Original subtitles

DE LAATSTE KANNIBALEN WERELD

- Wil je wat, meneer Harper? - Nee, bedankt.

- En jij? - Nee, bedankt. - Nee? - Nee.

Robert, moet je hem niet laten stoppen met drinken?

Als hij niet drinkt, kan hij niet goed vliegen.

Deze stomme jungle is erg gevaarlijk. Het bezorgd me zenuwen.

Ja, dat is het, maar dat fascineert mij.

Er gebeurd altijd het onverwachtse.

Na het survivalen hier, kunnen we alles aan.

Die jongens op de grond moeten het zwaar gehad hebben.

Ze moesten overal doorheen snijden.

- Het duurde drie maanden. - Enig idee hoe het is, reizen in de jungle?

Ze moeten gek geweest zijn door dat te doen.

Ik zou het voor geen goud willen doen.

Ik word nog liever ontslagen!

Ze zijn blij als ze hun rekeningen checken.

Maar voor elke cent die ze verdienen zullen ze sterven.

Kom op Robert, je zou ze meenemen naar de Zuid-Pool als daar olie was.

Dat is een goede redenering.

Zouden we nu geluk hebben?

Misschien wel, als we een gelukkige start hebben.

Maar ik weet niets zeker.

Romeo voor Manilla...

Ontvangt u mij? Over.

Radiostilte, we hebben een dood signaal,

komt door de generator. Klote jungle.

Weet je het zeker? Probeer het nog eens.

Romeo voor Manilla...

Romeo voor Manilla. Kunt u mij horen?

- Wat is er aan de hand? - Ik weet het niet.

We zijn de radio niet nodig om te landen.

Het ligt niet aan ons, meneer Harper. Het ligt aan die jungle.

Daar gaan we, doe jullie riemen om.

- Ben je bang? - Nee.

Hou je vast!

- Swan, Rolf, zijn jullie oke? - Slechts een paar schrammetjes.

Hoe kon Rolland hem zo meegeven?

Ze zullen ons hier nooit vinden.

Niemand weet dat we zijn neergestort.

Rustig!

- Wat is er? - Ik hoorde wat.

Hiermee voel ik me veiliger.

- Hoe erg is het, Charlie? - Niet heel erg, meneer Harper.

Het chassis ziet er goed uit

en als ik een sleutel vind, kan ik het zo repareren.

Roep je als je ons nodig bent?

Dit lukt me wel, heb het wel vaker gedaan...

- Wat doe je, Swan? - Bloed wegvegen.

- Ga je mee kijken? - Ja, wacht even.

Rolland!

Willinsky!

Dat is fijn, die geluiden geven mij kippenvel.

Willinsky!

- Wat doet dit hier? - De radio, daarom reageerden ze niet.

- Wat denk je ervan? - Echt geen idee.

Het wiel.

- Charlie! - Ja?

- Het wiel ligt hier. - Ik kom het halen.

Daar is het kamp. Laten we eens kijken wat er gaande is.

Ik wil niet voor niets tegen Rolland schreeuwen.

Er is niemand, Robert. Laten we gaan.

Ik snap het niet. Geen eten. De wapens zijn weg.

Persoonlijke dingen ook.

Waar zijn ze?

Alsof ze snel voor iets moesten vluchten.

- Ze hadden geen tijd. - Wat zeg je?

Dit is door een mens gemaakt...en het is hoe dan ook om te doden.

- Bloed? - Ja.

- Bedoel je dat er inboorlingen zijn? - Ja.

Erger dan inboorlingen. Hoe het gemaakt is...

ziet eruit alsof ze nog in het stenen tijdperk leven.

Robert?

Rolland?

Robert?

Robert?

Willinsky? Rolland?

Robert...je bent gek zo alleen de jungle in te gaan.

Bespaar me je preek over het survivallen in de jungle.

Haal ons hier weg.

- Sorry, Rolf. - Het is oke. We moeten nu volhouden.

We zijn ver weg.

We moeten het vliegtuig terug vinden, het zal moeilijk zijn.

- Waar kwamen we vandaan? - Vanaf daar, dacht ik.

Denk je!? Waarom niet vanaf daar, of daar!?

Begrijp je wat ik wilde zeggen?

Waar zijn ze? Wat doen ze?

Het vliegtuig is bijna klaar. Waarom komen ze niet terug?

Als we niet vertrekken, zullen we te laat zijn.

- Charlie! - Wacht.

- Wat ga je doen? - Misschien kan ik boven iets zien.

Zie je iets?

Ja. Ik zie de windsok.

- Ralf, we gaan goed. - God zij dank.

Goede God! Die is geslacht.

Kom op!

We moeten tot morgen wachten om te vertrekken.

Het word snel donker en dan kan ik niks zien.

Ik weet het, Charlie.

Het zou alles kunnen zijn, Robert.

Voor zover wij weten, wonen er Tajadoven in deze jungle.

Tajadoven?

Maar heb ik niet gelezen, dat zij in het stenen tijdperk leven?

En het zijn ook kannibalen.

Niet zo hard, we weten er niets over.

Ja kannibalen. De laatste kannibalen in de wereld.

Of ze zijn ook nog in de Amazone van Nieuw-Guinea.

Stop! Genoeg!

Het geeft me de kriebels.

Waar zijn die blikjes drinken?

- Hier. - Bedankt.

- Robert? - Ja?

- Wat moeten we doen? - Zo snel mogelijk vertrekken.

Charlie doet zijn werk goed.

Ik kan niet wachten om hier weg te gaan.

- Swan. Hebben we je wakker gemaakt? - Nee. Ik moet naar buiten.

- Dat is niet verstandig. - Ik moet heel nodig.

- Oké, maar niet te ver. - Neem deze mee. - Bedankt.

- Swan! Ik moet haar helpen. - Nee, Charlie, niet gaan.

Laat me gaan, laat me gaan! Ze vermoorden haar, begrijp je?

- Swan! - We moeten hier blijven.

In de nacht de jungle ingaan is zelfmoord.

We gaan haar morgen zoeken, maak je geen zorgen.

Ik neem daarboven een kijkje.

Swan haar jurk!

Charlie!

Rolf!

Sta op! Sta op!

Kom op, in godsnaam, we moeten hier weg!

- En Charlie? - We kunnen hem niet meer helpen.

- Charlie... - Kom op, denk na!

Het was een val, Robert. Het was voor ons bedoeld.

Ik weet het!

- We moeten terug naar het vliegtuig. - En dat arme meisje?

Denk je dat ze nog leeft? Ik denk het niet.

Hoe kon ik zo stom zijn!

- Ik haal het nooit. - Je moet!

We moeten terug naar het vliegtuig. Dan zullen we veilig zijn.

Waarom sta je het niet bij stil dat we verwaald zijn!?

Hou op!

Ruik je dat? Er brand iets.

Kom op!

Swan...

Kijk. Dat moet de rivier zijn die langs het vliegtuig loopt.

- Weet je het zeker? - Ja, het moet wel.

- Geweldig! - Rolf, we zijn gered!

Ik zal je eens wat zeggen, als we dit overleven,

wil ik het woord jungle nooit meer horen.

Wat nou als die kannibalen het vliegtuig hebben gesaboteerd?

We moeten hopen van niet.

Rustig aan, straks raken we iets.

Ik kan geen controle meer houden. Gebruik de stok om ons te duwen.

Ik zal het proberen.

Links!

Rolf!

Niet doen!

Blijf van me af!

Niet doen!

Wat willen jullie?

De vogel, een vliegtuig...Oh mijn god! waarschijnlijk denkt hij dat ik kan vliegen!

Wacht! Wat doen jullie?

Ja, ja...

Ja.

Waarom hebben ze mij niet vermoord?

Hey!

Daarheen!

Daarheen!

Nee, niet weggaan.

Kom hier, alsjeblieft. Niet weggaan.

Ik wil eten.

Ik wil eten.

Kijk, ik heb honger.

Help mij.

Nee...

Niet doen.

Stop ermee!

Kut kinderen!

Kijk! Kom hier, ik wil iets laten zien.

Water...voor mij.

Kom op. Goedzo.

Ik heb honger. Ik moet eten.

Wat willen ze met mij?

Een adelaar!

Dus dat is de reden waarom ik in dit gat zit!

Ik ben niet van plan om aas voor de krokodillen te zijn.

Een vis...

En het is een goede.

Bedankt.

Rolf!

- Rolf? - Ja?

Zoals ik je vertelde, is het een mooie villa.

Ik breng je er heen, maatje.

Het is maar een uur van Los Angeles rijden,

in de buurt van Malibu.

Ik kocht het van iemand ide groot was in de film.

Het moet te gek zijn.

- Wat een aankoop! - Robert?

Het is minstens drie keer zoveel waard.

De airconditioning moest hem een fortuin gekost hebben.

Hij had het nooit aan, Het kostte te veel energie.

- Robert! - Gek. Gek in zijn hoofd!

Je hoeft helemaal niks te doen. Het is allemaal elektronisch.

- Oke Robert... - Open de deur, begin te douchen,

en bak een lekkere steak.

Robert!

Je eet slecht vlees. Begrijp je? Niks is elektronisch.

Doe geen domme dingen, verdomme. We moeten hier overleven.

- Mijn vishengel. - Niet slecht.

- Denk je dat je het red? - Ik weet het niet.

Ik heb het niet geprobeerd, ook al was is alleen.

Je zult het doen.

Hoe kunnen we het meisje uitleggen dat onze levens van het vliegtuig afhangen?

Ik heb alles geprobeerd, maakt ze begrijpt niets.

Verdomme!

Volgens de handleiding van natuurlijke antibiotica,

zou dit moeten werken. Maar m'n knie rot helemaal.

Toen ik dacht dat ik kon vliegen, moet ik het vliegtuig gezien hebben.

Doe iets, Rolf. Ze zou toch moeten kunnen praten

- Ze moet toch iets begrijpen. - Maar dat zijn geen woorden.

Deze stammen gebruiken niet de taal die wij kennen.

Weet je wat dat is!?

Stop, we zijn hier beneden!

Hey! Hier zijn we!

Hier zijn we!

Geen teken van leven, alleen het vliegtuig bij het kamp.

De batterijen zijn goed, ze zouden er mee weg kunnen vliegen.

Ook al zouden ze hier ergens zijn,

de jungle is zo dicht dat wij ze niet kunnen zien.

Hallo! Hier!

Luzon 6-1-2 voor basis. We staken de zoektocht.

We gaan terug naar sectie 9-6.

Als ze daar verdwaald zijn, Laat god ze helpen!

Stop! Kijk, hier beneden!

Laat ons niet alleen! We zijn hier! We leven!

Hier zijn we! Kom terug!

Het water smaakt verschrikkelijk.

We moeten wel om te overleven.

We hebben al veel bacteriën ingenomen,

we zijn en immuun voor geworden, daarom zijn we nog in leven.

Wacht even...

Is dit niet de rivier die langs het vliegtuig loopt?

Ik weet het niet. Deze jungle zit vol rivieren.

Ik kan nauwelijks lopen.

Er moet iets zijn hoe we erachter komen waar we zijn.

Er is slechts één persoon wie ons hieruit kan krijgen.

En we weten wie, toch?

Ze zou ons toch nooit de goede kant op leiden.

- Ook al begreep ze ons. - Waarom niet?

Om terug te komen bij het vliegtuig is niet ons grootste probleem.

Het egrootste probleem is om er levend te komen.

- Kannibalen. - Ja, zo precies. Ze zijn er nog steeds.

Ze zijn sterker dan ons. De jungle is hun omgeving.

Wij hebben geen kans.

Wat verschrikkelijk!

Misschien niet verschrikkelijk voor ons maar wel in die van hun.

Er is de strijd om te overleven.

Robert!

Niet bewegen.

We hebben in ieder geval een dodelijk wapen. Cobra gif doodt in vijf seconden.

Wacht!

Daar moeten we heen. Ze leidt ons in de verkeerde richting.

Ze is bang, ze zal ons naar de kannibalen brengen.

- De rivier... - Ja.

Je hebt gelijk.

De helikopter zal ons niet vinden.

Hoe dan ook, ze denken dat we dood zijns.

Wij moeten het proberen. We kunnen hier niet voor eeuwig blijven.

Robert, we moeten rennen, laat mij je niet tegen houden.

Ziet je wat ik zie? Het vliegveld!

We hebben het gehaald!

Dit is het mooiste wat ik ooit heb gezien.

- We komen er, als God het wil. - Tuurlijk wil ie dat.

Goeie God!

Robert...

Laat me hier, Robert.

- Red jezelf. - Vergeet het, maatje.

Ik laat je niet hier.

Kom op, Rolf...

Ik haal het niet.

Loop door.

In mijn plaats zou je hetzelfde gedaan hebben.

Help me.

Alsjeblieft, help me.

Help me!

Zeg dat je hetzelfde gedaan had voor mij.

Antwood mij!

Kijk naar ze!

Begrijp je niet dat we snel moeten zijn, Rolf?

Alsjeblieft, breng me thuis.

Kijk Rolf. We zijn er bijna.

Ik blijf je altijd dankbaar.

Zonder jou had ik het nooit gehaald, vriend.

We hebben het geflikt.

We hebben het ze laten zien.

Kom op, schat!

Ik neem je mee naar huis, Rolf.

Ik neem je mee naar huis.

Dit is het ware verhaal van gebeurtenissen na de ontdekking

van de stam die in het stenen tijdperk leeft op het eiland Mindanao.

De hoofdpersoon, Robert Harper, heeft alle verschrikkelijke ceremonies

meegemaakt en is getuige van deze persoonlijke gebeurtenissen.

Robert Harper zat vier maanden in het ziekenhuis in Manilla

Daarna keerde hij terug naar de Verenigde Staten.

Na het ontslag van zijn werk, trouwde hij.

Hij en zijn vrouw wonen op een kleine boerderij in mexico.

Vertaald en gecontroleerd door: Lars Altena