Original subtitles

Ada, let op die afdaling.

Oma, kijk die honden daar.

Sorry, maar ik heb een noodgeval.

Hallo, pappa.

Hallo.

Hallo.

Hij is dood.

De beste wensen. -Rustig aan.

De beste wensen iedereen. -Hoi, Tommaso.

Kom, we proosten allemaal samen. -Antonietta, de beste wensen.

Iedereen, de beste wensen.

Een slok ook voor jullie.

Dit is een schrikkeljaar..

wat wil zeggen, een rampzalig jaar, maar dat kan ons niet schelen.

Iedereen de beste wensen. -Beste wensen.

Gelukkig nieuwjaar nog. -Jij ook. Kom je ook straks?

Gelukkig nieuwjaar mamma, gelukkig nieuwjaar pappa.

Je maakt pappa wakker.

Ik heb een nieuwtje. -Heeft oma een vriendje meegebracht voor eten?

Stekel.

Waar heb je hem gevonden? -Bij de rivier. Hij volgde mij, h� oma?

Begrijp je dat? Laat je hier niet meer zien. Weg.

Je hebt pappa boos gemaakt. -Maar je mag een hond niet zo behandelen

op de eerste dag van het jaar. -Hou je nu op?

We geven hem aan oma. -Dat kan niet.

Ik wil geen hond.

Heb je een pact gesloten met pappa? De dieren moeten toch voor zichzelf zorgen?

Hij had ook beloofd dat hij me mee zou nemen in de ambulance.

Dan zal hij 't druk hebben gehad.

Vandaag, ��n januari...

doet pappa deze belofte aan z'n kind.

Hij belooft dat hij haar op acht januari zal meenemen

voor een ronde in de ambulance.

En als je het niet doet, mag ik Stekel in huis nemen.

Nee. -Schrijf dat maar op.

Ik beloof je alles wat je wil, maar niet de hond.

Een hond stinkt. -Dat is niet waar.

En als ik dat niet doe...

Wat controleren we als eerste in de ambulance? -Ademhaling.

En daarna? -De pols.

En let op de halsslagader.

Als iemand geen pols heeft, wat doen we dan? -De hartmassage.

Doet hij het goed? -Te zacht.

Harder. Hoeveel compressies? -Vijftien.

Eventueel afgewisseld door? -De mond-op mond beademing.

Twee vingers hier, en drie vingers op het hoofd.

E�n, twee, en dan de compressies.

De ambulance vliegt, de straat zit vol gaten, de mensen laten je niet passeren.

Het kost negen minuten op ergens te komen. De remmen zijn scherp, elke bocht voel je.

Je werkt onder moeilijke omstandigheden.

Door de spanning kan je fouten maken. Zelfs in de meest eenvoudige taken.

Maar het punt is, je kunt je geen fouten veroorloven.

Elk verkeerd gebruikte seconde is een geschenk aan de ziekte en dood.

U doet wel erg dramatisch. -Hij wil je ontmoedigen.

Precies.

Ik probeer degene te ontmoedigen die het niet als dramatisch opvatten.

Het werk van de eerste hulp is van nature al dramatisch.

Vijf minuten vertraging is genoeg om een dode te vinden in plaats van een ernstig zieke persoon.

Om dit vak uit te oefenen heeft men drie kwaliteiten nodig.

Stalen zenuwen, handelingsbekwaamheid en een stopwatch in plaats van een hart.

Mag ik naar de wc? -U bezit geen van de deze drie.

Dat weet ik niet, daar moet ik nog over nadenken.

Waar waren we gebleven?

Mamma in New York, oma..

Pappa terwijl hij slaapt, mamma toen ze jong was, mamma in 't theater.

Mamma voordat ze in ltalie terugkwam...

Mamma, wie is die meneer?

Zal ik je helpen? -Ja, graag.

Hij start niet.

Bedankt. -Dag, doe je helm op.

Wat is er? -Niets. Ik kijk naar je.

Mamma, kom.

Ik zag je vandaag met een meisje. -Welk meisje?

Blond, lang haar. Ze had een scooter.

Iemand van de cursus? -Ja.

Het deed me aan ons denken, tien jaar terug.

Ada, neem jij even op?

Je lijkt wel een beetje op haar. -Oh ja?

Ik neem wel op. -Nee, ik ga al.

Ga je vanavond met haar uit?

Als je tien minuten wacht, kunnen we met een auto gaan.

Ik ben al te laat. Over een half uur is je moeder hier.

Het heeft geen zin om met een auto te gaan, jij bent toch eerder klaar.

Tot morgen. -Fijne avond.

Wat bedoel je met ''fijne avond'? -Niets.

Wat bedoel je daarmee? Ik ga niet uit of zo. -Dat weet ik.

Ben je gespannen? - Nee, ik ben rustig.

Je bent helemaal niet rustig.

Sorry. -Ik sorry.

Dag.

Dokter.

Waar is hij? -Hier.

Diego, kom uit de auto. Geef me de papieren.

Afzuiger.

Haak.

Wat zit je te denken, verdomme?

Stollen.

Een paar watten.

Tang.

Geen ademhaling.

Ik zit in het derde jaar,

de examens lopen goed en ik woon in 'n ��nkamer -appartement.

Waarom ben je hier gekomen? -Ik weet het niet.

Heb ik de kwaliteiten voor dit werk? -Heb je stalen zenuwen?

Of je die eigenschappen hebt? -En een stopwatch in plaats van een hart?

Ja. Je nam ons in de maling, h�? Je wilde ons provoceren.

Dat doe ik altijd aan 't begin, zo zijn jullie wat scherper.

Ik weet niet of er een kwaliteit bestaat om een leven vast te houden.

Als het leven beslist om weg te gaan...

Je dient om te helpen, en niet om gered te worden .

De edele delen van de hersen zijn onaangestast.

Het verloop zou rustiger moeten worden.

Ik heb geen zin om naar huis te gaan.

We hebben 'm ge�ntubeerd, hij ademt zelfstandig. Hij heeft geen kracht tekort.

Ja, natuurlijk. -Alles goed?

Bedankt voor vandaag.

Pols 72, druk 130/85, lichaams temperatuur normaal.

Wat is er? -Waarom?

Even nadenken.

Ik heb jou liever dan jij mij.

Dat weten we.

En als gevolg daarvan zou je een klein offer brengen.

Laten we zeggen een minimale daad van vrijgevigheid..

maar je zou me er een groot genoegen mee doen.

Goh, daar kan geen speld tussen komen.

Helaas, is het een te groot offer

en ben ik ook niet vrijgevig ingesteld.

Ja?

Zoals gewoonlijk.

1500 intraveneuze vloeistoffen en 80 per 3 magnesia

antiepileptisch, en antibiotica.

Wij nemen het over.

Kalmeer.

Haal die hand weg.

Hou op, Leonardo. -Met wat?

Kom, zeg het. -Hou op, ga naar huis.

Laat me los.

Wat is er mis?

Op dit moment beheren mijn hersenen..

de geavanceerde algoritmen van mijn vocale apparaat

die mijn gedachten transformeert in klanken voor de fysieke wereld.

De geluiden overnemen je trommelvliezen.

Die trilling wordt omgezet in een bio-elektrische boodschap.

Wat doe je? Rot op.

De boodschappen bereiken de hersenen,

dat kleine vlezige brei dat wordt beschermd door onze schedel.

Klootzak, Leonardo.

De berichten bereiken de hersenen net zoals het bloed.

Maar, zoals in de lever, arriveert het bloed met zuurstof en verlaat die weer zonder.

het bloed komt binnen, 't bloed gaat eruit

maar in dit geval komen er biochemische stoffen binnen die er uitgaan als denkbeeld.

Bewuste denkbeelden begrijp je?

Heb ik je pijn gedaan?

Sorry.

Mijn hoofd draait. -Dat was mijn afstudeer scriptie.

De oneindige onbegrijpelijkheid.

De materie heeft een verlenging, een vorm, een chemische samenstelling.

Dingen die de bewustzijn niet heeft.

Wat is de compositie van een gedachte?

Ik hou van je.

Die zin, die drie woorden, -"ik hou van je"

via een rechte lijn van mijn brein naar jou brein

Ik zeg het en jij luistert.

Ik kan uitleggen wat er gebeurt..

maar de betekenis van deze woorden

-"Ik hou van je"...

kan de wetenschap niet verklaren.

Een meisje heeft zich opgesloten, ze dreigt naar beneden te springen.

Daar is de ambulance. M'n collega is naar boven gegaan.

Wat is er gebeurd? -Een meisje wil zelfmoord plegen.

Luca, waar sta je nu?

We moeten de deur inslaan.

Daar komt bus 95. Ik ga.

De sleutels van de ambulance, heb je die? - Ja, dag.

Als je problemen met een patient hebt, bel me. -Goed.

Ben je wel eens verliefd geweest?

Ja, ik ben wel 's verliefd geweest. -En nu?

Ben je nu verliefd? -Ik weet 't niet.

Emma.

Emma.

Soms zou ik graag een ander leven willen hebben, een nieuw leven.

Mijn andere leven.

Maar dat kan niet, Mijn leven is zo.

Mijn leven dient voor die mij liefhebben, mijn collega's in het ziekenhuis,

voor de mensen die we vanavond hebben geholpen, aan de pati�nten.

Het is zo, dat valt niet te veranderen.

Hallo?

Hallo.

Hallo.

Bedankt.

Bedankt.

Mamma, blijf bij mij.

Mevrouw, we doen momenteel al het mogelijke,

maar hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt.

En als je het niet doet, mag ik Stekel in huis nemen.

Nee. -Schrijf dat maar op.

Ik beloof je alles wat je wil, maar niet een hond.

Een hond stinkt. -Dat is niet waar.

Er is licht in de kamer. Pappa is terug gekomen.

Pappa.

Pappa. Waar ben je?

Hij is er niet.

Pappa.

Mamma...

Waar zit je verborgen?

Waar is pappa?

Oma, waar is pappa? -Kom eens hier.

Pappa is er niet.

Pappa? -Die is er niet.

Hij is er niet. Ada, help me om alles te ordenen.

We leggen alles weer net zoals vroeger.

Leg alles goed neer. Help me.

Ik weet dat jullie liegen.

Pappa gaat nooit weg zonder mij een kus te geven.

Mamma.

Vergeef me, schat.

Je hebt me bang gemaakt. Als hij niet komt, ga ik Stekel halen.

We hadden een pact.

Hij zou me meenemen in de ambulance. -Ja.

Beste vrienden, het is beter dat ik m'n koffers pak.

Ik ken geen aankomst-tijd en ook niet welke stations hiervoor zijn.

maar er zullen zeker signalen komen, dat ik jullie snel moet verlaten.

Sorry, voor het ongemak.

Met jullie ben ik altijd gelukkig geweest. Ik ben jullie dankbaar voor je uitstekende gezelschap.

Ik zou nog graag met jullie praten, maar ik kan het niet.

Ik ken de plaats van de overdracht niet.

Ik voel dat ik op deze nieuwe plaats vaak aan jullie zal denken.

Voorbij de rook van de mist die ons omringt

zie ik het rode stoplicht van mijn station.

Ik neem verlof met milde consternatie.

Het was zo fijn om samen op de voorbank te praten.

gezichten door elkaar te halen, het uitwisselen van sigaretten.

We hadden een mooi verhaal, onze manier om aan anderen te vertellen

te bekennen dat we sommige dingen nooit hebben durven toevertrouwen.

Het was fijn samen te zijn. En natuurlijk hadden we wat woordenwisselingen.

En werden we soms gehaat tot op zekere hoogte.

of beleefd afgeremd. Maar wat doet 't ertoe?

Wat het ook is, ik dank jullie voor je gezelschap.

Mamma, wanneer heb je pappa voor 't eerst gekust?

We deden een voorstelling. -Wat voor voorstelling?

Het was een voorstelling van studenten. Gewoon uit nieuwschierigheid.

Toen wilde ik hem pesten.

Ik was maar net op het podium geklommen, maar toen voelde ik je blik al.

Een doordringende blik.

Toen deed je iets geks.

Je klom op 't podium en kuste me voor de eerste keer.

Dat wilde ik je vandaag vertellen.

Ik hou alleen van jou en dat zal ik altijd blijven doen.

samen met ons kind.

Ondergetekende Emma Rani, geboren in Bratislava 2 juni 1971

woonachtig in Rome, Via Rotunno 12. U moet uw sofinummer nog invullen.

Zoals ik al tegen uw advocaat heb gezegd

kan ons bedrijf u deze mogelijkheid aanbieden met betrekking tot het te betalen bedrag.

Na al die maanden moeten we dat als verkregen beschouwen,

in afwachting op de vondst van het lichaam. -Wat doen we?

We stoppen er even mee.

Er zijn dagen waarin je alles wil weten wat je nog niet weet.

Dat klopt. -Hoofdsteden?

Tagikistan? -Dushambe.

Turkmenistan. -Ashkabad.

Denk 's aan hoe we in elkaar zitten. Wat doet deze arm bewegen?

Zoals u weet zijn onze vaste tijden het verleden, tegenwoordig en toekomstig.

Stel dat je wacht op de liefde.

Van welke van deze drie tijden denkt u dat die komt?

Als ik die uit het heden had verwacht, had ik al verliefd moeten zijn.

Dus ik kan 't alleen verwachten van de toekomst. -U bent een gezonde vrouw...

terwijl ik een man ben op de tijd van de zonsondergang, een beetje 'neurotisch.

En ik zeg dat liefde alleen uit het verleden kan komen.

Help me en leg me uit waarom. Als het u lukt, studeert u cum laude af.

Goed.

Al mijn emoties zijn gekadeerd door mijn persoonlijke geschiedenis.

Juist.

Als ik terug ga naar de bron, vind ik de liefkozingen van mijn moeder.

Ik zuig op m'n vinger uit nostalgie voor de borstvoeding.

Dus als ik voor de eerste keer verliefd zou worden..

zal mijn behoefte aan liefde van mijn verleden komen.

Dat wat ik weet.

Ik kan 't toch niet duidelijk uitleggen.

Van liefde naar liefde, voor heel mijn liefdesleven

bevind ik me voor datgene wat dood en begraven is.

Goed. Ik wil toevoegen, als ik mag spreken

dat als wij van iets houden,

we in feite, altijd van een ander waanbeeld houden.

Kom, geef me een kus. Geef me een kus.

Je bent mooi. -Doe je ogen dicht.

Een beetje stil graag.

Help me even?

Je ziet je moeder in hem. Nee, hij is je vader die je slaat.

Wil je weten of ik van Carlo hou? -Laten we zeggen dat 't me interesseerd.

Ja, ik hou van hem.

Als liefde respect en toewijding is, hou ik van mijn professor.

Nee, toch niet. Niet als de liefde een draaikolk of een afgrond is.

Wat is liefde voor jou? -En voor jou?

Ik had de vraag. -Maar jij bent aan de beurt.

Misschien..

Misschien is liefde voor mij, je aan de rand van een afgrond begeven.

Altijd. -Matteo?

Je hebt me laten schrikken. -Deze pagina's zijn belangrijk, Cardiologie.

Neem mijn hart maar, mevrouwtje.

Rot toch op.

Bedankt.

Dank u. -Wil je nog wat melk?

Nee.

Kom. -Ada, niet te ver, h�.

Ze vroeg me of pappa ons had verlaten omdat hij ons niet meer wilde.

Ik wist niet wat ik haar moest zeggen.

Mamma, gaan we naar huis?

Oke, we gaan.

Stekel?

Ada, wacht?

Kom, Stekel.

Emma, wat is er?

Ik ben die avond met een andere man naar bed gegaan.

Vraag niet waarom ik het gedaan heb. Ik weet 't niet.

Stekel.

Hallo.

Stekel?

Je laat me schrikken tussen al die auto's.

Matteo komt niet meer terug -Kom.

Laten we gaan. - Fatti forza.

Wie is daar?

We hebben allemaal uit dezelfde boeken geleerd.

Een geur duurt nooit lang, maar thuis hangt de geur van Matteo er nog steeds.

Als ik een la opentrek, of een kast. Overal.

Dit kopje heeft nog steeds z'n geur.

Ik wil dat er niets van hem verloren gaat.

Drink de thee en ga weg, Leonardo. Ga eigenlijk maar gelijk weg.

Er was niets tussen ons. Jij, of een ander had hetzelfde geweest.

Ik hield veel van hem. Heel veel.

Ik wil weten of zijn liefde net zo groot was als de mijne.

Ik deed bewust onverschillig om hem te dwingen me altijd te willen.

En nu wil ik..

wil ik met hem vrijen zoals ik nog nooit eerder heb gewild.

Matteo is er niet en ik wel.

Het is waar, die avond zou ik, of iemand anders hetzelfde zijn geweest,

maar ik draag een groot vedriet in me

en dat wilde ik even zeggen.

Sluit me niet buiten.

Goedenavond. -Wilt u koffie? Nee bedankt.

Wat mooi. Geef 'm terug. -Nee.

Je moet je geluk delen met mij.

Of deel je dat liever met je professor?

Hij is niet tevreden met alleen het geluk van een lieveheersbeestje.

Natuurlijk vraagt hij meer.

En jij? -Ik ook.

Ik ga vanavond naar z'n huis. Hij geeft een feest voor een vriend.

Niet gaan. -Waarom niet?

Hij is oud. Hij wil je betasten.

Dan kom jij toch mee, om me te beschermen?

We hebben toch hetzelfde geluk, dus kunnen we niet uit elkaar.

Nu niet meer. -Je bent een lul.

Het was maar een grap.

Wat denk je? Dat ik op je wachten als je weer eens verdwijn. Ik ben geen idioot.

Lul. -Ik weet wat ik wil.

Dat weet ik.

Jij bent Matteo. -Ja.

Je zoekt een meid, h�?

Jij bent Giovanni, de acteur? -Ja.

Vanavond luistert er toch geen meisje naar mij. Hier. Die krijgt je van mij.

Dag. -Dag.

Goedenavond, Matteo.

Je had 'm op kunnen houden. Onze gezichten zijn zo alledaags.

Ik doe er liever zo een op als ik doodga.

Wij gaan dansen, jongen.

Voor vannacht heb ik er ��n. Als je acteert, gaat 't makkelijker.

Ben je echt een acteur? -Ik probeer 't, maar ik wil vooral neuken.

Zelfs de professor gaat 't goed af.

Dit is Matteo en zij is.. -Francesca. Hallo.

De tijd is om, professor. Ik wil graag met Elena dansen.

Wees niet jaloers, m'n jongen. -Ik ben niet jaloers en ik ben geen jongen.

Blijf hier.

Het gaat niet goed met u, professor. U heeft last van misselijkheid en buikpijn.

Je vriend is onbeschoft, hij wil me bang maken.

Heeft hij je aan een touwtje? Kan je niet kiezen met wie je wilt dansen?

Laat me. -Blijf hier.

Eikel.

Het gaat niet goed met u.

En dat weet u.

U moet uw pancreas laten onderzoeken.

Ik voel me goed, en ik zou me nog beter voelen als jij niet al deze herrie had geschopt.

Ik heb een fout gemaakt. Heb ik 't soms verkeerd begrepen?

Jij moet het uitleggen.

Waarom volg je me in plaats van naar huis te gaan? Je kan geen beslissingen nemen.

Jij kan zelf niet beslissen. Jij gaat steeds weg? -Ik zou allang van jou zijn

als je eens besloot dat dit echt belangrijk voor je is.

Ik weet dat het een prachtig iets is.

Dat voel ik. Achter in m'n hoofd, m'n ogen en oren.

Ik hoor de stemmmen, de woorden, de gevoelens als jij in de buurt bent.

Ik ook. Als jij weg gaat voel ik me nutteloos.

Maar ik kan niets doen. De beslissing ligt bij jou.

Raak me aan.

Raak me aan.

Raak me aan.

Neem me.

Kom.

Neem me.

Hij is dood. -Wat zeg je? Maar wie is er dood?

Carlo, je professor. -Nee, het was maar een slechte droom.

Met Carlo gaat 't goed, we waren gisteren nog bij hem.

Hij is dood, ik weet 't zeker.

Nee, het was een enge droom. Kom maar hier.

Wat is er? -Niets.

Ben je weer triest? -Ik weet het niet.

Nu zal je nog triester worden, want ik moet weg.

Ik heb oefeningen voor de voorstelling.

Hoe weet je dat? -Dat weet ik.

Neem je rugzak. Kom, stap in. Geef me een kus.

Dag, mamma. -Dag.

Hallo, Ada.

Hoi.

Ik kan niet vergeten wat er is gebeurd.

Help me, alsjeblieft.

Omdat het leven, in het moment

altijd zo hebberig is voor zichzelf.

Het laat zich nooit smaken. De smaak ligt in het verleden.

Ja, in het verleden, zodat het binnen ons blijft leven.

De smaak van het leven komt daar vandaan..

van onze herinneringen die ons verbinden.

Ada, kom.

Waar zijn herinneringen dan aan gebonden?

Aan onzin, al deze problemen.

Aan domme illusies en belachelijke beroepen.

Dit wat nu en onzin of saai is

ik kan ook zeggen dat dit voor ons ongeluk betekent.

Over vier, vijf, tien jaar, wie weet hoe het dan zal voelen.

Wat voor smaak het zal hebben.

Deze tranen. -Deze tranen.

De gedachte alleen al, het leven te verliezen.

Vooral als je weet dat het een kwestie van dagen is.

Wacht. -Wat is er? - Niets.

Wil je alleen zijn? -Nee.

Ben je bang? -Nee, waar is Stekel?

Hij is in de woonkamer.

Zal ik je pyama aandoen? -Nee, je kietelt me.

Wil je niet dat ik help? -Mamma helpt wel.

Ik schaam me zo voor Leonardo.

Sturen we hem weg? -Oke, welterusten.

Welterusten. -We doen een schone om.

Kijk eens in die hoek daar?

Ziet u die schaduw van een vrouw?

Ze heeft zich verschuild -Wie is ze?

Heeft u haar niet gezien? Ze is verborgen.

Een vrouw? Mijn vrouw. Ze houdt me in de gaten.

Van ver af.

Als de dood is als een van die vervelende insecten

die iemand op zich ontdekt. Hij loopt over de laan.

Een voorbijganger houdt hem onvoorzichtig aan en zegt: ''Pardon, meneer''.

U heeft de dood over u.

En met twee uitgestrekte vingers pakt hij het en gooit 't weg.

Zou dat niet geweldig zijn.

Ik hou van je.

Het was een prachtige avond.

Als je jong bent denk je dat je alleen het beste overkomt.

De herinnering van die kus ontroert me nog steeds.

Het was mijn eerste echte kus in m'n leven.

Weet je dat mijn vader een hele goede dokter was?

Om de zieken te helpen deed hij de spoedhulp

's-nachts, met de ambulance.

Nu is hij ergens anders. Ik weet niet waar. Misschien redt hij andere pati�nten.

Dag.

Wat zonde.

Volgende week begin ik weer met werken. Ik ga weer de zaal in.

Ik wil je aan m'n zijde.

We kunnen opnieuw beginnen.

Het is belangrijk dat we weer gaan werken.

Denk er maar over na.

Dag.

Mamma, zou jij voor Ada kunnen zorgen? Ik moet weg.

Wees gegroet Maria, vol van genade. De Heer is met u.

U bent gezegend en gezegend is de vrucht van uw schoot, Jezus.

In de naam van de Vader, de Zoon en de heilige geest. Amen.

Hallo.

Is er iets?

Lief, wat is er?

Ga zitten.

Kom 's?

Voel je de hitte van de gloeilamp?

Ik doe hem nu uit.

Zie je hoelang hij nog warmte en licht geeft.

We zijn nu ook zo. Een overblijfsel.

Een spoor op 't punt van verdwijnen.

Wij zijn slechts herinneringen

die snel worden vergeten.

Jij bent mijn nostalgie...

die ik met me meedraag naar de bodem van de rivier.

Arme liefde.

Ik hoop dat je niet echt die ambulance bent ingestapt,

dat je leeft en gelukkig bent

ergens.

De sneeuw is mooi. -Ja, mooi, h�.

Ada, niet rennen. Je kan zo uitglijden.

Rustig aan, oke?

Wacht hier.

Stekel.

Stekel.

Pappa.