Original subtitles

Οι καταγραφείς είναι πολύ δυνατοί.

Μπορούν να επιβραδύνουν 3.400G σε εξίμισι χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Πώς γνωρίζω...

Για να το βάλουμε σε ένα πλαίσιο...

Πίεσε και κράτησε το κουμπί ή τα κουμπιά για να σταματήσει η καταγραφή και σώσε.

Μέρος πρώτο.

ΤΑ ΗΧΗΤΙΚΑ

Ένα.

Σ' αγαπώ μέσα και έξω.

Αγαπώ τα κόκαλά σου.

Και το αίμα σου.

Και τη χολή σου.

Και αγαπώ το σχήμα των οργάνων σου.

Και το σκούρο καφέ χρώμα του συκωτιού σου.

Και αγαπώ τις εκκρίσεις των υγρών σου.

Η πρώτη εικόνα που θυμάμαι...

ήταν εγώ στο δάσος.

Έψαχνα...

για μια φάλαινα.

Στις μνήμες μου.

Με ένα όπλο.

Και είναι αλήθεια.

Αυτό μου θυμίζει κάτι που παρακολούθησα...

είναι από το σκοτεινό διαδίκτυο... κουτιά που παραγγέλνεις από το διαδίκτυο.

Δίνεις 200 λίρες και δεν ξέρεις τι υπάρχει μέσα.

Και μέσα μπορεί να υπάρχει...

ένα χαμένο σου όνειρο... ή κάποιος...

συγγενής σου που πέθανε. Δεν ξέρω.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να βρεις μέσα σε ένα τέτοιο κουτί.

Εκείνος ήταν σε μια παραλία...

με ένα μαγικό κουτί.

Ανήκε σε μια άλλη εποχή...

σε ένα άλλο μέρος.

Η ΔΙΑΦΥΓΗ

Εντάξει, δίνω έξι λεπτά, δεν υπάρχει κάτι άλλο για σένα τώρα.

Αντίο.

...αρχαία αντικείμενα.

ΙΑΝ ΣΙΝΚΛΕΡ - Ο ΑΝΤΡΑΣ

Θέλω να προσπαθήσεις να μου πεις για αυτόν τον άντρα.

Φοράει πάντα μαύρα;

Επειδή ήξερε πως το κουτί θα ήταν άσπρο.

Ήθελε να είναι ο κεντρικός ήρωας. Γι' αυτό έγινε αόρατος.

Αλλά, δεν μπορώ να πω γιατί...

γιατί είναι τόσο πεισματάρης.

Λέει πολλά πράγματα που έρχονται από μέσα του και τα φωνάζει.

Θέλει να πει πράγματα.

Αλλά, με το πρόσωπό του, όχι με το στόμα του.

Πράγματα που δεν πρέπει να πει. Ή πως δεν θα έπρεπε...

να τα αναφέρει τώρα.

Μπορεί να έχει επίγνωση για αυτή τη στιγμή.

Αλλά, ίσως να το ακούσεις αργότερα από αυτόν, όποιος και αν είναι.

Τα δυο του χέρια είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, έτσι;

Δυσκολεύεται με το κουτί;

Θα έλεγα πως όχι.

Αλλά, ίσως να νιώθει ντροπή;

Σαν να πρέπει να το κάνει, κάπως έτσι.

Δεύτερο μέρος.

Η ΦΑΛΑΙΝΑ ΦΥΣΗΤΗΡΑΣ

Τον ρώτησα που βρήκε το οστό φάλαινας.

Είπε πως είναι από μια φάλαινα που ξεβράστηκε, πιθανόν από γαλάζια φάλαινα.

Πλευρά και σπόνδυλοι, μαζί με τσακισμένα κόκαλα...

θυσιάστηκαν αφού η φάλαινα ξεβράστηκε από μια καταιγίδα.

Μετά, πήρε το κορδόνι που δένει το κουτί.

Είπε πως το πήρε από ένα δίχτυ για ρέγγες...

και θυμάται πως είχε πάνω μολύβι για να βυθίζεται κάτω από το νερό.

Η πρόκληση του κουτιού είναι αυτό που υπάρχει μέσα.

Ο γλύπτης πήρε τα βαρίδια και τα έλιωσε σε ένα παλιό κατσαρολάκι.

Οπότε, έφτιαξε ένα μολυβένιο δοχείο γεμάτο με το νερό που υπήρχε στο κουτί.

Βασικά, η φάλαινα είναι το κουτί.

Φίλιπ Χορ, συγγραφέας.

Το οστό της φάλαινας είναι το πιο βαρύ οστό, επειδή είναι γεμάτο έλαιο.

Φαντάζεσαι πως θα είναι ελαφρύ και θα επιπλέει...

όπως τα κόκαλα των πουλιών. Αλλά, δεν είναι έτσι.

Είναι ο σκελετός αυτού του τεράστιου πλάσματος.

Ο λόγος που μας αρέσουν τα δελφίνια και οι φάλαινες είναι επειδή μοιάζουμε.

Αν φορέσουμε κοστούμια φάλαινας και δελφινιού.

Νομίζω πως αυτό είναι λόγω...

την εποχή πριν τον Δαρβίνο, πριν από τους μοντέρνους καιρούς...

αυτό που μας χώριζε από τα άλλα είδη δεν ήταν τόσο προσδιορισμένο...

οπότε, μπορούσες να μπερδέψεις τα είδη.

Δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά μεταξύ εσού και των ζώων σου.

Σέβονταν πολύ περισσότερο τα ζώα για αυτό τον λόγο.

Το πρώτο ρήγμα έγινε όταν ο άνθρωπος μπορούσε να σκοτώσει...

από απόσταση.

Αυτή η φάλαινα πεθαίνει.

Μεταφέρεται από τους ανθρώπους...

από τη θάλασσα στην παραλία.

Αφήνει τον χώρο...

στον οποίο ανήκε.

Η πρώτη εικόνα που θυμάμαι...

είναι μια γυναίκα σε ένα δάσος με ένα όπλο.

Ίσως να ήταν το 2018.

Για μένα, αυτές είναι εικόνες ευτυχίας.

Ο άντρας και ο πατέρας μου...

πηγαίνουν το κουτί...

πίσω στην παραλία όπου...

ξεβράστηκε η φάλαινα... στις Εβρίδες...

Ο Άντρας το είχε...

για πάνω από τριάντα χρόνια.

Φοράει τα γυαλιά του...

αλλιώς δεν μπορεί να δει.

Πιο εύκολο να το λες, παρά να το κάνεις.

Κράτησε το ακόμα λίγο.

Φιλμάραμε;

- Τι έχεις πάθει, φίλε; - Πόσο χρόνο θέλει;

Τι βλέπεις;

Τι βλέπεις;

Ο γέρος με τα ζαρωμένα γυναικεία στήθη...

μπορεί να δει στη βιολετί ώρα,

την απογευματινή ώρα που πασχίζει για τον γυρισμό.

Και θυμάμαι πως ο Άντρας...

ήταν πεζοπόρος...

και πολυλογάς.

Και πως του άρεσαν το ψωμί του με τα αυγά.

Αλλά, πρώτα... αποφάσισαν να...

να κάνουν ένα ταξίδι... στο νεκροταφείο.

Νομίζεις πως είναι ευτυχισμένος εδώ;

Μάλλον, ε;

Πολύ ωραίο σημείο.

Κάνει λιγάκι κρύο για την εποχή.

Ναι, αλλά μπορείς να ακούσεις το αγαπημένο του...

ποτάμι από πίσω.

Σίγουρα δεν είναι ο αυτοκινητόδρομος;

Ο αυτοκινητόδρομος είναι από την άλλη μεριά.

Θυμάμαι που τον πήγαινα στην παμπ, η οποία του άρεσε πολύ...

αλλά πίστευε σε αυτό των Κουακέρων περί ησυχίας, και μιλούσε...

μόνο όταν απαραίτητο.

Χωρίς καθόλου λίπος.

Έπιανε την ουσία της μουσικής.

Ναι.

Είναι πολύ λευκό από αυτή την πλευρά, και είναι πολύ...

Τα έλαια είναι από αυτή την πλευρά για κάποιο λόγο.

Το κράτησες ανάποδα;

Όχι, το κράτησα όπως πρέπει.

Όπως είναι οι οδηγίες.

Θα πάω κάτω από αυτό το δέντρο για να σου δώσω...

Κάθε γέννηση, ένα έγκλημα.

Κάθε καταδίκη, ζωή.

Δεν υπάρχει ελπίδα επιστροφής.

Κάθε καταδίκη, ζωή.

Κάθε γέννηση, ένα έγκλημα.

ΜΠΑΣΙΛ ΜΠΑΝΤΙΝΓΚ, ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Το λακωνίζειν δύσκολα βρίσκεται.

ΜΑΚ ΓΚΙΛΙΒΡΕ - ΣΕΙΡΗΝΑ

ΜΑΚΡΙΝΗ ΓΗ

Υψόμετρο.

Όπως στα βουνά.

Ψηλά εκεί.

Ψηλά εκεί.

Πού είσαι όρος Έβερεστ;

Για να έχει ένα αντικείμενο βάρος, θα πρέπει να καταλαμβάνει έναν χώρο.

Που σημαίνει πως βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία ταυτοχρόνως.

Μόνο όταν ανοιχτεί το κουτί βλέπουμε μια συγκεκριμένη κατάσταση.

Μέχρι τότε, είναι στοιχειώδες...

μισό ένα πράγμα, και μισό κάποιο άλλο.

Άλλο...

Πού είσαι;

Τι βλέπεις;

Σε αυτή τη σύντομη διέλευση όπου τα όνειρα περνούν...

άφησε τον άλλο σου εαυτό να δονηθεί και να αποκριθεί.

Πού είναι εκείνη;

Όπου τα όνειρα περνούν.

Εμπρός. Κα. Σίνκλερ.

Στο μεταξύ...

Μέρος τρίτο.

Τι κάνει εδώ πάνω;

Είναι μια φάλαινα σαν ράχη, έτσι δεν είναι;

Αποκρίνεται...

υπερβατικά, μεταξύ της κατάστασης να είναι στην ξηρά...

και της επιστροφής στον ωκεανό.

Και η λευκότητα των βουνών...

καταγράφουν την αλμπίνο λευκότητα της λευκής φάλαινας.

Ανοιγμένη και πληγωμένη...

αφημένη με κομμάτια λουλουδιών.

Είναι ένα μέρος μεγάλης δύναμης, σιωπής και γαλήνης.

Και η σειρήνα τραγουδάει μέσα;

Όχι ακόμα. Όχι. Η σειρήνα...

είναι ακόμα στον δρόμο, περιμένει να την πάνε στον ωκεανό...

να ταξιδέψει πίσω στο νησί...

και το κουτί γίνεται όλο και πιο βαρύ.

Χθες, στην Αγγλία, σκαρφαλώνοντας στους λόφους...

ήταν ελαφρύ, το έπαιρνε ο άνεμος.

Μα, σήμερα, έχει το ισχυρό βάρος του επικίνδυνου ωκεανού...

το βάθος, και εκείνη η φωνή...

του Μακ Γκίλιβρε, μαγεμένη...

αρχίζει να το μετατρέπει σε ένα άλλο υλικό.

Δεν υπάρχει ατύχημα...

όπως δεν υπάρχει αρχή και τέλος.

Μπαμπά, δεν ζεσταίνομαι.

- Δεν ζεσταίνεσαι. - Όχι.

- Βλέπεις τίποτα με αυτά τα κιάλια; - Ναι.

- Τι βλέπεις; - Τον μπαμπά.

Δεν βλέπεις το παρελθόν;

Όχι.

Βλέπεις τον Ίαν;

Βλέπεις τον Ίαν με τα κιάλια;

Όχι.

- Δεν βλέπεις το παρελθόν; - Όχι, μπαμπά.

- Βλέπεις τη θάλασσα; - Όχι.

Τι βλέπεις;

Ένα κουτί.

Η ΑΙΣΧΡΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ξέρει τι είναι σήμερα.

Μπορείς να ξαναβάλεις το φιλμ;

Μπορείς να ξαναβάλεις το φιλμ;

Μπορείς να ξαναβάλεις το φιλμ, Άντριου;

Βρήκα αυτό το κομμάτι φιλμ. Ήταν στην κοιλιά μιας φάλαινας.

Το τράβηξαν από το στόμα της.

- Τα σκαλίσματά του... - Τα σκαλίσματά του...

- ...μεταφέρουν... - ...μεταφέρουν...

- ...μηνύματα. - ...μηνύματα.

Μπορείς σχεδόν να διαστρεβλώσεις τα επιχειρήματά σου για την εικονογραφία...

για να την ταιριάξεις με τις συνδέσεις που κάνεις, καθώς δουλεύεις την κασετίνα.

Οι εικονογραφίες που παρουσιάζονται στις χωριστές πλάκες...

και οι δυνατότητες για πολλά επίπεδα νοήματος είναι ανεξέλεγκτες.

Με τη δυνατότητα των πολλαπλών αυτών επιπέδων...

πρόκειται για τη δυνατότητα να δεις τα πράγματα ποικιλοτρόπως...

Είναι πιθανό η κασετίνα του Φρανκ να είναι έγκυος.

Με όλο το βάρος και την πολυπλοκότητα...

της αφήγησης...

στο απέξω.

Ενώ, το κουτί από οστό φάλαινας...

κατασπαράσσει την αφήγηση...

σαν μια μαύρη τρύπα.

Η κατάσταση της φάλαινας λογική, είναι σε αρκετά λογική κατάσταση.

Πέρασες, ξεκίνα.

Γεια σου, μαμά, εγώ είμαι.

Πέρασες υπέροχα;

Όχι, παραλίγο να πέσω.

Άγγιξαν το κουτί.

Πολύ πυκνό δάσος, κάπου-κάπου ρεικότοπος, ένας καταραμένος ρεικότοπος...

μέρη που μπορείς να χαθείς και έχουν ξαναγεννηθεί, και δεν θα πεθάνουν.

Τι κάνει στο δάσος;

Φοράει καθαρά ρούχα...

για να μην περπατήσει πολύ, ίσως να ήρθε με...

με την πολυθρόνα;

Επειδή τα ρούχα της είναι πολύ...

καθαρά.

Ή ίσως να είναι αόρατη σαν...

σαν έναν άγγελο... σαν...

σαν ένας λιγάκι άτακτος άγγελος, ίσως να θέλει να πυροβολήσει κάποιες...

δεν ξέρω...

...πεταλούδες.

Το ερώτημα είναι: είναι ευτυχισμένη τώρα;

Επειδή μου φαίνεται άνετη.

Σαν να είναι η δική της... φύση.

Κρυώνω.

Η ΛΕΥΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ

Κάποια ίδια κουτιά μεταφέρονται με αεροπλάνα σήμερα.

Α, τους άκουσε να έρχονται...

δεν κάνει κρύο, κάνει κρύο...

Και εκείνος απλώς...

Α, τους άκουσε να έρχονται...

δεν κάνει κρύο;

Τίποτα δεν πιστοποιεί την επιβεβλημένη αποστολή.

Καταιγίδες.

Τι κάνει εκεί πάνω;

Αποκρίνεται υπερβατικά, μεταξύ της κατάστασης να είναι στην ξηρά...

και της επιστροφής στον ωκεανό.

Και η λευκότητα των βουνών...

καταγράφουν την αλμπίνο λευκότητα της λευκής φάλαινας.

Βρήκαμε κάτι στον πάγο.

Χρειαζόμαστε βοήθεια εδώ πέρα. Μ' ακούει κανείς;

Βρήκαμε κάτι.

Βρήκαμε κάτι.

Είναι σχεδιασμένο να επιβιώσει από μια πρόσκρουση.

Στο μεταξύ...

Ο Άντρας μού είχε πει...

πως υπάρχει...

ασθένεια...

στο νησί...

και πως ίσως...

οι καλές ενέργειες...

του κουτιού, ίσως βοηθούσαν.

ΕΝΑΣ ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΛΑΙΝΑ

Όπως βλέπετε, είναι πολύ γερή μονάδα...

είναι φτιαγμένη από ισχυρά υλικά...

και έτσι, είναι σχεδιασμένη να επιβιώνει από μια πρόσκρουση.

Κάτω στη σκόνη και τις καλαμιές...

στους φρουρούμενους δεσμούς, όπου οι δέσμιοι πυκνώνουν να ατενίζουν.

Τα μάτια της κοιτούν κάτω...

από την κάμερα... στο...

Ξέρει πως κάποιος...

πως κάποιος την παρακολουθεί. Πως δεν είναι μόνη.

Είναι λιγάκι λυπηρό.

Υπάρχει κάτι το στενάχωρο και μελαγχολικό στα ταξίδια.

Απεχθάνομαι να φεύγω.

Μα, κάποιος πρέπει να βρει κάποιο καινούριο μέρος...

αλλιώς θα ήταν αδύνατο να λυπηθεί και να ξανανιώσει μελαγχολία.

Τι υπάρχει μέσα στο κουτί;

Τι υπάρχει μέσα στο κουτί;

Θα το ανοίξω.

Όταν είπα πως σε θαυμάζω, το εννοούσα.

Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, και θα σκότωνε κι εσένα αν το άνοιγες.

Η προσήλωση στη μελαγχολία δεν αφήνει χώρο για ενδιαφέρον για τον έξω κόσμο.

Μέρος δεύτερο.

Μα, γιατί εδώ; Γιατί είμαστε εδώ;

Λοιπόν, είμαστε εδώ επειδή...

εδώ είναι η σύνδεση με όλο το μυθολογικό σύστημα...

και έπρεπε να έρθω εδώ για να διαψεύσω την μυθολογία.

Με στοίχειωνε ένα μέρος που δεν ήξερα...

και ερχόμενος στο αληθινό μέρος...

κυριεύεσαι από τα γεωγραφικά στοιχεία...

το τσούξιμο του ανέμου...

τα ουρλιαχτά των σκύλων στο δάσος...

η πραγμάτωση της ένδειας της φαντασίας μου, δεν μπορούσε να το αντέξει αυτό.

Και διαρκώς...

για τόσα χρόνια, από τότε που ξεκίνησα να γράφω...

το Μοντ-Σεγκούρ βρίσκεται στο επίκεντρο.

Και πώς μια επίσκεψη κατάφερε να ανταποκριθεί σε αυτό;

Πάμε στην κορυφή.

Εννοείς να μπούμε εκεί που γράφει πως απαγορεύεται;

Ναι, όπου γράφει απαγορεύεται, εκεί πρέπει να πάμε.

Λόγω των ωδών του Έζρα Πάουντ, επισκέφτηκε το μέρος με τον Τ.Σ. Έλιοτ.

Το σώμα του φωτός εξέρχεται από το σώμα της φωτιάς...

και τα μάτια σου βγαίνουν στην επιφάνεια από τα βάθη όπου ήταν βουλιαγμένα...

τα μάτια σου βγαίνουν από τις σπηλιές τους...

και τα πέτρινα μάτια κοιτάζουν πάλι προς τη θάλασσα.

Φύλαξε αυτή την πύλη και το κυψελοειδές Μοντ-Σεγκούρ.

Ουάου.

Φύγε από την άκρη.

Δίδαξε μας να καθόμαστε ακίνητοι, ακόμα και ανάμεσα σε αυτά τα βράχια.

Σύντροφοι που σκαρφαλώνουν.

- Συγγνώμη, κύριε, τι είναι αυτό; - Δεν ξέρω.

Ό,τι κι αν είναι μην πλησιάζεις. Να μην πλησιάσει κανείς.

Μάλιστα, κύριε.

Μέρος τρίτο.

ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ

Σταμάτα τη βαλβίδα, άνοιξε την τέσσερα.

Καθώς η βελόνα του συγχρονοσκόπιου φτάνει στην κατακόρυφη θέση...

ακόμα μια γιγαντιαία μηχανή ξεπηδά στη ζωή.

Δεν θέλει σύγχρονο ήχο.

Από ό,τι είδα, το μόνο που θέλει είναι καθαρή, αφηρημένη εικόνα.

Πρόκειται να αφαιρέσει...

είναι ο ολικός βρωμο-φασισμός του σκηνοθέτης.

Δεν θέλει να ακούσει τι λέω, ή τι λέει κάποιος άλλος...

για αυτό το λόγο κάθε φορά τα σκατώνει...

ασυνείδητα ας πούμε...

θα κάνουν μια ταινία καθαρής εικόνας...

και μετά, θα σκεφτούν αν βάλουν κάποιες λέξεις εδώ κι εκεί...

α, θαυμάσια μουσική, έχω αυτό το ραπ κομμάτι...

και θα βάλουν το δικό τους σάουντρακ...

ας το δούμε με ένα διαφορετικό σάουντρακ...

θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε από πενήντα διαφορετικές ταινίες.

ΙΝΒΕΡΟΥΓΚΛΑ

ΑΡΝΤΛΟΥΪ

Και στο αμάξι...

πράγματι...

είχαν το δικό τους σάουντρακ.

ΙΝΒΕΡΑΡΝΑΝ

ΑΟΥΤΣΡΟΣ

ΜΑΥΡΗ ΟΡΟΣΕΙΡΑ

Μωρό μου, μωρό μου, που πήγε η αγάπη μας;

Παρα-είναι δυνατά.

Ήταν δυνατά;

Θέλεις να το χαμηλώσω λίγο;

Μωρό μου, μωρό μου, πού πήγε η αγάπη μας;

- Είναι ακόμα δυνατά. - Μη μ' αφήνεις έτσι.

Μη μ' αφήνεις έτσι.

Μωρό μου, μωρό μου, πού πήγαν τα γάντια μας;

- Πού πήγε η φάλαινα; - Μέσα στο μυαλό της...

Φαντάστηκε την φάλαινα με το μυαλό της.

Ονειρεύεται το κουτί.

Αλλά, το κουτί είναι αληθινό.

Και είδα στις εικόνες...

πως εκείνη κρατούσε όπλο...

για να κυνηγήσει μια φάλαινα μέσα στο μυαλό της.

Αλλά, συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Αυτό θα μπορούσε να είναι...

Αυτό το χάρτινο κουτί...

θα μπορούσε να είναι...

Θα μπορούσε να είναι το κουτί της φάλαινας στο όνειρό της...

Αλλά, όχι το πραγματικό, στο όνειρό της.

Πώς σε λένε;

Με λένε Κιούνγουάι Σο. Όλοι με φωνάζουν "Χαρτί".

- Οπότε, είναι στον ωκεανό; - Όχι.

- Πού πήγε η φάλαινα; - Στο μυαλό της.

- Φαντάστηκε τη φάλαινα με το μυαλό της. - Μάλιστα.

Και πυροβόλησε τη φάλαινα στο μυαλό της...

για να φτιάξει ένα κουτί από το οστό της φάλαινας.

Αλλά, αν κυνήγησε τη φάλαινα με το μυαλό της...

πού βρήκε το οστό φάλαινας;

Από τη νεκρή φάλαινα.

- Στο μυαλό της; - Ναι.

Λέξεις...

Μνήμη.

Ένα θραύσμα γλώσσας.

Στίχοι που δεν μπορούν να μεταφραστούν.

Χρόνος περασμένος, ή μελλοντικά οράματα.

Προσπάθησε να ξεχάσεις.

Προσπάθησε να ξεχάσεις.

Προσπάθησε να ξεχάσεις.

Θα το ανοίξω.

Με την ιδέα πως αυτός που το έφτιαξε...

ήταν κάτι σαν συσκευή διαλογισμού...

για χρήση στον καιρό της αρρώστιας, έμοιαζε σχεδόν με μακέτα κτιρίου...

είχε αυτό το όμορφο σχήμα κασετίνας.

Ο δρόμος πάλι...

Όσο πιο βόρεια...

ταξιδεύουν όλοι...

τόσο πιο ασυνάρτητη...

γίνεται η αφήγηση.

Το να χρησιμοποιείς τον ήχο δημιουργικά...

τον ήχο εκτός κάδρου, και τον ήχο των εικόνων...

απλώς ως μέσα τεκμηρίωσης αυτού που υπάρχει μπροστά στην κάμερα.

Τι βλέπεις;

ΜΑΛΕΓΚ

Βρες το σωστό μέρος να πας. Είναι πάντα ένα μέρος μέσα στο δάσος.

Μπορεί να είναι ένας βράχος εκεί πέρα που θα σου επέτρεπε να έχεις πρόσβαση...

στον καιρό του προ-πάππου σου...

στη στιγμή μέσα στον κήπο.

Μπορεί να υπάρχει ένας καταρράκτης εκεί, που σου επιτρέπει...

να πας στον καιρό της παιδικής ηλικίας της μητέρας σου.

Υπάρχουν μέρη που πας για να έχεις πρόσβαση στον χρόνο.

Τα φαντάσματα έρχονται στο δάσος, και τότε, ο γραμμικός χρόνος ξεκινά.

Και θα υπάρχει μια φωνή που θα έλεγε.

Εντάξει, τρέχει.

Πάμε!

Και, κατ!

Και τι κάνει αυτή η γυναίκα;

Δεν είμαι σίγουρος, εξαρτάται από το αν το όπλο είναι αληθινό ή ψεύτικο.

Είναι αληθινό.

Είναι ένα αληθινό όπλο.

Οπότε, ίσως να κυνηγάει;

Είναι μόνη της ή είναι και κάποιος μαζί της;

Εγώ είμαι μαζί της. Τη φωτογραφίζω.

Τι έχει στο κεφάλι της;

Το κεφάλι της.

Πήδηξα.

Πήδηξες και πάλι;

Μπαμπά, ζεσταίνομαι.

Κατέβασε το όπλο και δεν μια τελευταία φορά με τα κιάλια σου.

Ή είναι αόρατη, ίσως σαν...

σαν ένας άγγελος... σαν...

λιγάκι άτακτος άγγελος, ίσως να θέλει να πυροβολήσει κάποιες...

δεν ξέρω... πεταλούδες.

Όχι κι άσχημα. Μπορεί να είναι λιγάκι άτακτη.

Θυμάμαι...

το γυμνό σημείο του Άντρα.

Σαν ένας βράχος που προεξέχει...

σε ένα πυκνό δάσος.

Και είναι αλήθεια.

Ο ΘΕΪΚΟΣ ΜΑΓΝΗΤΗΣ

Κι αν ανοίξεις αυτό το κουτί...

δεν ξέρεις αν θα βγει καλή μαγεία...

ή κακή μαγεία.

Σαν την Πανδώρα.

Σαν το κουτί της Πανδώρας.

Α, το κουτί της Πανδώρας.

Φίλιπ Χορ. Συγγραφέας.

Η φάλαινα μετατράπηκε σε ένα νέο μεταφυσικό σύμβολο της νέας εποχής.

Από τότε που πρωτοβάλαμε το υδρόφωνό μας στα νερά των Βερμούδων...

που φυσικά είναι το νησί των παράξενων ήχων της τρικυμίας.

Από τότε, δώσαμε στη φάλαινα ένα νέο νόημα της νέας εποχής...

είναι πάντα η φάλαινα που το περικλείει αυτό...

επειδή η φάλαινα είναι ο μεθοριακός παραβάτης...

κυριολεκτικά, μεταφορικά και σωματικά, παραβιάζει αυτές τις διαστάσεις.

Στο μεταξύ...

Θα έπρεπε να λέγεσαι Πανδώρα.

Εκείνη είχε την περιέργεια για ένα κουτί...

το άνοιξε και ελευθερώθηκαν όλα τα κακά του κόσμου.

Άσε το κακό, τι περιέχει;

Θέλω να ξέρω τι έχει μέσα.

Θα με πίστευες αν σου έλεγα;

- Θα ικανοποιούσουν; - Ίσως.

ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕ ΦΑΛΑΙΝΑ

Αγαπώ την Άνοιξη.

Χαίρομαι όταν ο Χειμώνας και το χιόνι φεύγουν.

Αγαπώ την Άνοιξη.

Για να ρωτήσω πρώτα τον Φίλιπ, ποιες ήταν οι συγκεκριμένες ποιότητες...

που έκαναν αυτά τα υπερβατικά οράματα να έρθουν σε αυτό το σημείο του κόσμου;

Φίλιπ Χορ. Συγγραφέας.

Ήξερα πως υπήρχαν μάγισσες στο Νέο Δάσος, ήξερα πως ακόμα υπήρχαν.

Η μητέρα μου μου το είπε.

Οπότε, το συνέδεσα με τη μαγεία της Μέρι Ανν Γκέρλινγκ...

και φυσικά αυτό έχει σχέση με εκείνον τον εξαιρετικό πύργο...

τον πύργο του Σουέι, τον πύργο Πίτερσον...

που χτίστηκε ως μνημείο, ως φάρος...

για την επιστήμη του πνευματισμού...

και του ζωικού μαγνητισμού...

και όλων των άλλων περίεργων της μποέμικης πνευματιστικής...

νέας εποχής.

Διακόσιοι εξήντα άνθρωποι έπεσαν από τον ουρανό...

Βάζοντας το κουτί ενάντια στην ενέργεια του πύργου που έφτιαξε ο Πίτερσον...

για να επικοινωνήσει με τους κοσμικούς ήχους...

το έχτισε με σκυρόδεμα...

αλλά, ανεβαίνοντας στην κορυφή, άκουγε το βουητό του σύμπαντος...

άκουγε, ζμμμμ ααααμμμμ....

και έψελνε με αυτό και ίσως...

να άκουγε τους αγγέλους, τους αγγέλους του μένους γύρω του.

Νομίζω πως φέρνοντας εδώ το κουτί, μπορούμε να το επαναφορτίσουμε...

με αυτό το είδος της παρανοϊκής αγγελικής ενέργειας.

Ο Άντρας είχε φέρει το λάθος κουτί.

Ήταν μέσα από το όνειρό μου.

Αλλά, ακόμα ήλπιζε να φορτίσει το κουτί...

με παρανοϊκή ενέργεια.

Και ο Θεός ετοίμασε ένα μεγάλο ψάρι...

για να καταπιεί τον Ιωνά.

Ιδού ο Ιωνάς.

Για αυτόν, έμοιαζε με φάλαινα...

που έβγαινε από την ύπαιθρο.

Η φάλαινα αφήνει αυτό...

το τεράστιο σώμα νερού, το οποίο περιέχει το 90% της βιομάζας του πλανήτη...

και πηδά στο σύμπαν ως μια αστρική...

εξω-πλανητική φάλαινα.

Γίνεται το φουτουριστικό σύμβολο...

της προς τα πίσω αβύσσου του χρόνου...

Όπως λέει ο Πρόσπερο στην "Τρικυμία".

Η ΣΩΣΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΑΛΑΙΝΩΝ

Μέρος τέταρτο.

Ο Στιβ Ντίλγουορθ, που έφτιαξε το κουτί από οστό φάλαινας...

πάντα είναι ένα δύσκολο άτομο για ερωτήσεις.

Ποτέ δεν σου λέει το γιατί.

Μιλάει για τη δυνατότητα να πάρει το οστό της φάλαινας...

από μια φάλαινα που ξεβράστηκε στο νησί Χάρις...

και έφτιαξε αυτό το αντικείμενο, αλλά μετά, το αντικείμενο...

ζωντανεύει.

Και το συναρπαστικό είναι πως...

η Εδέμ Κότινγκ πρέπει να κοιμηθεί, πρέπει να βάλει τον εαυτό της...

σε μια παραισθητική κατάσταση ονείρου, σχεδόν σαν σε ένα αμνιακό υγρό,

όπως τα πλάσματα που επιπλέουν μέσα στο δάσος.

Το δάσος είναι τώρα κάτω από το νερό.

Πού είσαι;

Βλέπεις το παρελθόν;

Τι βλέπεις;

ΣΟΡΛΕΪ ΜΑΚΛΙΝ, ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΣΚΩΤΙΑΣ

Γαμημένοι μαλάκες Άγγλοι.

Τη στιγμή πριν να ανοίξει το κουτί...

η γάτα είναι και ζωντανή και νεκρή την ίδια στιγμή.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΦΑΛΑΙΝΩΝ

Μπαμπά, η φάλαινα τραγουδάει.

Γύρνα να με κοιτάξεις.

Είναι ένα ζώο που πρέπει να προσπαθήσουμε να το βγάλουμε στη νότια ακτή του Η.Β.

Κοίτα το νερό.

Προς όλα τα πλοία. Προς όλα τα πλοία.

Πού είσαι τώρα;

Είμαι στο τέλος ενός μεγάλου και μαύρου τούνελ...

στο οποίο μπορώ να δω μια αχτίδα φωτός...

που γενικά την παίρνουν... ως τη σπίθα της θνητότητας.

Και κινείται. Κινείται παντού.

Προσπαθούσα να θυμηθώ πόσων χρονών ήσουν όταν το έκανες αυτό, Εδέμ.

Όταν γεννήθηκε;

Ναι, θα έλεγα τριών-τεσσάρων μηνών.

Ήταν ουσιαστικά τυφλή όταν γεννήθηκε.

Είχες να μάθεις πολλά εκείνα τα πρώτα χρόνια, έτσι, Εδέμ;

Το πίσω μέρος του μυαλού έλεγε: Τι συμβαίνει εκεί έξω;

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Αν θέλεις να πας πίσω σε κάτι παλιό...

να βρεις το σωστό σημείο.

Πήγαμε πίσω στο παρελθόν.

Κοίτα με τα κιάλια σου.

Εδέμ.

Τώρα κοίτα τον ουρανό.

Πιο ψηλά.

Γύρε προς τα πίσω. Πιο ψηλά, πιο ψηλά.

Προσπάθησε να δεις τον ουρανό με τα κιάλια.

- Ναι. - Βλέπεις τον ουρανό;

Μπορείς να γύρεις λίγο ακόμα προς τα πίσω;

Βάλτα στα μάτια σου.

Τελείωσα.

Μπαμπά, τελείωσα.

Ακούω τις μάγισσες.

Οι γυναίκες πήγαν στα δέντρα.

Τα δέντρα ρούφηξαν τις γυναίκες. Οι γυναίκες είναι τα δέντρα.

Γι' αυτό το δάσος είναι πολύ πιο υποστηρικτικό ως οντότητα.

Το δάσος είναι μία και μόνη οργανική οντότητα.

Μπορεί να έχει κάποια γνώση.

Περισσότερη από... ξέρεις.

Στο μεταξύ...

Αυτή είναι η ομάδα ανθρωποκτονιών.

Ντετέκτιβ και δημοσιογράφοι.

Ο Άντρας μέσα από τα όνειρά του ήταν πραγματικότητα.

Και πως θα μπορούσε...

να μπει μέσα τους...

με την γήινη μπαταρία του.

Αλλά, αυτό δεν είναι αλήθεια.

Κανείς σημαντικός.

Ένας σεναριογράφος με κάνα δυο ταινίες Β' διαλογής στο ενεργητικό του.

Ο καημένος, πάντα ήθελε μια πισίνα.

Ανεβάζω το φορτίο στο μηχάνημα.

Φαίνεται πως το κουτί είναι πολύ βαρύ.

Ναι, αλλά τι έχει μέσα;

Έχω μεγάλη περιέργεια.

Νομίζω πως δεν ξέρει τι υπάρχει μέσα στο κουτί, έτσι;

Και γιατί το κρατάει;

Αν πετούσαμε το κουτί εκεί κάτω.

Φυσικά για ένα στημένο πλάνο.

Θα ήταν ωραίο να είχαμε την αίσθηση πως κινείται στο τοπίο.

Τώρα αρχίζεις να σκέφτεσαι σαν κινηματογραφιστής, έτσι δεν είναι;

Έχω εκπαιδευτεί ξέρεις.

Επέστρεψες στο Μπρίξτον, μετά από τόσα χρόνια.

Τις μέρες που σκεφτόμασταν να ξεπεράσουμε τα όρια και τέτοια.

Υπήρχε γραμματική του σινεμά τότε, μη μπερδεύεσαι με τηλέφωνα.

Αυτό δεν είναι τηλέφωνο, είναι μια δεκαεξάρα κάμερα.

Προσοχή.

Οι αναμνήσεις είναι πάντα ταυτόχρονα και αντικειμενικά εσφαλμένες...

και υποκειμενικά αληθείς.

Προσπάθησε να ξεχάσεις.

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ

Το κουτί επιστρέφει, επειδή είναι μια πεπερασμένη γήινη μπαταρία...

φτιαγμένη από οστό φάλαινας και κηρήθρα...

και μέλι και μολύβι...

και χρειάζεται να ανανεωθεί και επίσης...

υπάρχει ένας βαθμός αρρώστιας...

στο νησί Χάρις...

και πρέπει να μεταφέρουμε τις ενέργειες του κουτιού που συσσωρεύτηκαν...

για πάνω από τριάντα χρόνια, πίσω στην πηγή...

για να δούμε αν το νερό που έχει μέσα...

είναι ακόμα δραστικό στο να δίνει υγεία στο σώμα.

Ο Άντρας μού είπε επίσης...

πως το κουτί είναι...

μια ωρολογιακή βόμβα.

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Η νοσταλγία ουσιαστικά είναι μια επιθυμία...

για επανένωση με την πατρίδα...

και την παράξενη πραγματικότητα που αντιμετωπίζεται.

Και θυμάμαι τον Άντρα...

να νομίζει πως το νησί Χάρις...

ήταν φτιαγμένο από σκουριά.

Στις υπηρεσίες σας.

Το σιτάρι θα θεριστεί και τα πρόβατα θα κουρευτούν.

Τα μεγάλα σφυριά και τρυπάνια θα χτυπούν και θα δουλεύουν.

Τα σπιτικά θα λειτουργούν με απλότητα, καθαριότητα και οικονομία.

Η ζωή θα γίνει πιο εύκολη.

Ήταν σαν αυτό το τοπίο...

αποκάλυψε πως οι άνθρωποι ένιωθαν πως...

αυτό που άξιζε ήταν στη γη...

και όχι στα κτίρια.

Ένιωθαν ένα δέσιμο με το μέρος...

αλλά όχι με τις συγκεκριμένες κατασκευές που έγιναν στο μέρος.

Και φυσικά, το κουτί επέστρεψε πίσω σε αυτό το σπιτικό...

από το οποίο είχε ξεκινήσει πριν από πολλά-πολλά χρόνια.

Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ανοησία.

Ως φάρος ευτυχίας.

Ως εικονική εμβληματική εικόνα.

Και προφανώς, δεν υπάρχει κανείς στο νησί...

που να είναι άτρωτος στη γοητεία του αντικειμένου που βρέθηκε...

και στο οξειδωτικό αντικείμενο.

Η παραμόρφωση και η ερείπωση της αρχιτεκτονικής κατασκευής...

δηλώνουν την υπέρτατη αδυναμία της μετάφρασης.

Ήταν ένα πολύ σοβαρό θέμα ζωής και θανάτου.

Σαν να δημιουργούσα ένα είδος τέρατος.

Λιγάκι σαν κάποιος να μαστορεύει και να φτιάχνει...

ένα είδος βόμβας χωρίς να το συνειδητοποιεί.

Ήταν ένα τέτοιο αίσθημα.

Πολλοί θα αρχίσουν να το εξετάζουν.

Και σταδιακά θα κατανοήσουν περί τίνος πρόκειται.

Είναι αρκετά στεγνό και θα το περάσουν για χαρτί.

Σταδιακά θα καταλάβουν τι είναι αυτό το πράγμα...

και ίσως προκύψουν και άλλα ερωτήματα.

Πολλοί θα έρθουν να το εξετάσουν.

Δεν ξέρω τι ήταν, αλλά φαινόταν ως κάτι δυνατό.

Και ήταν ένα πολύ σοβαρό θέμα, ένα θέμα ζωής και θανάτου.

Αυτό που υπήρχε εκεί, δεν ήξερες αν ήταν χαλάσματα από τη δεκαετία του '50...

ή ήταν κάτι από την εποχή...

των όρθιων βράχων του Κάλανις.

Ήταν κάτι εντυπωσιακό. Και κάθε τέτοια ανακάλυψη...

ενισχύει τη δική σου αίσθηση του εαυτού και αυτού που είσαι.

Το άτομο διαλύεται μέσα στο μέρος.

Το μέρος ενισχύει εντελώς το αίσθημα της δικής σου ταυτότητας.

Και ουσιαστικά παραιτήσε από αυτή την ταυτότητα...

και γίνεσαι κομμάτι από κάτι μεγαλύτερο από σένα.

Είμαστε προσωρινοί, βρισκόμαστε σε μακρύ διάλογο με τους προγόνους μας...

και με αυτούς που θα ακολουθήσουν.

Οι ζωντανοί μπορούν να βοηθήσουν την φαντασία των νεκρών.

Οι νεκροί συνεχώς μας παροτρύνουν.

Και νομίζω πως σε κάθε είδος γραφής, το μόνο που κάνεις είναι...

να γράφεις μερικές προτάσεις...

ανάμεσα σε αυτό που δεν τελείωσε ακόμα, και σε αυτό που ξεκινά.

Νομίζω πως αυτό είναι το ίδιο με τον θάνατο και την θνητότητα.

Ουσιαστικά προσπαθείς να χαθείς μέσα σε κάτι μεγαλειώδες...

και όχι να μπεις σε ένα κουτί...

και να καρφωθείς σε ένα συγκεκριμένο σημείο.

Είναι πολύ καλύτερο να είσαι σε κίνηση, να κυλάς και να επιπλέεις.

Εμπρός, κ. Σίνκλερ;

Και όλα τα βιβλία...

και οι ταινίες και οι ήχοι...

που έφτιαξε ο Άντρας...

μέσα σε τριάντα χρόνια...

και η χειμαρρώδης συζήτησή του...

τάισε...

τη ζωώδη μπαταρία του.

Και αν ανοιχτεί...

τα λόγια του θα σταματήσουν.

Θα το ανοίξω.

Όταν είπα πως σε θαυμάζω, το εννοούσα.

Τώρα, αυτό βρήκε ένα μέρος για να ζήσει. Μέσα.

Όπου δεν μπορεί να το δει κανείς.

Ή να το ακούσει.

Ή να το νιώσει.

Το ξέρω πως είμαι άνθρωπος. Κάποιοι από εσάς είναι ακόμα άνθρωποι.

Αυτό το πράγμα δεν θέλει να αποκαλυφτεί, θέλει να κρυφτεί μέσα στην απομίμηση.

- Θα το ανοίξω. - Θα πολεμήσει αν πρέπει, αλλά είναι τρωτό.

Θα το ανοίξω.

Χρειαζόμαστε λίγη βοήθεια εδώ.

Μέρος πέμπτο.

ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Τι βλέπεις;

Πού είσαι;

Πυροβολείς πεταλούδες;

Το κουτί ανοίχτηκε...

κύματα ενθουσιασμού από το κοινό, καθώς έκοβα τις ατσάλινες ταινίες.

Το κουτί περιείχε την πιο εντυπωσιακή συλλογή αντικειμένων.

Πολύ περίεργα.

Είναι το πιο ενδιαφέρον έκθεμα.

Σας έδειξα τα πολύ περίεργα περιεχόμενα του κουτιού...

αλλά, φοβάμαι πως δεν υπάρχει τίποτα μέσα σε αυτό...

που θα σώσει το έθνος σε μια περίοδο εκτάκτου ανάγκης.

Και βλέπω μια φάλαινα στην παραλία.

Φαίνεται σαν να πρόκειται να πεθάνει.

Νομίζω πως η εικόνα που μόλις είδα...

είναι η μνήμη μέσα σε μια βόμβα.

- Νομίζεις πως είναι βόμβα; - Ναι.

Επειδή το κουτί φτιάχτηκε από ανθρώπους. Φτιάχτηκε από ανθρώπους.

Χρησιμοποίησαν τη βόμβα για να φτιάξουν το κουτί.

Αλλά, η μνήμη ανήκει στη βόμβα. Όχι στο κουτί.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ

Μπαμπά, σπίτι.

Κρυώνω.

Μπαμπά, η φάλαινα τραγουδάει.

Μπαμπά, σπίτι.

Μπαμπά, μπορώ να πάρω τη φάλαινα στο σπίτι;

Μπαμπά, σπίτι.

Πρέπει να κοιμηθείς, αγάπη μου.

Πρέπει να κοιμηθείς.

Πρέπει να κοιμηθείς, αγάπη μου.

Πρέπει να κοιμηθείς.

Ποιος ξέρει πού είμαστε.

ΠΕΡΑΣ

Μαντέψτε πού πηγαίνουμε.

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΑΠΟ ΟΣΤΟ ΦΑΛΑΙΝΑΣ

Ίσως αυτός ο θησαυρός για τον οποίο μιλάνε...

να μην είναι κάτι αληθινό, δεν είναι αυτό το κουτί.

Δεν είναι κάτι θαμμένο στην άμμο, δεν είναι κάτι κρυμμένο σε μια σπηλιά.

Είναι αυτή...

η παράξενη κατάσταση συνείδησης που μπορείς μόνο...

να επιτύχεις μέσα από το δικό σου μπέρδεμα.

Δεν θέλουμε κάποιο αρχείο που να λέει πού ακριβώς βρίσκεται...

εκτός του ότι βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού Χάρις.

Και αυτό είναι πολύ...

οπότε, πρέπει να σκάψεις πολύ για να τη βρεις.

Νομίζω πως η παλίρροια θα την πάρει.

Σε καμιά ώρα θα είναι κάτω από το νερό.

Στα ρηχά και γλυφά νερά του παλιρροϊκού Τάμεση...

το πληγωμένο θηλαστικό βγήκε από τα βαθιά νερά.

Η εξάμετρη φάλαινα χάθηκε και αποπροσανατολίστηκε από τα ρεύματα...

αλλά τελικά, πέρασε στον αιγιαλό.

Ένα χρόνο μετά...

το κουτί ξεβράστηκε...

στην κοιλιά μιας φανταστικής φάλαινας.

Τώρα ζει... μέσα σε ένα κουτί.

Σε μια βιβλιοθήκη.

Και αυτό είναι αλήθεια.

Χρειάζεται ακόμα πολλή φροντίδα και πολλή δουλειά αυτό το ζώο.

Φυσικά, το ζώο βρίσκεται σε ένα ακόμα πιο ξένο περιβάλλον...

από εκείνο που βρισκόταν εδώ και τριάντα χρόνια.

Βρήκα αυτό το κομμάτι φιλμ.

Ήταν στην κοιλιά μιας φάλαινας.

Το έβγαλαν από το στόμα της φάλαινας.

Απόδοση διαλόγων: Σπύρος Αμοιρόπουλος