Original subtitles

POPRZEDNIO...

Wybrańcy muszą cierpieć.

Muszą odegrać swoje role.

Zginąć lub przekroczyć granicę.

Dlaczego ja?

Przestań!

Sikasz w mojej łaźni?

Nikt...

nie sika w mojej łaźni.

Niech przemówią bogowie!

Jest tu rzymski demon!

Kiedy nadejdzie czas, zawezwę cię. Masz być gotowa.

Jest nadzieja.

Dziewica! Jeśli zyska przychylność bogów,...

może nas ocalić.

- Naprawdę... - Naprawdę będziesz rybą!

Tak samo jak byłam ptakiem?

A gówno!

Rozstrzygnięcie nie zawsze zapada na polu walki.

Czasem najgroźniejszy jest jeden człowiek.

Bracie!

Szukasz druida, a ja dziewicy.

Odnajdę ją.

Proroctwo. Wszystko może przepaść.

Witaj, braciszku.

Chciał cię zabić?

DZIŚ...

RZYM.

20 LAT PRZED LĄDOWANIEM W BRYTANII.

- Pilnuj boku! - Sam pilnuj!

Jesteś żołnierzem?

Pokonałeś mnie!

- Kiedy będzie ceremonia? - Gdy wrócę z Egiptu.

- Dostaniesz nową zbroję? - Hełm. I popiersie w senacie.

- Zostanę wodzem? - To zależy.

- Od? - Tego, jakim będziesz żołnierzem.

Całymi dniami trzeba maszerować. Spać przy drodze.

- Jeść pająki... - Pająki?

I żaby.

Aulusie!

- Cezarze! - Rozkazuję,

byś na wszystkie swoje wyprawy zabierał syna.

Chodź.

Tęsknisz za nią?

Coś ci pokażę.

Widzisz tę maleńką, samotną gwiazdę?

- Tę żółtą? - Tak.

Twoja matka ją lubiła. Nazywała Małym Światełkiem.

Nocami jej śpiewała.

Jeśli znajdziesz się w ciemnościach, samotny, spójrz w niebo,

odszukaj tę gwiazdę i zaśpiewaj.

Ona będzie słuchać.

Ożenisz się jeszcze?

Chodź ze mną.

- Dokąd idziemy? - Niedaleko.

Co to za miejsce?

Świątynia.

Jakiego boga?

Jedynego.

Tato! Boję się.

Jeszcze będziemy razem.

Idź.

WYSTĘPUJĄ

BRYTANIA

SCENARIUSZ

REŻYSERIA

POŁUDNIOWY WSCHÓD BRYTANII. TRZY LATA PO INWAZJI.

Mieszkańcy Verulamium!

Dziś, z woli imperatora, Aulus Plaucjusz ma zostać uhonorowany

za zdobycie i zniszczenie twierdzy Isca.

- Sława bogom! - Sława!

Sława bogom!

Byłem na południu, północy, wschodzie i zachodzie,

ale nie spotkałem ludzi tak przebiegłych,

zakłamanych i niegodnych zaufania.

Nie chcę więcej słyszeć o tych dwóch podstępnych obłudnych,

nadętych, kościstych braciach! I

Nie wiem, którego chętniej bym ukatrupił! Kiedy wreszcie się z jednym ułożyłem,

to on, kurwa, umarł!

A wiesz, kto wyszedł na głupka?

- Ja! - Młódka jest tak ważna?

- Co zrobiła? - Nieistotne, co zrobiła.

- Tylko, co zamierza! - Nie rozumiem.

Wybacz.

W Isce straciłaś bliskich.

Działałam z własnej woli! Przyjęłam propozycję.

Podejdź.

Co jest?

Co to?

Aulusie!

Witaj, przyjacielu!

- Tato! - Nie teraz.

Tacie żłobią runy na czole.

Patrzcie!

Dzięki!

Kiedyś dowiem się, co jest w nich ukryte!

Felana już nie ma!

Od dziś używaj swojego nowego imienia.

Od dziś jesteś...

Kwunt!

- Kwunt? - Kwunt!

Wybornie.

Gdybyś zapytał, czego nie uczyniłeś, to błąd!

- On nie będzie druidem. - Nie pochwalisz tego, co powiem.

- Nie! - Naucz go, czym jest ziemia. Wiatr.

Ogień. Bądź cierpliwy. Wyrozumiały.

Stanowczy, jeśli trzeba. Ucz, jak ja uczyłem ciebie,

- dawno temu. - Jestem Strzałą Verana.

Strażnikiem. Mentorem Wybranki.

I jak ci idzie?

Tego chce Veran.

Bądź posłuszny.

Nie ma chwili do stracenia!

Księżniczko.

Wystarczy.

Jak dziecko?

Przeżyło zimę? Królowie źle znoszą chłody.

- Czego? - Rzymianin chce mówić z Veranem.

Niech się wali!

Księżniczko!

To pyszne! Byłaś nikim, a objaśniasz wolę Verana.

Mam ufać komuś, komu nie ufa Veran?

Znam go, a ty nie.

Masz mnie za głupią, wiedźmo?

- Spokojnie, księżniczko! - Powtórz to, a...

Gdzie się spotkają?

Przy pełni księżyca.

Za dwa dni.

Nie mogę się doczekać.

Wiedźma mówiła o Wybrance.

- Co rzekła? - Jeżeli wydamy ją Rzymianinowi,

- zapanuje pokój. - Tylko ona może go zaprowadzić.

Rzymianin to wie. Dlatego ją ściga.

- Skąd wie o niej? - Wielu zna proroctwo.

Może to pułapka?

Na pewno.

- Wrócę za 3 dni. - Rozkaz!

Nikogo nie wpuszczaj i nie wypuszczaj. Dasz radę?

- Jasne. - Bądź czujny.

Masz 10 000 lat, a czas się ciebie nie ima.

Nowa?

Blizna.

Podoba mi się.

Wyglądasz niepokornie.

Nie chcę zatrzymywać, a więc do rzeczy.

Wydaje mi się, że mam cię w ręku.

Jesteś bezradny, nie możesz nic zrobić.

Chyba nie muszę mówić, co się teraz stanie.

Czterdzieści księżyców temu przyjechałem się targować.

Powiedziałeś: "Bogowie się nie targują".

Pomyślałem: "Będę musiał dać temu fajfusowi nauczkę".

Razem z królową Kantiów, twoją wiedźmą

i twoim lekko irytującym bratem

zburzyłem dom waszych bogów.

Aby to uczynić, nie musiałem nawet wstać z łóżka.

Hallamie! Mogę tak mówić?

Syn pasterza z Zachodnich Wzgórz.

Gdy dowiedziałem się,

że nie masz tysięcy lat, byłem wstrząśnięty!

Zwyczajny Hallam.

Jeszcze jeden głupek, który przybrał imię Veran.

Obaj wiemy, czemu przyjechałeś.

Nie znalazłeś jej przez 40 księżyców.

Czy twój pan jest cierpliwy,

Rzymianinie?

Mam propozycję.

Jaką?

Twój czas minął. Wiem to i ja, i twoi bogowie.

Wiemy, skąd wieje wiatr. Ale nie musi tak być.

Mogę to zmienić.

- Co proponujesz? - Sanktuarium.

Ziemie od Czarnych Gór do Południowych Równin.

Z Iscą! I Jeziorem Łez.

Tam nie będziemy niepokoić ciebie i twych bogów.

Jak ongi.

A w zamian?

Dziewczyna.

Wiem, że myślisz o przepowiedni, ale tyle się zmienia.

Możesz wrócić.

Uzgodnić to z druidami, plemionami.

Już sobie pomagaliśmy.

Zaszlachtowałeś dla mnie króla.

Jak mu było?

Przyjechałeś, bo przygnał cię strach.

Wybranka była słaba, ale z każdym księżycem

przybywa jej sił.

Twój pan zaś traci spokój.

Złości go twoja porażka.

Nie znasz jego myśli.

Znam go lepiej, niż myślisz.

Jak sądzisz, czemu wpuściłem cię do podziemnego świata?

Bo to nie ty zawładnąłeś nim, tylko on tobą.

Brakuje mi twojego brata.

Myślisz, że rozumiesz tę grę, Rzymianinie.

Pomyśl raz jeszcze!

Witam.

- Jak masz na imię? - Kwunt.

- Kwunt? - Tak to wymawiacie.

Przyszedłem, bo...

Jestem mentorem Wybranki. Ciebie też mam uczyć.

- Być mentorem. - Nie mentorem, tylko...

- Kim? - Wiesz!

Nie.

Nic nie wiem o druidach.

- Do roboty! - Zabili mi rodziców,

zabrali koronę, przyczynili się do zabójstwa mojej siostry.

Poza tym nie wiem nic.

Zaczynajmy.

Widzisz?

To żabi mech.

To...

Pergaminowe ziele. A tam rośnie ostrożeń.

Włóż to i zbieraj.

Tu mech, tu ziele, a tu niebieskie.

Ostrożeń.

Mam!

Ładnie pachnie.

Jest trujący! Jeśli połkniesz, wysrasz płuca.

Żabi mech, ziele,

ostrożeń.

Do zobaczenia.

Pod dębem?

Bukiem?

Jaworem?

Nie sądziłem, że tak zapłacę za klęskę.

Gdzie wódz?

- Spaceruje. - Gdzie?

- Nie mówił. - Nie lubisz go.

Żołnierze nie lubią dowódców.

- Gardzisz nim. - Zabił twoją siostrę, zniszczył dom.

- Mija czas, a ty tu jesteś. - Masz pomysł, czemu.

Dwa. Jesteś z kamienia albo coś planujesz.

- Wybieraj. - Nie muszę.

On wie, co zamierzasz.

Co z tobą?

Rzymianie zniszczyli ci dom.

Zabili przyjaciół, rodzinę. A jesteś tu.

Płyniemy tą samą łodzią.

O czym mówisz?

Wpuściłeś tu człowieka.

Wyszedł z mieczem twego wodza.

Co uczynisz?

Możemy sobie pomóc.

- Co planujesz? - Zabiję go.

- Pomożesz mi. - Ma potężnego pana.

Nie lękam się Lokki. Wielu bogów, jeden, co tam!

- Ryzykujesz! - Tatuaże na twojej twarzy.

Jakiego boga sławią? Pamiętasz imię?

Widziałam, jak bez powodu przelewano krew.

Jeśli chcesz być naprawdę wolny,

pomóż mi.

Jak?

Jakie imię nosi twój bóg?

Ten, który cię chroni, bóg dzieciństwa!

- Nie znam imienia. - Nowy cię nie ochroni. Jego imię?

- Jej imię to Sechmet. - A twoje?

Jestem Abdu

Nie!

Ostrożeń.

Żabi mech.

Proszę, proszę.

Witaj!

Co, jeśli Rzymianie zwyciężą?

Wybiją nas. Nie będzie komu czcić naszych bogów.

Umrzeć nie mogą. To bogowie.

Będą siedzieć i patrzeć, co porabiają bogowie Rzymu.

A co się stanie, gdy tamci pomrą

albo przegnają ich stąd nowi bogowie?

Kolejne pytanie brzmi,

gdzie są bogowie, których przegnali stąd nasi?

Niepokoi mnie, że owi starzy bogowie

siedzą sobie gdzieś...

pogrążeni w całkowitej bezczynności.

Nie masz boga, a jesteś tu.

Tak jak ja.

Co się stanie?

- Kiedy przybyli? - Rano.

Pijmy.

Jedz.

- Jak podróż? - Co to?

To? Upamiętnia zwycięstwo.

- Zwycięstwo? - Zdobycie warowni na zachodzie.

"Zdobycie warowni na zachodzie".

Blain.

- Kopę lat. - Dawno tu przybyłeś.

- Ale nie zapomnieliśmy o tobie. - Napij się wina.

Co z palcem?

Zmiażdżyły go drzwi.

Zostaw mnie. Z mężem.

Chodźcie. Stęsknili się.

- Pięknie wyglądasz. - Spasłeś się.

Jakbyś pił tylko maślankę.

- Też tęskniłem. - Lokka jest zagniewany.

Miałeś czynić jego wolę.

- Zawiodłeś. - Kto tak twierdzi?

- Gdzie ona jest? - To niełatwe.

Wysłano cię z jednego powodu.

To, co osiągnęliśmy, może przepaść.

Wiesz, co on zrobi z tobą?

- Z nami? - Przybyłaś na połajanki.

- Nie mnie się lękaj. - Czynię jego wolę!

Ale nie znaliśmy druidów.

Ich potęgi. Bogów, którzy są w ziemi, w rzekach, we krwi

- Więc? - Daj mi czas!

Nie mamy go.

Lokka jeszcze cię kocha.

- Długo tak będzie? - To moje zmartwienie.

Nie zapominaj, kto...

cię wybrał.

Jakże bym mógł.

Co robisz?

Jem kolację.

Gdzie są...

- Co? - Żabi mech, ziele, ostrożeń!

- Nie znalazłem. - W lesie pełno tego gówna!

Nie znalazłem. Mam coś innego.

Dwa dni temu mówiłem z druidem.

Jest uparty, ale pomoże nam.

- Bo? - Zadałem mocny cios!

Zdobyłem ich świętą twierdzę. Iscę.

Mówiłeś, że ich bogowie są w ziemi, w rzekach.

- A twierdza jest taka ważna? - Umknął ci pewien drobiazg.

Lokka żąda rezultatów!

Wybrałam cię...

bo byłeś szybki. Silny.

Czy teraz jesteś już tylko gruby?

Sprawdź.

Co my tu mamy?

Kim jesteś?

Prefekt Witus Walidus.

Śnił mi się ktoś taki.

Zmienił się w węża.

Nie dotykaj mnie!

To królowa ziem leżących na zachód stąd.

- Zna magię. - Tak uważa.

Dobrze się pieprzy?

Gdybym cię nie znał, pomyślałbym, że jesteś zazdrosna.

Dymałeś psa!

A co...

to jest?

To miecz. Zabawka.

Nie przypomina miecza.

A co mogłoby to być?

Gdzie jest twój...

prefekt-pederasta?

Lucjusz? Odpłynął.

Odniósł ranę. Odesłałem go.

Nie pofiglujemy.

Gdzie twój miecz?

Kazałem go

wypolerować.

- Wypolerować? - I ozdobić.

Znaleźliśmy go.

Tkwił w pniaku!

- Poznajesz? - To miecz.

Z twoim imieniem.

Jest poprawnie napisane. Błyszczy! Możesz się przejrzeć!

Ślij po nią!

Dawno nie patrzyłem w te oczy.

Są starsze.

Zmieniło je to, co widziały.

Zmieni je też to, co zobaczą.

Gdy w nie patrzę, widzę wszystko.

Twój strach.

Przerażenie.

Słabość.

I mądrość.

Ale jeszcze nie wszystko wiesz.

Musisz się uczyć.

Jesteś Hallam.

Z Zachodnich Wzgórz.

Druidzi odebrali cię rodzicom. Nie wiedziałeś, co się dzieje.

Nim to pojąłeś, zapomniałeś o Hallamie.

Ukształtowali cię. Wyszkolili. Zmienili w kogoś, kim nie byłeś.

Mówili, że musi tak być.

Czułeś, że nie masz wyboru.

Byłeś zagubiony.

Wiedziałeś, że musisz znaleźć drogę ucieczki.

Bo nie ty dokonałeś wyboru.

Nie chciałeś tego wszystkiego.

Hemple!

To Amena, królowa Kantiów.

A to Hemple.

Moja żona.

Jestem zaszczycona.

Powiedz.

Podoba ci się jego kutas?

Moja droga.

Kiedy żołnierz wiele lat jest z dala od domu to,

aby dać upust żądzy, często znajduje dziwkę.

Może sobie ulżyć i nie musi nocami walić konia.

Tak, najdroższy?

Mąż ufa ci.

Prawda?

Zanim odpowiesz, zważ że nie przypłynęłam tutaj dla niego.

Nie!

Przybyłam w bardzo, bardzo ważnych sprawach.

Musimy wiedzieć kto, w chwili próby będzie przyjacielem.

A kto wężem.

"Widziałam, jak przelewano krew. Dla czyichś urojeń.

Jeśli chcesz być naprawdę wolny...

pomóż mi".

Dziś, moi kompani i ja, wydajemy ucztę...

na cześć spotkania z naszym ulubionym wodzem.

Chodź!

Ponoć przybyłaś, poznać prawdę.

Ale jest też inny powód. Dziecko...

po co naprawdę przyjechałaś?

Robiłam i widziałam rzeczy niewyobrażalne.

Bywałam zagubiona. Przerażona.

Ale najbardziej bałam się nie ognia, wody, czy śmierci.

Tylko miłości.

Kiedy ją odnalazłam, zmieniłam się.

Byłam sobą.

Nim zaszło słońce, wszystko zniknęło.

Tęsknię.

Za prawdziwą sobą. Chcę być sobą.

To ona?

Tak.

- Nie ucieszył jej mój widok. - To znaczy?

- Wiele przeszła. - Przez ciebie.

Kiedy zabijałem chłopca,

byłem przekonany, że postępuję słusznie.

Odkryłem jednak, że się myliłem.

- Ile jeszcze! - Gdybym...

- Nie dotarłaby tutaj! - Byłaby zagubiona.

- Wróciła. - Winszuję.

Nie dzięki mnie.

Dokonał tego Felan.

- Albo Rolf. - Posłuchaj, Kwuncie.

Jeśli pozwolisz, obejdę się bez twoich przemyśleń.

- Już rozumiem. Wiem, co się dzieje. - Jak chcesz.

Witaj, Abdu.

Nie chciałeś uciec?

Dokąd?

Jak mam na imię?

- Jest zapisane tutaj. - Powiedz, jak mam na imię.

- Nie jesteś gotowa. - Powiedz,

bym mogła ci zaufać.

Za Aulusa Plaucjusza!

Małżeństwo...

to długa, trudna podróż.

Bywa, że gubimy drogę.

Z powodu słabości.

Zaciągniętych zasłon.

Dziś odnowimy śluby, które złożyliśmy,

gdy połączył nas ten sakrament.

Pozbędziemy się...

zasłon.

Lęków.

Słabości.

Twoje imię...

Ucztujmy!

Twoje...

imię to...

Pieprzyć bogów!

Jestem Cait!

Pokroić?

Tekst: Wojciech Graf