Original subtitles

Kom je hier vaak? Alleen?

Wat wil je drinken, moeder? Whisky, wodka?

Daar is het te vroeg voor. Ik neem een Cinzano.

Prima. E�n Cinzano.

En een wodka. -Ja, meneer.

Verveel je je niet? -Nee, hoor.

De Parijse elite is fascinerend.

Wat een geur. -Geuren zijn als herinneringen.

De persoon verdwijnt, maar de herinnering blijft.

Mama.

Mama, papa.

Ik ben verdwaald.

Ik ben bang.

Waarom huil je? -Ik huil niet.

Kom binnen.

Ik ben een beetje bang.

Doe het hek open en kom binnen.

Je bent helemaal in het wit.

Ik ben verdwaald toen ik de grote zwarte hond met het gescheurde oor volgde.

Ben je nog bang?

Woon je hier? -Ja.

Je kunt hier slapen. -Blijf je dan bij me?

Ja, ik blijf bij je.

Wat is er? -Ik heb me gesneden. Ga slapen.

Ik ga bidden. Daar hangen kruisbeelden.

Ze zijn dood. Wees gerust. Doe je ogen dicht.

Zonder te bidden? -Ja.

Wat ben je mooi, zo helemaal in het wit.

Je moet wakker worden. -Maar het is nog donker.

Je moeder is ongerust. Schiet op.

Krijg ik een kusje?

Ga snel weg. Kom niet terug. Kom terug en open het hek.

Ik kom terug. Ik hou van je.

Vind je 'm zo mooi? -Ik weet het niet.

Ik zoek ergens naar.

Dat landschap. Achter die fles.

Frederic, m'n glas is leeg.

Het spijt me, moeder. Ik verzaak m'n plicht als zoon.

Doe maar een port, deze keer.

Frederic, ik wacht. -Het spijt me.

Die poster... -Wat vind je ervan?

Hij is erg mooi. -Ja, h�? Je voelt het.

Dat landschap.

Die ru�nes die je daar ziet, waar zijn die?

Geen idee.

Mooie plek. Een van m'n fotografen heeft 'm ontdekt.

Mijn glas is ook leeg.

Die ru�nes, dat landschap. Ze lijken onderdeel van m'n jeugd.

Het is alsof ik er al geweest ben.

Laat me. Ik probeer me iets te herinneren.

Mooi is dat. Me laten stikken voor een ru�ne.

Lekker is dit.

Degene die die foto's gemaakt heeft... -Welke foto's?

Van die ru�nes op die poster. Is hij hier?

Het is een vrouw en ze is net weg.

Mag ik haar adres? -Natuurlijk.

Is dat echt nodig, Frederic? -Het is belangrijk voor me.

Kom eens mee. Excuseert u ons.

Zeg eens, moeder. -Ja?

Wat vind je van die poster voor dat parfum?

Niet onaardig.

Je jasje is helemaal vies.

Dat landschap.

Dat ze als achtergrond gebruikt hebben bij die poster.

Doet het je nergens aan denken?

Hoezo? Moet dat?

Het is net alsof ik het ken.

Landschappen veroorzaken wel vakereen gevoel van d�j� vu.

Je ziet er slecht uit.

Als ik naar die ru�nes kijk...

komen er herinneringen en beelden naar boven...

uit m'n kindertijd.

Er was een brug, geloof ik.

Herinner je je echt niets?

Nee, echt niet. Ik ken die plek niet.

Het is een erg geslaagde avond. -Je luistert niet naar me.

Ik heb het over iets dat heel belangrijk voor me is.

Je weet heel goed dat sinds vader dood is...

ik een deel van m'n kindertijd kwijt ben.

Ik ben het vergeten.

En door die poster...

komen bepaalde beelden weerbij me boven.

Van iemand.

Een jong meisje.

Ik heb je vaak genoeg verteld over je verleden.

Er is geen jong meisje geweest.

Wees lief en ga mee terug naar de salon. Ik heb het koud.

Kan ik verdergaan of moet ik m'n kop houden?

Ga verder, alsjeblieft. Het is erg amusant.

Ik zie mezelf als klein jongetje...

in die ru�nes met een jong meisje.

Ze was erg mooi.

En helemaal in het wit.

Ik heb de hele nacht naast haar geslapen.

We waren verliefd, zoals twaalfjarigen dat zijn.

Je luistert niet naar me.

Geloof me, zo'n gebeurtenis zou ik me heus wel herinneren.

Ik ga naar die ru�nes toe.

Weet je dan waar ze zijn? -Nog niet.

De fotografe zal het me vertellen.

Wie weet is het jonge meisje er nog.

Dat meisje uit je droom?

Ik geloof niet dat het maar een droom was.

Pas op, kindje. -Waarvoor, moeder?

Ik weet het niet. Voor de nacht.

Iets meer naar rechts.

Hallo.

Kan ik je even spreken? -Natuurlijk. Kom binnen.

Hebben we elkaar niet al eens ontmoet?

O, ja. Ik weet het weer.

Op dat feestje. -Inderdaad.

Ik kom er zo aan. -Hallo.

Is hij m'n nieuwe partner?

Nee, we zijn klaar voor vandaag. Je mag weg.

Ga zitten. -Dank je.

Wat kan ik voor je doen?

Je hebt een foto verkocht met ru�nes erop, voor een poster.

Voor een poster? Ja, dat weet ik nog.

Heb je nog een afdruk?

Ik geloof het wel. Wacht even.

Deze?

Ja, dat is 'm.

Hoe heet die plek? Waar is het?

Ik kan je er niks over vertellen. -Waarom niet?

Ik heb veel geld gekregen om die plek te vergeten.

Ik herinner me die plek uit m'n kindertijd.

Ik zou 'm graag nog eens terugzien.

Er is geen reden om het voor me te verbergen.

Het spijt me. Ik heb geld gekregen om m'n mond te houden.

Misschien mag jij er wel niet achter komen.

Dat is belachelijk. Wie heeft je betaald?

O, ja. Natuurlijk. Dat mag je niet zeggen.

Momentje. Ik heb een afspraak. Ik moet me omkleden.

Waar heb ik die jurk nou gelaten?

Ik mag je wel. Kom eens dichterbij.

Vannacht, in het aquarium.

Ik zal voor je opzoeken waar die ru�nes zijn.

Het aquarium is 's nachts gesloten.

Niet voor een persfotograaf. Ik heb er een fotosessie.

Kom om middernacht.

Juffrouw? Kan ik uw zaklantaarn lenen?

Bent u iets kwijt?

Dank u.

Dag, Frederic.

Hoe weet je m'n naam?

Ik was dat meisje. Weet je het niet meer?

Je was een jaar of twaalf.

Op het platteland, bij de ru�nes.

Je lijkt niet op haar. -Doet dat er dan toe?

Ik weet het niet.

Waarom ben je vanavond hier?

Het is meer dan twintig jaar geleden.

Dat is zo.

Daarnet dacht ik je te zien zoals je twintig jaar geleden was.

Kom, deze nacht is van ons.

Zeg eens.

Twintig jaar geleden gaf een jongen je z'n speeltje.

Wat voor speeltje was het?

Ik heb je verhaal geen seconde geloofd.

Ik weet niet voor wie jullie werken...

en waarom jullie haar voor mij verbergen.

Maar zeg maar tegen je opdrachtgever dat ik niet zal opgeven.

Ze wilden me doden. -Wat?

Je bent kletsnat.

Ze willen me doden. -Kleed je om. Je bent verkleumd.

Ik heb haar gezien. Dood.

Vermoord.

Wie? -De fotografe.

Ze stond op me te wachten.

Dus hebben ze haar vermoord.

Volkomen gestoord.

Alleen omdat ze me de naam van die ru�nes wilde zeggen.

Ik was alleen met haar lijk.

Ik ben gevlucht. -Anders had jij nog de schuld gekregen.

Een vleermuis. Een enorme vleermuis.

Een monster in een grafkist.

Wat zeg je nou?

Ze bestaat.

Ik heb haar gezien.

Of... Of anders ben ik gek.

Rustig maar. Ga je omkleden, daarna luister ik naar je.

Hij is terug. Hij lijkt wel krankzinnig. Kom snel.

Zij was daar.

Haar witte gestalte.

Het was hetzelfde meisje.

Ze was niets veranderd.

Ik snap er niets van. Ik kan je niet volgen.

Ze probeerden me te verhinderen om die plek en dat meisje te vinden.

Over wie heb je het, en waarover?

De ru�nes. De ru�nes op de foto.

Ze zijn verbonden met m'n jeugd. Ik wil ze vinden.

Ze hebben haar erom gedood.

Wie? Waar?

Ik heb alles gedaan wat in m'n macht lag...

om je de jeugd te geven die je door de dood van je vader verloren had.

Samen hebben we het stapje voorstapje opgebouwd.

Helaas heb ik me nooit kunnen herkennen...

in de jeugd zoals jij die beschrijft.

Dat is de oorzaak van al je leed en al je waanbeelden.

Zoals dat jonge meisje.

Ik heb haar vannacht gezien.

Ze riep me en ze lokte me, alsof ze m'n hulp nodig had.

Jij hebt hulp nodig. Van een goede arts.

Je wilt me laten geloven dat ik gek ben.

Ik wil alleen dat je m'n arts bezoekt.

Genoeg.

Anders sla ik alles kort en klein.

Tot ik dat meisje en die ru�nes heb gevonden...

zet ik geen voet meer in dit huis.

Je kijkt naar me...

alsof je me echt kunt zien.

Als je niet echt bestaat...

weet ik dat ik gek ben.

Echt gek.

Ik voel me volkomen opgesloten.

M'n hoofd.

M'n geheugen.

En jij, die voor me staat.

Zelfs als ik m'n ogen sluit.

Ik smeek je, als je echt bestaat...

als je ergens in leven bent, als ik je terug kan vinden...

als je meer bent dan een beeld uit de dromen van m'n jeugd...

praat dan tegen me. Zeg me dat je me kunt horen.

Ik zal de plek vinden waar je gevangen zit.

Ik hou van je.

Bent u gekalmeerd? Mooi zo.

We gaan u een korte reeks schokken toedienen.

Niet bang zijn. -Klootzak.

Wie heeft u betaald? Zak.

Rustig. Ik gebruik degelijke ouderwetse methodes, die zichzelf hebben bewezen.

U bent in veilige handen. In zeer veilige handen.

Kasteel Sauveterre.

Perron negen.

Let op de deuren. De trein gaat zo vertrekken.

Frederic, ik ben hier om je ervan te weerhouden om de vrouw vrij te laten...

die je vader en mij zoveel ellende heeft bezorgd.

Jij en je vader en ik woonden hier in de buurt.

Maar je wist niet dat zij ook bij ons woonde.

Ze zat opgesloten.

Vanaf haar zestiende was ze voor eeuwig weggestopt.

Maar 's nachts ontsnapte ze vaak.

Op een avond kwam je haar tegen in de ru�nes.

Ik wist het.

Je hebt tegen me gelogen.

Ik wist dat die ontmoeting echt was. Dat zij echt was.

Als een vampier, als een levende dode.

Vampirisme is een vreselijke aandoening.

Het meisje heeft anderen besmet. Familieleden en vrienden van ons.

Ik moest de burgemeester m'n geheim vertellen...

zeker na de dood van je vader.

Maar het was al te laat.

Nog vier meisjes waren in monsters veranderd.

Als de nacht viel op het land...

doodden ze iedereen die in de buurt van de ru�nes kwam.

Soms hoorden we in de verte hun slachtoffers gillen.

Kleine Jennifer nam ze mee het kasteel in...

en voerde ze mee naar hun vreselijke eind.

Op een dag verzamelde ik al m'n moed.

Ik probeerde haar te doden.

Ik doorboorde haar hart met een staak.

Maar ik moest ook haar hoofd afhakken...

en daarvoor ontbrak me de moed.

Ik heb haar toen opgesloten in deze ru�ne.

Levend.

Voor eeuwig gevangen.

We konden ons er niet toe zetten om de vier meisjes te doden.

Vampieren moeten overdag rusten in hun graf.

We hebben ze overgebracht naar verlaten Parijse kerkers.

Ze leefden nog, maar ze konden niet weg.

Jij hebt ze vrijgelaten.

Een vampier?

Dus ze leeft nog?

We gaan ze afmaken voordat deze vloek zich uitbreidt.

Kort geleden, 's ochtends vroeg...

zijn ze teruggekeerd naar hun huis.

Wij hebben de moed gehad om ze te doden.

Heb jij ook de moed om het monster in de kerker te doden...

dat jij bijna weer tot leven hebt gewekt.

De vampieren zullen overdag buiten blijven.

Vanavond verbranden we ze.

Breng ons vanavond het hoofd van Jennifer.

Vooruit.

Ze heeft je vader vermoord.

Steek het vuur aan.

Gooi de lichamen erop.

Kom mee.

Laten we gaan.

We moeten alles vergeten. -Later.

Ga jij maar.

Ik wil hier alleen blijven.

Jij bent de jongen die me z'n speeltje gaf.

Ik heb je al jaren gezien zonder dat ik iets tegen je kon zeggen.

Ik kon pas aan je verschijnen als je je me zou herinneren.

De oude vrouw heeft alles wat aan me herinnerde hierbinnen verstopt.

M'n hele leven tot m'n zestiende is hier.

In m'n kist heb ik dit boek eindeloos herlezen.

Voor het me lukte om fysiek naar buiten te gaan...

leerde ik om buiten rond te kijken.

Ik las dit boek zonder m'n kist uit te gaan.

Ik ben nooit echt op dit strand geweest.

Ik heb het alleen vanuit m'n kist gezien.

Ik heb ervan gedroomd om over dit strand te rennen. Het is nu van ons.

Een wens die ik al twintig jaar koester.

Kijk, ik ben vrij.

Muziek.

Kijk naar die koperblazers en die gekke dirigent aan het hoofd.

Ze gaan alles kapot maken.

Luister.

Als geest kwam ik hier ook.

Toen dat jongetje het hek sloot, besefte hij niet dat hij me opsloot.

Ik zag hoe m'n achtergebleven speeltje wegroestte.

Dat zou ik als eerste zoeken als ik vrij was, dacht ik.

Het getij zal ons meevoeren, de oceaan op.

Naar een onbewoond eiland.

Ze zullen ons nooit vinden.

Het heet het Zandeiland.

Kom mee.

We gaan rijke zeelieden aan land lokken.

Je bent nu net als ik. -Ik begin nu pas te leven.

DVDRip by cjdijk.