Original subtitles

En als we het voorgerecht weglaten? We doen ook al een cocktail vooraf.

Misschien kunnen we direct naar het hoofdgerecht.

We zitten al in de hoogste prijsklasse. - Nee, dat is niet zo, hoor.

U zit in de standaard prijscategorie.

Maar we kunnen iets op het voorgerecht verzinnen.

Dan maken we het wat lichter.

Goedkoper, dus? - Lichter.

En dan over de fotograaf.

Als we de witte rand rond de foto's weglaten, zakt de prijs dan iets?

De witte rand verwijderen? - Ja.

Ik zal het eens navragen. Ik weet niet zeker of het kan, hoor.

Neem me niet kwalijk.

Ja, Adèle?

Hou het kort, want ik ben met moeilijke klanten.

Ben je al aan het uitladen? Hoezo is het tafelgerei er niet?

Waar is Nabil? - Praat met hem.

Ik laat het aan jou. Tot zo.

Excuses. - We moeten over de bloemen praten.

Misschien maken die orchideeën het geheel iets te duur.

Ik ben al een paar keer in prijs gezakt. Ik wil er best nog een keer naar kijken.

Dat zou fijn zijn, eerlijk gezegd. - Dat dacht ik al.

Ik vertel mijn klanten vaak dat ze een prachtplek hebben.

Hartje Parijs, een luxe hotel. Met 200 gasten.

Het is iets groots. Een bruiloft, geen kermis.

Dan wil je een bepaald niveau. En daar hangt een prijskaartje aan.

Ik kan niet blijven zakken.

We weten niet of u echt met ons naar oplossingen wilt zoeken.

Is dat zo? Toch was ik er steeds om jullie bij te staan.

We vinden u niet zo vindingrijk.

Ja, dat klopt. U bent niet zo vindingrijk.

Vindingrijk? Ik begrijp het.

Er schiet me opeens iets vindingrijks te binnen.

We laten het voorgerecht zitten.

Fijn. - Dat is een goed idee.

Maar dan doen we ook geen hoofdgerecht.

En nu word ik vindingrijk.

Vraag de mensen om Tupperware-bakjes mee te nemen.

Geraspte worteltjes, gekookte eieren. Een salade van thuis.

Vraag iemand bier mee te nemen en een ander limonade, voor een Panaché.

Luister... - Wacht even.

Voor de decoratie weet ik ook iets.

Mijn nichtje maakt slingers van oranje-groen crêpepapier.

Dat leggen we op tafel of plakken we aan de stoelen.

U vat het erg cynisch op.

Sorry, ik ben er nog niet. Als dessert:

We kunnen best zonder de petitfours. Vergeet ze.

In plaats daarvan: fruit compote. Appel-peer, appel-aardbei, appel-banaan.

Geserveerd in bekertjes met... Hoe heten die kleine...

Kattentongen. - Ja, die.

En dan ongelimiteerd. Is dat niet vindingrijk?

Ik heb eventueel nog wel meer ideeën. Dan kom je in de laagste prijsklasse.

Lager kan niet.

Goed, we zullen erover nadenken.

Sorry, ik liet me een beetje gaan. - U hoort nog van ons.

Ik zal een nieuwe prijsopgave maken. Ook over die witte randen.

Bedankt. - Tot ziens.

Het kan niet anders.

Ik moest de vrachtwagen laten staan en wachten tot Seb er is.

Ik heb dit al aan Adèle verteld. Praat met elkaar.

Grégoire, ik heb je bericht ontvangen over de overname. Valérie Laprade dus.

Ze kan vanavond langskomen.

En mijn vrouw tekent echt wel.

Onze relatie is gewoon even bekoeld.

Nicole, met mij. Een paar dingen die je moet weten.

Ik heb net Grégoire gesproken. De overname is bijna rond.

Er komt een dame langs om te kijken. Ik ben daar bij.

Nabil, die agent heeft m'n rijbewijs ingehouden.

Seb haalt de vrachtwagen op.

Ik haal m'n schoonbroer op en dan zie ik je daar.

Haal dan ook in.

Wat is dit voor auto? - M'n rijbewijs is ingehouden.

Ik sta al een uur te wachten.

Ben je in je pyjama? Nu maak je het wel bont.

Kleed je je niet meer aan voor je werk?

Het is geen pyjama, maar een tussenbroek. Voor thuis, maar ook...

Dit is een pyjama.

Allemachtig. - Stel je niet aan.

Wil je een bruiloft zonder muziek?

We moeten drie vrachtwagens uitladen. En 15 kisten champagne. Dat is logisch.

Jij weet niet wat logisch is. Met je foute bomberjackje.

Beter dan dat lelijke outfit van jou.

Wat is er? - Iemand moet haar een lesje leren.

Kom maar op. - Rustig, Adèle.

Mij een lesje leren!

Ze zoekt me steeds op.

Ze bezetten de lift al drie uur. En wij dan? Hebben zij soms voorrang?

We tillen ons een breuk op de trap. Hier, kijk.

Moet ik nu gaan huilen? Hou toch op. - Je snapt er niks van, pannenkoek.

Ben ik een pannenkoek? - Hou nu toch eens op.

Ik ben geen pannenkoek. - Niemand is hier een pannenkoek.

Organiseer je en ga aan de slag. Vooruit.

Hoe dan? - Frankie, hou de goederenlift vast.

C'EST LA VIE!

Ga bij je mama uithuilen. - Laat haar erbuiten. Rot op, lul.

Ik kan dit gedrag niet tolereren, Adèle. Echt niet.

Hoe vaak moet ik dat nog zeggen?

Je maakt ruzie met iedereen.

En je kaffert iedereen uit. Dat snap je toch wel?

Er is altijd iets met zijn band.

Ze doen net of ze grote sterren zijn.

Ze doen bruiloften, net als wij. We zijn hun slaven niet. Ik trek dat niet.

Ze tonen echt geen respect, geen fatsoen.

Hou op met je respect en fatsoen.

DJ Fab zou eigenlijk komen.

Hij is ziek. James vervangt hem.

Hij is een beetje vreemd.

Wat doen wij dan? Wij... - Passen ons aan.

We blijven rustig en passen ons aan.

Je geeft het verkeerde voorbeeld.

Jij vertegenwoordigt mij als ik er niet ben.

Je wilde meer autonomie. Je wilde het ook eens alleen doen.

Denk je dat ik dat zie zitten met alles wat je uitkraamt?

'Rot op, lul.' Is dat hoe je me vertegenwoordigt?

Luister je wel? - Ja, ja.

Als je hogerop wil, moet je veranderen. - Hij heeft gelijk. Je bent te grof.

Scheer je weg, jij.

Veel beter. Een hele verbetering. Je bent echt op de goede weg.

Er gaat niets boven analoog.

De scherpte, de korrel, de diepte.

Digitaal is sneller, maar heeft nadelen.

Ben jij er vanavond? - Nee, ik wil het kasteel kopen.

Geestig, hoor. Vind je niet? We moeten door.

Dit is Bastien, mijn stagiair.

Hij loopt een week met me mee om het vak te leren.

Zij zijn de obers. - Maîtres d'hôtel.

Seb en Henri. - Hallo.

Hij is vervelend. - Nu weet ik het weer.

Je moet vriendelijk zijn in dit vak. Daarom mogen mensen me.

Als je iemand begroet, noem dan zijn naam.

Dat werkt altijd goed.

Drie aan de bar, vier buiten. - Seb doet de bar.

Moustache kon vandaag niet. - Dan doen Henri en Nico de eetzaal.

Roshan en de extra kracht doen de afwas. En waar is Patrice?

Ik weet niet of hij er is.

Hij zegt altijd wat je al weet.

Wij maken de borden op, dus ik zet Julien bij Patrice.

En Mirko ontbreekt. Ik weet het nooit met hem.

Is hij er? - Ja.

Hij is weer weg. Adèle heeft hem naar huis gestuurd.

Nabil, roep Adèle.

Wat dacht je? Ik schreeuw het even in z'n oor?

Mijn hemel, zeg.

Alles goed?

Ja, hoor.

Dat geloof je toch niet.

Dit zijn de afwassers. Heel sympathiek. Ik stel je voor.

Dit is Roshan.

Hallo, Roshan.

En hoe heet jij ook alweer? - Kathirkamanathan Pillai.

Dan zeg je alleen 'hallo'. - Hallo, Kathirkamanathan Pillai.

We gaan ons klaarmaken.

Je doet het goed, maar het lijkt of je 'mallo' zegt.

Nee, ik zeg mallo.

Zeg eens 'hartig'. - Martig.

De fotograaf is een vriend van de baas. Hij is een beetje vreemd.

En die andere met die plumeau op z'n hoofd?

Z'n zoon misschien.

Heb je Mirko naar huis gestuurd? - Ja.

Je sms'te: 'Ontsla Mirko.'

Ik weet heel goed wat ik heb gestuurd: 'Ga voor Mirko.'

Ik heb hem naar huis gestuurd, want er stond 'Ontsla Mirko'. Kijk maar.

Waarom heeft hij dat ervan gemaakt? Dat bedoelde ik helemaal niet.

Er stond: Ontsla Mirko.

Ja, dat weet ik nu wel. Hij verandert mijn woorden steeds.

We snappen je sms'jes wel vaker niet.

Laatst stuurde je: 'Dank je voor de massage.'

Dat is die stomme autocorrectie. En ik kan de interpunctie niet vinden.

Steeds die idiote, gele rondjes met hun tong eruit en hun zonnebril.

Smileys. - Die, ja.

Mirko is waardeloos. Hij neemt nooit op en is altijd te laat.

Nu kom ik een ober te kort. - Dat dacht ik ook.

Maar ik heb initiatief genomen. Autonoom gehandeld.

Ik heb een vervanger gebeld. - Heel goed.

Ik wil hem wel eerst even zien. - Goed, maar hij wil op de loonlijst.

Grapje. Dat gezicht, onbetaalbaar.

Heel komisch. - Dat gezicht dat hij trok, Josiane.

Dat flikt ze me...

Josiane.

Wat is er? We zouden elkaar gisteren toch zien?

Ik had geen zin. Ik heb er geen zin meer in.

Je maakt een grapje. - Zie ik er zo uit?

Wat is er mis? - Ik heb het al honderd keer gezegd.

Ik heb het gehad. Ik wil weer vrij zijn.

Je weet wat ik voor je voel. Ik doe m'n best.

Je doet niks. Je doet helemaal niet je best. Ga ervoor of niet.

Ik zoek naar het juiste moment om met haar te praten.

Voor jou is het makkelijk. De ene dag bij haar, de andere bij mij. En ik?

Meld je maar als je haar gesproken hebt.

Stuur maar een sms'je. Daar ben je toch zo goed in?

Dus alles staat klaar. Tafels, linnen, buffet.

En wat denk je, als het feest begint?

Blaas eens. - Ik sta iets te vertellen.

Wat zien we?

Wiens verjaardag was het? - Geen idee.

Aan een hond. - Bedoel je 'van een hond'?

Je viert de verjaardag van een hond. 'Aan een hond' klopt taalkundig niet.

Snap je dat? - Dus daar stonden we...

O, nee. Een verkleedfeest? - Met pruiken en alles. Echt shit.

Max kan de pot op, ik draag geen pruik. - Kalm.

Als hij er is, praat ik wel met hem.

Doe dat, want dit is...

Henri, we vertrouwen op jou. Je moet echt met hem praten, goed?

Ik heb echt een geweldige truc.

Het is geen vogel, maar wel familie ervan. Een soort neef. Drie, twee, één...

Een uilskuiken.

Hoe gaat het, jongens?

Waarom ben jij altijd te laat? - Mijn dienst zat erop.

Onderweg was de weg geblokkeerd door stakende boeren.

Vertraging op de A15 bij Franconville, richting Montigny. Bij knooppunt...

En dus geef je ons even een verkeersupdate?

Max, Nico wil iets zeggen.

Ja, Nico? - Nee, het was Henri.

Ik luister, Henri, Maar wel snel. - Hoi, Max.

Het gaat alleen om... We zaten te denken...

We hebben niet vergaderd. - Maar gepraat.

En we zijn het erover eens...

Het gaat om de manier waarop we een beetje worden...

Toe dan, Henri. - Ja, ja. Voor wat betreft...

Over het algemeen gaat het allemaal heel goed.

Ja, uiteraard. Maar?

Niets dus? - Nee, niets.

Bedenk voortaan wat je wilt zeggen, dat is handiger.

We lopen achter bij de mise-en-place. Aan de slag.

Ik hoor het nog wel.

Dat heb je goed gezegd. Hij heeft het echt begrepen.

Dit was niet het moment. Ik ken Max. Ik zeg het wel op een beter moment.

Let op je herhalingen. - Je kunt herhaaldelijk m'n rug op, jij.

Volg de muur. Zie je het water niet? - Ja, ik zie overal water.

Ik ben er al.

Ik zei toch dat je je moest scheren. Komt goed, zei jij.

Ik moest bij m'n oom langs om een apparaat te lenen.

Ik heb alles. Zelfs een pak. - Verdomme, Samy.

Ik heb iemand weggestuurd voor jou. Doe dan een beetje je best.

Dit is vrij armzalig. - Ik ben er toch.

Leg me uit wat ik moet doen en wat het betaalt.

Het wordt iets extra's.

Dank je wel. - Nee, stomkop.

Dat betekent dat je een extra hulp bent.

Ik dacht... - Ik zal het uitleggen.

Als je het goed doet, kom je misschien in de vaste brigade.

Welke brigade?

Ik had nog een vraag: wat betaalt het? - Het eerste halfjaar werk je vrijwillig.

Die kop van jou. Honderd euro per avond. - Dat is niet verkeerd.

Ga je ergens scheren. Schiet op. - Dank je wel, Adèle.

Nog een keer met mij, Nicole.

Bel me alsjeblieft. Het is belangrijk.

Maximale inspreektijd bereikt.

We hebben een groot probleem. - Vertel.

De indeling. De tafelnamen zijn helemaal verkeerd.

Noem je dat een groot probleem? - Ja.

Het zijn werken van Romain Gary of Emile Ajar...

en dan opeens Le Voyageur Imprudent.

Dat is niet van Romain Gary, maar van Barjavel.

Wat maakt dat nou uit, Julien? Gary, Ajar, Barjavel, drie schrijvers.

Nee, want Ajar en Gary is dezelfde. - Dat weet ik, ik ben niet achterlijk.

Goed. Maar dat moet dus anders.

Hier kom je binnen. - Dat is de kindertafel.

Een detail. Het kan niemand iets schelen. - Mij wel. Sorry.

Het is gewoon niet coherent.

Maak het dan coherent, als het je zo dwarszit en ga dan weer verder.

Dat is mijn voorstel.

Zie je dat zitten? - Ja.

Volgens mij hebben we echt een groot probleem opgelost.

Super.

Omdat het Ajar is...

Vandaar dat ik... - Het gaat steeds beter.

Elke bruiloft is anders. Dus is elke locatie anders.

Daarom moet je de juiste positie vinden.

En dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Daar is ervaring voor nodig. Een neusje.

Ben jij het die zo'n geur verspreidt?

Het ruikt naar karamel. - Nee, pomme d'amour.

Zeg eens hallo tegen Max. - Hallo, Max.

Kijk maar wat rond en kom dan terug.

Hij loopt stage bij me. - Geschikt van je. Hij is komisch.

Ik moet iets kwijt, Max. Ik zit momenteel krap in het werk.

Momenteel? - Ja.

Dus als jij nog wat werk voor me hebt.

En vanavond dan? - Ja. Jij bent de enige die me inhuurt.

Precies. Maar ik zal er niet altijd zijn. - Waarom zeg je dat?

Hoe gaat het met je moeder? - Slecht.

Wist je dat ze nu bij mij woont? - Nee.

Ze kan niet meer lopen. - Shit.

Weet je wat ze laatst zei? 'Wie is Max?'

Haar geheugen laat haar in de steek. - Ook dat nog.

Hoe oud is ze nu? - 96.

Ze heeft een mooi leven gehad. - Hoezo?

Vind je dat ze dood moet? - Helemaal niet.

Ik heb niet de hele dag, Guy.

Dit is geen stationshal. Neem de trap.

Dat kost tijd. - Dat is mijn probleem toch niet.

Zeg Bernard, hoe zit dat met die aardbeientaart?

Staat die op het menu? - Welke aardbeientaart?

Hou er maar mee op. Verjaardagen, kaarsjes uitblazen, dat is niks voor mij.

Lief van je, maar nee.

O, nee. Dat is een leerling van me die oefent.

Ik wist helemaal niet dat je jarig was. Gefeliciteerd.

Geen kus. Waarom doe je dat? Nu denkt iedereen: waarom kussen ze?

Sorry, hoor. Ik wist het niet. Proficiat. - Zeg dat nu niet steeds.

Wat is er met je gezicht? - Zo ziet een ober eruit.

Kom nu maar mee. Schiet op. - Zo zien ze er in het steakhouse ook uit.

En je overhemd is gekreukt. - Hou eens op.

Wat gaat hij me vragen? - Niks. Gewoon een paar vragen.

Ik heb gezegd dat je ervaring had. Als je het niet weet, verzin je maar iets.

Stil, daar is hij. - Ik zei niks.

Ik kan niet nog meer personeel aannemen. Zoek een stagiair.

Dit is Samy. Hij vervangt Mirko.

Meneer Angeli, oftewel Max.

Adèle zei dat je ervaring had. - Ja, vlug-vlug.

Hoe bedoel je? - Snel.

Fastfood, bedoel je? - Ja, precies.

Bij welk huis?

Ik heb meer in restaurants gewerkt dan in huizen.

Kun je een tong of een zeewolf schoonmaken?

Een zeewolf?

Of een tarbot? - Ik ben best technisch aangelegd.

We serveren vanavond toch vlees. - Zeg dat Patrice hem begeleidt.

Haal die bakkebaarden eraf. En je moet niet in je overhemd slapen.

Dat had ik al gezegd. Dat zei ik toch.

Josiane zegt dat de klant er over vijf minuten is.

Roshan, kom mee.

Weet je dan helemaal niks? Tarbot is een vis.

Ach zo. Ik begreep het al niet.

Net als tong en zeewolf. Dat is vis.

Zeewolf is vis?

Ik ga naar de klant. Kom over vijf minuten naar me toe.

Wat moet ik dan zeggen? - Verzin maar iets. Een excuus.

Telkens als je mij bij hem ziet, moet je ons storen.

Anders kom ik er niet uit. Hij is namelijk een beetje...

Over vijf minuten.

Hallo, Pierre. Gefeliciteerd. - Ongelooflijk.

Juist vandaag lopen ze moeilijk te doen.

Hoe laat is het? - Vijf uur, alles is onder controle.

Even stil. Ik ben aan de telefoon.

Hou me op de hoogte, we bellen nog.

Problemen?

Mijn schoonfamilie staat vast vanwege de boeren.

O ja, dat is op de A15. Vlak bij Herblay, maar bij het knooppunt lost het weer op.

Vroeg ik om een verkeersupdate?

Is dit de bloemendecoratie? - Ja.

Dit had ik niet verwacht.

Niet? - Ik zag iets anders voor me.

Ik heb precies gedaan wat je in je brief zei.

Een brief? - Ja, over het belang van de timing.

Dat was een e-mail.

Nee, ja, elektronische post. - Dat is geen brief.

Maar goed. Mijn speech is iets langer geworden, dus hou daar rekening mee.

Is dat je speech? Zijn het niet je memoires?

Dus we moeten het schema aanpassen. - Ja, dat komt wel goed.

Ik laat het de band weten en dan passen we het in.

Het wordt dan wel vrij krap. Omdat je daar zo op hamerde in...

Je brief.

Elektronische post. E-mail.

Maar je luistert helemaal niet.

Ik ben blij dat je vanavond werkt. Je bent zo leuk.

Wat is dat? Is dat Fab? - Ja.

Of eigenlijk niet. Er is iets kleins veranderd.

Dit is James.

Fab kon niet, dus zal James vanavond optreden.

Meen je dit? Je had Fab aangeraden.

Ik heb zelf gekozen voor de Fab Live Band DJ Plus Four.

Dit is dezelfde formule. Hetzelfde genre, ze werken samen.

Dit is de James Five Star Blend Four.

Ik hoor verdomme niks.

Hij maakt me bang.

Ik wilde het ingetogen, chic en elegant. - Dat wordt het.

James is erg ingetogen.

Weet je hoe lang ik dit al voorbereid? Ik wil vanavond geen Patrick Sébastien.

Geen onnozel gedoe. En geen servetten in de lucht.

Dat is helemaal niet wat hij...

Dit is erg vervelend. Waarom wist ik dit niet?

Meneer Max? - Ik ben bezig, zie je dat niet?

Ik kan niks verzinnen. - Neem me niet kwalijk, hoor.

Het duurde wel een uur. Vijf minuten, zei ik. Waar zat je toch?

Ik heb overal naar een excuus gezocht.

Rustig, James. Brul niet zo.

Ik brul niet, ik warm m'n stem op. - Straks ben je 'm helemaal kwijt.

Ik weet niet of je het weet, maar de klant wil het ingetogen, chic en prettig.

Prettig? - Ja.

Neem me niet kwalijk.

Ongelooflijk.

Dat is lang geleden. - Is dat zo? Twee jaar.

In maart. 17 maart twee jaar geleden.

Ben je... Je bent toch geen familie van Pierre?

Toch wel. Een beetje. - Bizar.

Je was zomaar opeens verdwenen. Van de ene op de andere dag.

Dat was vlak na de schoolreis naar... - Edinburgh.

Ik weet nog dat ik contact met je heb gezocht.

Met mij? - Ja.

Er gingen zo veel geruchten rond.

Ken je Blasco nog, die wiskundelerares?

Ze zei dat ze je was tegengekomen in een winkelcentrum, in pyjamabroek.

Ik in pyjamabroek? Echt niet. De mensen verzinnen van alles.

Nee, dat was ik niet. Ik ben van school veranderd.

Dus dat was ik niet.

Julien?

Julien? - Ja.

Kun je helpen met de brief?

Wacht daar op me. Bij de deur.

Hij komt uit Pakistan...

Daar ben je. Ben je nog niet omgekleed voor de foto's? Hallo.

Hallo. Julien, familie van Pierre.

Wat is dit voor rotzooi?

Schiet je op, lieverd?

Julien?

Ze heeft me gezocht.

Twee minuten.

We moeten even praten.

Dit meen je niet.

Valt jullie dan echt niks op?

Het is doodsimpel.

Ontbreekt er één?

Is het niet mooier met evenveel ruimte ertussen?

Zie je? Hou dezelfde tussenruimte aan. Heel simpel.

Wat zei ik? Je moet niks zeggen.

Dat was een strikvraag. 'Valt jullie niks op?' Zeker weten.

Goed zo. Perfecte balans.

Ik moest even m'n stem opwarmen. Hallo.

Ja, hallo. Was dat Italiaans? O ja?

U zei maar wat. Ik spreek vloeiend Italiaans.

Het zijn verschillende dialecten.

Uit het zuiden van de Abruzzen. De bergen.

Het was geen Italiaans.

Ik ben hier helemaal niet blij mee. En ik zie ook geen groot scherm.

Waar is het? - Goed punt. Het grote scherm.

Nee. Dat klopt ook, want dat zit er niet bij.

Ik had gekozen voor de Fab Live Band DJ Plus Four, inclusief scherm.

Dat is een optie. We hebben ook de James Live Band DJ Plus Four.

Dat is een andere optie.

Dus het is mijn schuld? - Nee, hoor.

Even haakjes openen: Het wordt ingetogen, chic en elegant.

En prettig. Ik weet het.

Had ik de haakjes gesloten? - Ik ga over de muziek, niet de haakjes.

Ik wil benadrukken dat het mijn bruiloft is.

Dus geen idiote spelletjes. Geen stoelendans.

En vooral geen servetten in de lucht. - Dat is niet onze stijl.

Perfect. O ja, ik zag dit op tafel liggen.

Hoe vindt u mijn flyers? - Tja. Haal ze maar weg.

Het is nogal ikke, ikke, ikke. Dat is ongepast.

Heb ik contact? Is het helder? - Glashelder.

Mooi zo. U regelt het scherm? En weg met die rotzooi.

Het is geen rotzooi, hoor. - Jawel. Bedankt.

17:54 uur

Wat doe je, Patrice? - Ik ben met de fakkels bezig.

We zijn zo ver. - Oké, Bernard.

Zet de rechauds klaar. Alles goed, Nabil?

Rijden met die rechauds.

Roshan, het is daarginds te doen.

De rechauds worden neergezet.

Wat ben jij nu voor figuur?

Je staat pal voor de deur. Altijd hetzelfde met jou.

Rustig maar. Ik ben nog op zoek naar een plek.

Je ziet toch wel dat je in de weg staat.

Wegwezen.

Kom op, zeg.

Het is niet wat het lijkt. Ze wordt zenuwachtig van me.

Dingen zijn meestal toch wat ze lijken. Dat is mijn levensmotto.

Wat hoorde jij net?

'Je ziet toch wel dat je in de weg staat. Wegwezen.

Met die stomme e-sigaret van je. Domme fotograaf, denk toch even na.'

Dat zei ze niet allemaal.

Ik heb haar geparafraseerd.

Ik zei het intuïtief, zoals het in me opkwam.

Maar daar kwam het ongeveer op neer. - Ongeveer, ja.

Goed. Ik neem dit mee. Jij pakt de rest.

Bernard, je kunt de schalen koel zetten.

Wat gebeurt er nu? Frankie?

Wat is dit nu?

Dat is door de band. - Nee, dat komt door de band.

Ga even mee naar de meterkast, Patrice. - Nee. Jij blijft hier, Patrice.

We hebben iemand nodig voor alles wat...

Ik ga wel mee, Josiane.

De stoppen zijn gesprongen. - Dank je wel, Nabil.

We moeten iets bedenken om stroomstoringen te voorkomen.

Als wij de rechauds aanzetten, geef ik je een seintje voor de dansvloer.

Super. Puik plan. Zo kunnen we het samen coördineren.

Dat is wel het idee.

Maar wel andersom. Ik geef het seintje en stuur ze naar hun tafels.

Ik heb een volgorde in m'n show. Ik doe niet zomaar wat.

Besef dat we in de keuken een protocol hebben.

We draaien geen plaatjes. Als het klaar is, dienen we het op.

En jij moet weten, met je beperkte brein...

dat amusement als wetenschap is.

Dus volgens jou is amusement een wetenschap? Het is gebakken lucht.

Je klinkt als een astrofysicus.

Je redt geen levens met mensen laten dansen.

Ik kan niet zomaar een set afbreken.

Wat kan ons jouw set schelen.

Als wij de rechauds aanzetten, speel je een ballad en stuur je ze naar hun tafel.

Dat kan niet.

Wat heeft iedereen toch? - James?

Etienne. - Ja?

Er is een mevrouw voor je. - Dat kan er ook nog wel bij.

Noem me liever niet Etienne in het openbaar. Het is James.

Dag, mevrouw. - Hallo.

Bent u DJ Fab? - Min of meer.

Ik ben z'n moeder. - Te gek. Wat kan ik voor u doen?

Heeft mijn zoon u mijn lijst van liedjes gegeven?

Nog niet, maar we hebben alles onder controle.

Ik was Patachou nog vergeten.

Patachou? - Ja.

Laat toch maar even zien.

Léo Ferré ken ik.

Dat is voor later, als de sfeer erin zit.

Begin maar met Jean Sablon en Felix Mayol.

U kent Felix Mayol toch wel? - Hem nou net niet.

Maar we hebben een archief met vooroorlogse liedjes.

We gaan dat liedje zoeken en spelen.

Daarom heb ik een bandje voor u meegenomen.

Heeft u autoreverse?

Hebben wij de autoreverse bij ons? - Ja.

Uiteraard. - Ik reken op u.

Heel erg bedankt, DJ Fab. - James...

Punk is niet dood.

Dat is voor de cocktails. Boven.

Ga eens aan de kant.

Niet slecht.

Samy was het, hè? Samy? - Ja?

Ga wat fluiten halen. - Fluiten?

Wat krijgen we nu.

Die vent is totaal gestoord.

Waar is hij mee bezig? - Doet hij een vogel na?

Wat doe je? - Ik pak de fluiten.

Kom je mee?

Wat flik je me nu met Patrice? Je geniet wel van je vrijheid, hè?

Heb je het naar je zin? - Ja, dank je.

Wil je me soms straffen?

Heel mooi.

Nee, niemand in de tuin. Er loopt daar een oud besje.

Dat is m'n moeder.

Aan de kant, mama. - Ja, aan de kant, mama.

Daar gaan we weer.

Ja. Bravo, heel mooi.

Super. Dat is...

Nee, dat heb ik liever niet.

Ik ben zijn moeder. - Heel goed.

U bent zijn moeder, ik ben de fotograaf.

U krijgt alle foto's, groot en klein. Misschien zelfs als koelkastmagneetje.

Ik heb het vriendelijk gevraagd.

Geef maar aan mij. - Nee, niet doen.

Hij ruikt naar suikerspin. - Hou op.

Vroeger at het personeel wat de gasten aten. Dat was goed gebruik.

Ik kan er niet tegen, die mensen met hun gsm's.

Ik val ze toch ook niet lastig op hun werk?

Wat deed je voordat je naar Frankrijk kwam? Had je werk?

Ja, ik ben muzikant. In een orkest in Sri Lanka.

Met alle afwassers. In een orkest.

Maar mij maakt het niet uit...

Wat is dit? - Jullie maaltijd.

Waar is Adèle? - Geen idee.

Niet opeten. Ze begint me op de zenuwen te werken.

Ik heb echt de pest aan mensen die foto's nemen met hun gsm's.

Snap je, Bastien? - Dat zijn wel veel mensen.

Kan me niet schelen. Het laat me koud.

Wist je dat de Académie Française het accent circonflexe wil afschaffen?

Ik wens alle Jérômes veel sterkte. - Zeker.

Er zit een steekje los bij hem.

Heb je gegeten? - Ja.

Dit is de voicemail van: Nicole.

Ja, Nicole. Volgens mij heb je m'n eerdere berichten niet ontvangen.

Er was blijkbaar een probleem.

O ja, waarom neem je niet op?

Volgens mij zie je m'n nummer en neem je niet op.

Ik zou bijna m'n nummer afschermen, als ik wist hoe.

Ik moet je spreken. Ja, Roshan?

Ik wilde alleen zeggen... Ik weet dat... - Zeg het maar, want ik...

Gefeliciteerd.

Het is pas morgen. Wat wil je? - Ik verhuis dinsdag.

Mag ik de vrachtwagen lenen? - De vrachtwagen? Ja, hoor.

Uw bericht kon niet worden opgenomen. Bericht verwijderd.

Was er nog iets? - U bent nog jong.

Hoe oud bent u? 40? 45? - Ja, tuurlijk. Zeg het nu maar.

Mag ik dinsdag vrij voor m'n verhuis? - Dinsdag? Uiteraard.

Voor m'n verhuis. - Ja, ik heb 'm door.

Hou daar eens mee op. Goed zo.

Je weet het best. Het staat zwart op wit. Wij eten hetzelfde als de gasten.

Maar je hebt de lagere school niet afgemaakt.

Genoeg. Kom eens, Adèle.

Ze eten hetzelfde als de gasten. Dat staat in hun contract.

Ik dacht dat ze... - Nee. En zit hem niet zo op z'n nek.

Het is genoeg zo. Adèle?

Ziezo.

En denk aan de drankjes.

19:00 uur

Ik herhaal het nog één keer: dit is een kasteel uit de 17e eeuw.

Dus de elektriciteit is beperkt.

Ze kenden toen nog geen lichtbruggen en geluidssystemen.

Dus we gebruiken niet alle stroom tegelijk. We wisselen af.

We coördineren, we overleggen, we delen. Zodat niet alles weer kortsluit.

En ik zou het fijn vinden als we spanningen vermijden.

Blijf rustig.

Zoals ik altijd zeg, zijn jullie gedrag en beleefdheid ons uithangbord.

Er komen 200 gasten, die ons beoordelen.

Deze belangrijke klant vertrouwt ons zijn complete bruiloft toe.

Wij gaan dat waarmaken.

Ik reken erop dat we er juist vanavond een mooie avond van maken.

Vragen?

Ga je gang, Henri. - Nee, nee...

Dit is het juiste moment.

Ik luister, Henri.

Zeg maar wat je wilt zeggen.

Goeie vraag. Nog meer?

Moeten we deze kostuums echt aan? - Dat willen we weten.

Vooral de pruiken zijn belachelijk.

Ze zijn onhygiënisch. - Ze jeuken echt enorm.

We kunnen ze niet de hele avond dragen.

Dat was toch helder: Bij de livrei hoort een pruik, ten minste tot het dessert.

Jullie krijgen een bonus van 47 euro.

Het gaat niet om die bonus, ze stinken gewoon.

Het valt niet mee in deze belachelijke kleren.

Ze zijn bloedheet, we zweten als otters.

Precies mijn punt. - De vorige keer was al erg genoeg.

Voor 47 euro zet ik wel een pruik op.

Hoe kan ik het zo verwoorden dat het helemaal duidelijk voor jullie is?

Als je geen kostuum wilt dragen: geen probleem.

Geen enkel.

Je gaat naar de kleedruimte, pakt je spullen en verdwijnt.

Voor de rest: ontvangst van de gasten over vijf minuten. Pruik op het hoofd.

Vooruit met de geit.

Ah, Henri. Die pruik staat je geweldig.

Het was toch wel een goed idee. - Zie je wel?

Allemaal.

Om bij te vullen. - Ja, uiteraard.

Ik schud de kaarten en hou ze in een waaier.

Hoe heet jij, jongeman? - Benjamin.

Neem maar een kaart. - Nee, ik.

Laat hij nog iets over voor mijn gasten?

Heerlijk.

Ik hoop dat u flink heeft ingeslagen.

Ik heb u ergens voor nodig. - O, ja.

Ik zal het regelen. - Heel graag.

Was dat goed? - Perfect.

Maar ik heb nog steeds geen excuus. - Dat komt wel.

Vraag even na hoe het met de foie gras zit.

Guy, heb je niks beters te doen dan het buffet leegschransen?

Ik heb het amper aangeraakt. - Ga aan het werk.

Ik kan nergens een fotosessie doen.

En dus eet je alle hapjes maar op? - Eentje maar.

Kom in actie en ga aan het werk.

En trek een jasje aan, iets toonbaars.

De foie gras is niet gebakken. - Ik had je niks gevraagd.

Hij is halfgaar. - Ik vroeg niks.

Ongelooflijk. De ijver...

Je vroeg het me net. - Tuurlijk. Hoe is de foie gras bereid?

Halfgaar. - Verrukkelijk. Kom mee.

Hou mijn dienblad vast, ik moet naar de keuken.

O, neem me niet kwalijk.

Een amuse? - Heel graag.

Lastig kiezen, hè? Wat is die kleine rode?

Neem de tijd, ik kom zo terug.

Pierre. Héléna.

Je kunt dit vast wel uitleggen. - Een ongelukje.

Ik bots tegen hem op en z'n telefoon valt.

Vraag maar aan de jongen. Zeg het dan.

Ik ga kijken wat ze aan het doen zijn. Ik ben zo terug.

Wat moet ik nu tegen de klant zeggen? Heb je daaraan gedacht?

Vraag hem naar de magneetjes. We moeten ze echt voor tien uur bestellen.

Guy, we kennen elkaar al een hele tijd, hè?

We zijn vrienden. - Natuurlijk.

Weet je nog wat je zei? 'Jij bent de enige die me nog inhuurt?'

Weet je nog? - Ja.

Zie het even voor je. 'De enige.'

Ik zie het voor me.

Herpak jezelf. Wees beleefd, leg dingen uit.

En neem foto's, dat is je vak.

Laat ik niks meer van je horen. Please. Ik smeek het je.

No problem.

En trek dat jasje toch maar weer uit.

Het was jouw idee. - Weet ik. Ik had het mis.

Ik had iets anders in gedachten. - Mooi, want hij zit nogal...

Ik zie het. Is hij van je stagiair? Geef terug.

Nee, het zegt me niks.

Ja, toch wel. Ik heb het singletje. Ik zal 'm draaien.

Heeft u iets van Gaston Ouvrard?

Ja, die is fantastisch. Ik draai 'm na Patachou.

Kom eens even. - Ik kom eraan.

Ik ben iets belangrijks vergeten. De bedankjes.

Ik luister. - Mooi.

Voor het hoofdgerecht neem je op mijn teken het woord en zegt:

'Ik wil iemand bedanken wiens bijdrage cruciaal was.

Iemand zonder wie deze avond niet mogelijk was geweest.' Snap je?

Improviseer, maar niet te veel.

Zacht licht, mooie muziek, de gasten op de dansvloer.

En dan de servetten tevoorschijn.

Ik maak een grapje.

Nog een keer? Luister je? Je zegt: 'Dit is allemaal dankzij Pierre.'

'Dankzij Pierre.' Prima.

Wie is Pierre? - Dat ben ik.

Daar is hij dan.

Heeft u Le Chapeau de Zozo? - Nee, die heb ik niet.

Ik ben een kennis van Pierre.

Heeft u elkaar begroet? Dan kunnen we beginnen.

Eén, twee, drie. Helemaal perfect. Dank u.

Ik weet al wat je gaat zeggen.

Je hebt geen idee.

Laat het me uitleggen. Ze is een oud-collega, een geschiedenislerares.

Wat is jouw definitie van werk?

Ik liep haar tegen het lijf toen ik met de tafels bezig was.

Er ging een schok door me heen. Ik begon te trillen.

Even tussendoor: Heb je haar witte jurk gezien?

Als ik je zo hoor praten, en ik mag je echt heel graag...

dan vraag ik me af waarom ik zo'n domme idioot voor me heb werken.

Dat kun je niet zeggen. - Pardon?

'Domme idioot' is dubbelop. Een pleonasme.

Dat is zoiets als: 'We starten bij het begin'.

Is dat zo?

Dan starten we bij dit begin. Je hebt twee opties:

Of je trekt nu meteen je livrei aan, met pruik en al, en gaat aan de slag...

of je trekt je idiote pyjama weer aan en gaat 't nieuws kijken in je kleine huisje.

Hé, dat is nog een pleonasme. 'Klein huisje.'

Twee opties. Zeg het maar.

Waar kon ik uit kiezen? - Ik zocht je al overal.

Wat is er? - Problemen.

Wat voor? - Grote.

Max, ik heb de pro's en contra's afgewogen. Ik ga weg.

Perfect. Die kant op.

Kun je wel spelen? Niet?

Het is een ramp, Max. Ik weet me geen raad meer.

Moet je Titi zien. Zo heb ik hem nog nooit gezien.

Titi, hoe voel je je precies? - Alsof ik een steen in m'n maag heb.

Denk je dat je er geluid uit krijgt? Muzikaal gezien.

Als ik lig, gaat het wel. Maar als ik opsta, is die steen er weer.

Hij kan niet liggend spelen.

Geen twijfel: iedereen die lamsvlees heeft gegeten, is gevloerd.

Het eten voor het personeel was prima. Geen twijfel.

Ik heb nog één achtergrondzangeres en de bassist, die is vegetarisch.

Ik kan niet alleen met de bas optreden. - Dan moeten ze maar playbacken.

21:18 uur

Onderzoek wijst uit dat de koelwagen was uitgeschakeld.

Het vlees is bedorven. - Godver, zeg.

We hangen.

De stekker is er waarschijnlijk expres uitgehaald.

Er zat een elektrisch scheerapparaat in.

Ik wil niet voorbarig zijn, maar dit lijkt op sabotage.

Ze zijn gevloerd door het lamsvlees. - Het vlees is inderdaad niet goed.

We moeten goed opletten.

Dit heeft het meeste weg van voedselvergiftiging.

Wat geven we ze te eten, Max?

Daar zijn jullie.

Gaat alles goed? - Kan niet beter.

Dan kunnen de gasten aan tafel. - Super.

Daar gaan we dan.

We geven ze pasteitjes. Ontdooi alles. Grof geschut.

We geven ze pasteitjes en bedenken ondertussen iets.

Vlug, de pasteitjes. - Haal ze tevoorschijn. De rest kan weg.

Dank je, Antoine, maar ik red me er wel uit.

Zo is het. Tot kijk, Antoine.

Hubert van Parc Royal helpt ons uit de nood.

Geweldig. Ik rijd erheen. Adèle, heb je even.

Roshan, kom mee.

Dit heb ik in 20 jaar niet meegemaakt. - Ik heb er wel vaak over gehoord.

Ik snap het niet. Waarom?

Ansjovis-saucijzen. Een oude tactiek.

Bij een ramp in de keuken, ligt dit zwaar op de maag.

De zoute ansjovis maakt dorstig.

Ze drinken mineraalwater en hun maag blaast op.

Ja, en dus?

Ze hebben twee uur geen honger meer en zo win je tijd.

Ik leg het je nog wel een keer uit.

Doe er zout op.

Daar gaan we. Denk aan de service, doe je best.

En niet vergeten: één pasteitje, één glas mineraalwater.

De volgende partij. Denk aan de presentatie.

Niemand mag iets doorhebben. Laat de bruidegom z'n speech geven.

Ik heb 30 à 45 minuten nodig. - Je kunt op me rekenen.

Adèle, jij neemt de leiding. Laat de saucijzen komen.

Doe er extra zout op, maar geen onderbrekingen.

Zetten we onze horloges gelijk? - Nerd.

Waarom doe je dit nu iedere keer? - Omdat jij alleen onzin uitkraamt.

Het is een goed idee. - Hou op.

Het is tijd voor een wapenstilstand. Genoeg.

Geef elkaar een hand.

Jazeker wel. Jullie geven elkaar een hand.

Ik wacht. Ik heb niet de hele avond.

Geef elkaar verdomme een hand. Vooruit.

Dit geloof je toch niet.

Kom op, zeg. - Dit is goed genoeg.

Kom terug. - Nee.

Kom terug, straks zien ze ons nog.

Geef elkaar zo'n ding. Hoe heet het? Een knuffel.

Ja, we vormen een team, James. Toe, Adèle.

Zo ja. Dat is al beter. Prima.

Dit geloof ik al iets meer.

Dat is beter. Nu zijn jullie echt een team.

Dat is echt veel beter. Ik voel het respect.

Jullie tonen nu echt heel veel respect voor elkaar.

Het is goed zo.

Zijn jullie weer zo ver? Adèle?

Genoeg. Iemand?

De pasteitjes, je hebt een noodgeval.

Laten we de strijdbijl begraven. Ik zat ernaast.

Als je me nodig hebt... Ik weet dat je geen rijbewijs meer hebt.

Dat is heel vriendelijk, maar niet nodig. En je ligt al half in bed. Ik red me wel.

Is hij van streek?

Roshan? Kun jij rijden? - Nee.

Hebben jullie het bijgelegd? - Ja, dank je.

Je ziet het verkeerd. Ik lag niet in bed. Dit is een tussenbroek.

Wat doe je? - Niks.

Gaat het? - Ken je Roshan?

Julien, m'n schoonbroer. Hij werkt bij me.

Je redt me echt uit de nood, Hubert. - Jij zou hetzelfde hebben gedaan.

Ik heb alles bereid wat ik nog had, en ook nog wat pasteitjes.

Dat laatste is niet nodig.

Maak je geen zorgen. Alles staat in de koeling.

Haal wat we opzij hebben gezet, Siva. Deze kant op.

Het is echt een puinhoop vanavond.

Ik moet steeds een excuus verzinnen.

Zo'n excuus kan ik ook nooit verzinnen.

Jullie taal klinkt erg muzikaal.

Dames en heren, mag ik even uw aandacht?

Ik wil een heel bijzonder iemand bij me roepen.

Een exceptionele persoon, en uniek.

Een vrijgevig iemand en bijzonder aangenaam.

Zonder hem waren we hier vanavond niet.

Hij heeft deze prachtavond minutieus voorbereid.

Vriendelijk, aandachtig en bescheiden. Staat u allemaal maar op.

Geef hem een daverend applaus: Pierre.

Hou toch eens op.

Kom, Pierrot. - Hou nou op.

Kom op het podium, we wachten. Moedig hem even aan.

Zal ik wel, zal ik niet?

Probeer er maar niet onderuit te komen.

Wat een eikel, zeg.

Pasteitje? - Nee, niet nu.

Anders komen de servetten, hoor.

Vooruit, Pierre.

We hebben een vol programma.

Hij doet het. Geef hem een applaus. Pierrot.

Kom maar op het podium.

Nog één keer een groot applaus voor Pierrot.

Ik wil niet dat je me steeds Pierrot noemt.

Heel vriendelijk. Hartelijk dank.

Dank u. Dit had ik totaal niet verwacht. Ga toch zitten.

Ik ben geen groot spreker, maar ik wil toch een paar woordjes tot u richten.

Pierre heeft altijd graag gepraat. Als kleine jongen al.

Héléna en ik hebben afgesproken dat ik namens ons beiden zou spreken.

Zo is het toch, schat? Ik hou van je.

Het is dus aan mij om...

Ik weet niet meer wie het zei, maar ik hoorde dat je wilde stoppen.

Dat overweeg ik wel. - Echt?

Mij niet gezien. Met pensioen: ik word al depressief als ik eraan denk.

Zul je het niet missen? - Ik denk het niet.

Als ik een paar jongens kan overnemen...

Ja, misschien wel. Maar vanavond word ik gek van ze.

Er was een opstand omdat ze geen kostuum aan wilden.

Een hoop gedoe over een pruik.

De klant wilde dat iedereen als lakei verkleed ging, dus ik snap het wel.

Iedereen? - Ja.

Kom eens mee.

Pak er maar één.

Bij mij is al het personeel verkleed.

Maar ook alle gasten.

Mazzeltof.

Allemaal om Kevin heen, voor zijn bar mitswa.

Wat een gezicht, hè?

De Apache-rabbijn is perfect.

Ik zal je post bekijken, Siva. En dan geef ik 'm wel aan Roshan, oké?

Hij is heel vriendelijk, een oud-leraar.

Hij kan je helpen met je post, maar de arme man is wel depressief.

Zeggen jullie iets slechts over mij? - Ik zei dat je een goede leraar bent.

Dat is fijn om te horen.

Vandaar die pyjamabroek? - Hij noemt het een tussenbroek.

Dat ging over mij. Ik spreek geen Tamil, maar ik hoorde 'pyjama'.

Als ik iemand vergeten ben...

weet dan dat er geen hiërarchie of rangschikking is.

Vanavond ben ik enigszins overmand door emoties.

En wie mij goed kent, weet dat ik die gevoelens moeilijk onder controle houd.

Ik wil graag gezegd hebben, en waarom ook niet, dat ik van jullie hou.

Maar hoe dan ook, ik waardeer jullie allemaal evenveel.

Wat een avond, vrienden.

Heb jij niks van je zus gehoord? Heeft ze niet...

Heeft ze niks gezegd?

Waarover?

Ik heb bij haar ingesproken, maar ze belt niet terug. Niks voor haar.

Maak van deze pauze gebruik, om een beetje op adem te komen...

Kijk om je heen, ontmoet nieuwe mensen.

Waarom zeg je dat?

Dat weet ik niet.

Ik begrijp niet waarom jullie nog samen zijn.

Ik snap niet waar je aan vasthoudt.

We zijn samen, we zijn een koppel. Daar hou ik aan vast.

O, ja. Jullie zijn een koppel.

Dat is heel sterk. Dat zijn argumenten waar ik niet tegenop kan.

Ik zal je iets zeggen. - Niet doen.

Je huwelijk is over de datum.

Jullie vervelen je rot.

Jullie relatie is een beetje... zielig. Ik kan het goede woord niet vinden.

Ik snap wat je wilt zeggen, Julien. Je kent me.

Dood, dat woord zocht ik. - Let op de weg.

Dat zocht ik. Jullie relatie is dood.

Hier knap ik echt van op. Fijn om even met je te praten.

Graag gedaan. Het doet mij ook goed. - Daar gaat het maar om.

Doet het jou ook goed, Roshan? - Ja.

Die hoed staat je goed. - Cowboyhoed.

Ik wil ook iedereen bedanken die van ver gekomen is.

Uit Compiègne, Marton, Fontainebleau...

Porchefontaine, Boislieu, Goualières, m'n nichtje uit Buc...

En dan degenen die niet konden komen...

Ze proppen ze naar binnen. Ik haal nog meer.

Wat doe je hier alleen? Ik zocht je.

Ik kon hem niet meer aanhoren. In welk jaar is hij begonnen?

Ik zie de kinderen gewoon groeien. - Hij is inderdaad vreselijk.

Ik kreeg een sms dat ze eraan komen. - Ja, ik ook.

Laten we het als volgt doen.

Ik laat ze dansen. En op jouw teken zorg ik dat ze gaan zitten.

'Dames en heren, het eten is gereed.' Komt goed.

Doe geen moeite. - Het is geen moeite.

Als wij laat zijn en jij bent halverwege je set, maak het dan rustig af.

Wij passen ons wel aan, zo precies komt het niet.

Jij bepaalt. Jij hebt voorrang.

Ik weet hoe het in de keuken werkt. Dus geef het maar aan.

Dat is echt niet nodig. Het is wel attent van je.

Ik wil graag attent zijn.

Nee, jullie eerst. - Nee, jullie eerst.

Nee, jullie. - Jullie.

Het kan me geen reet schelen.

Mag ik Racine citeren?

'Burrus wist dat het niet waar was.

Schrandere deugdzaamheid kwam hem zeer van pas.'

Er is altijd een moment waarop ik me vreselijk ga vervelen. Dat is nu.

Dan heb ik iets wat altijd werkt.

Wil je niet weten wat het is? - Nee.

Vraag toch maar.

Wat is het? - Jij wilt ook alles weten, hè?

Ik kijk naar een vrouw en stel mezelf vragen over haar.

Is ze... Is ze getrouwd?

Is ze gelukkig?

Wil ze dat ik op haar afstap? Dingen die je niet weet.

Daar is een manier voor. - Waarvoor?

Je kunt iemand zoeken die staat ingeschreven.

Wie getrouwd is, wie vrijgezel. - Wat weet jij daar nu van?

Heel veel. Er is een app die datingsites koppelt aan geolocatie.

Weet je wat geolocatie is? - Ja.

Maar vertel het nog maar een keer. En wat is een app?

Een applicatie. - Juist, ja.

Met gps weet je in realtime of een vrouw geïnteresseerd is en of ze vlakbij is.

In deze zaal bijvoorbeeld.

Hoe weet je dat ze hier is? - Dat is geolocatie.

Bestaat dat echt? - Tuurlijk.

De app berekent jullie afstand.

Als je haar profiel leuk vindt, kun je haar een hartje sturen.

En dan kun je chatten, dingen doen, verder gaan.

Dingen doen? Dat wil ik. Hoor je me? Dat wil ik.

Waarom heb ik die app niet? - Geef je telefoon eens.

Pas op, dit is de nieuwste iPhone. - Niet echt.

Stuur maar wat hartjes.

Je moet eerst een profiel aanmaken. - Dat komt later wel. Eerst die hartjes.

Dan ga ik me maar omkleden. - Goed plan.

En? - Alles onder controle.

Goed nieuws, slecht nieuws. - De saucijzen waren een succes.

De bruidegom heeft ze murw gekletst.

Max, het worden wel kleine porties. - Dan halveer je ze.

Of in drieën. Extra saus en groenten. Wat moeten we anders? Precies.

En het slechte nieuws? - Een oude man is in een pasteitje gestikt.

Dood. Hij ligt in de koelcel.

Dat gezicht... - Hou op, Adèle. Geen grapjes nu.

Josiane en Patrice ontfermen zich over hem.

Weer dat gezicht, maar ik meen het. - Ik trok geen gezicht.

Ik praat wel even met de bruidegom.

Ik wil deze toespraak besluiten...

met de woorden van Pierre Augustin Caron de Beaumarchais...

die in 1775, of daaromtrent...

deze regels schreef in De Barbier van Sevilla:

'Ik haast me te lachen om alles uit angst erom te moeten huilen.'

En dus, vrienden: laat het feest doorgaan.

Dank jullie wel.

Dat was prachtig. - Ja?

Bedankt, maar geen pasteitjes meer nu. - Die zijn van het huis.

Waar blijft het hoofdgerecht nu? - Dat komt nu echt.

We wilden uw ijzersterke toespraak niet onderbreken.

Was het niet te lang? - Welnee, het vloog voorbij.

Wat vond u het beste?

Dat is lastig te zeggen, maar het einde...

Beaumarchais? - Erg goed.

'Ik haast me niet te huilen om...'

Daar is Corinne. - Ik verkoop hem een mep.

Dat vergat ik te zeggen. Die vent kwam een half uur geleden binnen.

Hij observeert alleen, neemt foto's en vroeg om jou.

Hoe vaak ga je me nu nog voor de gek houden?

Ik meen het, het is geen grap. Hij is het.

Wie is dat? - Geen idee, maar hij is wel raar.

Vanwaar die attachékoffer?

Shit. - Wat?

Een match. Ze heeft net geantwoord. Op 30 meter afstand.

Hoe ziet ze eruit? Heb je een foto? - Het profiel is verborgen.

Stuur een hartje.

Een verborgen profiel is meestal geen goed teken.

Doe het toch maar.

Henri, vertel Max wat je mij net vertelde.

Het is ook weer niet zo... - Kom op.

Voor de draad ermee.

Sabbatini, de Italiaanse cateraar. Een vriend werkt voor hem.

Hij kreeg opeens de gezondheidsinspectie op bezoek.

Hij kreeg een boete, ik geloof iets van 40.000 euro.

Hij betaalde veel mensen in het zwart.

Het gerucht gaat dat ze momenteel onaangekondigd binnenvallen.

Zo zien ze er vaak uit.

Water. - Ruimte.

Leg hem in de reanimeerpositie.

Geef hem suiker. - Je had er niet over moeten beginnen.

Gaat het? Is dat beter?

Hou er nu maar mee op.

Je bent op een lege maag de avond ingegaan.

En dan wordt de stress je fataal. - Zeker op jouw leeftijd.

Je werd gewoon even onwel. We moeten niet overdrijven.

Nog eentje? - Nee, die dingen zijn zout, zeg.

Vanwaar alle stress? Misschien is het gewoon een late gast.

Een gast? Op een bruiloft met een attachékoffertje?

De attachékoffer kan gezien worden als een bewijsstuk...

Ja, precies. Josiane?

Wie worden er buiten de boeken gehouden?

Wij, ons verhaal staat niet in de boeken. - Hou toch op, zeg.

Drie of vier, maximaal.

Wie staat er vanavond niet op de loonlijst?

Steek je hand niet zo hoog op. Tot hier is genoeg.

Toch nog zo veel? Trek een jasje aan en begeef je onder de gasten.

Maar wel discreet.

Hup, vooruit.

Zal ik me dan maar omkleden?

Volgens mij voelde u zich niet lekker.

Dat zou best kunnen.

Dag, kinderen. - Hallo.

Pasteitje? - Nee, dank je.

Ze zijn ook erg zout. - Weet ik.

Ik zocht u al. Ik wil graag een foto van elke tafel met mij erbij.

Uiteraard, dat kunnen we straks wel even doen.

Liever nu, als u het niet erg vindt. - Wel een beetje.

Maar goed, laten we het maar doen.

Laten we hier beginnen. Kom maar mee.

Allemaal samen. Hoe is het met jou?

Met of zonder bril? - Maakt niet uit.

Cheese. - Daar gaat ie.

Heel mooi. O, jee. Hij trilt. Ik heb hartjes.

Hartjes.

Neem me niet kwalijk. Mogen wij nog wat wijn?

Zeker. Ook nog koffie en de rekening? - Nee, dank je wel, jongeman.

Dit is Julien, een oud-collega en vriend...

die ook nog familie van Pierre is. - Van heel ver, hoor.

Dadelijk is iedereen allemaal familie. - Dat kun je zo niet zeggen...

Pardon?

Proost, allemaal.

Wat flik je mij. Je werkt in het wit en staat hier champagne te slurpen.

Iedereen drinkt. Kan ik er iets aan doen dat ik in het wit werk.

Terug naar achteren. En snel.

Het is een zwoele avond.

Kom allemaal op de dansvloer.

Ik wil niemand meer aan tafel zien.

Sta op, of ik vraag Pierre om nog een speech.

Pierre en Héléna. Héléna en Pierre.

In voor- en tegenspoed. Voor ons, hier vanavond.

Allemaal samen. Voor de liefde en voor de muziek.

Laten we voor ze dansen.

Handjes in de lucht.

Hoi.

Alles goed?

Het wordt een heerlijke avond met de James Live Band.

Heb jij mij toevallig een...

Mijn fout, fijne avond.

Huid tegen huid.

En laat nu die servetten maar wapperen.

De wieken van de liefde.

Genoeg nu, u zoekt mij. Maar laat me even m'n zegje doen.

Wij zijn een klein bedrijf, dat altijd personeel nodig heeft.

Ik wil iedereen wel in dienst nemen, maar dat is ingewikkeld.

Als ik iemand 100 euro betaal, kost me dat 200 euro.

Logisch dat ik ze dan zwart betaal.

Als niemand de kleine baas helpt, gaan mensen frauderen.

Daar komt bij dat ze ons continu in de nek hijgen.

We zijn de belastingvrijstelling al kwijt als je nieuwe mensen inhuurt.

En maar klagen over jeugdwerkloosheid en stages.

Maar niemand doet iets.

Inspecteer, controleer, je doet maar.

Haal de tent leeg, ik vind het oké. Wilt u m'n overhemd en colbert?

Wacht even. Hou uw kleren maar aan.

Ik ben Valéry Laprade. We hebben ge-sms't.

Ik ben hier voor de eventuele overname.

Laprade? Valéry... Bent u Laprade?

Ik begreep het al niet.

Over die kosten, jeugdwerkloosheid...

Ik schrok me rot.

Ik begreep het gewoon niet goed.

Ik had je wel, zeg. - Je had me zeker.

Wat doe je dan met een attachékoffer, Valéry?

Ik werk voor de sociale verzekeringsbank.

Welnee. - Nu moet je ophouden... Vals alarm.

Sorry, hoor. Maar ik had een Valérie verwacht.

Je voornaam is erg origineel.

Dat overkomt je waarschijnlijk niet voor het eerst.

Het is niet erg. - Kun je het nog even stilhouden?

Niemand weet nog van de overnameplannen.

Uiteraard. Je hebt wel een geweldig beroep.

Het is magisch, al dat geluk om je heen.

Ja, echt magisch.

Kan ik even uit het hart spreken? - Ja, natuurlijk.

Een groot deel van de omzet is vast contant geld.

Hoor eens...

Ben je echt Laprade? Ik vertel dit niet aan iemand van de verzekeringsbank.

Lijk ik dan zo op een inspecteur? - Nee, nee. Je ziet er heel...

Ja? - Goed uit.

Je ziet er prima uit.

Je ziet er zelf ook niet verkeerd uit.

Dank je wel, Valéry.

Je hebt m'n sms toch ontvangen? - Ja, en ik heb geantwoord.

Je schreef:

'Als je er bent, vraag dan naar mij, dan kom ik je meteen likken.'

Dat meen je niet. Wat een ramp, dat is de autocorrectie.

Ik controleer het niet. Dat zou ik wel moeten doen.

Dacht ik al, want we kennen elkaar nog niet goed.

Nee, dat is zo.

Hier is mijn bod. - Dank je.

Laten we binnenkort de details bespreken. We houden contact.

We kunnen sms'en. Met of zonder autocorrectie.

Heel goed. - Tot snel.

Ik hoop het. Tot ziens.

Valéry? Valéry, dus.

23:54 uur

We gaan voor een mooie finale.

Lukt het echt met het vuurwerk, Samy?

Ik heb jarenlang 14 juli gedaan toen ik op het stadhuis werkte.

Alles staat klaar. Ik hoef amper iets te doen.

Seb, blijf bij hem. Wij coördineren de boel.

Als de verrassing van de bruidegom voorbij is, stopt de muziek.

En uitsluitend op mijn teken steken we het af.

Dus hou je telefoon in de gaten. Ik bel je en zeg dan: Go.

Is dat duidelijk? - Of een sms'je.

Te riskant. - Ja, ja. Natuurlijk. Goed zo.

Dus ik bel en zeg: Go.

Gaat het beter met dat meisje van de heliumshow?

Wel iets. Ze heeft wat hulp nodig om de touwen vast te houden.

Adèle en Julien, jullie helpen haar.

Dan kijk ik hoe het met het dessert is. - Ik ga wel mee.

Nee. Jij gaat bij de ingang van het kasteel staan...

en je kijkt of het hek stevig genoeg is. Of het niet beweegt.

Moet ik het hek bewaken? - Ja.

Moet je overal eindeloos over discussiëren?

Aan de slag.

Dan ga ik maar. - Ja.

Het is een soort luchtshow, dus trek een papegaaikostuum met oranje veren aan.

Wat? Dat slaat toch helemaal nergens op.

Dat gezicht van je. Zie je, ik kan het ook.

Moet ik me weer verkleden? - Welnee.

We schenken koffie en dan kunnen we naar bed.

Ben je klaar? De tijd dringt. - Nee, m'n moeder is kwijt.

Ik kan niet zonder haar beginnen.

Ik wil haar wel zoeken, maar dan zien ze me.

Ik snap het, maar we mogen van de gemeente tot uiterlijk half één doorgaan.

Nu even niet.

Ik kan niet optreden zonder haar.

We gaan je moeder zoeken. Laat het maar aan ons over.

Ja, Roshan? - Het is jammer.

Ik had een excuus gevonden.

Heel goed, vasthouden. Je weet maar nooit met hem.

Hallo.

Wat doe jij hier? - Ik moet van Guy het hek bewaken.

Het hoort kennelijk bij m'n stage.

Mama? Waar was je?

Ik moest even een luchtje scheppen.

We hebben je overal gezocht. - O, ja?

Wat ruik ik nou? Een bizarre geur. - Pierre.

Ruik je dat? Die kermisgeur?

Je ruikt naar churros.

We moeten echt beginnen. - Ga zitten, mama.

Hij heeft een gevoelige neus. Dat had hij als jongetje al.

Dames en heren, mag ik nog even uw aandacht?

Ja, ik ben het weer. Wilt u opstaan...

Waar zat je, Geneviève? - Ik heb even een ommetje gemaakt.

Kom je mee? Het is een verrassing.

Daar wist ik niks van. - Daarom is het ook een verrassing.

Natuurlijk wist je het niet. - Wat hebben jullie bekokstoofd?

Het gaat om poëzie, schoonheid en liefde vanavond met Héléna en Pierre.

Dat is pomme d'amour.

Zeg dat je dat niet gedaan hebt.

Ze zoekt ook via gps. Dat is revolutionair. Geolokalisatie.

Dat is een app. Leg ik nog wel uit. - Je bent ziek.

Wat gebeurt er? Dit was niet de bedoeling.

Idioot.

Wat doe je nu?

Trek niet zo, idioot. Julien.

Je verknalt m'n show.

Wel verdomme.

Nee, toch. Dit meen je niet.

Ze kunnen er wel wat van, die Fransen. Dat moet je ze nageven.

Ze zijn erg inventief en weten hoe je een feestje bouwt.

Klaverenheer? - Nee.

Schoppen? - Nee.

Hartenvrouw? - Nee, je weet het dus niet.

Ze laten de ballonnen los.

Moet ik iets afsteken? - Hij zou bellen. Heeft hij gebeld?

Steek er maar een paar af.

Waar is m'n zoon? - Ik denk dat hij...

De frisse lucht zal hem goeddoen.

Dat is een probleem.

Wat doet hij? Ik heb geen 'go' gezegd.

Allemachtig.

Had u geen 'go' gezegd? - Nee.

Wat had ik gezegd? Ongelooflijk.

We coördineren het, zei ik. Heb ik dat gezegd of niet?

Maar niemand luistert hier naar elkaar.

Ik kan jullie fouten steeds goedmaken. Ik rij kilometers om de avond te redden.

We doen er alles aan, maar we redden het.

En dan verprutsen jullie het in één minuut.

Zal ik eens wat zeggen? Ik heb het al maanden, al jaren met jullie gehad.

Jij daar, met je gezeik de hele tijd.

Ik heb je wel honderd keer gevraagd om het goede voorbeeld te geven.

En jij hebt het over respect en fatsoen. Waar is je respect voor mij, Adèle?

Waar is jullie respect?

Maar wel aankloppen voor de vrachtwagen, een dagje vrij, geld...

een baantje voor een neefje. Die goeie, ouwe Max regelt het wel voor ons.

Maar wat doen jullie voor mij?

Waar heb ik jullie m'n hele leven aan verdiend?

Voor jullie is het hier een zomerkamp.

Jij, daar. Je een beetje volvreten aan het buffet.

De klanten beledigen.

Is dat de manier waarop je je dankbaarheid toont?

Zal ik je wat zeggen, Guy?

Er is niemand meer die met zo'n mafkees als jij wil werken.

En dan die andere imbeciel. Die de bruid loopt te versieren.

Ben je wel goed wijs?

Jullie zijn een stelletje klaplopers en losers.

Maar niemand heeft door dat ik m'n hachje riskeer. Elke avond weer.

Het kan jullie niks schelen. Niemand geeft iets om mij.

Laat de baas het maar uitzoeken.

Zijn jullie m'n kop beu? Dan heb ik heel goed nieuws.

Het is over. Jullie zullen me niet meer zien.

Het is voorbij.

Hij is 500 meter verderop in een veld geland.

Goed nieuws: hij is ongedeerd. Het spijt me dat het gebeurd is.

Maar we zitten nog minstens een uur in het donker.

Max? Wat moeten we doen? - Dat is niet mijn probleem meer.

Zoek het zelf uit.

Volgens mij is Max boos.

Niet dan? - Jawel.

Ah, Nicole. Nee, je stoort helemaal niet. Ik genoot van een rustig momentje.

Ik moet je spreken, zoals ik al zei.

Hoe zeg ik dit? Nee, ga je gang. Jij belde mij.

Je wilde wat afstand. Zo heb ik het ook begrepen.

O, dat soort afstand.

Hoe lang al?

Zo lang al?

Ja, natuurlijk.

Wie is het? Ken ik hem?

Niet?

Goed. Ik moest maar weer eens teruggaan.

Alles gaat heel goed. Tot kijk.

Maar natuurlijk.

Blazen.

Van harte.

Ik heb een theorie, Max.

Als alles tegen lijkt te zitten, bedenk dan dat je er ook anders naar kunt kijken.

Misschien gaat het wel supergoed met je.

Goeie theorie. - Nou en of.

En weet je waarom? Omdat hij positief is.

Ik snap dat je kwaad bent, maar iedereen maakt fouten.

Zelfs ik maak wel eens fouten. Het is echt waar.

Mijn hele carrière is erop gebaseerd.

Ik zou verslaggever worden. - Dat wist ik niet.

Zal ik het je vertellen? - Nee, laat maar.

Weet je, Guy...

We zijn zo close met elkaar dat ik je de waarheid moet vertellen.

Ik wilde het je al eerder vertellen, maar toen was ik...

Toen ging het niet lekker. Maar...

Het is steeds lastiger om je in te huren.

Klanten willen geen fotograaf meer. Hun neefje kan het ook wel.

Ze willen geen fotograaf meer.

Maar ik doe m'n best voor je.

Dat weet ik.

Ze hebben je nodig. - Nee, ik ga naar huis. Ik ben kapot.

Wat is dit?

5:18 uur

Weet je wat ik daarboven dacht? - Ik heb wel een vermoeden.

'Ik maak hem af, die eikel.' - Zoiets dacht ik al, ja.

Ze hoefden maar twee touwen vast te houden. Zelfs dat lukte niet.

Waar heb je ze gevonden? Dat moet echt heel erg moeilijk zijn geweest.

Het is echt schitterend. Een geweldig moment.

Zo gracieus, zo harmonieus.

Wat uw team heeft gedaan, is gewoon echt buitengewoon.

Nee, we zijn echt betoverd.

Dat is precies wat Pierre zei, in zijn woorden dan. Min of meer.

En heb je je moeder gezien? Ze is een andere vrouw. Ze straalt.

Ja, ze ziet er tevreden uit. Gelukkig zelfs.

Dank u wel.

Dat meen ik echt. - Dat is heel aardig.

We moeten de Lemants gedag zeggen. - Ik kom eraan.

Bedankt dan maar.

Ik had Nicole aan de lijn. Het is uitgesproken.

Dus geen geheimzinnig gedoe meer? - Nee.

Hou jij dan op met Patrice te kussen?

Ja, daar hou ik mee op.

En? Hoe reageerde ze?

Nicole weet op de juiste manier afstand te nemen.

Vrienden. Hebben jullie een minuutje?

Alsjeblieft.

Wees gerust, ik zal geen lange preek meer houden.

Ik wilde jullie alleen nog bedanken voor vanavond.

Ik was echt... ontroerd.

Ja, diep geroerd.

Als jullie vanaf nu ergens mee zitten...

Een probleem of een vraag, richt je dan tot Adèle.

Zij zal jullie voortaan informeren.

Ga je gang.

Dinsdag zie ik jullie om twee uur in de Salon de la Reine in Boulogne.

Half twee voor de afdelingschefs. Zoals gewoonlijk.

Ziezo. Tot dinsdag dan maar.

Dank je wel.

Dag, schat.

Tot dinsdag.

Etienne?

Ik zal je naar huis brengen. Als je braaf bent, krijg je een jasje.

Ik stop met bruiloften, Max.

Echt?

Ik wil weer verslaggever worden, het gevaar ruiken.

Daar staat geen buffet, hè. - Ik wil terug naar het echte werk.

Als jij ervoor wilt gaan, is dat goed.

Grapje, ik zie je dinsdag. - Guy, toch.

Tot dinsdag.

Het leeftijdsverschil is te groot.

En ze is een onafhankelijke vrouw. Voor haar geen uniform.

Zijn Max en Josiane samen?

Ja, maar iedereen doet of ze het niet weten.

Waarom doen jullie dat?

Dat is Frankrijk. Jij moet nog wat integreren, jij.

Zal ik je weer op de hoek afzetten? Anders zien ze me met jou, een agent.

Ja, op de hoek.

Is er niemand die mij naar huis brengt?

Jawel. Ik, als je wilt.

Dat zou heel fijn zijn.

Waar sta je geparkeerd? - Ik ben te voet.

Dus je brengt me te voet naar huis? - Ja.

Ik vind wandelen niet erg zelf.

Die zin is syntactisch onjuist.