Original subtitles

Onze wimpers en wenkbrauwen zijn bevroren.

‪Koptelefoons zijn kapot, ‪smartphones zijn uitgevallen.

Onze handen voelen we niet meer.

Ziek gewoon. Op zulke momenten trek je echt…

…sommige levensbeslissingen in twijfel.

Deze ijspegel ben ik, Nono.

Zonder masker zie ik er zo uit.

En dit behaarde wezen ben ik.

‪Max.

We kennen elkaar van de universiteit.

We zijn beste vrienden en hebben één ding gemeen:

ik haat dit. Ik heb een hekel aan fietsen.

Fietsen zal me nooit bevallen.

Onze hele reis heeft daar helemaal niets aan veranderd.

En toch waren die 15,000 kilometer op het zadel…

…de beste ervaring die we ooit ondernomen hebben.

Biking Borders is namelijk veel meer dan een eenvoudige fietsreis.

Tijdens ons semester in het buitenland onderwezen we in scholen.

Onder andere in Guatemala.

Waar een van de vijf kinderen niet naar school gaat…

…door gebrek aan geld en infrastructuur.

Sindsdien hebben wij één droom.

We willen daar een school bouwen.

Daarom zetten we samen met een NGO…

…voor langdurige opleiding een donatiecampagne op.

Via sociale media proberen we ons project bekend te maken.

En vandaag is daarvoor niets zo efficiënt als knotsgekke dingen te doen.

Onze uitdaging:

een wereldreis op de fiets.

Van Berlijn tot Beijing.

Guatemala was te onpraktisch fietsen vanwege al het water.

En zo is Biking Borders ontstaan.

Misschien wel de langste fietsactie aller tijden…

…om aan de andere kant van de wereld een school te bouwen.

En van hier fietsen we naar Beijing.

‪IN SAMENWERKING MET FILMCREW

Al zes maanden zijn we aan het voorbereiden.

Eerlijk gezegd heb ik eigenlijk geen idee…

…waar we aan begonnen zijn.

Ik heb nog nooit meer dan 50 kilometer gefietst.

Zes maanden lang heb ik me iedere dag dit moment voorgesteld.

En nu is het uiteindelijk zover.

Veel opwinding, voorpret en zenuwachtigheid allemaal.

Kom op, we gaan!

‪DAG 1 - 25 KM ‪STUKJE NAAR BERLIJN

Tegenwind en bergop. Niet slecht!

Mijn zitvlak doet al zeer.

Ik zeg het maar even.

Van de andere kant besef ik nog steeds niet helemaal…

…dat we op weg naar China zijn.

In de eerste twee dagen bereiken we al Saksen-Anhalt.

Zo lijkt Beijing slechts een steenworp.

We zitten in Wittenberg. We hebben al 100 kilometer afgelegd.

Wittenberg!

Vanaf het begin kan men onze reis op Instagram volgen.

De vraag van een miljoen:

lukt het me met slippers?

‪OLIVER SCHULZ HEEFT € 20,56 GESCHONKEN

Kun je me duwen? -Het wordt nog steiler.

Ook door het filmen voor de campagne schieten we niet bepaald op.

Nono is zo sloom.

Maar ik weet dat hij dit ziet.

Bij het volgende kruispunt:

linksaf!

Hij speelt weer eens Instagram-navigatie.

Maar nu zie ik hem.

Kom op, Nono, nog maar een paar meter. Het is hier zo warm!

Ongelooflijk warm.

‪DAG 3 - 218 KM ‪ERGENS IN SAKSEN

Wat moet ik nu filmen?

Ja, ik ben ook geen filmmaker, hoor.

We moeten de mensen op de een of andere manier duidelijk maken…

…dat het ons niet om het fietsen gaat, snap je?

We moeten laten zien…

…dat dit hele gedoe hier,

het kamperen in het wild en zo, allemaal voor die school is.

Dat moeten we tonen, begrijp je?

Avontuur is leuk, maar daar doen we dit niet voor.

Beijing, we komen eraan!

Er loopt een beest buiten de tent. In ieder geval een groot dier.

En Max vertelt me nu pas dat er hier wolven zijn.

Dat wist ik mooi niet.

En nu kunnen jullie wel raden wie van ons de bijl heeft.

Ik niet, dus.

Dat is toch een wolf, of niet?

Ik hoop het niet.

Kijk je nu op Wolfcenter?

Als dat echt een wolf is en hij begint zo dadelijk te huilen?

Dan doe ik in mijn broek.

Wat doen we dan?

Naar buiten, met de bijl.

Heb je de pepperspray? -Ja.

Ik zie zijn ogen.

Nono, drie, twee, één…

Volgens mij is hij weg.

Dit is dus geen grap.

Twee meter van ons vandaan stond daarnet een heuse wolf.

Mijn hart gaat tekeer!

Morgen nemen we een camping.

Zeg dat wel!

Dat was een spannende nacht.

Wat staat ons nog te wachten?

Na vijf dagen overschrijden we de Tsjechische grens.

We leggen per dag zo'n 60 of 70 km af en wennen geleidelijk aan het buitenleven.

Door weer en wind.

En ja, ook aan het fietsen raken we een beetje gewend.

Soms zeggen we zelfs zoiets:

fietsen is leuk.

Vooral wanneer we kleine overwinningen behalen.

Let op, Max! Dertig meter…

Twintig meter… tien meter… 500!

Te gek! -Vet!

Negen dagen onderweg, 500 kilometer…

…en 8,500 euro voor de school.

Wat zeg je ervan, Max? -Gaaf!

Gewoon te gek!

Ook onze reis op de sociale netwerken verloopt vlot.

We vragen om donaties…

Als je om goede redenen gewacht hebt om te doneren,

doe het dan nu!

We halen supporters aan boord…

Biking Borders, dat is een account die ik graag steun.

Ze verdienen dat men praat over wat ze doen.

En we proberen de mensen met ons mee op reis te nemen.

Onze strategie schijnt te werken en de gemeenschap groeit dagelijks.

Met 200 schenkers hebben we 20 procent van het geld voor de school ingezameld.

We hebben € 8,500 aan donaties verzameld.

Jullie steun is overweldigend.

Met heel mijn hart zeg ik:

bedankt!

Deze overwinning moet natuurlijk gevierd worden.

Vandaag hebben we gratis appels.

Groot of klein? -Groot.

Dank je.

Omdat onze studentenbeurzen tamelijk leeg zijn,

pikken we vruchten en ontwikkelen we onze eigen voedingsstrategie.

KOKEN MET MAX EN NONO

Wat schaft de pot, Max?

Rijst met sardienen.

En suiker.

En voor wie wil, pindakaas.

Slappe sneetjes brood.

Een winnaarsontbijt.

Voor het middageten hebben we brood met tomatenmoes.

Dat smaakt lekker, zeg.

Honing…

…met sardienen.

En knoflookzout.

Hoe smaakt het?

Als door vissen gemaakte honing.

Eet je nu brood met alleen mosterd? -Klopt.

Ooit van mijn oma geleerd. Een familierecept, zeg maar.

Geeft dat je de energie die je nodig hebt?

Zeker weten. Er zit alles in: proteïnen, omega-3-vetzuren.

Liefde.

‪DAG 11 - 725 KM ‪OBORSKÝ RYBNÍK, TSJECHISCHE REPUBLIEK

Het bed is gereed.

Eerste nacht in de openlucht. Blij?

Nou ja…

Hebben we nog muggenspray?

Niet diep genoeg.

Nee, joh! Dat is toch smerig?

Ik moet mijn gezicht nog wassen. -Ga dan verderop.

Hoeveel nachten zullen we buiten slapen…

…voordat we in Beijing aankomen?

Domme vraag. Geen idee.

Dat is ook zo.

Wel te rusten.

Goedemorgen, Max.

Goedemorgen.

Hoe was je nacht in de buitenlucht?

Erg gemoedelijk. Kijk maar eens naar dit uitzicht.

Zeg dat wel.

Na drie weken krijgen we ons eerste voorproefje…

…van exotisme.

Oostenrijk!

Het voelt alsof de wereld aan onze voeten ligt.

De prachtige fauna.

En het berglandschap…

Dat verdomde berglandschap.

Het ziet er prachtig uit,

maar het is ongelooflijk vermoeiend.

En weer bergop.

We doen niks als naast de fiets lopen.

Nono is zijn slippers kwijt.

Ik heb ze verloren.

Maar ik geef nooit op.

Als jullie ooit een fietsreis door Oostenrijk overwogen…

Vergeet het. Doe het gewoon niet.

Na 900 kilometer komt de weddenschap eindelijk tot een einde.

Het is me gelukt met alleen slippers.

‪VAN BERLIJN TOT WENEN IN SLIPPERS ‪IK ZEI HET TOCH!

We hebben 1,000 kilometer afgelegd.

‪DAG 20 - 1,000 KM ‪STEIERMARK, OOSTENRIJK

De eerste 1,000 hebben we achter ons.

Ik kan het niet geloven.

Nog maar 14 keer zo veel,

en dan bereiken we Beijing.

REPUBLIEK KROATIË

Eindelijk wat minder bergen.

Eindelijk naar de zee toe.

Ik kan het niet geloven!

De oceaan!

Dat is onze beloning voor iedere fucking berg…

…in Oostenrijk en Slovenië. Dit beloont al die bergen.

‪DAG 37 - 1,820 KM ‪ISTRIË, KROATIË

We slapen vannacht hier en ik besef ineens…

…dat het al 9 oktober is…

…en ik morgen jarig ben.

Het is een beetje raar.

Geen familie, vriendin en vrienden om deze dag mee te delen.

Dan denk je toch een beetje: 'Wat zou het fijn zijn hen weer te zien,

"ze aan te porren, te omhelzen en zo…"

Tja… Maar gelukkig is Nono bij me.

Eten we wat?

Ja!

Goedemorgen!

Happy birthday!

Bedankt, man.

Jij baardig ding.

En het uitzicht is mijn geschenk.

Kom dan!

ONTWAKEN MET EEN UITZICHT

Goedemorgen!

In Kroatië voelt onze reis een beetje als een strandvakantie aan.

We leggen slechts 50 kilometer per dag af en houden onze zwembroeken meestal aan.

We hebben de mooiste kampeerplaats ooit gevonden.

Ongelooflijk mooi!

Niet te geloven gewoon.

Tot nu toe zat het weer grotendeels mee.

Maar langs de kust krijgen we met rukwinden van 100 km/u. te kampen.

We komen gewoon niet vooruit.

We kunnen ook niet veilig fietsen, omdat we steeds naar de kanten geblazen worden.

Dus gaan we een eindje lopen en duwen.

Die dag komen we niet veel vooruit.

En we hebben een voorgevoel dat de mooie dagen dra voorbij zullen zijn.

Na 46 dagen verlaten we de EU.

Welkom in de Balkan.

Na bijna 2,000 kilometer bevinden we ons in Bosnië.

Nog maar 13,000 kilometer tot aan Beijing.

Hoe verder oostwaarts we komen, des te meer leven we in de straten zien.

En niet alleen de dieren. Ook de mensen worden nieuwsgieriger en belangstellender.

Ik ben Max.

Alles goed?

Hallo.

15,000 tot in China. 15,000 kilometer.

Jullie gaan naar China? -Ja.

Op de fiets? -Ja.

Willen jullie misschien een vruchtensapje?

Of bier?

Dit stuk is van mij.

Je mag er slapen.

Vanavond eten we ćevapčići.

Men nodigt ons uit.

Ze delen hun eten.

Ze vertellen ons over hen.

Super foto.

Miro brengt ons Bosnische dansen bij.

In Albanië leert Toma ons koeien te melken.

En Ibrahim bereidt ons voor op Turkije.

Vaak begrijpen we elkaar zelfs zonder elkaar te verstaan.

We verlaten zo dadelijk Albanië. We zitten nog altijd in de Balkan.

De omgeving hier is behoorlijk triest.

Troosteloos gewoon. Maar de mensen hier zijn ongelooflijk aardig.

De bewoners hier hebben echt niet veel.

En als je dan ziet dat ze het weinige dat ze bezitten met ons delen,

dat ze ons thuis uitnodigen en zo… Dat is echt een onbeschrijflijk gevoel.

En het landschap blijft lang zo troosteloos niet.

‪DAG 62 - 2,865 KM ‪MEER VAN OHRID, NOORD-MACEDONIË

We zijn al door tien landen gefietst.

Nu trekken we voor het eerst echt het binnenland in.

De fietsen laten we een paar dagen rusten.

Goedemorgen. De 70e dag.

Al 70 dagen zijn we onderweg.

We hebben € 16,150 gedoneerd gekregen.

Op naar Griekenland nu.

Er is hier volkomen niets te zien.

Een echt niemandsland.

Maar zo kunnen we fietsen waar we willen.

‪DAG 71 - 3,119 KM ‪ERGENS IN GRIEKENLAND

Ik wil niet opstaan.

Te koud.

Ik wil niet.

In een paar dagen tijd…

…valt de temperatuur 's nachts onder nul.

Het wordt iedere dag kouder.

We hebben gewoon geen zin meer om in de tent te slapen.

Griekenland biedt ons…

…een vrij trieste aanblik, die goed bij het weer past.

Maar we hoeven tenminste niet elke dag in de tent te slapen.

Het fietsen wordt elke dag onaangenamer.

En onze strandvakantie begint er heel anders uit te zien.

En?

Het smaakt nergens naar, maar het verwarmt tenminste.

Denk je dat het nog kouder gaat worden?

Ik denk dat dit pas een voorproefje is…

…van Turkije in de winter straks.

Ik wil er niet uit. -Ik ook niet.

Het regent, het waait, het is koud en we liggen hierbinnen zo lekker.

Vandaag regent het, morgen regent het en overmorgen onweert het.

Kortom, perfecte fietsomstandigheden.

Laten we hopen op wind mee.

Op wat? -Wind mee.

Ja, want dat hadden we tot nu toe zo vaak, hè?

Volgens mij bestaat dat helemaal niet. -Wind mee is bedrog.

Volgens mij heb je gelijk. Net als de klimaatverandering. Bestaat ook niet.

Het regent, het waait.

Het wordt al donker, en we hebben nog steeds geen plek om te slapen.

Wat een rotzooi. Hier beleef je echt geen plezier aan.

Dit is zo een moment…

…waarop je alles op losse schroeven zet. Volledig doordrenkt, tot op het bot.

En juist wanneer je denkt dat het niet erger kan…

Verdorie…

Na drieduizend kilometer, mijn eerste lekke band.

Ik heb nog nooit een band verwisseld.

Dat moet Max me eerst laten zien.

Wat Nono vergeet is dat ons, vlak voor ons vertrek,

in de fietsenwinkel alles werd uitgelegd. Letterlijk alles.

Vier uur lang.

Het kan zijn dat ik wat slecht opgelet had.

Dat bestaat toch niet? Wie maakt er nu zulke lange ventielen?

Na slechts een uur is het Nono dan toch gelukt.

En de band heeft het zowaar een hele dag volgehouden.

Dit werkt zo op mijn zenuwen.

Nono toch, waar zijn dan goede vrienden voor?

Om het werk eerlijk te verdelen?

Tien weken zonder lekke band.

En nu…

Dank je wel, Max, dat je vanaf dit moment…

…mijn persoonlijke fietsenmaker hebt gespeeld.

Vandaag zijn we… -Drie maanden onderweg.

Ja, drie maanden.

Echt waanzinnig.

‪GRAPPIGER KAN NIET

Om deze drie maanden te vieren, hebben we ons mooi gemaakt.

We zien er klasse uit.

Daar! Welkom in Turkije, schat.

Europa's laatste grens.

Ik ben trots op ons.

Kort voor Kerstmis bereiken we Istanbul.

‪DAG 100 - 3,586 KM ‪ISTANBUL, TURKIJE

Het lijkt alsof we al een eeuwigheid van huis zijn.

Voor het eerst beseffen we hoe ver we gereisd zijn.

Drieënhalfduizend kilometer, zo lang als een Tour de France.

We nemen de tijd deze nieuwe cultuur te ontdekken,

de tent te repareren en de fietsen naar de fietsenmaker te brengen.

Ook onze geldinzameling loopt tijdens…

…de feestdagen op volle toeren.

Zalig kerstfeest!

Voor kerst schieten de donaties de hoogte in.

We lanceren een actie waarbij elke donatie door sponsors verdubbeld wordt.

Tot 24 december worden alle donaties verdubbeld.

Vlak voor kerst hebben we de halve school al binnen.

We hebben € 26,000 aan donaties gekregen.

En ons kerstcadeau? Dat we in de feestdagen niet alleen zijn.

Het heeft ons drieënhalve maand gekost om hier te geraken.

Onze vriendinnen kostte het drieënhalf uur vliegen.

En dat is ook het moment voor Max om afscheid te nemen.

Afscheid van trouwe begeleiders.

Vier jaar lang hebben jullie me door dik en dun vergezeld.

Maar nu is de tijd aangebroken om jullie te laten gaan.

Een dom idee.

Op kerstavond lijkt het bijna alsof we thuis zijn.

Na twee weken rust valt het ons daarom des te zwaarder om afscheid te nemen.

126 dagen onderweg.

We zitten in Cappadocië.

‪DAG 126 - 4,330 KM ‪CAPPADOCIË, TURKIJE

We zijn weer alleen.

Maar onverwacht krijgen we een nieuwe begeleider.

Stipt op Nieuwjaar:

de echte winter.

Cappadocië is een echt fantasielandschap.

En dan te bedenken dat we enkele weken geleden klaagden over wat wind en regen.

Cappadocië in de tent.

Het is zo koud. Echt alles is bevroren.

Ik hoop dat het niet te veel gesneeuwd heeft.

O, min 8…

Ik heb nog nooit met zo'n koude buiten geslapen. Ik sliep zo,

met de dikke handschoenen, muts en kap.

En nog werd ik 's nachts wakker van de kou.

Hoe goed men het ook plant,

op een fietsreis van Duitsland naar China kom je ergens de winter tegen.

In Oost-Turkije komen in januari veel skiërs.

En dit jaar ook twee fietsers.

Het sneeuwt al de hele dag. Al dik 30 centimeter verse sneeuw.

Het fietsen is echt moeilijk, we glijden continu uit.

Maar zulke momenten zijn toch wel leuk.

Alles goed daar? -Ja, hoor.

Hebben we geen sneeuwbanden?

Nu heb ik pas echt veel sneeuw in mijn schoenen.

Er werd ons toch gezegd: 'Turkije in de winter, dat gaat niet.'

Nou, volgens mij bedoelden ze dit.

Als het zo door sneeuwt, moeten we voor vandaag halthouden.

We moeten wel ergens heen.

Daar zit wat in.

Wat ons zorgen baart: we zijn onderweg naar Oost-Anatolië.

De hoogste en koudste streek van Turkije.

In een paar dagen zullen we zomaar 1,000 meter stijgen.

Geen idee hoe het ons daar vergaat, als het ons hier al niet lukt.

Van de andere kant kunnen we dit soort situaties goed voor ons project gebruiken.

Waarom doneren?

Wij vinden dat kennis niet door grenzen beperkt moet worden.

In Guatemala kan 25 procent van de bevolking…

…noch lezen, noch rekenen.

Iedereen kan doneren.

Met € 64 kan een kind…

…een heel jaar naar school.

Misschien genieten we dankzij de sneeuw weer wat meer zichtbaarheid.

Maar fietsen zit er vandaag niet meer in.

Ook het koken, douchen en vooral slapen is in deze sneeuw zo onaangenaam…

…dat we vannacht niet buiten willen blijven.

We proberen te improviseren.

Excuseer, spreekt u Engels?

Bicicletta, Alemania… -China.

China?

Turkije, Iran, Turkmenistan, Oezbekistan, Kirgizië…

Dank u!

Eigenlijk vroegen we gewoon naar een moskee.

Maar Kadir nodigde ons zonder te aarzelen uit in zijn café te overnachten.

Vannacht slapen we hier, midden in een bar, op de vloer.

Welkom. Gastvrijheid in Turkije.

Tot ziens.

Kadir vergeeft ons onze vrijwel niet-bestaande kennis van het Turks…

…en vertelt ons dat hij in Oostenrijk gewoond heeft.

Oostenrijk, Lindenhof 154.

En dat zijn zoon enkele maanden geleden gestorven is.

We merken dat hij erg blij is met ons bezoek.

Ook na onze reis blijven we contact met hem houden.

Dag 136.

Het heeft de hele nacht gesneeuwd.

Met dit weer hebben jullie een ezel nodig, geen fietsen.

De bewoners hadden niet gelogen wat de bergen van Oost-Anatolië betreft.

Het is er echt prachtig.

En ijskoud.

Ik draag twee paar skisokken en mijn winterlaarzen.

Mijn voeten zijn ijspegels.

Zes weken lang fietsen we door de sneeuw.

Sommige dagen leggen we amper 30 kilometer af. We beleven sneeuwstormen…

…en vergeten soms volledig waarvoor we hier zijn.

Voor de eerste keer heb ik er echt geen zin meer in.

Ik verlang alleen nog naar warm weer, naar zomer…

Het hangt me echt de keel uit.

Maar goed, we hebben net even op de telefoon gekeken.

We hebben zoveel berichten van mensen die zagen waar we zitten.

En dat geeft dan weer motivatie om ondanks alles toch door te zetten.

En we komen in de Turkse krant te staan.

En in vele andere media van over de hele wereld.

De winter boost de campagne zo dat het bevriezen tenminste de moeite waard was.

WENKBRAUWEN BEVROREN

Na vierenhalve maand bereiken we de grens van Iran.

‪DAG 141 - 5,290 KM ‪DOGUBEYAZIT, TURKIJE

Vrienden en verwanten waren sceptisch over het feit dat we door dat land wilden.

IRAN 20 KM

Ik ben erg nieuwsgierig over het land, de mensen en vooral de verschillen tussen…

…wat men zich inbeeldt en hoe het er in werkelijkheid is. We zijn de winter beu.

Iran, hier zijn we!

Aan het Iraanse verkeer moesten we de eerste dagen wat wennen.

Dit is echt onaangenaam.

Zo erg zelfs dat we het een poosje anders doen.

Alleen jammer dat er voorin geen plaats is.

Auw, dat deed echt pijn.

Maar juist hier toont Iran zijn mooiste kant.

Eerst neemt Nemat ons 50 km mee op zijn truck, dan nodigt hij ons thuis uit.

Voor een traditioneel Perzisch avondmaal.

Hij heet Ali.

Dit zijn Max en Nono.

Het Iraanse team heeft witte shirts aan.

Voor wie zijn jullie? Iran of Japan? -Iran.

DOE ALSOF JE THUIS BENT

Tijdens onze reis hebben we veel gastvrijheid meegemaakt.

Maar Iran spant de kroon.

Tot ziens!

Hallo!

Hallo!

Waar we ook komen, houden mensen ons aan en begroeten ons,

delen hun eten met ons.

Bedankt.

We wilden een korte pauze maken. Toen ontmoetten we Ahmed.

Hij stond erop dat hij thuis…

…eten zou halen…

…om ons op lunch te trakteren.

Nu eten we dus samen hier.

Dit is Ahmed.

Wat ons in Duitsland onmogelijk lijkt, is hier doodnormaal:

totale vreemden nodigen ons vanzelfsprekend thuis uit.

Zelden slapen we in de tent, vrijwel elke nacht biedt men ons een slaapplaats aan.

Europeanen zijn hier nog altijd een zeldzaamheid.

WAT DACHTEN JULLIE VAN IRAN VOORDAT JULLIE HIER KWAMEN?

Men heeft grote belangstelling voor ons en onze kijk op de wereld.

Maar bovenal zijn de Iraniërs dankbaar…

…voor de mogelijkheid een beetje…

…van hun denkwijze, cultuur en taal te kunnen overbrengen.

Hier begint het nieuwe jaar in de lente.

Op 21 maart 2019 vieren we het Iraanse nieuwe jaar 1398.

Hoe zegt men gelukkig nieuwjaar?

Sale no mobaarak.

Sale no mobaarak.

Heel goed!

Wat alle mensen die we hier ontmoeten, gemeen hebben:

ze willen dat we een goede herinnering aan hen overhouden…

…en Iran vanuit een ander standpunt bekijken…

…dan wat onze media tonen.

Wij zullen deze boodschap mee naar Duitsland nemen.

We kunnen het niet anders zeggen:

we zijn op Iran verliefd geworden.

We houden van de cultuur.

We houden van de mensen.

Hallo!

We houden van het eten.

Nou ja… het meeste dan.

Heet?

O, ja…

Max, wil jij een Magnam?

Het is grappig dat we ons uitgerekend in Iran,

het land waarover we…

…de meeste twijfels hadden, ons het veiligst voelen.

Dag 161.

We gaan door de woestijn trekken.

100 km lang geen enkel dorp.

Daarom hebben we veel eten gekocht.

Zoveel eten hadden we nog nooit bij, geloof ik.

We moeten hier links.

Kort na Yazd, zo'n 600 kilometer van Teheran, begint het niemandsland.

We kunnen alleen op onszelf rekenen, moeten het doen met wat we hebben. Zot!

Maar ik vind het zo vet. Ik voel me zo vrij.

Alleen, in Iran, 50 km/u.!

En net wanneer het lijkt alsof het eigenlijk niet beter kan gaan…

Midden in Iran, precies vijf maanden weg. Ik kijk even op mijn telefoon.

Iemand heeft zomaar een grote donatie gemaakt, en de school is gebouwd.

We hebben het gewoon voor elkaar. Na vijf maanden is de school gebouwd.

Ik kan het gewoon niet geloven.

De school kan gebouwd worden.

Het is ons gelukt.

We hebben € 53,000.

We danken iedereen van de bodem van ons hart.

Ik realiseer me nu pas zo'n beetje echt dat het doel…

…waarvoor we de afgelopen vijf maanden gefietst hebben,

echt bereikt is, dat de school echt gebouwd kan worden.

En ik zou… Ik zou gewoon… Weet ik veel… omkomen van geluk.

Er heeft iemand zomaar 12,000 euro gedoneerd.

€ 12,000 WERDEN ANONIEM GEDONEERD

En ineens staat het er.

Dit getal.

50,000 euro.

We hebben ons doel bereikt.

En dan sta je even stil en denk je: 'Wacht even.'

Wat is ons doel precies?

De donaties?

De school?

Of toch onze eigen reis?

We waren niet voorbereid op dit scenario.

Dat we in zulk een korte tijd zoveel donaties zouden verzamelen.

Tenslotte besloten we toch door te gaan naar Beijing.

Moeten we nu verder rijden om onszelf iets te bewijzen?

We voelen ons wat doelloos.

En dan, in deze onzekerheid, is het uit tussen Nono en zijn vriendin.

Het is gewoon te veel afstand…

…en te veel uit elkaar zijn.

En dat gaat niet ophouden.

Kom hier, man.

Ik heb echt geen zin meer. Nog drie maanden te gaan.

Ik wou dat het voorbij was.

Zo'n dieptepunt tijdens deze reis. Ik heb er geen zin meer in.

Zo'n moment…

…waarop persoonlijke relaties lijden onder wat we hier doen,

dat neemt zoveel adem weg.

We zitten nog in Teheran en…

…ik keek gisteren al hoe duur een vlucht naar Hamburg zou kosten.

En dan zie je alle reacties, al het nieuws, alle donaties.

‪IK WILDE JULLIE EVEN HEEL ERG BEDANKEN

En daarachter zitten mensen. Duizenden echte mensen…

…steunen ons en geloven in waar we mee bezig zijn.

We beseffen dat we deel uitmaken van iets groter dan een fietsreis.

Iets dat je niet door het aantal followers,

kilometers of donaties kunt meten.

‪Jullie brengen tenminste een beetje hoop ‪voor de wereld waarin we leven.

Ons doel ligt nog voor ons.

We rijden niet naar huis, maar naar de ambassade van het volgende land.

Een gesloten, autoritaire staat…

…met de strengste inreisvoorwaarden van Centraal-Azië.

We schrijven aan de regering van Turkmenistan…

…waarom we door het land willen.

Precies. We moeten aangeven wie we zijn,

wat we doen, waarom we door het land willen…

…en naar welk land we vervolgens gaan.

We moeten ook nu precies zeggen…

…wanneer we het land in willen,

en alleen op die dag mogen we dan ook het land in.

Het is een beetje… maar ja.

Beste koning…

De volgende dagen in Teheran zijn…

…een ware visa-marathon.

We moeten ook ons Iraanse visum verlengen…

…en viermaal naar de Chinese ambassade,

omdat er steeds een stuk ontbreekt…

…om ons visum voor China aan te vragen.

Na vier dagen hebben we eindelijk alles.

Maar ook in het vervolg moet Biking Borders niet zomaar een fietsreis zijn.

Terwijl de bouw van de school in Guatemala reeds aangepakt wordt,

gaan we door met onze donatiecampagne.

We willen het thema opleiding nog meer aandacht schenken.

En wie weet, krijgen we zelfs genoeg donaties bijeen…

…om een tweede school te bouwen.

Dag 191.

De laatste dagen waren een beetje moeilijk.

Morgen verlaten we Teheran…

…richting Mashad en Turkmenistan.

Na onze motivatiecrisis…

…en drie weken oponthoud in Teheran is het fijn…

…weer richting Beijing te fietsen.

Op weg naar Turkmenistan worden we er opnieuw aan herinnerd hoezeer we van Iran,

met zijn adembenemende landschappen en aardige mensen, zijn gaan houden.

Tot ziens.

Tot ziens.

Tot ziens.

Voor ons ligt een land…

…dat slechts 7,000 toeristen per jaar telt.

En daar zijn wij er twee van. En voor de eerste keer hebben we echte druk.

Vandaag is onze laatste dag in Iran. Morgen staat ons…

…de grootste uitdaging van de hele reis te wachten, geloof ik:

een doortocht-visum van vijf dagen door Turkmenistan.

En in deze vijf dagen moeten we bijna 600 kilometer fietsen.

Ik ben expres een beetje verder van Max gaan staan, omdat ik niet wil…

…dat hij mijn twijfels meekrijgt.

Ik vraag me af of we dit überhaupt kunnen.

Tijdens de hele reis hebben we één keer 100 km op een dag gefietst,

maar verder nog nooit. En nu iedere dag meer dan 100 kilometer.

Ja, zelfs na een half jaar op de fiets…

…blijft 100 km veel voor ons.

Als we onze verblijfsduur in Turkmenistan overschrijden,

kunnen we tot 1,000 dollar boete per dag betalen.

En in het ergste geval zelfs gevangenis.

WE SLAPEN VLAK NAAST DE GRENS VAN TURKMENISTAN

Daar is de tent en daar de grensovergang. Zodat we morgen om 6 uur,

zodra het open gaat, direct Turkmenistan in kunnen, om geen minuut te verliezen.

Ik geef toe dat ik wat gespannen ben. Ik weet dat we het kunnen redden,

als alles tenminste goed loopt, maar…

…toch ben ik wat zenuwachtig. Vannacht zal ik vast niet zo goed slapen.

Er mag gewoon niets fout gaan.

We weten niet of het een goed of een slecht teken is,

maar kennelijk zijn we de enigen die hier de grens over willen.

Het is hier volledig verlaten. -Totaal.

Na een uur wachten, worden we tweemaal gefouilleerd.

De camera doen we maar uit.

‪Onze video-uitrusting vinden ‪de grenssoldaten verdacht.

Maar uiteindelijk komen we ongevaarlijk genoeg over en mogen we na drie uur…

…Iran uit en Turkmenistan in.

‪DAG 205 - 7,512 KM ‪TURKMEENSE GRENS

We mogen niet vrij rijden, onze route is door de staat nauwkeurig bepaald.

Elke 50 kilometer moeten we onze passen bij militaire controles tonen.

Het filmen laten we daar maar liever.

Vrije internettoegang heb je hier niet. Overal kamelen daarentegen wel.

Vanzelfsprekend zijn we te langzaam.

We zijn pas 50 km verder, hebben geregeld tegenwind en het wordt zo donker.

Vandaag halen we onze doelstelling sowieso niet. Het is al 4 uur.

Ik heb ongelooflijke hoofdpijn.

We proberen nu gewoon zoveel mogelijk kilometers af te leggen…

…en tot na donker door te blijven fietsen.

Eerste dag voorbij.

Uiteindelijk hebben we toch nog 80 km gefietst. En ik voel dat ik ziek word.

Het kan niet anders, ik voel me zo rot. Alles doet pijn.

Alles.

Ik verbeeld me dat ik thuis voor de kachel in bed lig,

gewoon medicijnen en thee neem en morgen geen 100 kilometer moet fietsen.

Ik heb iets opgelopen.

Vreselijke buikpijn. Dat past gewoon niet in onze planning.

We hebben geen goede nacht gehad.

Nono werd steeds wakker. Hij heeft koorts en maagstoornissen…

…en zei vannacht dat hij vandaag sowieso naar het ziekenhuis moet.

Zo ken ik hem helemaal niet, dus hij moet zich echt rot voelen.

Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt echter in Mary.

Honderd km verder en niet op de toegestane route.

Maar ik kan gewoon niet verder.

Voor die 100 km moeten we vier keer van auto veranderen. Het duurt negen uur…

…voor we bij het ziekenhuis aankomen.

De zuster spreekt zo goed Engels als wij Turkmeens.

In de volgende minuten raken we de controle over de situatie kwijt.

Plotsklaps komen drie Turkmeense dames die bij de communicatie willen helpen.

En die man in zijn blauwe badjas? Geen idee, waar die voor is.

Ik krijg tabletten. Welke tabletten? Geen idee. Misschien helpt het wel.

Na een kwartier duiken twee heren van de regering op, die onze paspoorten vragen.

Twee Europeanen in een Turkmeens ziekenhuis, weg van de route. Logisch.

Nono moet naar een ander ziekenhuis. Mij voert een oppasser naar een hotel.

Er werd me gezegd dat ik niet mocht blijven. Ik zit nu in een armzalig hotel.

Ik heb geen benul van wat Nono nu doet.

Ondertussen zit ik in ziekenhuis nummer twee.

De reden daarvoor ken ik niet. Maar ook hier babbel ik gezellig met het personeel.

De conclusie van deze lange dag:

een prik in de billen. En omdat het zo fijn was, doen we er nog een.

Krijg ik nog een prik?

Eén, twee?

Een tweede prik?

Ik laat gewoon alles toe.

Ze zullen wel weten wat ze doen.

Koorts, buikpijn, continu overgeven.

O, jongens. Ik heb echt geen zin meer in dit land.

Ongelooflijk aardige en behulpzame mensen, maar ik verbind alles met die infectie.

Turkmenistan hadden we ons toch iets anders voorgesteld.

Door het land fietsen, zit er in elk geval niet meer in.

Niet met onze twee dagen oponthoud, en zeker niet met Nono.

Vrachtwagenchauffeur Oraz neemt ons bijna 300 kilometer mee.

Ook al lukt het hem niet ons zijn smerig ruikende energydrink aan te smeren,

toch zijn we hem dankbaar voor de lift…

…en de mogelijkheid zo toch nog Turkmenen buiten het ziekenhuis te ontmoeten.

We zitten bijna tien uur in de truck…

…en bereiken laat in de nacht eindelijk Türkmenabat, vlak aan de Oezbeekse grens.

Uiteindelijk lukt het ons nog op tijd.

‪DAG 211 - 8,412 KM ‪TASJKENT, OEZBEKISTAN

In een Oezbeekse kliniek diagnosticeert men mij een zware maaginfectie.

Ik krijg antibiotica. Ditmaal wel met een Engelstalige tolk.

Na een paar dagen rusten in de Oezbeekse hoofdstad Tasjkent ben ik genezen.

Eindelijk weer op de fiets, ditmaal door het laatste land voor China:

‪Kirgizië.

'De vleugels van een Kirgies zijn zijn paard', zegt men hier.

Het lijkt inderdaad alsof iedereen hier, ongeacht zijn leeftijd, kan paardrijden.

Ook wij zouden af en toe graag van rijdier veranderen.

Maar al berijden wij onze ijzeren rossen minder sierlijk, ook voor ons…

…voelt het alsof we vleugels hebben.

Het is hier onbeschrijflijk mooi. Ik ben er helemaal weg van.

De hele dag fietsen we door de natuur. We vermijden steden en grote wegen.

Af ten toe voelt het alsof we in een Indiana Jones-film zitten.

Laatste meter.

Top, man!

O, man.

‪DAG 218 - 8,921 KM ‪ISSYK KUL, KIRGIZIË

Gisteravond werd het donker en stopten we gewoon voor dit huis, en…

Zonder dat ze ook maar iets van ons wisten hebben ze ons uitgenodigd…

…en ons aan tafel gezet.

We kregen thee en eten.

Ongelooflijk hoe hartelijk en open de mensen hier zijn.

Ik kan me niet voorstellen zoiets in Duitsland te doen.

Maar juist zulke momenten zetten me echt aan het denken…

…over de instelling die ik thuis heb.

De mensen hier leven eenvoudig,

voornamelijk van de landbouw,

en vaak zelfs zonder stromend water.

Het jongetje dat hier woont, heeft nog nooit op een fiets gezeten.

Ik beloofde hem daarnet dat we zo een rondje fietsen. Hij is erg opgewonden.

Het was te gek.

Tot ziens. Heel erg bedankt!

Hoe heet jij?

Ik heet Max.

Hoe heet jij?

Onmaz.

Aangenaam.

Ik heet Bikdad.

Ik heet Nono.

Nono.

Hoe heet jij?

Ik heet Max.

Da… -Da?

Ik geloof niet dat Da zijn naam is.

Twee maanden geleden overwogen we terug naar huis te vliegen.

Gelukkig dat we niet gedaan hebben.

We zitten hier…

‪…in de Kirgizische steppe, voor een joert. ‪We zijn tot hier gefietst,

hebben bijna 10,000 kilometer afgelegd en zijn dra in China.

Het is echt ongelooflijk wat er allemaal…

…in de afgelopen zeven maanden gebeurd is.

Het voelt alsof we al meerdere jaren onderweg zijn.

En ik ben er zo onbeschrijfbaar dankbaar voor…

…dat er zoveel gebeuren kan in zo'n korte tijd.

Het is ongelooflijk dat we dit allemaal doen en beleven kunnen.

Het is een unieke ervaring die ik nooit zal vergeten.

Ik voel me zo dankbaar.

‪DAG 229 - 11,450 KM ‪STATION ÜRÜMQI, CHINA

O, man.

Dit is even wat anders dan fietsen.

Volkomen onwerkelijk.

Een volledig andere wereld. Alles is zo modern vergeleken met de vorige landen.

Turkmenistan en zo… Ik kan het verschil gewoon niet in woorden brengen.

Drie dagen geleden overschreden we de Chinese grens in de provincie Xinjiang.

In deze drie dagen voelde ik me net een verdachte.

Iedere dag werden we zeker zes of zeven keer…

…gecontroleerd. Iedere keer moesten we onze tassen leegmaken.

We werden ondervraagd, moesten papieren tekenen, geen idee wat er gaande was.

Dat is echt zo bezwaarlijk en vermoeiend.

In de autonome provincie Xinjiang heerst een totale bewaking.

Zelfs in het restaurant en de supermarkt werden onze paspoorten gecontroleerd.

Er is bijna geen bewegingsvrijheid.

‪Zodoende besluiten we deze streek ‪met de trein te doen.

Drink je dat echt op? -Ik heb honger.

Dertig uur lang opgesloten zitten, is een raar gevoel.

Wie had gedacht dat we zo blij zouden zijn weer in het zadel te springen?

Nu fietsen we door naar Beijing.

Hallo!

De vleugels van een Chinees zijn schijnbaar zijn elektrische scooter.

Gewoon invoegen en met de stroom mee.

Waar een stad ophoudt, begint de volgende. Vaarwel, natuur!

De straten zijn echter vol leven. Gratis les in de Chinese cultuur.

Niet te geloven hoe hij dat doet.

Mag ik het ook proberen?

Volgens mij ben je niet gekwalificeerd genoeg.

Moeder. Is dat de moeder?

Nee, grootmoeder. Dat is de grootmoeder.

Grote moeder.

Grootmoeder.

Grootmoeder.

Heel goed!

Very difficult.

Ja, zeer moeilijk.

In geen enkel ander land was de bijeenkomst…

…van tradities en moderniteit zo opmerkelijk.

China is op elk gebied een echte vloed aan nieuwe ervaringen.

Na negen maanden zijn we het natuurlijk gewend…

…iedere dag in het zadel te zitten.

Maar toch stelt het ons alleen gelukkig…

…wanneer hij eindelijk aanbreekt.

De laatste dag op de fiets.

De laatste dag!

De laatste!

‪DAG 246 - 15,239 KM ‪KORT VOOR BEIJING

Nog 62.

Krankzinnig. -Ongelooflijk gewoon.

We bevinden ons nu in de buitenwijken van Beijing.

Nog 18 kilometer.

Het zijn er nog precies tien.

Denk eens terug…

…aan alles wat we tot nu toe meegemaakt hebben.

Dat heb ik net gedaan.

Die begroeten ons allemaal.

‪TIANANMENPLEIN, BEIJING

We zijn er.

Het is ons gelukt!

Na 246 dagen komen we in Beijing aan.

We hebben de 15,000 km niet uitsluitend op de fiets gedaan,

maar dat is ons om het even.

We waren en blijven twee niet al te ambitieuze fietsers.

In Beijing eindigt onze fietsreis.

Maar zoals we al zeiden…

‪…was Beijing nooit ons doel.

Dames en heren,

welkom in Guatemala City. De plaatselijke tijd is 12 uur.

‪30 UUR LATER ‪GUATEMALA CITY

Toen we nog op de fiets zaten,

begon aan de andere kant van de wereld al een veel belangrijkere reis.

PARAJE XOLJOC-SCHOOL

Pas aangekomen in Paraje Xoljoc, een klein dorp in Guatemala, beseffen we…

…wat ons idee in de afgelopen maanden teweeggebracht heeft.

Applaus voor de kinderen van de derde klas.

Welkom allemaal.

Mijn naam is Vaillan Antonio Ritanopez.

Namens onze basisschool:

bedankt, Nono.

Bedankt, Max.

Bedankt voor onze school.

137 kinderen…

…kunnen nu dankzij de donaties naar een echte lagere school.

En zo de opleiding krijgen die bij ons voor de hand ligt.

In Guatemala is er een traditie:

de kinderen begraven hun dromen voor de toekomst op de bouwplaats.

Zo worden hun doelen zogezegd de fundering van de nieuwe school.

En we vragen ons af of dat uiteindelijk ook ons doel niet was.

Bij een doelstelling draait het er nooit om…

…iets definitiefs te bereiken, zoals Beijing of een bepaalde som donatiegeld.

Het is slechts een stap die de weg naar de volgende stap voorbereidt,

zij het voor jezelf of wellicht voor iemand anders.

En de reis die men met deze stappen aflegt,

…kan men het best…

…samen afleggen.

‪BEDANKT AAN IEDEREEN DIE DE BOUW ‪VAN DEZE SCHOOL MOGELIJK MAAKTE

KORT NA ONZE REIS HADDEN WE 100,000 EURO AAN DONATIES

‪INTUSSEN IS MET DAT GELD ‪EEN TWEEDE SCHOOL IN GUATEMALA GEBOUWD

‪DE HULPORGANISATIE PENCILS OF PROMISE ‪BEGELEIDT DE SCHOLEN DE KOMENDE 10 JAAR

‪DE DONATIECAMPAGNE BLIJFT LOPEN ‪OP BIKINGBORDERS.COM

Vooruit, Max! Verven! Sneller!

Beter!

HOPELIJK DOEN ZE HET OVER

‪Ondertiteld door: Stefan Engels