. - Są.

- Dobre? - Sam widziałem.

I dużo piłem.

- Rzymianin. - Milcz!

- Wybacz! - Chwila!

- Co to? - Księżycowe ziele.

- Co? - Księżycowe ziele.

- Łasica smakuje jak łabędź. - Co takiego?

Tak jada król, co ma sto koni.

- Skąd masz? - Z lasu.

Robimy łasicę tak, jak mama.

Zawsze! Dlaczego...

Co mu jest?

Nie czuję stóp.

Skóra swędzi!

Zsikałam się.

- Coś zrobiła? - Posłuchajcie.

Dawno temu, pewna księżniczka,

miała starego wuja, którego nie cierpiała.

Pobiegła do lasu.

Spotkała wiedźmę.

Opowiedziała, co robił jej...

zły wuj.

Wiedźma odparła:

"Wiem, jak możesz posłać wuja do świata zmarłych".

Potem...

sięgnęła na półkę i zdjęła z niej dzban.

"Co to?", zapytała księżniczka.

"To", odparła wiedźma, "jest księżycowe ziele."

Dobrzy ludzie!

Jestem Antedia, królowa Regnów.

Byłam dobra i radosna.

Później jednak, gdy bogowie zabrali mi jedynego syna,

zmieniłam się.

Stałam się mściwą,

wredną, bezlitosną suką.

Ale nie lękajcie się.

Poczujecie tylko lekkie tchnienie mojego gniewu.

Nie was chcę zniszczyć.

Na tych wyspach jest ktoś, na kim szukam pomsty.

Już tylko jedno mam wam do powiedzenia...

wy durne, pokraczne, wyrodki!

Przygotujcie się!

Słyszysz, Aulusie Plaucjuszu?

Idę po ciebie!

Idę po ciebie!

Sto koni!

Rana się nie goi.

On umrze?

- Niebezpiecznie tak myśleć. - Quane!

- Proroctwo... - Nie ma w nim słowa

o zabijaniu Pierwszego Człowieka.

Co się dzieje?

Wiele się nauczyłeś, nie oszukam cię.

Wkroczyliśmy w Nowy Wiek,

tak mroczny, że nie widać już słów proroków.

To, co dzieje się teraz

i co się wydarzy, nie zostało jeszcze napisane.

Ona nie zdradzi.

- Jesteś pewien? - Znam ją.

Tekst: Wojciech Graf