Original subtitles

ผมนั่งตรงนี้ใช่ไหมครับ

สภาพแวดล้อมแบบนี้มันกดดัน

อึดอัดมากครับ

ผมมาทำอะไรที่นี่

= วงนี้ สำหรับคุณแล้วรู้สึกยังไงบ้าง =

เป็นความฝันของพวกเรา

สุดท้ายแล้วความฝันนี้ก็เป็นจริง

จุดเปลี่ยนชีวิต

ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ความฝันแรก

= จุดเริ่มต้น = และก็เป็นชีวิตที่สองของผมด้วย

= หลังจากเข้าวงแล้วเป็นไงบ้าง =

เป็นชีวิต 2 แบบครับ

ทำผลงาน แต่งเพลง

ตอนที่ฝันอยู่ก็

แต่งเพลง

ยุ่งมากเลยครับ

เหมือนกับลอยขึ้นบนอากาศได้

ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับเวที

= ยุ่งมาก =

= รู้ไหมว่าชีวิตของพวกคุณเหมือนกัน =

น่าจะเหมือนกันจริงๆ

โดยปกติก็ฝึกซ้อม ร้องเพลง เต้น

บางทีก็ออกกำลังกายด้วยกัน

เล่มเกม แล้วก็ไม่มีแล้ว

ผมรู้สึกว่าชีวิตของเรา

ปิดกั้นเล็กน้อย

= ปิดกั้น =

= สงสัยในชีวิตของคนอื่นวัยเดียวกันบ้างไหม =

เข้างาน 9 โมงเลิก 5 โมง

อาจจะยัง

ไล่ตามความฝันของตัวเองอยู่

คนที่อายุเท่าผม

ตอนนี้น่าจะใกล้แต่งงานแล้ว

ผมอยากจะออกไปลองดู

คนวัยเดียวกันที่อยู่ข้างกายเรา

พวกเขามีชีวิตยังไง

บางครั้งเวทีไม่ควรอยู่ใต้เท้า

น่าจะอยู่ในที่ไกลๆ

รองเท้าฉันหลุดแล้ว

มันชนผม

เริ่มแล้วนะ

พอเจอแล้วรู้สึกว่า

สู้ๆ

ฉันก็รู้ว่าเธอรักเขา รักจนเจ็บปวดมาก

ตามระเบียบพัก

เป็นผู้ชายที่หล่อมากๆ

ผลสุดท้ายภารกิจครั้งนี้ ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว

ตอนที่ฝังศพลูกชาย

แค่เวลาสั้นๆก็ไม่ได้เห็นเขา

ผมของเขาหงอกขาว

เราไปตรวจร่างกายและไปเจอ

กับคนวัยเดียวกันที่แตกต่างกัน

เอาความรู้สึกและอารมณ์ทั้งหมด

หลอมรวมเข้าไปในเพลง 6 เพลง

ทำอัลบั้มชุดที่ 2 ของเราให้เสร็จ

แถวตรง

= ปะทะ 6 ครั้ง =

= เพลงใหม่ 6 เพลง =

= เจออะไรที่แตกต่าง ผลงานที่ไม่เหมือนเดิม =

ครั้งนี้เราจะเป็นผู้ริเริ่มให้กับตัวเราเอง

R1SE สู้ๆ

= The Youth of R1SE =

สวัสดีครับ คนวัยเดียวกัน

= The Youth of R1SE =

สวัสดีครับ

= กัวฉีหลิน อายุ 23 ปี นักแสดงทอล์กโชว์ตลก =

ผมรู้ว่ากัวฉีหลินคือใคร

นักแสดงทอล์กโชว์ตลก

คนเหล่านี้ล้วนเป็น

คนที่ผมจะแนะนำ

เพื่อนที่เรียนละครมา

ในเมื่ออยากเรียนวัฒนธรรม

งั้นก็อย่าเรียนละครพูด

งั้นเรากลับมาเรียนงิ้วกันเถอะ

= งิ้วปักกิ่ง =

ผมคิดว่างิ้ว

เป็นสิ่งที่นิยมกันมาก

ในรุ่นของคุณปู่คุณย่า

งิ้ว

ตอนนี้วัยรุ่นคงไม่

ยอมรับกันเท่าไร

ผมไม่รู้ว่าเซิง ตั้น จิ้ง โฉ่วคืออะไร

เย็นนี้เราจะต้องแสดง

เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น

= เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น =

= เมื่อ R1SE มาเจอกับงิ้ว =

ไป

วันนี้เส้นเอ็นอาจขาดที่นี่ได้เลย

เคร่งขรึมหน่อย เด็กคนนั้น

นายท่ายของข้า

กลับมารวมเป็นหนึ่งเดียว

นี่คุณร้องเพลงเหรอ

แย่แล้วๆ

เรามีเวลาแค่หนึ่งวัน

รู้สึกว่าตอนนี้แม้แต่ประตูของงิ้ว

ยังสัมผัสไม่ถึงเลย

แม่เฒ่าขอทาน

แม่เฒ่าขอข้าว

ขุนนาง

จักรพรรดิ ขุนนาง

เรียนมา 24 ชั่วโมงแล้ว

ทำยังไงถึงแสดงได้ แสดงได้หรือเปล่า

= งิ้วปักกิ่ง =

= เวลาปักกิ่ง 11.00 น. =

จางเหยียนฉี : ที่นี่เหรอ

จางเหยียนฉี : โรงงิ้วสไตล์ปักกิ่ง

= เซิง ตั้น จิ้ง ม่อ โฉ่ว ตัวละครในงิ้ว =

= รูปภาพตรงทางเดิน อธิบายโลกได้หลากสี =

เยียนสวีเจีย : สร้างมานานแล้ว

= 5 กล่อง 1 โต๊ะ มองด้วยตา =

= 5 กล่อง 1 โต๊ะ กล่องชุดใหญ่ กล่องสองชุด กล่องสามชุด กล่องหมวก กล่องกี่เพ้า =

= โต๊ะหวีผม กลายเป็น " 5 กล่อง 1 โต๊ะ" =

จ้าวเหล่ย : กล่องหมวก

= กล่องหมวก ที่สำคัญคือชฎา มงกุฎ หมวก ผ้า 4 อย่าง =

เหอลั่วลั่ว : ที่แท้ไม่ใช่ของจริง

= เต็มไปด้วยความสงสัย = เหอลั่วลั่ว : เป็นแค่ไม้

จ๋ายเซียวเหวิน : เวที

= ไม่รู้ว่าเวทีเป็นสีดำ =

เยียนสวีเจีย : รู้สึกขนลุกจัง

จางเหยียนฉี : โจวเจิ้นหนาน

จางเหยียนฉี : ฉันคิดว่านายหนีไปแล้ว

จางเหยียนฉี : ตกใจหมดเลย

= ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ =

เซี่ยจือกวาง : ฮัลโหล

โจวเจิ้นหนาน : อย่าพูดมั่วนะ

จางเหยียนฉี : พอเปิดม่านแล้วก็เป็นคนดู

จางเหยียนฉี : ที่นั่งข้างล่าง เราจะทำไงดี

= งั้นฉันขึ้นเลยนะ = จ๋ายเซียวเหวิน : กวนอูที่หน้าแดงในศึกฉางซา

โจวเจิ้นหนาน : ยืนดีๆ

โจวเจิ้นหนาน : เปิดแล้วๆ

= ฟู่ =

เหอลั่วลั่ว : สป็อตไลท์ส่องมา

เหอลั่วลั่ว : แล้วคุณรู้สึกว่า

เหอลั่วลั่ว : เหมือนกับต้องแสดงแล้ว

เยียนสวีเจีย : รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับ

เยียนสวีเจีย : เป็นการสัมภาษณ์นักเรียน

เยียนสวีเจีย : เพิ่งจะเรียนจบ

จางเหยียนฉี : อาจารย์ 4 คนมองมาที่เรา

จ้าวร่าง : การตอบโต้แรกคือน่าอัศจรรย์

จ้าวร่าง : ต่อไปก็รู้สึกกลัว

= สมบูรณ์แบบ = จ๋ายเซียวเหวิน : ตอนที่ม่านยังไม่เปิดขึ้น

= โดนฉัน = จ๋ายเซียวเหวิน : ผมก็เดาได้แล้วว่า

= มองทะลุ = จ๋ายเซียวเหวิน : รายการนี้จริงๆแล้ว

จ๋ายเซียวเหวิน : ไม่มีอะไรใหม่ๆ

กัวฉีหลิน : สวัสดีครับ

= กัวฉีหลิน อายุ 23 ปี นักแสดงทอล์กโชว์ตลก =

กลุ่มไหน

แถวไหน

= บทประพันธ์ละครตลกเจียวจู่จือ = แถวไหน

กัวฉีหลิน : ไพ่นกกระจอก

นี่มันเกี่ยวกับใคร

กัวฉีหลิน : มือเปล่ากระดานขาวนำมาซึ่งความร่ำรวย

= ในฐานะที่เป็นนักแสดงทอล์กโชว์ตลกคนหนึ่ง ทำไมถึงอยู่ที่นี่ = กัวฉีหลิน : จริงๆแล้ว นี่เป็นความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่งของผม

กัวฉีหลิน : เพราะผม

กัวฉีหลิน : รู้สึกสนใจต่องิ้วเป็นอย่างมาก

กัวฉีหลิน : ผมก็หวังว่าจะใช้โอกาสนี้

กัวฉีหลิน : ในฐานะที่เป็นหัวหน้า

กัวฉีหลิน : ผมก็อยากเรียนงิ้วไปกับพวกเขา

= เผชิญหน้ากับงิ้วไปพร้อมกัน =

ทุกคน : สวัสดีครับ

กัวฉีหลิน : นี่คือสมาคมละครฉีหลินเต๋ออวิ๋นเช่อ

กัวฉีหลิน : นักแสดงงิ้วที่มีชื่อเสียง อาจารย์เถาหยาง

= เถาหยาง อายุ 22 ปี นักแสดงงิ้วสมาคมฉีหลิน =

กัวฉีหลิน : เต๋ออวิ๋นเช่อสำหรับเถาหยางแล้ว

กัวฉีหลิน : ในทางทฤษฎี

= เราอยากเรียนก็เรียนสิ่งที่ดีที่สุด = กัวฉีหลิน : โดยพื้นฐานแล้วยากที่จะหาคนมา

กัวฉีหลิน : แสดงคู่กับเขา

= เล่าเซิง (ตัวละครชายแก่) เซียวเหอ =

= เล่าเซิง (ตัวละครชายแก่) เฉียวเสวียน = กัวฉีหลิน : เป็นหนึ่งในคนวัยเดียวกันที่เด่นที่สุด

= เล่าเซิงเหลียนป่อ =

เถาหยาง : สวัสดีครับทุกคน

ทุกคน : สวัสดีครับ

กัวฉีหลิน : ตัวละครหญิงแก่ที่มีชื่อเสียง

กัวฉีหลิน : อาจารย์เจี่ยฮวายอิน

= เจี่ยฮวายอิน นักแสดงงิ้วสมาคมฉีหลิน ถูกเรียกเป็น "ตัวละครหญิงที่เป็นผู้ชายคนสุดท้าย" =

กัวฉีหลิน : คนที่มีชื่อเสียง

กัวฉีหลิน : อาจารย์เฉินซูถง

ทุกคน : สวัสดีครับ

= เฉินซูถง นักแสดงงิ้วสมาคมฉีหลิน =

กัวฉีหลิน : คนเหล่านี้ก็คือ

กัวฉีหลิน : คนที่ผมแนะนำ

กัวฉีหลิน : เพื่อนที่จะสอนการเรียนละคร

= ตื่นเต้น =

กัวฉีหลิน : ย้ายเก้าอี้มาให้พวกเรา

กัวฉีหลิน : ได้ไหมครับ

ทุกคน : ไม่เป็นไรครับ

เถาหยาง : ครับ

เถาหยาง : ผ่อนคลายสักหน่อย

= งั้นเราก็ผ่อนคลายแล้ว =

กัวฉีหลิน : อาจารย์ครับ

กัวฉีหลิน : คุ้นกับพวกเขาไหมครับ

เจี่ยฮวายอิน : ไม่คุ้นเลยครับ

เฉินซูถง : ไม่คุ้นเลยครับ

เจี่ยฮวายอิน : ไม่คุ้นเลย

กัวฉีหลิน : ที่จริงผมมีเพื่อน

กัวฉีหลิน : ในวงการด้วย

กัวฉีหลิน : หมาวปู๋อี้

= หมาวหมาวของฉัน =

= รู้สึกทะลุข้ามกำลัง = จางเหยียนฉี : อาจารย์ฉีหลินรู้จักหมาวปู๋อี้ด้วย

กัวฉีหลิน : วงบอยแบนด์ของพวกเขา

กัวฉีหลิน : หมาวหมาวจะต้องเอาให้ผมดู

กัวฉีหลิน : โจวเจิ้นหนาน

กัวฉีหลิน : ผมคุ้นเคยเป็นพิเศษ

กัวฉีหลิน : พอเขาออกมา หมาวปู๋อี้ก็

กัวฉีหลิน : จับมือของผมอย่างเอาเป็นเอาตาย

กัวฉีหลิน : หนานหนานออกมาแล้ว

= ไม่ใช่ฉันแล้ว = กัวฉีหลิน : รีบมาดูหนานหนานเร็ว

กัวฉีหลิน : ผมก็ดูเขาอยู่ตลอด

กัวฉีหลิน : ต้องให้ผมดูจนจบถึงจะไปได้

กัวฉีหลิน : ต่อมาคืนนั้นหมาวปู๋อี้

กัวฉีหลิน : จะโพสต์ลงโซเชี่ยล

กัวฉีหลิน : ว่าตื่นเต้นมาก

= หมาวปู๋อี้ ยินดีกับหนานหนานด้วย! = กัวฉีหลิน : พวกคุณเป็นคนที่สุดยอดมาก

= หนานหนานเก่งที่สุด! = กัวฉีหลิน : นี่ นั่น จนน้ำตาคลอเบ้า

กัวฉีหลิน : หลายท่านเป็นหนุ่ม

กัวฉีหลิน : ของเราในตอนนี้

กัวฉีหลิน : ที่โดดเด่นอย่างมาก

กัวฉีหลิน : ตอนนี้พวกเขาหวังว่า

กัวฉีหลิน : จะลองเข้ามาสู่วัฒนธรรม

= พูดแทนพวกเด็กๆ = กัวฉีหลิน : กับพวกเรา

เถาหยาง : เมื่อกี้ผมได้ยินว่ามี

เถาหยาง : คนที่ร้องเพลง

= รีบลุกขึ้นมาทันที = เถาหยาง : ดีมากครับ

เถาหยาง : ใคร

เถาหยาง : ยืนขึ้นมาด้วยความกล้า

โจวเจิ้นหนาน : มา ก้าวไปข้างหน้า

เถาหยาง : ร้องได้ดีมากครับ

จ๋ายเซียวเหวิน : ไม่หรอกครับ

กัวฉีหลิน : ไม่ ไม่ต้องอายหรอกครับ

กัวฉีหลิน : แบบนี้

กัวฉีหลิน : เราก็อายกันหมดน่ะสิ

= คุณพูดมาอย่างนี้ ผมก็ไม่เกรงใจแล้ว = จ๋ายเซียวเหวิน : ครับ เป็นผมเอง

จ๋ายเซียวเหวิน : เป็นคนที่สุดยอดมากครับ

เจี่ยฮวายอิน : ครับ ได้ครับ

จ๋ายเซียวเหวิน : โต้วเอ่อร์ตุนหน้าน้ำเงินลักม้า

= เพิ่มเนื้อร้องล้มเหลว =

จ๋ายเซียวเหวิน : เนื้อร้องอะไรอีกนะ

จ๋ายเซียวเหวิน : ผมเปลี่ยนได้ไหมครับ

จ๋ายเซียวเหวิน : เปลี่ยนเพลง

เฉินซูถง : ครับ ได้ครับ

จ๋ายเซียวเหวิน : ลาลับ

= จ๋ายเซียวเหวินก็ยังจำเนื้อร้องไม่ได้ =

จ๋ายเซียวเหวิน : ผมอาจจะให้คะแนนตัวเอง

จ๋ายเซียวเหวิน : 101 คะแนน

จ๋ายเซียวเหวิน : ร้องแรปได้คะแนนเต็ม

จ๋ายเซียวเหวิน : อีก 1 คะแนน

จ๋ายเซียวเหวิน : เป็นความมั่นใจที่ให้ตัวเอง

กัวฉีหลิน : มีใครที่อยากจะ

กัวฉีหลิน : แสดงอีกไหมครับ

จ้าวเหล่ย : ความกว้างใหญ่ของรักและเกลียด

หลิวเหย่ : คนที่มีพลังมหาศาล

หลิวเหย่ : พลังมหาศาลชักนำชัยชนะกลับมา

= ตื่นเต้นมาก =

เถาหยาง : แบบนี้

เถาหยาง : คิดว่าเรา

เถาหยาง : ต้องคุยในเรื่องที่มีแต่ข้อดีจริงๆ

เถาหยาง : คือมีคนเสียงใหญ่ เสียงเล็ก

กัวฉีหลิน : ได้หมด

= เสียงใหญ่ : เสียงจริง ลมออกมาจากลำคอ = เถาหยาง : เสียงใหญ่เสียงเล็กดีหมด

= เสียงเล็ก : เสียงหลบ เสียงที่มีในผู้ชายตัวเล็ก = เถาหยาง : มีเสียงหมดเลย

เถาหยาง : เป็นเงื่อนไขที่ดี

= ชื่นชมมาก =

เหยาเชิน : จ้าวร่างน่าจะเก่งมาก

= กำลังอยู่บนถนนที่จะมาโรงละครงิ้ว = จ้าวร่าง : ข้าคือ จ้าวร่าง

= นั่นคือฉันเหรอ =

เหริ้นหาว : นายไม่จัดหน่อยเหรอ

จ้าวร่าง : ฉันจัดอะไรเหรอ

จ้าวร่าง : ฉันไม่เป็นอะไรเลย

= น่ากลัว =

= มีแต่คนรุมมอง = กัวฉีหลิน : งั้นเราจะเลือกละคร

กัวฉีหลิน : ยังไงดี หรือว่า

เถาหยาง : สมาคมฉีหลินของเรา

= ฉีพ่าย ประพันธ์โดยโจวซิ่นฟาง เรื่องของตัวละคร = เถาหยาง : เพลงส่วนใหญ่ที่ร้องคือละครฉีพ่าย

= ชายแก่ทางใต้ของจีน เป็นชื่อเรียกในวงการงิ้ว = เถาหยาง : ที่คลาสสิกสุดก็คือ

เถาหยาง : เรื่อง เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น

เถาหยาง : ผมว่านี่เหมาะสมมาก

= บทละครคลาสสิกฉีพ่าย เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น=

กัวฉีหลิน : งิ้วฉีพ่ายอันนี้

= ส่วนสำคัญอยู่ในการแสดง = กัวฉีหลิน : พิเศษที่การแสดงร้องเพลงเป็นส่วนสำคัญ

= ให้เหมาะสมกับวงบอยแบนด์ = กัวฉีหลิน : พวกเขาค่อนข้างใหม่

กัวฉีหลิน : ใช้เวลา 1-2 วัน

กัวฉีหลิน : เราต้องจัดการ

= ท้าประลองบทละครคลาสสิก = กัวฉีหลิน : เพื่อสามารถย้ายขึ้นเวที

= 2 วันเหรอ =

= ขึ้นเวทีเหรอ =

โจวเจิ้นหนาน : จู่ๆก็รู้สึกว่ากังวลขึ้นมา

โจวเจิ้นหนาน : เรามีเวลาแค่หนึ่งวัน

โจวเจิ้นหนาน : รู้สึกว่าตอนนี้แม้แต่ประตูของงิ้ว

โจวเจิ้นหนาน : ยังสัมผัสไปไม่ถึงเลย

= เวลาปักกิ่ง 12.00 น. ห่างจากการแสดงงิ้ว 28 ชม. =

กัวฉีหลิน : งั้นเราไปห้องซ้อมกันเถอะ

= ดำเนินการเลือกตัวละครและฝึกซ้อม = กัวฉีหลิน : เราเข้าไปกันเลย เข้าไปเลย

กัวฉีหลิน : ไม่เป็นไร

กัวฉีหลิน : ตามสบายครับ

กัวฉีหลิน : อยากนั่งตรงไหนก็ได้ครับ

ทุกคน : ครับ

เถาหยาง : ในส่วนของการเลือก

เถาหยาง : มีตัวละครหลายตัว

เถาหยาง : เซียวเหอ หลิวปัง

= บทคัดย่อ เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น = เถาหยาง : หานซิ่น เซี่ยโฮวอิง

= ตัวละคร : เซียวเหอ หานซิ่น หลิวปัง เซี่ยโฮวอิง = กัวฉีหลิน : โครงเรื่องโดยรวมแล้ว

กัวฉีหลิน : เรามาลองพูดกันหน่อย

เซี่ยจือกวาง : ก่อนสถาปนาต้นราชวงศ์ฮั่น

เถาหยาง : ใช่ครับ

เซี่ยจือกวาง : หานซิ่นไม่ได้รับหน้าที่สำคัญ

= ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้น = เซี่ยจือกวาง : ตอนนั้นเลยหนีไป

= บทคัดย่อ เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น = เซี่ยจือกวาง : เซียวเหอยอมรับว่าความสามารถ

= บทละครที่บรรยายตอนปลายราชวงศ์ฉิน = เซี่ยจือกวาง : การเป็นแม่ทัพใหญ่ของเขา

= เซียวเหอเขียนจดหมายแนะนำให้หลิวปัง = เซี่ยจือกวาง : ก็เลยตามเขาไป

= หลิวปังไม่ยอมรับ หานซิ่นโกรธจึงหนีไป = เถาหยาง : หน้าที่ของเขา

= เซียวเหอเลยไล่ตามหานซิ่นไป = เถาหยาง : ทำได้ถูกต้องมาก

= และแนะนำให้กับหลิวปังอีกครั้ง = เซี่ยจือกวาง : เพราะเมื่อก่อน

= หานซิ่นจึงยกย่องเป็นอาจารย์ = เซี่ยจือกวาง : เคยมีความสัมพันธ์กับหานซิ่นนิดหน่อย

กัวฉีหลิน : คุณมีความสัมพันธ์กับหานซิ่นเหรอ

เซี่ยจือกวาง : ไม่ได้มีความสัมพันธ์กับหานซิ่น

เซี่ยจือกวาง : หานซิ่นผู้มีเกียรติยศกับจักรพรรดิ

= มาเจอกันในหุบเขาลึก = เซี่ยจือกวาง : มีความสัมพันธ์กันนิดหน่อย

กัวฉีหลิน : ความยืดหยุ่นค่อนข้างมาก

กัวฉีหลิน : ครับ

กัวฉีหลิน : เราเอาบทละครนี้

กัวฉีหลิน : แบ่งกันก่อน

กัวฉีหลิน : ให้ทุกคนได้อ่านกัน

= ให้ฉันเป็นหานซิ่นเถอะ = ทุกคน : ได้ครับ

เหอลั่วลั่ว : นี่คืออะไรเหรอ

เหยาเชิน : นี่ภาษาจีนโบราณไม่ใช่เหรอ

เหยาเชิน : จีนโบราณ

= ฝันเหมือนกลับไปเรียนในห้องเรียน =

เหอลั่วลั่ว : บทเยอะมาก

จ้าวร่าง : แย่แล้ว

= พออ่านปุ๊บก็ก้มหน้ายิ้มเจื่อนๆ =

= คนที่ 2 อ่านแล้วกัดปากกา =

= คนที่ 3 อ่านแล้วมึนไปหมด =

เหยาเชิน : ชื่อคุณธรรมอะไรเนี่ย

= บทสนทนาของกลุ่มกินชาบู = จางเหยียนฉี : คือฮวายหยินเหยินคนนั้น หานซิ่น

= หาเจอแล้ววรรคของฉัน = เหยาเชิน : ถ้าใช้คนผู้นี้เป็นแม่ทัพ

เหยาเชิน : ข้าเกรงว่าทหารจะไม่ให้ความเคารพ

เหยาเชิน : เซี่ยงอวี่ได้หัวเราะเยาะเขาแน่

จางเหยียนฉี : ต้าหวางได้พูดสำเนียงไหน

จางเหยียนฉี : เกรงว่าเป็นสำเนียงเสฉวน

กัวฉีหลิน : นี่ยังมีเพื่อนเสฉวนสองคนอีก

กัวฉีหลิน : คุณว่าไง

เหริ้นหาว : ถูกต้อง

เหริ้นหาว : ตอนนั้นผมเห็นว่ามีบทพระราชาด้วย

เหริ้นหาว : บทนี้

เหริ้นหาว : คิดว่ามันล็อคตัวเขาไว้แล้ว

เหริ้นหาว : เจ้าคิดไปเองผู้เดียว สิ้นสุดการหารือ

เหริ้นหาว : เพราะว่าหลิวปังเขาเป็นจักรพรรดิคนหนึ่ง

เหริ้นหาว : ที่จริงผม

= รูปร่างของจักรพรรดิ = เหริ้นหาว : เหมาะที่สุดกับการ

= ความหล่อของจักรพรรดิ ความเคร่งขรึมของจักรพรรดิ = เหริ้นหาว : เป็นจักรพรรดิหรือว่าเจ้านาย

= ฉันประกาศล็อคตัวหลิวปังแล้ว = เหริ้นหาว : ราชโองการวันนี้เจ้าเป็นข้าราชการ

กัวฉีหลิน : ดูกันหมดแล้วนะ

กัวฉีหลิน : มีใครอยากพูดอะไรไหม

กัวฉีหลิน : แสดงออกมาเลย

เหริ้นหาว : ผมขอเป็นหลิวปัง

= ชิงก่อนเลย =

โจวเจิ้นหนาน : ตอนนี้นายต้องเปล่งประกายเพื่อวง

โจวเจิ้นหนาน : แบบโซโล

= โซโล โซโล โซโล =

เถาหยาง : โซโลนี้คือ

กัวฉีหลิน : คือการแสดงคนเดียวไง

= วงบอยแบนด์ =

= เหริ้นหาว แสดงเป็น หลิวปัง =

เหริ้นหาว : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

เหริ้นหาว : ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

เหริ้นหาว : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยก

กัวฉีหลิน : บทนำต้องใช้แรงอีกหน่อย

เหริ้นหาว : จักรพรรดิฮั่น เล่าปี่

เหริ้นหาว : เล่าปี่

= เมื่อกี้เพิ่งชมนะ = ทุกคน : เล่าปี่

เยียนสวีเจีย : เล่าปี่อะไร

จางเหยียนฉี : สุดยอดเลย

= สุดยอดเลย หมายความว่าอะไร = จางเหยียนฉี : สุดยอดเลย

เหริ้นหาว : จางเหลียงพูดไม่น่าเชื่อถือ

จางเหยียนฉี : เขาเขียนว่าหายไปไร้การติดต่อ

จางเหยียนฉี : ทำไมอ่านเป็น พูดจาไม่น่าเชื่อถือ

เถาหยาง : ฉันชอบเขาที่

เถาหยาง : ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน

กัวฉีหลิน : ใช่

กัวฉีหลิน : นักร้องความคิดสร้างสรรค์

= ราชาแห่งความคิดสร้างสรรค์ =

เถาหยาง : ส่วนนั้นที่เราเลือก

เถาหยาง : มีตัวละครหลายตัว

เถาหยาง : เซียวเหอ หลิวปัง

เถาหยาง : หานซิ่น เซี่ยโฮวอิง

กัวฉีหลิน : เรามี 11 คน

กัวฉีหลิน : แต่บทละครนี้มีตัวหลักแค่ 4 ตัว

กัวฉีหลิน : ดังนั้นคนที่เหลือก็เป็นตัวประกอบ

กัวฉีหลิน : มีแค่ตัวละครที่ร้องเพลง

กัวฉีหลิน : เราทุกคนลองเลือกบทบาท

กัวฉีหลิน : ที่ตัวเองอยากแสดงมาก่อน

กัวฉีหลิน : พรุ่งนี้ค่อยมาช่วงชิงตำแหน่งกัน

= ตัวละครหลัก ตัวประกอบ =

จ๋ายเซียวเหวิน : ระดับความยากของมัน

จ๋ายเซียวเหวิน : เหมือนกับ ผู้เข้าแข่งขันที่มีพรสวรรค์แบบนั้น

จ๋ายเซียวเหวิน : ถ้าได้แค่อ่านบท

จ๋ายเซียวเหวิน : ของเน่ยซื่อน้อยจริงๆ

จ๋ายเซียวเหวิน : ผมคิดว่ามีทักษะมาก

จ๋ายเซียวเหวิน : เงื่อนไขนี้ตั้งไว้แล้ว ก็ไม่กลัว

= ตัวละครหลัก =

กัวฉีหลิน : งั้นตอนนี้

= ตัวละครหลักหรือว่าตัวประกอบ จะเลือกยังไง =

กัวฉีหลิน : ใครอยากเป็นเซียวเหอ

= อยากเป็นเล่าเซิงเซียวเหอ = กัวฉีหลิน : ได้ครับๆ

= เซียวเหอ =

กัวฉีหลิน : ใครอยากเป็นหลิวปัง

เหริ้นหาว : ผมขอแสดงเป็นหลิวปัง

กัวฉีหลิน : ครับ

เยียนสวีเจีย : ผมก็อยากลองบ้าง รู้สึกว่า

เยียนสวีเจีย : มั่นคงดี

= ผู้ลงสมัครรับเลือกบทหลิวปังอย่างสมบูรณ์ =

= แย่งบทจักรพรรดิหลิวปัง = เยียนสวีเจีย : ปู่ย่าชอบงิ้วเป็นพิเศษ

เยียนสวีเจีย : ถ้ามีโอกาส

เยียนสวีเจีย : ผมหวังให้พวกเขาได้ดู

เยียนสวีเจีย : ผมเป็นตัวละครหลัก

= หลิวปัง =

จางเหยียนฉี : เซี่ยโฮวอิง

จ้าวร่าง : ที่จริงก่อนมา

จ้าวร่าง : ผมอยากแสดงเป็นตัวตลก

= เซี่ยโฮวอิง =

จ้าวร่าง : ไม่รู้ว่าทำไม

= ตัดสินใจลองแสดงตัวละครหลักที่ชอบ = จ้าวร่าง : ทำให้ผมรู้สึกว่าอยากลอง

= แย่งบทตัวละครบู๊หานซิ่น = หลิวเหย่ : ผมขอลองเป็นหานซิ่นครับ

กัวฉีหลิน : ได้

= หานซิ่น =

กัวฉีหลิน : พวกคุณสองคนอยากเป็นหานซิ่นไหม

โจวเจิ้นหนาน : ไม่ครับๆ

โจวเจิ้นหนาน : ผมเป็นเน่ยซื่อ ต้าเน่ยซื่อ(องครักษ์)

โจวเจิ้นหนาน : ไม่ครับๆ

โจวเจิ้นหนาน : ผมเป็นเน่ยซื่อ ต้าเน่ยซื่อ(องครักษ์)

= ตำแหน่งเน่ยซื่อ =

กัวฉีหลิน : แค่เริ่มก็อยากเป็นต้าเน่ยซื่อ

กัวฉีหลิน : อย่างอธิบายไม่ได้

กัวฉีหลิน : ทุกคนคือฉันเป็นหลิวปัง

กัวฉีหลิน : ผมเป็นเซียวเหอ

กัวฉีหลิน : ฉันเป็นใครๆๆ

กัวฉีหลิน : คิดไม่ถึงว่าเขาจะ

กัวฉีหลิน : มาแนวพุทธ

= ความประทับใจรีเฟรชใหม่ = กัวฉีหลิน : ไม่แย่ง ไม่อะไรเลย

= อธิบายอย่างเป็นทางการ = จางเหยียนฉี : แต่เขาก็เป็นคนแบบนี้จริงๆนะ

จางเหยียนฉี : การท่องบทของเขาแย่มาก

= ก่อนจะ Battle ท่องบทอยู่เงียบๆ =

= จำเนื้อแรปที่ตัวเองแต่งไม่ได้ =

ไปให้ใครแต่งให้เหรอ หนานหนาน

โจวเจิ้นหนาน : ผมขอลองอีกครั้ง

โจวเจิ้นหนาน : ครั้งสุดท้ายแล้ว ขอลองครั้งสุดท้าย

โจวเจิ้นหนาน : จริงๆแล้ว นี่ไม่ใช่การแข่งขัน

โจวเจิ้นหนาน : ใครพยายามกว่า ใครฝึกซ้อมได้ดีกว่า

โจวเจิ้นหนาน : ใครนำชื่อเสียงมาให้กับวง

= ฉันเข้าใจนาย =

= ทำไมเขาจ้องฉันแล้วยิ้มล่ะ =

= เลือกต้าเน่ยซื่อเหมือนกัน = เซี่ยจือกวาง : สุดท้ายเลือกเป็นต้าเน่ยซื่อ

เซี่ยจือกวาง : ทุกคนรู้ว่าผมเรียนเต้น

เซี่ยจือกวาง : แล้วผมอยากบอกว่า

เซี่ยจือกวาง : รูปแบบเรื่องอื่นๆ

= แสดงงิ้วจากบทบาทที่ต่างแตก = เซี่ยจือกวาง : ได้แสดงงิ้ว

= ช่วงชิงบทบาท หลิวปัง : เยียนฉวีเจีย เหยาเชิน เหริ้นหาว =

= เซียวเหอ : จ๋ายเซียวเหวิน จ้าวเหล่ย หานซิ่น : หลิวเหย่ =

= เซี่ยโฮวอิง : เหอลั่วลั่ว จางเหยียนฉี จ้าวร่าง เน่ยซื่อ : โจวเจิ้นหนาน เซี่ยจือกวาง =

= เวลาปักกิ่ง 13.00 น. เหลือเวลาอีก 27 ชั่วโมงก่อนแสดงงิ้วปักกิ่ง =

กัวฉีหลิน : เราจะต้องให้

กัวฉีหลิน : คนหนึ่งเลือกรองเท้าคู่หนึ่ง

= ฝึกใส่ชุดก่อน = กัวฉีหลิน : ตรงนั้น

= สูงถึง 6 ซม. =

= ติดขัดในช่วงแรกที่เข้ามา = เถาหยาง : ใช่ นี่จะเพิ่มระดับความยากขึ้น

เซี่ยจือกวาง : สูงมากเลย

พระเจ้า

เหอลั่วลั่ว : ใส่แล้วสูงมาก

เหอลั่วลั่ว : มันสูงมาก

เหอลั่วลั่ว : รู้สึกเหมือนเหยียบไม้ต่อขาเลย

เยียนสวีเจีย : รู้สึกข้อเท้าพลิกอยู่ตลอด น่ากลัวมาก

เหยาเชิน : ฉันเท้าพลิกแล้ว

เยียนสวีเจีย : ช้าหน่อยๆ อาจเท้าพลิกได้

= รู้สึกถึงความยากเมื่อเข้าห้องไป =

เถาหยาง : ให้ทุกคนลองฝึกเปลี่ยนชุดดู

หลิวเหย่ : ครับ

เฉินซูถง : มาครับทุกคน

เฉินซูถง : เราต้องเรียนแล้ว

เฉินซูถง : ตั้งใจกันหน่อยนะ

= ทุกคนเข้าสู่โหมดเงียบ =

= บทเรียนแรกในการฝึกซ้อมงิ้ว = เฉินซูถง : ยกแขนขวา

เฉินซูถง : ก้าวขาซ้าย

เฉินซูถง : ลง

เฉินซูถง : เอาแขนซ้ายไปด้วย

เฉินซูถง : 6 คนมาก่อน

เฉินซูถง : พวกคุณจับผิดเขาด้วยนะ

= ฝากเนื้อฝากตัวด้วย =

จ๋ายเซียวเหวิน : เดินดีๆ

จ๋ายเซียวเหวิน : เข้าเรียนแล้วเอาสมองมาด้วยนะ

เฉินซูถง : เดิน

เฉินซูถง : ซ้าย

จ๋ายเซียวเหวิน : แกว่งแขน

= แกว่งแขน =

= แกว่งแขนx2 =

= แกว่งแขนx3 =

= แกว่งแขนx4 =

เยียนสวีเจีย : น่ากลัวมาก

= 18 ปีต่อมา ค้นพบครั้งสำคัญ =

= ท่าทางถูก สายตาถูก = สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ =

จ้าวร่าง : เดินออกจากกลุ่มแล้ว

จ้าวร่าง : ทำไมยัง

เหยาเชิน : รู้สึกว่าตัวเองเดินไม่เป็น

เถาหยาง : ใช่ครับ

เถาหยาง : ตัวของคุณ

เถาหยาง : ต้องไม่ขยับ

เถาหยาง : อย่า อย่าขยับไปทั้งตัว

เถาหยาง : ผ่อนคลายหน่อย

เถาหยาง : ผ่อนคลาย

= อาจารย์เถาบอกเคล็ดลับการเดิน = เถาหยาง : อย่าขยับเยอะๆ

เถาหยาง : อย่าแข็งทื่อ

= ธรรมชาติ = เถาหยาง : เป็นธรรมชาติ ธรรมชาติ

เถาหยาง : ตอนนี้ให้เขาเดินเป็นธรรมชาติ

เฉินซูถง : เป็นธรรมชาติตอนไหนก็ได้แล้ว

= ก้าวแรกที่เป็นธรรมชาติ =

= นักเรียนแกว่งแขน โปรดขอคำชี้แนะ =

เยียนสวีเจีย : อาจารย์คือรู้สึกว่า

เยียนสวีเจีย : มือมันส่งไปข้างหน้าใช่ไหมครับ

เถาหยาง : เป็นธรรมชาติ

= เป็นธรรมชาติ =

= ฉันเป็นธรรมชาติมากนะ =

เยียนสวีเจีย : แบบนี้เหรอครับ

เถาหยาง : ไม่เป็นธรรมชาติเลย

เถาหยาง : โดยธรรมชาติเราจะแกว่งแขน

เถาหยาง : แบบนี้ใช่ไหม

เถาหยาง : ตอนที่มันตกลงมา

เถาหยาง : ข้างนี้ แขนซ้าย

เถาหยาง : ก็จะขึ้นมา

เถาหยาง : ขึ้นมาแบบนี้

เยียนสวีเจีย : เข้าใจ เข้าใจครับ

= สมองเรียนได้แล้ว =

เยียนสวีเจีย : ทำ 45 องศา

= ร่างกายแกว่งแขนไปตามธรรมชาติ =

= ยังต้องฝึกอีกมาก =

เฉินซูถง : พวกคุณมาเดินรอบเป็นวงกลมเถอะ

เฉินซูถง : นักเรียน

ทุกคน : ครับ

เถาหยาง : ตอนวิ่ง

= บทเรียนที่สองในการฝึกซ้อมงิ้ว = เถาหยาง : จับมันขึ้นมาหน่อย

เถาหยาง : อันหนึ่งกางออก

เถาหยาง : อันหนึ่งดันไปด้านหน้า

เถาหยาง : เดิน

เฉินซูถง : อย่าส่ายเอว

เถาหยาง : ฝีเท้าค่อยๆกดเร็วๆ

เฉินซูถง : เพิ่มความเร็ว

หลิวเหย่ : อาจารย์เดินเร็วมาก

จ๋ายเซียวเหวิน : เร็วมากๆเลย

= เดินอย่างเคลิบเคลิ้ม = จ๋ายเซียวเหวิน : รอฉันก่อนสิ เซี่อจือกวาง

เฉินซูถง : เดินไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ

เถาหยาง : ไม่ใช่ ดูนะ

เถาหยาง : คุณดู แบบนี้

เถาหยาง : คุณเป็นแบบนี้

จางเหยียนฉี : จ๋ายเซียวเหวินเหมือนหมอตำแยเลย

เฉินซูถง : คุณดูคนอื่นสิ

= เซียน คนธรรมดา =

เถาหยาง : อันนี้ผมรู้สึกว่าฝีเท้า

เถาหยาง : ของคนที่ดีสุดก็คือ

เถาหยาง : โจวเจิ้นหนาน

เถาหยาง : โจวเจิ้นหนาน

= อาจารย์ชื่นชม =

กัวฉีหลิน : ฉันคิดว่าฉันก็เดินได้ดีนะ

กัวฉีหลิน : ทำไมต้องชมโจวเจิ้นหนานด้วย

เถาหยาง : ที่จริงเดินได้ดี

เถาหยาง : คุณดูเขาเดินเยอะขนาดนั้น

= พอแล้ว ไม่ต้องพูด ฉันไม่อยากฟัง =

กัวฉีหลิน : เมื่อก่อนเขาอยู่บนเวที

กัวฉีหลิน : อาจจะต้องแสดงถึง

กัวฉีหลิน : การเอาใจใส่มากกว่าวันนี้

โจวเจิ้นหนาน : ไม่ครับ ที่จริงผม

โจวเจิ้นหนาน : ผมเป็นแบบนี้

โจวเจิ้นหนาน : ตอนผมซ้อมก็จะไม่พูดอะไร

เฉินซูถง : ยกแขนขวา

= แอบซ้อมเงียบๆอยู่ในมุม =

โจวเจิ้นหนาน : จิตวิญญาณของงิ้ว

โจวเจิ้นหนาน : เรื่องที่เคร่งขรึมมาก

โจวเจิ้นหนาน : และพรุ่งนี้ต้องขึ้นเวที

โจวเจิ้นหนาน : ผมคิดว่าสิ่งนี้

โจวเจิ้นหนาน : สำหรับผมแล้ว

โจวเจิ้นหนาน : มันสำคัญอย่างมาก

= เวลาซ้อมด้วยตัวเอง =

โจวเจิ้นหนาน : ผมไม่คิดว่า

โจวเจิ้นหนาน : เขาไม่ใช่ตัวละครหลัก

โจวเจิ้นหนาน : หรือว่ามีบทบาทน้อยมาก

โจวเจิ้นหนาน : แต่คิดไปถึงสิ่งนี้

โจวเจิ้นหนาน : ทำก็ทำอย่างตั้งใจ

โจวเจิ้นหนาน : คุ้นชินแบบนี้

โจวเจิ้นหนาน : ค่อนข้างเงียบขรึม

โจวเจิ้นหนาน : แล้วก็ไปซ้อม แค่นั้น

= ถึงบทบาทจะเล็กก็ต้องตั้งใจฝึกซ้อม =

เฉินซูถง : เราเตรียมตัวเรียนได้แล้ว

เฉินซูถง : แบ่งกลุ่มเรียนบทบาท

หลิวเหย่ : ครับ

เจี่ยฮวายอิน : ท่องบทของหลิวปัง

เจี่ยฮวายอิน : ต้าเน่ยซื่อพูดบทต่อ

เจี่ยฮวายอิน : เน่ยซื่อ

โจวเจิ้นหนาน : ขอรับ

เจี่ยฮวายอิน : ใช่ ต่อเลย

เจี่ยฮวายอิน : ต้าหวางมีรับสั่ง

ทุกคน : ต้าหวางมีรับสั่ง

ทุกคน : ให้เซี่ยโฮวอิงเข้าสู่ท้องพระโรง

เจี่ยฮวายอิน : ถูกต้อง

= ควบคุมสติอย่างรวดเร็ว =

ทุกคน : ขอรับ

เจี่ยฮวายอิน : อย่าออกเสียงรื่อ

เจี่ยฮวายอิน : จื่อไม่ใช่จรื่อ

จางเหยียนฉี : ทำนองนี้ยากมากเลยอาจารย์

= หากกฎเกณฑ์ของความจำไม่เจอ=

เจี่ยฮวายอิน : ซ้อมมากกว่าสองรอบก็โอเคแล้ว

เจี่ยฮวายอิน : สู้เพื่ออิสรภาพ

= มีลมพัดแรง = ทุกคน : สู้เพื่ออิสรภาพ

= กลุ่มเน่ยซื่อ/เซี่ยโฮวอิง = จางเหยียนฉี : สู้เพื่ออิสรภาพ

เจี่ยฮวายอิน : ใช่แล้ว

= ใช้วิธีจำพินอิน =

จางเหยียนฉี : มีเรื่องกราบทูล

= โหย่วเปินฉีโจว = โหย่วเปินฉือโจว = จางเหยียนฉี : ถ้าเขียนว่าโหย่วเปินฉือ

จางเหยียนฉี : ก็จะจำได้ง่ายขึ้น

ทุกคน : สู้เพื่ออิสรภาพ

เจี่ยฮวายอิน : ใช่แล้ว

= คืบหน้าอย่างราบรื่น = เจี่ยฮวายอิน : ฉันคิดว่ากลุ่มเราเป็น

เจี่ยฮวายอิน : กลุ่มที่ดีที่สุด

= รีวิวพิเศษ =

หลิวเหย่ : อาจารย์คุณยืน

หลิวเหย่ : พวกเรานั่งไม่ค่อยดีเท่าไรนะครับ

เถาหยาง : โดยปกติอาจารย์ก็ยืนสอน

= จิตวิญญาณอาจารย์เข้าสิง =

เถาหยาง : พวกคุณเกิดปีอะไรเหรอ

จ้าวเหล่ย : ปี 1999

= ปี 1999 = จ๋ายเซียวเหวิน : 1999 ครับ

หลิวเหย่ : 1993

เถาหยาง : เขาโตสุดเลย

หลิวเหย่ : อาจารย์ดูไม่ออกเลยใช่ไหมครับ

เถาหยาง : ดูไม่ออกเลย

เถาหยาง : ดูไม่ออกเลยจริงๆ

จ๋ายเซียวเหวิน : ดูไม่ออกได้ไง

เถาหยาง : คุณดูไม่ออกใช่ไหมว่าผมเกิดปี 1997

= เถาหยางเกิดปี 97 =

จ้าวเหล่ย : ดูออกครับ

= กลายเป็นคนร่วมรุ่นกัน =

จ๋ายเซียวเหวิน : บอกความจริงไปสิ

เถาหยาง : คุณดูนะ

เถาหยาง : ลงดาบไปที่งู

= เริ่มเรียนเพลงงิ้ว =

เถาหยาง : ลง

จ้าวเหล่ย : ลงดาบไปที่งู

เถาหยาง : ใช่ เขาร้องได้ถูกต้อง

= เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว =

= ศีลแปดไปที่งู = จ๋ายเซียวเหวิน : ลงดาบไปที่งู

จ๋ายเซียวเหวิน : มีพระราชโองการลงมา

= ทำไมกลายเป็นชั้นเรียนทำอาหารไปล่ะ =

เถาหยาง : ไม่ใช่คาเวียร์

เถาหยาง : คุณต้องร้องแบบใส่พลังไปด้วย

เถาหยาง : ถึงจะโอเค

เถาหยาง : ลงดาบไปที่งู

เถาหยาง : แบบนี้ก็ได้

จ๋ายเซียวเหวิน : ลงดาบไปที่งู

เถาหยาง : ใช่แล้ว

เถาหยาง : คุณออกเสียงได้ถูกต้องเลย

เถาหยาง : คุณออกเสียงได้ถูกต้องเลย

จ๋ายเซียวเหวิน : จริงเหรอครับ

เถาหยาง : ใช่แล้ว

ทุกคน : ปฎิวัติที่หมางต้าง

ทุกคน : ลงดาบไปที่งู

ทุกคน : มีพระราชโองการลงมา

เถาหยาง : ไม่มีปัญหา

เถาหยาง : สำหรับที่เพิ่งจะเรียนเมื่อกี้นี้

= ขอฉันดูฝั่งนั้นบ้าง =

= กลุ่มหลิวปัง =

= ต้องจำเยอะขนาดนี้ =

เยียนสวีเจีย : เฝ้ารอโอกาสทั่วทุกสารทิศ

= รู้สึกกดดันอีกเท่าตัว =

เหริ้นหาว : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

เหริ้นหาว : ได้รับชัยชนะฉินกลับมา

เฉินซูถง : ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

กัวฉีหลิน : ทำไมคุณถึงสร้างขึ้นมาแบบนั้นล่ะ

เฉินซูถง : คุณสร้างให้ผมเล่นใช่ไหมล่ะ

ทุกคน : ไม่สามารถเอาชนะความแข็งแกร่ง

เหริ้นหาว : หลบหนีไปชั่วคราว

เหริ้นหาว : นี่มันภาษาเสฉวนใช่ไหมครับ

เฉินซูถง : ใช่แล้ว

เหยาเชิน : กำจัดพวกนอกกฎหมายฉิน

= ค้นพบความสามารถ = เหยาเชิน : หลบหนีไปชั่วคราว

เหริ้นหาว : ทำอะไรอยู่

เยียนสวีเจีย : ทำอะไรอยู่

= Get เสฉวนอย่างรวดเร็ว =

เหริ้นหาว : เริ่มเข้าถึงแล้ว

เยียนสวีเจีย : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยก

เหยาเชิน : ถูกต้อง

เฉินซูถง : ไม่เลวเลยนะ

เหริ้นหาว : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยก

เหยาเชิน : อันนี้ไม่ถูกนะ

เยียนสวีเจย : อันนี้นายต้องลงเสียงต่ำทั้งหมดนะ

= สร้างสรรค์ได้ล้ำไปหน่อย =

จ๋ายเซียวเหวิน : ลงดาบไปที่งู

= หานซิ่น / เซียวเหอ =

จ้าวเหล่ย : โลกทั้งใบ

จ้าวเหล่ย : ฮวายอ๋องก็เคย

= กลุ่มของพวกเราก็ใช้ได้เลย = จ้าวเหล่ย : เป็นไปตามที่คาดไว้

ทุกคน : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

เถาหยาง : พวกคุณเรียนหานซิ่นกันไปแล้วใช่ไหม

เถาหยาง : พวกเรานี่เก่งจริงๆ

เฉินซูถง : พวกเราก็เก่งมากเหมือนกัน

เถาหยาง : พวกเราเรียนกันเสร็จแล้วนะ

กัวฉีหลิน : พวกเราก็เรียนเสร็จแล้ว

กัวฉีหลิน : พวกเราเริ่มทบทวนกันแล้ว

= เร็วจัง =

= ต้องรีบบ้างแล้ว =

เฉินซูถง : ลองอ่านดูอีกรอบ

เฉินซูถง : อ่านดูอีกรอบ โอเคมั้ย

เยียนสวีเจีย : ไม่เคยสัมผัส กับเพลงงิ้วมาก่อน

เยียนสวีเจีย : แต่ก็มีความสุขมาก

เยียนสวีเจีย : ได้เรียนรู้อะไรมากมาย

เยียนสวีเจีย : เฝ้ารอคอยที่จะนำองค์ประกอบสำคัญของงิ้ว

เยียนสวีเจีย : เพิ่มเข้าไปในเพลงของพวกเรา

โจวเจิ้นหนาน : อาจารย์ครับใช่แบบนี้ไหม ที่เขาอ่าน

เจี่ยฮวายอิน : ใช่

เจี่ยฮวายอิน : อ่านตรงนี้

โจวเจิ้นหนาน : ไม่มีเรื่อง จบการหารือ

ทุกคน : ตามประกาศิต

จางเหยียนฉี : เพลงงิ้วไม่เหมือนกับ ที่พวกเราจินตนาการไว้เลย

จางเหยียนฉี : ทั้งเข้มงวดและล้าสมัยอะไรแบบนั้น

จางเหยียนฉี : ที่จริงแล้วมันยังมีลักษณะเฉพาะตัว

เหยาเชิน : ทั่วทุกสารทิศ

กัวฉีหลิน : ใช่แล้ว

เหยาเชิน : ผมคิดว่าสามารถเอาไปเขียนแรปได้

เหยาเชิน : ด้วยโทนเสียงแบบนี้

เหยาเชิน : เขียนออกมาน่าจะเพราะดี

ทุกคน : ใช่แล้ว ใช้คนไม่ถูกกับงาน

= คนรุ่นราวคราวเดียวกันมาพบหน้า การปะทะกันอย่างไม่มีปัจจัย 2 แบบ =

= ก่อให้เกิดเพลงใหม่ขึ้นหนึ่งเพลง =

กัวฉีหลิน : ฟ้ามืดแล้ว

กัวฉีหลิน : ฉันเตรียมลานกองไฟไว้ให้แล้ว

กัวฉีหลิน: พวกเราทำงานแล้วก็ต้องพักผ่อน

กัวฉีหลิน : เอาละไปพักกัน

= เวลาปักกิ่ง 18.00 น. เหลือเวลาอีก 22 ชั่วโมงจะแสดงงิ้วปักกิ่ง =

กัวฉีหลิน : เลิกเรียนๆๆ

ทุกคน : ลำบากหน่อยนะครับอาจารย์

ทุกคน : เหนื่อยกันหน่อยนะ

ทุกคน : ลำบากหน่อยนะครับอาจารย์

จ้าวเหล่ย : ปฎิวัติที่หมางต้าง

เยียนสวีเจีย : ผมอยากจะถามคุณย่าของผม

เยียนสวีเจีย : ว่าเคยฟังอันนี้ไหม

ละครนี้เคยดูแล้ว

= เพื่อนนักแสดงละครงิ้ว =

เพลงงิ้วดีเลย

ดนตรีในละครไม่รู้ทำไมถึงดีแบบนี้

เสียงน้ำไหล จังหวะปรบมือก็ดี

แล้วก็ออกเสียงได้สูง

= คนเสียงต่ำได้ยินแล้วยิ้มเงียบๆ =

เยียนสวีเจีย : ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น

เยียนสวีเจีย : แต่ที่ยากก็คือ

เยียนสวีเจีย : การท่องบทยากมาก

เยียนสวีเจีย : พรุ่งนี้พวกเราต้องไปขึ้นเวทีแล้ว

ขอแค่เพียงมีความมั่นใจ

ก็จะเรียนรู้ได้

อะไรก็จะสามารถเรียนรู้ได้

= ได้กำลังใจจากคุณย่า =

เยียนสวีเจีย : ได้คุยกับคุณย่าเสร็จแล้ว

เยียนสวีเจีย : ทำให้ผมมีความมั่นใจขึ้นมา

= มีพลังขึ้นมา = เยียนสวีเจีย : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่ ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

เยียนสวีเจีย : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยก

= ควรจะคุย =

= อะไรกันดี =

กัวฉีหลิน : ยังไม่ถึงวงแหวนตะวันตกที่สองเลย

กัวฉีหลิน : พวกเราห้าคน

กัวฉีหลิน : ดูอึดอัดนะ

กัวฉีหลิน : พูดอะไรไม่ออกเลย

กัวฉีหลิน : เพราะทางมันไกลเกินไปสินะ

= ยังคงอึดอัดต่อไป =

= เด็ก 2G ไปก่อนแล้ว บ๊ายบาย =

= ห้องแชท QQ : สมาชิกทั้งห้าคน (0/5) =

จางเหยียนฉี : เหมือนฉันจะไม่เคยมาส่วนนี้ของปักกิ่งนะ

= ห้องแชท QQ : สมาชิกทั้งห้าคน (1/5) =

จางเหยียนฉี : ด้วยความสามารถของฉันแล้ว

จางเหยียนฉี : คงต้องใช้เวลาสักสามเดือน

= ห้องแชท QQ : สมาชิกทั้งห้าคน (2/5) = โจวเจิ้นหนาน : ฉันมาปักกิ่งได้สามปีแล้ว

= หนานหนานออนไลน์แล้ว = โจวเจิ้นหนาน : เหมือนกับว่ายังไม่เคยมาเหมือนกัน

โจวเจิ้นหนาน : ที่ไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน

เถาหยาง : ที่จริงปักกิ่งนี่ใหญ่มากเลยนะ

= ห้องแชท QQ : สมาชิกทั้งห้าคน (3/5) = กัวฉีหลิน : ใช่

= ห้องแชท QQ : สมาชิกทั้งห้าคน (4/5) = กัวฉีหลิน : ผมได้ยินมาว่าพวกคุณ

กัวฉีหลิน : อยู่ด้วยกัน

เหยาเชิน : ใช่ครับ

กัวฉีหลิน : อย่างนี้นี่เอง

= ห้องแชท QQ : สมาชิกทั้งห้าคน (0/5) =

= เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น =

= เด็กหนุ่มปี 97 ก็เงียบกริบ =

= ต้องหาเรื่องมาคุยบ้างแล้ว = เถาหยาง : พวกคุณรู้ไหมว่าฐานปฏิวัติ

เถาหยาง : อยู่ที่ไหน

= ผมรู้ =

กัวฉีหลิน : หลับกันหมดแล้ว

กัวฉีหลิน : มันไม่ง่ายเลย

เถาหยาง : นอนกันหมดแล้ว

เถาหยาง : ไฟดวงนี้ต้องปิดหรือเปล่า

ยังต้องถ่ายอยู่นะ

กัวฉีหลิน : เขายังต้องถ่ายอยู่

กัวฉีหลิน : ต้องถ่ายพวกเราแล้วแหละ

= ยามราตรีมาถึงตามกำหนดเวลา ตัดความกลัดกลุ้มในช่วงกลางวันและ ความกดดันจากโลกภายนอกทิ้งเป็นเวลาสั้นๆ =

กัวฉีหลิน : มาๆๆ

กัวฉีหลิน : ทางนี้

= เรือนสี่ประสานปักกิ่ง =

= ประตูแดงรั้วมรกต = จางเหยียนฉี : เป็นเรือนสี่ประสานจริงๆด้วย

เหยาเชิน : ครั้งแรกเลย

เหอลั่วลั่ว : กลางแจ้ง

= นี่มันเกิดอะไรขึ้น =

จางเหยียนฉี : พวกนายดูแล้วคิดว่าคืออะไร

จ๋ายเซียวเหวิน : ไม่ใช่ว่านี่คือ

จ้าวเหล่ย : หม้อไฟ

= หม้อไฟที่ตั้งใจเตรียมไว้เป็นพิเศษ =

จ้าวเหล่ย : มีเป็ดย่างด้วย

โจวเจิ้นหนาน : กินหม้อไฟๆ

เยียนสวีเจีย : มาๆๆ

จ้าวร่าง : อย่างกับความฝัน

กัวฉีหลิน : เอาละ

เหยาเชิน : ผมเจอลักษณะนิสัยของ R1SE แล้วล่ะ

เหยาเชิน : มันแสดงออกมาแล้ว

กัวฉีหลิน : ลักษณะนิสัยอะไร

เหยาเชิน : เวลากินข้าว

เหยาเชิน : จะเงียบเป็นพิเศษ

= เงียบจริงๆด้วย =

โจวเจิ้นหนาน : แต่ตอนนี้นายไม่เงียบเลย

= เยาะเย้ย =

= งานกร่อย Begin Again =

โจวเจิ้นหนาน : พี่ครับที่จริงแล้ว

โจวเจิ้นหนาน : พวกเรา

โจวเจิ้นหนาน : มีคำถามที่อยากถามเยอะเลย

โจวเจิ้นหนาน : แต่ว่า

กัวฉีหลิน : เพราะว่าข้าวอร่อยมากเลย

โจวเจิ้นหนาน : ใช่ครับ

= พี่เข้าใจผมสินะ = โจวเจิ้นหนาน : ก็เลยพูดอะไรไม่ออกเลย

จางเหยียนฉี : พี่กับพี่เถาหยาง

= นักข่าวฮวากั่วซานออนไลน์ = จางเหยียนฉี : นี่รู้จักกันอยู่แล้วใช่ไหมครับ

กัวฉีหลิน : ใช่แล้ว

จางเหยียนฉี : ผมอยากรู้

จางเหยียนฉี : เรื่องราวของพวกคุณน่ะครับ

= ส่งสัญญาณ =

กัวฉีหลิน : ก็เห็นเถาหยางเหมือนกับน้องชายนะ

กัวฉีหลิน : ที่จริงแล้วเขาคอยแกล้งฉันมาตลอดเลย

= บิดเบือนความจริง =

กัวฉีหลิน : เพราะอะไรน่ะเหรอ

กัวฉีหลิน : ตอนที่ฉันยังเด็ก

กัวฉีหลิน : ที่จริงก็ยังมีความมั่นใจอยู่

กัวฉีหลิน : คิดว่า

กัวฉีหลิน : การร้องเพลงของตัวเองมันก็ได้อยู่

กัวฉีหลิน : ก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ

กัวฉีหลิน : แต่ว่าเถาหยางไม่ใช่แบบนั้น

กัวฉีหลิน : เขาเป็นเด็กมีพรสวรรค์

= ที่นายพูดมันคือความจริง =

กัวฉีหลิน : หลังจากนั้นก็มาอยู่ที่บ้านฉัน

กัวฉีหลิน : ไม่ว่าพ่อฉันจะสอนอะไร

กัวฉีหลิน : เขาก็เรียนรู้ได้เร็วกว่าฉัน

เยียนสวีเจีย : เด็กข้างบ้าน

กัวฉีหลิน : ใช่

กัวฉีหลิน : นี่เป็นเงามืดสมัยเด็กของฉันเอง

จางเหยียนฉี : เงามืดสมัยเด็ก

เถาหยาง : อาจารย์กัวเขาลูกศิษย์เยอะมาก

เถาหยาง : แข็งแกร่งไปหมด

กัวฉีหลิน : เขาเองก็พูดอะไรไม่ได้หรอก

กัวฉีหลิน : อย่างที่ฉันชมเขา

กัวฉีหลิน : เพราะมันไม่มีอะไรเท่าไหร่

โจวเจิ้นหนาน : มีตรงความแข็งแกร่งของพี่ชายไง

กัวฉีหลิน : ใช่แล้ว

กัวฉีหลิน : นายหมายความว่าไงน่ะ

= ความหมายตรงตามตัวอักษร =

กัวฉีหลิน : ทุกคนคิดว่าฉันน่ะร้องเพลงไม่ได้หรอก

กัวฉีหลิน : ที่จริงฉันร้องเพลงได้นะ (เพลงงิ้ว)

กัวฉีหลิน : ตอนนั้นก็มีเขาเนี่ยแหละ

กัวฉีหลิน : แล้วฉันก็อายที่จะเปิดปาก

จางเหยียนฉี : นั่นไม่ใช่ความรู้สึกตอนเรียนเต้นของผม

จางเหยียนฉี : กับจ๋ายเซียวเหวินเหรอ

จ๋ายเซียวเหวิน : ที่จริงก็สามารถทำได้แหละ

= มั่นใจว่าเต้นได้อย่างสวยงาม = จ๋ายเซียวเหวิน : เต้นได้ไม่เลว

เซี่ยจือกวาง : ตะเกียบฉันเกือบจะร่วงแล้ว

กัวฉีหลิน : หลังจากนั้น

กัวฉีหลิน : พอจะร้องเพลงก็จะกังวล

กัวฉีหลิน : คนดังคนนั้นบอกว่า

กัวฉีหลิน : ที่งาน พัดศิลปะ

กัวฉีหลิน : ที่จริงท่ามกลางงานในครั้งนั้น

กัวฉีหลิน : มีกล่องใบหนึ่ง

= กล่องการแสดง = กัวฉีหลิน : เป็นกล่องของพวกเรา

= อ้างอิงถึงละครงิ้วสิ้นปีของปีขาลที่ผ่านมา = กัวฉีหลิน : ดูเข้ากับฤดูใบไม้ผลิ

= อ้างอิงถึงละครงิ้วสิ้นปีของปีขาลที่ผ่านมา = กัวฉีหลิน : ซึ่งเอาไว้สำหรับงานกลางคืน

กัวฉีหลิน : เพลงที่ใช้ร้อง

กัวฉีหลิน : ก็จะนำมาวาดลงบนพัด

กัวฉีหลิน : พัดอันแรกของฉัน

กัวฉีหลิน : วาดภาพเมืองปักกิ่งไป

กัวฉีหลิน : เมืองปักกิ่งนี่

กัวฉีหลิน : มีวัดข้างใน 9 ข้างนอก 7 แห่งใช่ไหม

กัวฉีหลิน : ตามที่คนปักกิ่งบอกมา

กัวฉีหลิน : พอฉันมาถึง

กัวฉีหลิน : มีวัดข้างใน 7 ข้างนอก 8 แห่ง

กัวฉีหลิน : มีวัดข้างใน 7 ข้างนอก 8 แห่ง

= เป็นความทรงจำที่ปวดร้าวจริงๆ =

กัวฉีหลิน : ช่วยไม่ได้แหละ

กัวฉีหลิน : จากนั้นก็ร้องมาจนถึงทุกวันนี้

กัวฉีหลิน : ในใจก็ไม่มีความมั่นใจแล้ว

เยียนสวีเจีย : ยิ่งร้องยิ่งขาดความมั่นใจ

กัวฉันหลิน : ใช่

กัวฉีหลิน : ยิ่งไม่มีความมั่นใจ

= เข้าใจ = กัวฉีหลิน : ก็ยิ่งใจลอยได้ง่ายๆ

กัวฉีหลิน : ใจลอยครั้งหนึ่งก็จบแล้ว

กัวฉีหลิน : หลังจากนั้นก็ลืมไปหมดเลย

เถาหยาง : คนต่อมาก็ค่อนข้างมั่นใจ

กัวฉีหลิน : ใช่

เถาหยาง : ผลออกมาก็คือร้องได้ไม่ดีเหมือนกัน

กัวฉีหลิน : ร้องได้ไม่ดี

เถาหยาง : พอกลับมาก็จะเป็นแบบนี้

กัวฉีหลิน : พวกเรากลายเป็นแบบนี้กัน

กัวฉีหลิน : เยว่อวิ๋นเผิง

กัวฉีหลิน : เข้าถึงเพลงไม่ได้

กัวฉีหลิน : พอดนตรีมา

กัวฉีหลิน : เขาอ้าปากไม่ออก

= เจียงซูทีวี =

ฤดูร้อนที่ผ่านไปอย่างเงียบๆ

ได้ทิ้งความลับเอาไว้

= ถ่ายไปแล้ว = ในก้นบึ้งของหัวใจ ในก้นบึ้งของหัวใจ

กัวฉีหลิน : จากนั้นฉันก็เห็นว่า

กัวฉีหลิน : ยังมีผู้ชมพูดกัน

กัวฉีหลิน : แสดงความคิดเห็น

กัวฉีหลิน : ว่าแบบนี้

กัวฉีหลิน : เอาตรงๆเลยนะ

กัวฉีหลิน : เมื่อกี้นี้

กัวฉีหลิน : คุณร้องได้ไม่ดีเลย

กัวฉีหลิน : ข้างหลัง

กัวฉีหลิน : คนข้างหลัง

กัวฉีหลิน : ใครจะกล้าร้องให้ถูกล่ะ

กัวฉีหลิน : พวกเขาจะรู้ไหม

กัวฉีหลิน : ว่าพวกเขาเป็นแบบนี้กัน

กัวฉีหลิน : แบบนั้นน่ะ

= ฉันทำอย่างไรดี =

= ยิ้มไว้ก่อนแล้วกัน =

จ้าวเหล่ย : อาจารย์เถาหยางก่อนหน้านี้

จ้าวเหล่ย : อาศัยอยู่

จ้าวเหล่ย : บ้านของพี่ฉีหลินใช่ไหมครับ

เถาหยาง : ใช่แล้ว

จ้าวเหล่ย : ถ้างั้นที่อาจารย์กัวบอก

เถาหยาง : หอมจริงๆ

จ้าวเหล่ย : มันเป็นอย่างไรเหรอครับ

จ้าวเหล่ย : ความหมายของการที่อยู่ คุณคิดว่า

เถาหยาง : อาจารย์กัว

เถาหยาง : อาจารย์กัวเทียบได้กับพวกรุ่นใหญ่เลย

เถาหยาง : เขาเป็นพ่อของพวกรุ่นใหญ่

เถาหยาง : เป็นอาจารย์ของพวกรุ่นใหญ่

เถาหยาง : ใช่ไหม

เถาหยาง : คนอื่นๆ

เถาหยาง : บอกว่าเขาน่ะไม่เฉิดฉายแบบฉัน

เถาหยาง : มีลูกศิษย์ตั้งมากมาย

เถาหยาง : ที่มาศึกษาที่บ้าน

เถาหยาง : คุณพ่อก็อยู่ที่บ้าน

เถาหยาง : ส่วนคุณแม่ก็ทำกับข้าว

เถาหยาง : เลยสนิทกันมาก

เหยาเชิน : งั้นพี่

เหยาเชิน : เวลาพูดอยู่ที่บ้าน

เหยาเชิน : อาจารย์กัวกับพี่หยาง

เหยาเชิน : ใครพูดน้อยกว่ากัน

เหยาเชิน : หรือเปล่า

= คำถามนี้ =

= จำเป็นต้องตอบไหม =

= คิดว่าไม่ต้องแล้วล่ะ =

เหยาเชิน : สีหน้ามั่นใจมากเลย

กัวฉีหลิน : ตอนนี้ นายเห็นว่าอาจารย์กัว

กัวฉีหลิน : ยังเป็นคนที่ชื่นชอบเพลงงิ้ว

กัวฉีหลิน : สามารถพูดคุย

กัวฉีหลิน : เรื่องงิ้วด้วยกันกับเขาได้

กัวฉีหลิน : ร้องเพลงงิ้ว

กัวฉีหลิน : น้อยมากเลย

กัวฉีหลิน : อาจารย์กัวพอเห็นเขาแล้ว

กัวฉีหลิน : ตาทั้งสองเป็นประกาย

กัวฉีหลิน : คือสามารถคุยด้วยได้แล้ว

เหริ้นหาว : งั้นผมขอถามหน่อย

เหริ้นหาว : เทียบกันแล้วเป็นคำถามที่เฉียบแหลมกว่า

กัวฉีหลิน : นายรับหน้าที่ เป็นคนถามคำถามของกลุ่มใช่ไหม

เหริ้นหาว : คนถามคำถาม คนถามคำถาม

หลิวเหย่ : คนถามคำถาม

เหริ้นหาว : คำถามของผม

เหริ้นหาว : เหมือนๆกับพวกเขานั่นแหละครับ

เหริ้นหาว : ไม่ได้ถามดีเท่าไหร่

เหริ้นหาว : คุณบอกว่า ดูเหมือนว่าตอนนี้

= คำถามที่เฉียบแหลมจนต้องหลบหน้า =

= นี่ใช้เวลานานเกินไปแล้ว = เหริ้นหาว : นี่ใช้เวลามานานแล้ว

= นี่ใช้เวลามานานแล้ว =

เหริ้นหาว : อายุเท่านี้แล้ว

เหริ้นหาว : ลองคิดจะ

เหริ้นหาว : ตามหา

เหริ้นหาว : อะไรที่เหมาะสมกับตัวเองบ้างมั้ยครับ

= ควบคุมสีหน้าอยู่ =

เหริ้นหาว : อีกครึ่งนึง(แฟน)

เหริ้นหาว : เคยคิดถึงปัญหานี้บ้างไหมครับ

โจวเจิ้นหนาน : หาวจ่งอายุปูนนี้แล้วนะ

ทุกคน : แล้วนายล่ะ

จ้าวร่าง : ยังมีใครอยู่ข้างนี้บ้าง

โจวเจิ้นหนาน : พี่เหย่

โจวเจิ้นหนาน : อายุปูนนี้แล้วนะ แล้วพี่ล่ะ

เหยาเชิน : พี่เหย่

= คนหลังปี 90 เหมือนกัน กังวลเหมือนกัน =

กัวฉีหลิน : ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ

กัวฉีหลิน : นิสัยแบบนี้

กัวฉีหลิน : บางทีก็เข้าสังคมไม่ค่อยเก่ง

กัวฉีหลิน : ตอนนี้ฉันตัวคนเดียว

กัวฉีหลิน : เวลาต้องไปอยู่ข้างนอก

กัวฉีหลิน : แล้วก็ตอนที่ต้องไปอยู่ด้วยตัวเอง

กัวฉีหลิน : มีบางครั้งที่กังวล

กัวฉีหลิน : อย่างเวลาไปหาเพื่อนที่บ้าน

กัวฉีหลิน : แล้วเรียกคนในบ้านมาต้อนรับผม

กัวฉีหลิน : แล้วเปิด CHUANG 2019

กัวฉีหลิน : พวกเราก็ดูกัน

กัวฉีหลิน : มันดีแค่ไหน

กัวฉีหลิน : เข้าไปนั่งในบ้านดูไปได้ประมาณ 30 นาที

กัวฉีหลิน : ฉันก็เริ่มทนไม่ไหว

กัวฉีหลิน : คนพวกนี้

กัวฉีหลิน : สายตาสักนิดเดียวก็ไม่มี

กัวฉีหลิน : ว่ามีคนเข้ามาในบ้าน

กัวฉีหลิน : ดูไม่ออกเหรอว่าผมรำคาญเขามาก

กัวฉีหลิน : นายว่านิสัยแบบฉัน

กัวฉีหลิน : ถ้าหากมีแฟนจริง ๆ คงจะ

กัวฉีหลิน : คุยกันไปได้แค่ครึ่งชั่วโมงก็คง

เซี่ยจือกวาง : อาจารย์เมื่อกี้อาจารย์บอกว่า

เซี่ยจือกวาง : อาจารย์ดูด้วยกันกับ

เซี่ยจือกวาง : หมาวปู๋อี้เหรอ

= หมาวเอง = เซี่ยจือกวาง : ดังนั้นคุณหมายถึง

กัวฉีหลิน : นั่นฉันไปหาเขาที่บ้านเอง

กัวฉีหลิน : อาจารย์หมาวเขา

= นั่งฟังเรื่องเล่าไปจนเช้า = กัวฉีหลิน : เทียบกับพวกนายแล้ว

กัวฉีหลิน : เขาน่ะอยู่ด้วยค่อนข้างยาก

กัวฉีหลิน : จริงๆนะ

กัวฉีหลิน : ดูเป็นเพื่อนฉันต่ออีกชั่วโมงหนึ่งหน่อยนะ

= ตะโกนมันออกมา = กัวฉีหลิน : ดูอีกหน่อยนะ

จางเหยียนฉี : นี่ก็ 30 นาทีแล้ว

จางเหยียนฉี : ถึงขีดจำกัดแล้ว

กัวฉีหลิน : ใช่แล้ว

กัวฉีหลิน : ฉันเลยอดทนดูจนถึง

กัวฉีหลิน : Rocket Girls 101 แสดงจบแล้วค่อยกลับไป

เหยาเชิน : ดีจริงๆ

จางเหยียนฉี : โอเค วันนี้พอแค่นี้

เหยาเชิน : พอแค่นี้ พอแค่นี้

โจวเจิ้นหนาน : เอาที่ถ่ายมาดูตรงนี้ครับ

โจวเจิ้นหนาน : สาม สอง หนึ่ง

ยังถามไม่จบเลยนะ

กัวฉีหลิน : เอาแต่คุยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา

กัวฉีหลิน : แล้วระหว่างพวกนายล่ะ

โจวเจิ้นหนาน : ดีมากเลย

กัวฉีหลิน : ยังถามไม่จบเลย

กัวฉีหลิน : เขาก็บอกดีมากเลยล่ะ

เซี่ยจือกวาง : งั้นคุณเห็นพวกเรา

เซี่ยจือกวาง : ตอนที่พึ่งเจอกัน

เซี่ยจือกวาง : พวกเราก็นอนด้วยกันแล้ว

เซี่ยจือกวาง : เพราะตอนนั้นคือระหว่างถ่ายรายการ

= นอนกันเป็นกลุ่มใหญ่ = เซี่ยจือกวาง : พวกเราก็นอนด้วยกันแล้ว

กัวฉีหลิน : จริงเหรอ

เซี่ยจือกวาง : และพวกเรา

เซี่ยจือกวาง : ต้องเดินกัน 20 กิโลเมตร

กัวฉีหลิน : แล้วมันช่วยอะไรในการแสดงล่ะ

โจวเจิ้นหนาน : ช่วยนะ ช่วยนะ

โจวเจิ้นหนาน : ช่วยให้แข็งแรง

เหยาเชิน : ช่วยเรื่องอารมณ์

กัวฉีหลิน : ก็ดีนะ

กัวฉีหลิน : อยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่

กัวฉีหลิน : งั้นก็จะต้องรวมกลุ่มกันไม่น้อยเลยน่ะสิ

กัวฉีหลิน : สามคนนี้ค่อนข้างดูเป็นคนเปิดเผยร่าเริง

กัวฉีหลิน : คุณสองคนดูเป็นคนค่อนข้างเงียบกว่า

กัวฉีหลิน : เหยาเชิน เหยาเชินก็ด้วย

จ้าวเหล่ย : เขาเป็นคนที่ค่อนข้างกล้าลอง

จ้าวเหล่ย : ตีลังกาอะไรแบบนี้

กัวฉีหลิน : ยังมีตีลังกาอะไรอีกล่ะ

เซี่ยจือกวาง : เวลาเขาตีลังกาเขาจะทำแบบนี้

เซี่ยจือกวาง : คือเขาจะรู้สึกว่าตัวเองทำได้

= อย่างที่ว่า R1SE เล่าเรื่องได้งงมาก = เซี่ยจือกวาง : แล้วก็จะพยายามทำอีกสักครั้ง

เซี่ยจือกวาง : จนกระดูกหัก

= พยายามทำความเข้าใจ =

เซี่ยจือกวาง : ไม่ง่ายเลยกว่าจะหายดี

เซี่ยจือกวาง : ก็เลยลองใหม่อีกครั้ง

เซี่ยจือกวาง : และก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้อีกแล้ว

= กระดูกหัก 1.0 = เซี่ยจือกวาง : แล้วกระดูกก็หักอีกรอบ

กัวฉีหลิน : นายนี่

กัวฉีหลิน : ต้องทำบัตรสมาชิกที่แผนกกระดูกของโรงพยาบาลแล้วนะ

= แขกคนพิเศษของแผนกกระดูก =

โจวเจิ้นหนาน : ช่วงเทศกาลของทุกปี

โจวเจิ้นหนาน : ก็จะส่งโซฟา

โจวเจิ้นหนาน : มาให้กับผม

โจวเจิ้นหนาน : แล้วขาโซฟาตรงนั้นมันเท่านี้

โจวเจิ้นหนาน : แล้วมันเป็นแบบหิน

= กระดูกหัก 2.0 = โจวเจิ้นหนาน : ฮ่าๆ

กัวฉีหลิน : ร่าเริงมาก

โจวเจิ้นหนาน : ครับ แล้วปีที่สอง

โจวเจิ้นหนาน : ฮ่าๆ

โจวเจิ้นหนาน : ล้มอีกแล้ว หักอีกแล้ว

= แตกหักอีกรอบ =

กัวฉีหลิน : ทีมของพวกนาย

กัวฉีหลิน : แบกรับความกล้าหาญนะ

เหยาเชิน : ต้องทำให้ดีขึ้น

โจวเจิ้นหนาน : พยายามเข้า

กัวฉีหลิน : ได้ยินว่าที่พวกเราเรียนกันเนี่ย

กัวฉีหลิน : ต้องเปิดปาก ปิดปาก

กัวฉีหลิน : ที่จริงทุกคนก็เรียนได้

กัวฉีหลิน : ไม่ได้อยู่กับคนรุ่นเดียวกัน

กัวฉีหลิน : มาเป็นเวลานานแล้ว

กัวฉีหลิน : มันมีความสุขมากนะ

กัวฉีหลิน : ดีจังเลย

กัวฉีหลิน : ฉันกับเถาหยางอยากเรียนเต้นของพวกนายน่ะ

จ้าวเหล่ย : ได้ครับ

กัวฉีหลิน : ขอโทษนะเพื่อนๆ

= ทำไมเหรอ =

กัวฉีหลิน : ขอใช้มือถือของพวกนายฟังเพลงได้ไหม

กัวฉีหลิน : ฉันยังไม่ได้ซื้ออัลบั้มเลย

กัวฉีหลิน : ไม่สิ ขอยืมมาฟังน่ะ

กัวฉีหลิน : ฉันไม่ได้ซื้ออัลบั้ม แต่อยากได้นะ

= หูแดงแล้ว =

หลิวเหย่ : ยังไม่ได้ฟัง

เหยาเชิน : เดี๋ยวส่งให้

โจวเจิ้นหนาน : ซื้ออัลบั้มเลย

โจวเจิ้นหนาน : แล้วส่งให้

จ๋ายเซียวเหวิน : ส่งๆๆ

กัวฉีหลิน : ขอโทษนะ ฉันนี่มัน

= แดงไปหมดแล้ว =

ทุกคน : ประเด็นของวันนี้

ทุกคน : ไม่ใช่แค่พูดว่าฉันทำได้

ทุกคน : และจบที่ว่า

ทุกคน : โอเค โอเค

ทุกคน : โอเค โอเค จะทำให้ดีที่สุด

ทุกคน : คุณยา ยาอิยา

ทุกคน : อาอิยา อิยาอิยา

กัวฉีหลิน : พวกเราก็ต้องเต้นกันไหม

กัวฉีหลิน : ใช่

กัวฉีหลิน : ท่อนอิยาของพวกนาย

กัวฉีหลิน : มันแบบ

กัวฉีหลิน : เป็นภาษาที่น่าจะทำได้

กัวฉีหลิน : ทำเป็นแบบเพลงงิ้วได้ไหม

= ทำเป็นเพลงงิ้ว =

หลิวเหย่ : พยายามอย่างสุดความสามารถ

หลิวเหย่ : ที่มีอยู่

หลิวเหย่ : พยายามอย่างสุดความสามารถ

หลิวเหย่ : ทำได้ๆ

หลิวเหย่ : ทำให้ดีที่สุด

= ลองเพลงงิ้วดู =

กัวฉีหลิน : ประเด็นของวันนี้

ทุกคน : ประเด็นของวันนี้

= มีอารมณ์ร่วม = ทุกคน : ไม่ใช่แค่พูดว่าฉันทำได้

หลิวเหย่ : ได้แล้วๆ

= ท่วงทำนองงิ้วปักกิ่งที่ปลุกเร้าให้ฮึกเหิม = หลิวเหย่ : ทำให้ดีที่สุด

หลิวเหย่ : วันหยุดที่สนุกสนาน

หลิวเหย่ : เป็นตัวเองเถอะ

ทุกคน : เดินหน้าเต็มกำลัง

ทุกคน : ปีนป่าย ปีนป่าย

หลิวเหย่ : อิสรภาพขึ้นอยู่กับ

กัวฉีหลิน : โอเคนะ

เถาหยาง : นายเก่ง ฉันจะดูนายอยู่ตรงนี้

กัวฉีหลิน : ไม่นะ

กัวฉีหลิน : ฉันไม่เก่ง

กัวฉีหลิน : ฉันเพิ่งจะเคยฟังเนี่ย

กัวฉีหลิน : ไม่สิ ฟังแล้ว

กัวฉีหลิน : ฟังมาก่อนแล้ว

เหยาเชิน : อัลบั้มก็ไม่ได้ซื้อ

กัวฉีหลิน : เปล่านะ

กัวฉีหลิน : ฉันไปที่ร้านขายมาแล้ว

กัวฉีหลิน : ฉันได้ยินคนอื่นบอกว่าเพลงนี้เหมือนจะ

กัวฉีหลิน : เป็นเพลงนี้ดีมากจริงๆ

= เพลง =

= เหมือน =

= ร้าน =

โจวเจิ้นหนาน : พี่ครับ

โจวเจิ้นหนาน : อัลบั้มของเราอยู่ในอินเทอร์เน็ตนะ

= มีแค่ในอินเทอร์เน็ต =

กัวฉีหลิน : งั้นเหรอ ขอโทษนะ

กัวฉีหลิน : โอเค ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

กัวฉีหลิน : นี่มันเป็นเพียงฉากเล็กๆ

เยียนสวีเจีย : งั้นอาจารย์เรียนสักหน่อยไหม

เยียนสวีเจีย : การเต้นของพวกเราน่ะ

กัวฉีหลิน : ได้สิ

โจวเจิ้นหนาน : มา

เหอลั่วลั่ว : ตามเข็มนาฬิกา

เยียนสวีเจีย : พี่เหย่มาสอน

= ไม่เห็นฉันเหรอ =

เยียนสวีเจีย : อาจารย์มาสิครับ

เถาหยาง : ฉันอยู่ตรงนี้แหละ

= จองที่ข้างหลัง = เถาหยาง : พวกนายเต้นกันข้างหน้า

กัวฉีหลิน : อะไรกัน

หลิวเหย่ : อันนี้ง่ายๆ

หลิวเหย่ : คือย่อแล้วยกแขนขึ้นมา

กัวฉีหลิน : ย่อ

= ทำตามอาจารย์ = หลิวเหย่ : แล้วก็

กัวฉีหลิน : แบบนี้

= อาจารย์แห่งการเสริมสร้างกำลังใจ = ทุกคน : ใช่ครับ

หลิวเหย่ : แล้วก็ย่ออีก

กัวฉีหลิน : ย่ออีก

หลิวเหย่ : แล้วก็ทางนี้

หลิวเหย่ : ใช่แล้วครับ

หลิวเหย่ : แล้วก็หมุน หมุน หมุน

กัวฉีหลิน : หนึ่ง สอง สาม

ทุกคน : สี่

หลิวเหย่ : ใช่

= ฉันทำได้ไม่เลวเลย =

หลิวเหย่ : อีกรอบนะครับ

กัวฉีหลิน : มา

หลิวเหย่ : ย่อ

หลิวเหย่ : ไป

หลิวเหย่ : ย่อ

หลิวเหย่ : ไป

หลิวเหย่ : หมุนๆๆ

= ผู้แข่งขันแถวหลังที่ค่อยเป็นค่อยไป =

เยียนสวีเจีย : ซ้ายมือ

เยียนสวีเจีย : ขวามือ

= นักเรียนที่อุทิศหัวใจ =

เยียนสวีเจีย : อีกครั้งนะครับ

= เต้นกลับด้าน =

เยียนสวีเจีย : ซ้ายมือ

เยียนสวีเจีย : ขวามือ

= ชี้แนะด้วยความตั้งใจ = เยียนสวีเจีย : ยา ยา

เยียนสวีเจีย : ซ้ายมือ

เยียนสวีเจีย : ขวามือ

= รู้สึกโดนควบคุม =

เยียนสวีเจีย : ซ้ายมือ

เยียนสวีเจีย : ขวามือ

เยียนสวีเจีย : ซ้ายมือ

เยียนสวีเจีย : มือขวา

เยียนสวีเจีย : มือซ้าย

เถาหยาง : ฉันจะเต้นยังไง

= เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น=

เหอลั่วลั่ว : ทำไมนายสองคนเต้นกลับด้านล่ะ

เถาหยาง : ผ่อนคลาย

เหอลั่วลั่ว : ผิดแล้ว

เถาหยาง : อย่าแข็งทื่อ

เหอลั่วลั่ว : กลับด้านแล้ว

เถาหยาง : เป็นธรรมชาติ

เหอลั่วลั่ว : เต้นกลับด้านแล้ว

= เทียบกันแล้วยากกว่าเพลงงิ้วเยอะเลย =

กัวฉีหลิน : โอเค

กัวฉีหลิน : มา

โจวเจิ้นหนาน : พร้อมกันนะ

โจวเจิ้นหนาน : สาม

โจวเจิ้นหนาน : สอง

โจวเจิ้นหนาน : หนึ่ง

= Be Yourself เวอร์ชั่นเพลงงิ้ว = ทุกคน : ประเด็นของวันนี้

กัวฉีหลิน : ไม่ใช่แค่พูดว่าฉันทำได้

จ้าวร่าง : และจบที่ว่า

เยียนสวีเจีย : ฉันโอเค โอเค

หลิวเหย่ : จะทำให้ดีที่สุด

โจวเจิ้นหนาน : สนุกสนานให้เต็มที่

ทุกคน : อย่าไปสนใคร ไปให้สุด

จางเหยียนฉี : เดินหน้าเต็มกำลัง

เซี่ยจือกวาง : ปีนป่าย ปีนป่าย

เหริ้นหาว : อิสรภาพขึ้นอยู่กับ

ทุกคน : มา

ทุกคน : คุณ

ทุกคน : อิยา อิยา

ทุกคน : อิยา อิยา เฮ้

ทุกคน : อาอิยา

ทุกคน : อิยา อิยา อิยา เฮ้

กัวฉีหลิน : ขอบคุณครับ

กัวฉีหลิน : ลาก่อนครับปักกิ่ง

ทุกคน : ลาก่อน

กัวฉีหลิน : ต้องไปแล้ว

เซี่ยจือกวาง : อาจารย์กัวเขาเป็นคนที่ไม่มีกรอบ

จางเหยียนฉี : เขาทำให้เป็นสไตล์ของตัวเองได้

จางเหยียนฉี : ที่พวกเราเต้นกัน

จางเหยียนฉี : ผมคิดว่ามันน่าสนใจมากเลย

กัวฉีหลิน : ตั้งแต่เด็ก

กัวฉีหลิน : ผมจะเล่นกับคน

กัวฉีหลิน : ที่อายุเยอะกว่าผม

= ฤดูใบไม้ร่วงนี้ = กัวฉีหลิน : แล้วตอนนี้พวกเราเป็นแบบนั้น

= คนหนุ่มอายุ 20 มาพร้อมหน้า = กัวฉีหลิน : อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน

กัวฉีหลิน : กินข้าวอยู่ด้วยกันและสนุกด้วยกัน

กัวฉีหลิน : อยู่ในสวน

กัวฉีหลิน : มีแต่ความสุข

= ผมตามหาไฟจุดพลัง คุณก็หาชีวิตในการร้องเพลง =

กัวฉีหลิน : ตอนนี้ชีวิตของคนเรา

กัวฉีหลิน : ก็มีทำงานและเรียนรู้

กัวฉีหลิน : ความกดดันก็มากมาย

กัวฉีหลิน : แต่พอมองดูแล้ว

กัวฉีหลิน : ก็บรรเทาความกดดันลงไปได้

กัวฉีหลิน : ทำให้ตัวเองมีความสุข

= เวลาปักกิ่ง 20.00 น. เหลือเวลาอีก 20 ชั่วโมงจะแสดงงิ้วปักกิ่ง =

กัวฉีหลิน : เสร็จแล้ว

กัวฉีหลิน : ขอบคุณทุกคนๆ

จางเหยียนฉี : ลำบากพี่หน่อยนะครับ

จ๋ายเซียวเหวิน : ลำบากหน่อยนะครับพี่

จางเหยียนฉี : เหยาเชินกับฉันกลับห้องกัน

= ก้าวกลับห้องกัน =

จ้าวร่าง : วิ่งกัน

เหยาเชิน : ขอให้ฝันดีนะ

เยียนสวีเจีย : ฝันดี

จางเหยียนฉี : ฝันดี

เถาหยาง : พวกเราเลิกงานกันแล้วสินะ

เถาหยาง : เสร็จเรียบร้อย

กัวฉีหลิน : เลิกงานแล้ว

กัวฉีหลิน : เจ็ดวีรบุรุษ

กัวฉีหลิน : เจ็ดวีรบุรุษ

เถาหยาง : เขาเข้ามาไม่ได้

จ้าวเหล่ย : อาจารย์เถาครับ

= มาขอคำปรึกษา = จ้าวเหล่ย : ขออนุญาตครับ

เถาหยาง : ต้าหวางมีรับสั่ง ให้เซี่ยโฮวอิงเข้าสู่ท้องพระโรง

เยียนสวีเจีย : หากไม่มีเรื่องก็ออกจากท้องพระโรงไปได้

โจวเจิ้นหนาน : น้อมรับคำสั่ง

โจวเจิ้นหนาน : เซี่ยโฮวอิงมีเรื่องกราบทูล

เยียนสวีเจีย : ส่งตัวเขาเข้าสู่ท้องพระโรง

= ฉันมาถึงห้องโถงแล้ว =

จ้าวร่าง : ใคร

จางเหยียนฉี : เซี่ยโฮวอิง

= เซี่ยโฮวอิงทั้งสามพร้อมหน้า = จางเหยียนฉี : เล่นอะไรดี

= ออกอาการ = เหอลั่วลั่ว : เซียวเหอเคย

= พังทลายในวิเดียว = เหอลั่วลั่ว : ทำไม

= คำตอบมาตรฐาน = จางเหยียนฉี : มาฟังสิ

จางเหยียนฉี : มาฟังที่บันทึกเสียง

จ้าวร่าง : ฟังๆ

เจี่ยฮวายอิน : ตามพระบัญชา

ทุกคน : ตามพระบัญชา

จางเหยียนฉี : โสม เขากวาง เห็ดหลินจือ

จางเหยียนฉี : ตามพระบัญชา

จ้าวร่าง : ใช่

เหอลั่วลั่ว : ตามพระบัญชา

= ยังคงทบทวนบทเรียน = จ้าวร่าง : ไม่เลว

จ้าวร่าง : ใช้เสียงคำพ้องเสียงก็ได้แล้ว

เหอลั่วลั่ว : โอเค

= ต้าหวางมีรับสั่ง ให้เด็กหนุ่มขึ้นมา = จางเหยียนฉี : ต้าหวางมีรับสั่ง ให้เด็กหนุ่มขึ้นมา

เหอลั่วลั่ว : ขึ้นมา

จ้าวร่าง : ได้

จ้าวร่าง : เซียวเหอเข้าสู่ท้องพระโรงได้

จางเหยียนฉี : ขาหมู

จางเหยียนฉี : ขาหมู

จางเหยียนฉี : ไม่ใช่ขาหมู

จางเหยียนฉี : ของอะไร

จางเหยียนฉี : ต้นเจิน

จ้าวร่าง : น้อมรับคำสั่ง

จางเหยียนฉี : น้อมรับคำสั่ง

จ้าวร่าง : ใช่

= สมองเต็มไปด้วยของกิน = จางเหยียนฉี : ขาหมูอะไรมาหมดเลย

เหยาเชิน : จำเป็นต้องแยก

เหยาเชิน : ร้องยังไงล่ะเนี่ย

เหยาเชิน : จำเป็นต้องแยก

เหยาเชิน : ฉันนั้นหิวจริงๆ

เหยาเชิน : ที่ฉันเพิ่งจะร้องไป

เหยาเชิน : ก็แค่ร้องๆไป

เยียนสวีเจีย : ไม่หรอก นายลองดู

เยียนสวีเจีย : ลองดู

เหยาเชิน : ลองดู

เยียนสวีเจีย : ใช่

เหยาเชิน : ฉันหิวจังเลย

โจวเจิ้นหนาน : จบแล้ว

โจวเจิ้นหนาน : ถ้าพรุ่งนี้ลืมบทจะทำยังไง

เยียนสวีเจีย : ใช่ กลัวจัง

= ความกดดันในการจำบทมหาศาล =

เยียนสวีเจีย : ตอนนี้ฉันตื่นเต้นจะตายอยู่แล้ว

โจวเจิ้นหนาน : ของฉันแค่ 3 ประโยค

โจวเจิ้นหนาน : ตอนนี้ยังท่องไม่ได้เลย

โจวเจิ้นหนาน : ฉันว่านะ

โจวเจิ้นหนาน : มันแบบ...

โจวเจิ้นหนาน : ของนาย 3 ท่อนใช่มั้ย

โจวเจิ้นหนาน : การแสดงนั่นจะต้องฝึกซ้อมมานาน

เยียนสวีเจีย : นายคิดดูว่าอาจารย์ ฝึกฝนประสบการณ์มานานแค่ไหน

เยียนสวีเจีย : กี่สิบปี

เยียนสวีเจีย : แล้วพวกเรา

เยียนสวีเจีย : สิบกว่าชั่วโมง

จ้าวเหล่ย : หลักๆเลยคือบทยังไม่คล่อง

= บอกความกังวลใจของตัวเองกับศิษย์พี่ใหญ่ = จ้าวเหล่ย : เวียนหัวไปหมดแล้ว

กัวฉีหลิน : ไม่เป็นไรๆ

กัวฉีหลิน : วันนี้พวกนายร้องเพราะมาก

กัวฉีหลิน : วางใจเถอะ

เถาหยาง : ยกผ้าคลุมเข้าสู่ท้องพระโรง

หลิวเหย่ : ผมไปจำตรงนี้อีกหน่อยดีกว่า

= ทำได้ ขอแค่ฝึกฝนอย่างหนัก =

เหยาเชิน : พี่

เหยาเชิน : พี่ช่วยบันทึกเสียงให้ผมหน่อยสิ

กัวฉีหลิน : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

= เวลาปักกิ่ง 22.30 น. = หลิวเหย่ : จิตใจไม่ถือสา

จ้าวเหล่ย : ชักดาบสังหารคนชั่วในใต้หล้า

จ้าวเหล่ย : ฮวายอ๋องมีพระราชโองการลงมา

จ๋ายเซียวเหวิน : ปฎิวัติ ความยุติธรรมยังคงอยู่

เถาหยาง : ขยันกันจัง

หลิวเหย่ : ปฎวัติที่หมางต้าง

จ้าวเหล่ย : ปฎิวัติที่หมางต้าง

กัวฉีหลิน : การเป็น

กัวฉีหลิน : นักแสดงงิ้ว

กัวฉีหลิน : ตั้งแต่เล็กจนโต

กัวฉีหลิน : จะต้องอดทนต่อ

กัวฉีหลิน : ความยากลำบากที่คนอื่นไม่ได้รับ

กัวฉีหลิน : สุดท้ายแล้วถึงจะได้อยู่ ในสถานการณ์ที่เหมาะสม

กัวฉีหลิน : อยู่บนเวทีที่เหมาะสม

= ฝึกซ้อมอย่างหนัก เพื่อจะได้ขึ้นเวทีแค่เพียงครั้งเดียว =

เถาหยาง : จริงๆแล้วต้องลอง

เถาหยาง : ทำลายความแตกต่างทางความคิดที่เหมือนกันดู

เถาหยาง : เพราะผมเชื่อว่าพวกเขาเหนื่อยมาก

ทุกคน : ปรารถนาให้ทั้งสามเหล่าทัพ กลับมารวมเป็นปึกแผ่น

= เวลาปักกิ่ง 00.00 น. = เถาหยาง : แต่พวกเขาตั้งใจมาก

= เวลาปักกิ่ง 01.00 น. = เยียนสวีเจีย : หากไม่มีเรื่องก็ออกไปจากท้องพระโรง

เถาหยาง : บนเวทีไม่มีตัวประกอบ

เถาหยาง : อีกทั้งยิ่งบทบาทเล็ก

เถาหยาง : ก็ยิ่งแสดงยาก

เถาหยาง : ความกดดันในการแสดงนำก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เยียนสวีเจีย : จบกัน ลืมทำนองเพลงแล้ว

เถาหยาง : นักแสดงร่วมก็จะต้องแสดงออกมาให้โดดเด่น

โจวเจิ้นหนาน : ภายในสองวัน เป็นครั้งแรกที่พวกเรา

โจวเจิ้นหนาน : ได้สัมผัสกับงิ้ว

โจวเจิ้นหนาน : และได้ทำสิ่งนี้อยู่จริงๆ

โจวเจิ้นหนาน : หวังว่าบนเวทีในวันพรุ่งนี้

โจวเจิ้นหนาน : จะทำออกมาได้ดี

ทุกคน : นายท่านของข้า

ทุกคน : จิตใจไม่ถือสา

ทุกคน : ข้าเซี่ยโฮวอิงเข้าเฝ้า

ทุกคน : ต้าหวางอายุพันปี

= การสับเปลี่ยนก่อนรุ่งอรุณและรุ่งสาง คือความมั่นใจที่จะขึ้นเวทีของเรา =

= เวลาปักกิ่ง 04.00 น. เหลือเวลาอีก 12 ชั่วโมงที่จะแสดงงิ้วปักกิ่ง =

= สวัสดีตอนเช้า =

= เวลาปักกิ่ง 7.00 น. เหลือเวลาอีก 9 ชั่วโมงที่จะแสดงงิ้วปักกิ่ง =

เหริ้นหาว : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

เหริ้นหาว : ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

= ห้องของจางเหยียนฉี ห้องของเหริ้นหาว = เหริ้นหาว : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

= ต่อสู้ =

สวัสดี

สวัสดี

= จำได้หมดแล้ว =

หลิวเหย่ : จิตใจไม่ถือสา

= หยิบบทพูดของจ้าวเหล่ยขึ้นมา =

หลิวเหย่ : ชักดาบออกมาสังหารคนชั่วในใต้หล้า

จ้าวเหล่ย : นายร้องผิดแล้ว น้องชาย

หลิวเหย่ : มีพระราชโองการลงมา

จ้าวเหล่ย : แต่ยอมเชื่อฟังคำพูดของท่าน

เหริ้นหาว : ความแข็งแกร่งหรือความอ่อนแอ ไม่สามารถสำเร็จได้หากหลบหนี

จางเหยียนฉี : ง่วงจะตายอยู่แล้ว

เหริ้นหาว : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

= ใช้เวลาสุดท้ายก่อนการสอบ = จางเหยียนฉี : ฉันท่องจบแล้ว

จ้าวร่าง : ฉันก็ท่องจบแล้ว

ทุกคน : เซี่ยโฮวอิงมีเรื่องกราบทูล

กัวฉีหลิน : บอสเถา

กัวฉีหลิน : โอเคอยู่นะ ได้อยู่

เถาหยาง : ขยันขันแข็งเลย

เหริ้นหาว : ยืนหยัดเพื่อซีฉู่ป้าหวาง

กัวฉีหลิน : เราออกเดินทางกันเถอะ

= ไปยังเวที เพื่อดำเนินการสอบคัดเลือกนักแสดง = ทุกคน : ออกเดินทาง

จ้าวร่าง : ใช้คนไม่ถูกกับงาน

จ้าวร่าง : ใช่แล้ว ใช้คนไม่ถูกกับงาน

เหยาเชิน : ถึงแล้ว

เถาหยาง : มาสิ

จ้าวเหล่ย : มาเถอะ เพื่อนๆ

กัวฉีหลิน : นี่คือนักดนตรีของเรา

= เวทีเหวินวู่ = ทุกคน : สวัสดีครับ

โจวเจิ้นหนาน : พระเจ้า มีวงดนตรีด้วยเหรอ

= แสดงอารมณ์ร่วมไปกับพวกเรา = เหริ้นหาว : มีวงดนตรีด้วย

จางเหยียนฉี : ร็อกแอนด์โรล

= นายก็ตื่นเต้นเกินไป =

= วัยรุ่นนี่ดีจริงๆ =

= ตอนพวกเราเป็นวัยรุ่นก็แบบนี้ =

= ฉันไม่ได้เป็นแบบนี้ =

กัวฉีหลิน : ทุกคนคงมีตัวละครที่ชอบกันแล้ว

กัวฉีหลิน : แล้วก็กลับไปฝึกซ้อมกันแล้ว

กัวฉีหลิน : ตอนนี้จะเป็นช่วงของการสอบ

= สอบคัดเลือกนักแสดง มาเป็นนักแสดงนำ =

กัวฉีหลิน : เราต้องตรวจเช็กกันหน่อย เพราะว่า

กัวฉีหลิน : ตอนค่ำ

กัวฉีหลิน : เราจะต้องแสดงกันที่นี่

เหริ้นหาว : ครับ

กัวฉีหลิน : วันนี้เราจะทำการโหวตกัน

กัวฉีหลิน : แต่ละคนมี 1 เสียง

กัวฉีหลิน : จะมีผลกระทบกับ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกนายมั้ย

ทุกคน : ไม่ๆ

โจวเจิ้นหนาน : ใครซ้อมได้ดี

โจวเจิ้นหนาน : คนนั้นก็ขึ้นแสดง

เถาหยาง : แน่นอนอยู่แล้ว

เถาหยาง : เพราะของแบบนี้

เถาหยาง : ไม่ใช่

เถาหยาง : เรื่องที่จะทำซี้ซั้วได้ ใช่มั้ย

เหยาเชิน : ใช่ๆ

กัวฉีหลิน : ทุกคนไม่เคยซ้อมกับวงดนตรีมาก่อน

กัวฉีหลิน : ใครอยากแสดงก่อน

จางเหยียนฉี : ยากมาก

เยียนสวีเจีย : นักดนตรี ตื่นเต้นจัง

= ประเมินผลร่วมกับวงดนตรีครั้งแรก =

เถาหยาง : พร้อมหรือยัง

จ้าวเหล่ย : งั้นผมเอง

= จ้าวเหล่ยเป็นคนแรก ที่ลงสมัครแข่งขันรับบทเซียวเหอ =

= เริ่มแล้วเหรอ? =

เถาหยาง : เริ่มเลยนะ

จ้าวเหล่ย : ครับ

= ป๋านกู่ =

= จังหวะดนตรี =

จางเหยียนฉี : สดๆเลย

จางเหยียนฉี : ได้ฟังสดๆเป็นครั้งแรก

จางเหยียนฉี : สุดยอดมาก

= แรงบันดาลใจในดนตรีปรากฏขึ้นครู่หนึ่ง = จางเหยียนฉี : เอาใส่ไว้ในอัลบั้มที่สองได้

= เข้าจังหวะอย่างราบรื่นในครั้งแรกที่ = จ้าวเหล่ย : ปฎิวัติที่หมางต้าง

= ร้องร่วมกับดนตรี =

จ้าวเหล่ย : ชักดาบออกมาสังหารคนชั่วในใต้หล้า

กัวฉีหลิน : ใช้ได้นะ

จ้าวเหล่ย : สองถนนแบ่งแยกกองกำลังเสียนหยาง

จ้าวเหล่ย : ข้านำทองคำขึ้นสู่ท้องพระโรง

เถาหยาง : ยอดเยี่ยมมาก

เถาหยาง : ดีมาก

เถาหยาง : ฉันว่าสามประโยคแรกดีมากเลยนะ

จ้าวเหล่ย : ผมไม่ค่อยได้ยินเลย

เยียนสวีเจีย : ไม่มีหูฟังอินเอียร์

จ๋ายเซียวเหวิน : แต่ยอมเชื่อฟังคำพูดของท่าน

= ความสงบนิ่ง คนอื่นไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน =

จ๋ายเซียวเหวิน : ตรงนี้

จ๋ายเซียวเหวิน : มันเข้าจังหวะตรงไหนนะ ท่อนแรก

หลิวเหย่ : ด้านหลังถ้าจำไม่ได้จะร้องยังไง

หลิวเหย่ : ผิดจังหวะอะไรแบบนี้

หลิวเหย่ : นายก็ร้องตามสไตล์ของนายเลย

= อึกๆ =

กัวฉีหลิน : ผู้ท้าชิง

จ๋ายเซียวเหวิน : อาจแสดงแย่นะครับอาจารย์

เซี่ยจือกวาง : อีผิงสู้ๆ

เถาหยาง : ช้าลงสักหน่อย

= ผู้ลงสมัครบทเซียวเหอ : จ้าวเหล่ย จ๋ายเซียวเหวิน =

จ๋ายเซียวเหวิน : นายท่านของข้า ปฎวัติอยู่ที่หมางต้าง

จ๋ายเซียวเหวิน : เข้าเสียนหยางก่อนเพื่อจักรพรรดิ

= ผมถอนตัวแล้ว =

เถาหยาง : ตื่นเต้นอยู่หน่อยๆนะ

จ๋ายเซียวเหวิน : ไม่เข้าจังหวะเลย

จ๋ายเซียวเหวิน : ตื่นเต้นนิดหน่อย

กัวฉีหลิน : ไม่เป็นไรๆ

กัวฉีหลิน : ต้องตื่นเต้นอยู่แล้ว

จ๋ายเซียวเหวิน : ฉันร้องไม่เข้าจังหวะเลย ทำไมล่ะ

หลิวเหย่ : ยากมาก

จ๋ายเซียวเหวิน : ยากมากที่จะร้องให้เข้าจังหวะ

กัวฉีหลิน : ทั้งสองคน

กัวฉีหลิน : ปิดตาของพวกนายสิ

= ช่วงเวลาโหวตเลือกนักแสดง =

กัวฉีหลิน : เลือกจ้าวเหล่ยยกมือขึ้น

= จ้าวเหล่ย 9 เสียง =

กัวฉีหลิน : เลือกเซียวเหวินยกมือขึ้น

เหอลั่วลั่ว : ให้เขาหนึ่งเสียงครับ

= โหวตให้เขา 1 เสียงครับ =

= มิตรภาพ สนับสนุน = เซี่ยจือกวาง : ผมก็เป็นกำลังใจให้เขาหนึ่งเสียงครับ

จ๋ายเซียวเหวิน : ขอบคุณที่บริจาคให้

= 2 เสียงเพื่อเป็นกำลังใจให้กับจ๋ายเซียวเหวิน = จ๋ายเซียวเหวิน : ขอบคุณที่บริจาคให้นะ

กัวฉีหลิน : ขอแสดงความยินดีกับจ้าวเหล่ย

= บทเซียวเหอ : จ้าวเหล่ย =

เถาหยาง : วันนี้จ้าวเหล่ยแสดงได้ดีมาก

เถาหยาง : เพราะว่าต้องร้องร่วมกับวงดนตรี

เถาหยาง : ซึ่งจังหวะในการร้องจะร้องค่อนข้างยาก

เถาหยาง : ในตอนที่ร้องร่วมกับวงดนตรี

เถาหยาง : ครั้งแรกก็เป็นรูปเป็นร่างแล้ว

เถาหยาง : ใครจะร้องอีกบ้าง

จางเหยียนฉี : สู้ๆ ลั่วลั่ว

= ผู้ลงสมัครรับเลือกบทเซี่ยโฮวอิง : เหอลั่วลั่ว =

= เสี่ยวลั่วที่ความรู้สึกมีชีวิตชีวายังคงอยู่ =

เหอลั่วลั่ว : ปรารถนาให้ทั้งสามเหล่าทัพ กลับมารวมเป็นปึกแผ่น

= จิตวิญญาณแห่งความกลัวถูกเผาไหม้ =

เหอลั่วลั่ว : ใครเล่าจะรู้ว่าฉู่ฮั่น จะเปิดศึกสงครามเพื่อความเป็นใหญ่อีกครั้ง

= ลดความตื่นเต้นได้แป๊บนึง =

เซี่ยจือกวาง : นายเป็นแร็ปเปอร์ผู้เข้าแข่งขันเหรอ

เถาหยาง : ใช่

เถาหยาง : นายเต้นไม่ได้นะ

กัวฉีหลิน : ฮ่องเต้

กัวฉีหลิน : นำเขาไปตัดหัว

เหยาเชิน : จางเหยียนฉี ตานายแล้ว

โจวเจิ้นหนาน : มาๆ

จางเหยียนฉี : ท่อนนี้ของฉันสูงจน

จางเหยียนฉี : ฉันไม่รู้ว่าจะร้องเข้ายังไง

เหอลั่วลั่ว : ปรารถนาให้ทั้งสามเหล่าทัพ กลับมารวมเป็นปึกแผ่น

= ดูเหมือนฉันจะไม่เข้าใจ =

= การรบกวนที่นำมาซึ่งความตลก =

เถาหยาง : พร้อมหรือยัง

จางเหยียนฉี : พร้อมแล้วครับ

= ผู้ลงสมัครบทเซี่ยโฮวอิง : เหอลั่วลั่ว จางเหยียนฉี =

= ร้องได้เลย =

จางเหยียนฉี : ปรารถนาให้ทั้งสามเหล่าทัพ กลับมารวมเป็นปึกแผ่น

= สไตล์มองบนเสียงสูง =

จางหยียนฉี : ใครเล่าจะรู้ว่าฉู่ฮั่นจะสร้างสงคราม เพื่อความเป็นใหญ่อีกครั้ง

เหยาเชิน : ได้ๆ

จ้าวร่าง : ถึงตาผมแล้วอาจารย์

จ้าวร่าง : ฉันก็ลงบทเซี่ยโฮวอิง

เหริ้นหาว : สบายๆนะ

เหยาเชิน : สบายๆ

เหยาเชิน : อย่าตื่นเต้น

= ผู้ลงสมัครบทเซี่ยโฮวอิง : เหอลั่วลั่ว จางเหยียนฉี จ้าวร่าง =

จ้าวร่าง : ปรารถนาให้ทั้งสามเหล่าทัพ กลับมารวมเป็นปึกแผ่น

= ใช้เสียงเพื่อเพิ่มพลังให้กับนาย = เหอลั่วลั่ว : ปึกแผ่น

กัวฉีหลิน : โอเคนะ

จ้าวร่าง : ใครเล่าจะรู้ว่าฉู่ฮั่นจะสร้างสงคราม เพื่อความเป็นใหญ่อีกครั้ง

เหอลั่วลั่ว : ได้ๆ

= ในที่สุดก็สอบเสร็จสักที =

เหริ้นหาว : เป็นเซี่ยโฮวอิงแล้วตอนนี้

หลิวเหย่ : จ้าวร่างตลกมาก

กัวฉีหลิน : เลือกเหอลั่วลั่วยกมือขึ้น

= เหอลั่วลั่ว 0 เสียง =

กัวฉีหลิน : โอเค

กัวฉีหลิน : เหอลั่วลั่วลืมตาได้

กัวฉีหลิน : เรียบร้อยแล้ว

กัวฉีหลิน : ลืมตาเถอะๆ

กัวฉีหลิน : เลือกจางเหยียนฉียกมือขึ้น

= จางเหยียนฉี 3 เสียง =

กัวฉีหลิน : เลือกจ้าวร่างยกมือขึ้น

= จ้าวร่าง 7 เสียง =

กัวฉีหลิน : ขอแสดงความยินดีกับจ้าวร่าง

จ้าวเหล่ย : เยี่ยม

= บทเซี่ยโฮวอิง : จ้าวร่าง =

กัวฉีหลิน : บทสนทนาของหลิวปังก็มาอีกรอบ

กัวฉีหลิน : ตกลงไหม

เหยาเชิน : มาเถอะ

= ผู้ลงสมัครรับเลือกบทหลิวปัง : เหยาเชิน =

= กระโดดขึ้นอย่างมั่นใจ =

จางเหยียนฉี : นายทำอะไร ฉันตกใจหมดเลย

เหยาเชิน : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับกองทัพอันยิ่งใหญ่

เหยาเชิน : ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

= ชี้นิ้วอย่างมีความหวัง =

เหยาเชิน : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยกกัน

= ผู้ลงสมัครรับเลือกบทหลิวปัง : เหยาเชิน = เหยาเชิน : เข้าสู่เสียนหยางกำจัดฉิน

เหยาเชิน : เน่ยซื่อ

ทุกคน : ขอรับ

เหยาเชิน : ถ่ายทอดคำสั่งไป

เหยาเชิน : หากมีเรื่องก็รายงานมา

เหยาเชิน : หากไม่มีเรื่องก็ออกจากท้องพระโรงไปได้

= คนต่อไป = เถาหยาง : คนต่อไป

กัวฉีหลิน : จักรพรรดิ

กัวฉีหลิน : ได้ ไม่เลว

กัวฉีหลิน : ไม่เลว

เถาหยาง : ท่านต่อไป

= เหริ้นหาวลงสมัครแข่งขันรับเลือกบทหลิวปัง=

= ผู้ลงสมัครรับเลือกบทหลิวปัง : เหยาเชิน เหริ้นหาว =

= โยกพลังออกมา =

หลิวเหย่ : ท่าคลายกล้ามเนื้อเหรอ

= เงียบ =

หลิวเหย่ : ทำอะไรน่ะ

หลิวเหย่ : ออกวิทยายุทธ์เหรอ

= กระแอม =

เหริ้นหาว : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับกองทัพอันยิ่งใหญ่

เหริ้นหาว : เจ็ดวีรบุรุษต่อสู้กับกองทัพอันยิ่งใหญ่

= เสียงดังก้องกังวาน พละกำลังเข้มแข็ง = เหริ้นหาว : ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

เหริ้นหาว : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยกกัน

เถาหยาง : ดี

เถาหยาง : โอเค

เถาหยาง : ใช้ได้

= แสดงความสามารถออกมาอย่างโดดเด่น = กัวฉีหลิน : เยี่ยมมากๆ

= ผู้เข้าแข่งขันบทเดียวกัน ความกดดันเพิ่มขึ้นเท่าตัว =

เหยาเชิน : นายท่องถึงยัง

เยียนสวีเจีย : เกือบจะ

เยียนสวีเจีย : ขอผมลองหน่อย

= ผู้ลงสมัครรับเลือกบทหลิวปัง : เหยาเชิน เหริ้นหาว เยียนสวีเจีย =

เยียนสวีเจีย: 7 วีรบุรุษต่อสู้กับกองทัพอันยิ่งใหญ่ ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

เยียนสวีเจีย : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยกกัน

= พยักหน้า =

เยียนสวีเจีย : เซี่ยงอวี่ผิดสัญญา อ้างให้เคารพตน

เยียนสวีเจีย : เน่ยซื่อ

= ขอรับ =

เยียนสวีเจีย : ถ่ายทอดคำสั่งไป

เยียนสวีเจีย : หากมีเรื่องก็รายงานมา

เยียนสวีเจีย : หากไม่มีเรื่อง ก็ออกจากท้องพระโรงไปได้

ทุกคน : น้อมรับคำสั่ง

กัวฉีหลิน : โอเค

กัวฉีหลิน : เน่ยซื่อ ใช้ได้

กัวฉีหลิน : ตั้งใจมาก

เถาหยาง : ตั้งใจทำงานเต็มที่มาก

กัวฉีหลิน : เขาหยุดตรงนี้ ก็หยุด

กัวฉีหลิน : ต่อไป

กัวฉีหลิน : โหวตเหยาเชินยกมือขึ้น

= เหยาเชิน 1 เสียง =

กัวฉีหลิน : โหวตให้เยียนสวีเจียยกมือขึ้น

กัวฉีหลิน : โหวตไปแล้วครั้งนึง โหวตไม่ได้แล้วนะ

กัวฉีหลิน : เพื่อนๆ

= เยียนสวีเจีย 4 เสียง =

กัวฉีหลิน : โหวตให้เหริ้นหาวยกมือขึ้น

= เหริ้นหาว 4 เสียง และเยียนสวีเจีย 4 เสียง=

กัวฉีหลิน : นายก็ยกมือได้นะ

เถาหยาง : ฉันยกได้เหรอ

กัวฉีหลิน : นายก็ยกมือได้

เซี่ยจือกวาง : หาเสียงเหรอครับ

กัวฉีหลิน : ฉันไม่ได้หาเสียง

กัวฉีหลิน : ไม่ใช่ๆ

กัวฉีหลิน : ฉันไม่ได้หาเสียง

กัวฉีหลิน : ไม่ๆ

กัวฉีหลิน : เยียนสวีเจียกับเหริ้นหาว

กัวฉีหลิน : ได้ 4 เสียงทั้งสองคน

กัวฉีหลิน : อาจารย์เถาจะให้โหวตนี้กับใคร

กัวฉีหลิน : ดูที่คนนั้น

เถาหยาง : ฉันคิดว่าน่าจะเป็น

เถาหยาง : ฉันต้องปิดตาไหม

กัวฉีหลิน : นายปิดตา

กัวฉีหลิน : นายปิดตาแล้วเกิดชี้โดนฉันขึ้นมาทำไง

กัวฉีหลิน : ฉันคิดว่าน่าจะเป็น

= เถาหยางเลือกเหริ้นหาว =

เถาหยาง : ดีกว่า

เหริ้นหาว : รู้สึกคาดไม่ถึงเลย

= บทหลิวปัง : เหริ้นหาว =

เถาหยาง : เหริ้นหาวโดดเด่น

เถาหยาง : เสียงของเขาค่อนข้างดังกังวล

เถาหยาง : ลักษณะของร่างกาย รวมไปถึงลักษณะท่าทาง

เถาหยาง : สามารถขับเคลื่อนบทบาทแบบนี้ไปได้

กัวฉีหลิน : เสียใจด้วยเจียเจีย

เยียนสวีเจีย : ไม่เป็นไรครับๆ

กัวฉีหลิน : จริงๆแล้วบนเวที

กัวฉีหลิน : ทุกคนก็แสดงเหมือนกันหมด

กัวฉีหลิน : ไม่เป็นไรนะ

กัวฉีหลิน : เน่ยซื่อสองคนมาพร้อมกันเลยไหม

เถาหยาง : ใช่

เถาหยาง : 2 ตำแหน่ง

กัวฉีหลิน : โอเค

กัวฉีหลิน : พวกนายสองคนแสดงแล้วกัน

= บทต้าเน่ยชือ : โจวเจิ้นหนาน เซี่ยจือกวาง =

กัวฉีหลิน : พวกนายสองคนแสดงแล้วกัน

กัวฉีหลิน : หานซิ่นนายเล่นแล้วกัน

= บทหานซิ่น : หลิวเหย่ =

กัวฉีหลิน : 5 ท่านที่เหลือ

กัวฉีหลิน : ไม่มีทางเลือก

กัวฉีหลิน : เป็นขันทีนะ

= ขันที =

โจวเจิ้นหนาน : ตอนนี้นายเป็นเน่ยซื่อแล้ว

โจวเจิ้นหนาน : ต้องเชื่อฟังฉัน

จ๋ายเซียวเหวิน : จริงเหรอ

โจวเจิ้นหนาน : นายไปถามเองสิ

หลิวเหย่ : เป็นต้าเน่ยซื่อ

= ข้าราชการโจววางอำนาจ = โจวเจิ้นหนาน : ตอนนี้นายต้องเชื่อฟังฉัน

โจวเจิ้นหนาน : เหอลั่วลั่ว

โจวเจิ้นหนาน : ตอนนี้นาย ถูกลดตำแหน่งเป็นเน่ยซื่อแล้ว

เหอลั่วลั่ว : ฉันไม่ใช่เน่ยซื่อ

โจวเจิ้นหนาน : นายเป็นเน่ยซื่อ

เหอลั่วลั่ว : ทำไมฉันถึงเป็นเน่ยซื่อล่ะ

โจวเจิ้นหนาน : นายไม่ได้ถูกเลือก

โจวเจิ้นหนาน : เป็นเน่ยซื่อ

โจวเจิ้นหนาน : ต้องยืนอยู่ด้านข้าง

= รอยยิ้มค่อยๆหายไป =

กัวฉีหลิน : เสี่ยวเน่ยซื่อทั้ง 5 ท่าน

กัวฉีหลิน : มี 4 คน

กัวฉีหลิน : ที่พอขึ้นมาแล้วไม่มีบท

กัวฉีหลิน : และมีอีกคนนึง

กัวฉีหลิน : ที่จะเป็นคนนำโดยเฉพาะ

กัวฉีหลิน : รับผิดชอบพาเซียวเหอ เซี่ยโฮวอิง

กัวฉีหลิน : หานซิ่นเข้าท้องพระโรง

= ฉันยังมีโอกาส =

= ช่วงเวลาโต้ตอบมาถึงแล้ว =

เหยาเชิน : เป้ายิงฉุบ

เหยาเชิน : มาเถอะ

ทุกคน : เป้ายิงฉุบ

= จางเหยียนฉีตกรอบ =

โจวเจิ้นหนาน : เป้ายิงฉุบ

= จ๋ายเซียวเหวินชนะ =

เหยาเชิน : จงเน่ยซื่อ

จ๋ายเซียวเหวิน : ได้อยู่

เซี่ยจือกวาง : ถ้าเป็นเขาล่ะ ก็จะต้องทำแบบนี้

เซี่ยจือกวาง : ให้เซี่ยโฮวอิงเข้าสู่ท้องพระโรง

= มีแก่นสาร =

จ๋ายเซียวเหวิน : คอยดูฉัน

จ๋ายเซียวเหวิน : จะเข้มงวดกับพวกนายสุดๆเลย

จ๋ายเซียวเหวิน : มีฉันอยู่ พวกนายอย่าได้คิดจะออกหน้าออกตา

= บังอาจไม่เจียมตัว = โจวเจิ้นหนาน : นายพูดอะไรน่ะ

= เวลาปักกิ่ง 13.00 น. แต่งหน้าแสดงงิ้วปักกิ่ง เหลือเวลาอีก 3 ชม. จะแสดง ห้องแต่งตัว =

= โอ้ =

= โอ้โฮ =

= เพราะอะไรพวกเด็กๆ ถึงร้องอย่างน่าสงสาร? =

= ติดแน่น = โอเค ติดแน่นๆ

กดไว้แล้วๆ

จ้าวเหล่ย : เจ็บครับๆ

แน่นไหม

ไม่แน่นใช่ไหม

= ช่างแต่งหน้า ซุนฉางจวิน (51ปี) = อย่าถามเขา ไม่แน่น

หลิวเหย่ : แน่นมาก

= ไม่แน่นๆๆ = ไม่แน่นๆๆ

= ช่างแต่งหน้าหลิวฮั่นเหยียน (73ปี) = ฉันกดตรงนี้ไว้ให้

= ทำยังไงดี = ฉันกดตรงนี้ไว้ให้

โอเคไหม ได้ไหม

เหยาเชิน : ได้ครับๆๆ

= ร้อง =

เหริ้นหาว : ที่ติดไว้ตรงนี้เจ็บมาก

นายอย่าหลบสิ

นายหลบอีกแล้ว นายเอนลงไป

เก็บหูลงมา

หูข้างเดียว

= สบายใจ =

หลิวเหย่ : นี่สีอะไรเหรอครับ

คุณวางใจเถอะ

= เต็มไปด้วยโปรตีนไข่ขาว =

จ๋ายเซียวเหวิน : เทคนิคการแต่งหน้าของแต่ละตัวละคร

จ๋ายเซียวเหวิน : ไม่เหมือนกันใช่ไหมครับ

ใช่

เช่นเน่ยซื่อสี่คน

เทคนิคการแต่งหน้าของพวกเขาจะเหมือนกัน

สี เทคนิคการแต่งหน้า

เพื่อความสวยงามกันอย่างพร้อมเพรียง

เป้าหมายหลักของการแต่งหน้า

= ลุคงิ้วปักกิ่ง = รวมถึงเป้าหมายหลักในการแต่งหน้าตัวละครรูปแบบต่างๆ

= ร่างเค้าโครงบนใบหน้าและกล้ามเนื้อ = ก็เพื่ออวัยวะบนใบหน้าที่คนชื่นชม

= ผ่านความแตกต่างของสี = เพราะการแสดงมาที่ผ่านมา

= จะปรากฏให้เห็นโครงหน้าที่น่าดึงดูด= ต้องแสดงในสนาม

= ผู้ชมที่อยู่ระยะไกลจะสามารถมองเห็น = ระยะห่างค่อนข้างไกล

= อารมณ์และสีหน้าของนักแสดงได้อย่างชัดเจน = ทำให้มองไม่เห็นอวัยวะบนใบหน้า

ตัวละครประเภทมีลวดลายบนใบหน้าเป็นแบบนี้

เซี่ยจือกวาง : เซี่ยโฮวอิงคือตัวละครประเภทที่มี ลวดลายบนใบหน้าเหรอครับ

เซี่ยโฮวอิงเป็นตัวตลก

ที่ค่อนข้างน่าขบขัน

= เซี่ยโฮวอิง =

จ๋ายเซียวเหวิน : ทำไมนายถึงเป็นตัวตลกล่ะ

จ้าวร่าง : ใช่ เซี่ยโฮวอิง

จ๋ายเซียวเหวิน : เซี่ยโฮวอิง

จ๋ายเซียวเหวิน : นายเป็นเชิงต้านจิ้งโม่เหรอ

จ๋ายเซียวเหวิน : นายน่ะ

= เชิงต้านจิ้งโม่โฉ่ว =

หลิวเหย่ : เชิงต้านจิ้งโม่

= หัวเราะเยาะไม่หยุด =

หลิวเหย่ : นายหันไปดูตัวเองสิ

หลิวเหย่ : ดูใกล้ๆ

หลิวเหย่ : ตอนที่เขาหัวเราะ

หลิวเหย่ : แก้มทั้งสองข้างนั่น

= ฉันน่าตลกเหรอ = หลิวเหย่ : ตลกมาก

หลิวเหย่ : เหมือน

= ไม่ระวัง ไปผิดเรื่อง = จ้าวร่าง : นางปีศาจ คืนอาจารย์ของข้ามา

= มีบางคนที่เตรียมตัวอยู่ที่ห้องแต่งตัว =

= มีบางคนที่แอบว่าราชกิจแล้ว =

= บัลลังก์จักรพรรดินี้ยากที่จะนั่งอยู่นิ่งๆ =

= สร้างบริเวณ =

เหริ้นหาว : จักรพรรดิฮั่น หลิวปัง หลิว

= จักรพรรดินั่งไขว่ห้าง =

= ทำอะไรน่ะเหริ้นหาว =

เหริ้นหาว : หลิวปังหรือหลิวปาง

เหริ้นหาว : หลิวปัง

หลิวเหย่ : สังเกตดูหลิวปัง

= ใครเรียกเหรอ = หลิวเหย่ : ต้อนรับอย่างสมเกียรติเช่นไร

หลิวเหย่ : ถวายความเคารพ 3 ครั้ง เคาะ 9 ครั้ง

หลิวเหย่ : ไม่ ไม่ใช่

หลิวเหย่ : อาจารย์ขอเช็กหน่อยได้ไหม

หลิวเหย่ : อาจารย์

= เป็นฝ่ายสนทนากับวงดนตรี = หลิวเหย่ : ผมอยากซ้อมท่อนนั้นไปกับดนตรี

บทไหน

หลิวเหย่ : หานซิ่น

หานซิ่น โอเค

= เวลาปักกิ่ง 14.00 น. = เถาหยาง : แบบนี้นะ

= เหลือเวลาทีอีก 2 ชั่วโมงจะแสดงงิ้วปักกิ่ง = เถาหยาง : ต้าเน่ยซื่อ 2 คน ขึ้นมาพร้อมกัน

กัวฉีหลิน : ลองหน่อยๆ

เถาหยาง : ยืนเปิดหน่อย

เหยาเชิน : เน่ยซื่อต้องวางท่าก่อนเป็นอันดับแรก

เถาหยาง : เดิน

จางเหยียนฉี : ไป

เหยาเชิน : เท้า

= ความพร้อมเพรียง : 0 =

เถาหยาง : พวกนายควรเดินจังหวะเหมือนกัน

เยียนสวีเจีย : ใช่ นายเดินเร็วไป ค่อยๆเดิน

เหยาเชิน : นายก็ช้าไป

เหยาเชิน : พวกนายสองคนมาตรงกลางหน่อย

= จังหวะ : 0 =

กัวฉีหลิน : วางท่ากว่าจักรพรรดิอีกนะ

= ระดับความสอดคล้องกับบทบาท : 0 =

= พกพลังมาด้วย =

= เป็นไงบ้างอาจารย์? =

เถาหยาง : นายไม่ควร ไม่ควรเหมือน

เถาหยาง : เหมือนกับร่างกายไม่สบายเหมือนกัน

เถาหยาง : ลดความคล่องแคล่วลงหน่อย

= เหมือนจะไม่ใช่หลิวปังตอนอายุมาก =

เหริ้นหาว : เรียกเซี่ยโฮวอิงเข้าสู่ท้องพระโรง

ทุกคน : น้อมรับคำสั่ง

3 2 1

เซี่ยจือกวาง : ต้าหวางมีรับสั่ง

= ฮะ? =

เซี่ยจือกวาง : ไม่ใช่

เซี่ยจือกวาง : ไม่ใช่นายนับ 1 2 3 เหรอ

โจวเจิ้นหนาน : โอเค 3 2 1

ทุกคน : ต้าหวางมีรับสั่ง

= ประกาศ เซี่ย =

โจวเจิ้นหนาน : ให้เซี่ยโฮวอิงเข้าสู่ท้องพระโรง

= การฝึกซ้อมผิดพลาดออกมาถี่ๆ =

โจวเจิ้นหนาน : เรามาแบ่งท่อนกัน

= เร่งทำเวลา กระตือรือร้นที่จะแก้ไข = โจวเจิ้นหนาน : อย่าพูดพร้อมกัน

เซี่ยจือกวาง : ฉันก็ว่าอย่างนั้น

โจวเจิ้นหนาน : ทำท่านี้เสร็จแล้ว

โจวเจิ้นหนาน : โค้งลงเล็กน้อย

โจวเจิ้นหนาน : หลังจากนั้นฉันจะพูดว่า

โจวเจิ้นหนาน : ขอรับต้าหวาง

โจวเจิ้นหนาน : เซี่ยโฮวอิงเข้าสู่ท้องพระโรง

เซี่ยจือกวาง : หลังจากนั้นเราสองคนก็กลับมา

เซี่ยจือกวาง : แบบนี้แล้วกัน

โจวเจิ้นหนาน : โอเค

เถาหยาง : มา

เถาหยาง : พวกนายช่วยดูกันหน่อย

โจวเจิ้นหนาน : เราสองคนมาลองซ้อมไปด้วยกันหน่อย

เถาหยาง : ท่องมา

เหริ้นหาว : แม่เฒ่าขอทาน

เยียนสวีเจีย : แม่เฒ่าขอข้าว

เหริ้นหาว : แม่เฒ่าขอข้าว

เหริ้นหาว : เกรงว่าทั้งสามเหล่าทัพจะไม่เชื่อฟัง

= เครื่องถ่ายทอดคำทั้งสอง = ทุกคน : เซี่ยงอวี่เย้ยหยัน

เหริ้นหาว : เซี่ยงอวี่เย้ยหยัน

หลิวเหย่ : จิตใจไม่ถือสา

เถาหยาง : นายร้องอะไรของนายน่ะ

หลิวเหย่ : จิตใจไม่ถือสา

= สีหน้าเคร่งขรึม =

เถาหยาง : โอเค ต่อไป

จ้าวเหล่ย : หานซิ่น

เหริ้นหาว : หานซิ่นความสามารถหายากล้ำเลิศ

จ้าวเหล่ย : หานซิ่นความสามารถหายากล้ำเลิศ

จ้าวเหล่ย : ไม่ได้ถูกวางไว้ในตำแหน่งสำคัญ

จ้าวเหล่ย : ทหาร

จ้าวเหล่ย : ถวายบังคมฝ่าบาท

= ขณะที่ขึ้นเวทีก็ยังคงผิดพลาดหลายครั้ง =

จ้าวเหล่ย : สำหรับผมแล้ว

จ้าวเหล่ย : ไม่น่าพอใจนัก

จ้าวเหล่ย : อย่าว่าแต่เข้าถึงบทบาท

จ้าวเหล่ย : การท่องเนื้อ

จ้าวเหล่ย : ก็เป็นปัญหาใหญ่เหมือนกัน

จ้าวเหล่ย : รวมไปถึงท่วงทำนองเพลง ท่วงทำนองที่ขับร้อง

จ้าวเหล่ย : ยังมีอีกมาก

จ้าวเหล่ย : ในส่วนที่ยังไม่มีความมั่นใจ

เถาหยาง : รีบร้อนไปหน่อย

เถาหยาง : เห็นขึ้นมาแล้วก็ยังยืนไม่ดี

เถาหยาง : การร้องก็

เถาหยาง : ไม่รู้ว่าตอนไหนควรจะเปิดปากร้อง

เถาหยาง : ช้าไป เร็วไปก็ไม่ดี

เถาหยาง : สำหรับพวกเขาแล้ว

เถาหยาง : มีความยากสูงมาก

โจวเจิ้นหนาน : สำหรับพวกเราแล้ว

โจวเจิ้นหนาน : สิ่งที่ยากที่สุดคือ

โจวเจิ้นหนาน : สีหน้า

โจวเจิ้นหนาน : ท่าทาง

โจวเจิ้นหนาน : เหมือนกับการเดิน

โจวเจิ้นหนาน : มันไม่ใช่แค่การเดิน

โจวเจิ้นหนาน : ที่พวกเราเดินออกมาคือเดินแข็งทื่อ

เหริ้นหาว : 1 นาที 1 วิ

โจวเจิ้นหนาน : ที่คุณยืนอยู่บนเวที

โจวเจิ้นหนาน : ล้วนเป็นการแสดง

โจวเจิ้นหนาน : ท่าทางนี้ของเน่ยซื่อ

เหริ้นหาว : บทหลิวปัง จักรพรรดิฮั่น

เหริ้นหาว : บทบาทนี้

เหริ้นหาว : นับว่าเป็นบทบาทที่สำคัญบทบาทนึง

เหริ้นหาว : รู้สึกกดดันเล็กน้อย

= เวลาปักกิ่ง 15.00 น. เหลืออีก 60 นาทีก่อนการแสดงงิ้วปักกิ่ง =

จ้าวเหล่ย : ปฏิวัติที่หมางต้าง

= ยังคงกังวลว่าจะลืมบทบ่อยๆ =

จ้าวเหล่ย : ฮวายอ๋องก็เคย

จ้าวเหล่ย : ชักดาบ

กัวฉีหลิน : ต้องรู้สึกตื่นเต้นอยู่แล้ว

กัวฉีหลิน : หัวที่ถูกรัดไว้แน่นก็

กัวฉีหลิน : 20 เปอร์เซ็นต์ไปแล้ว

กัวฉีหลิน : ใส่รองเท้าบูทอีก

กัวฉีหลิน : ก็เพิ่มไปอีก 20 เปอร์เซ็นต์

กัวฉีหลิน : สวมเสื้อผ้า

กัวฉีหลิน : อย่างไรแล้ว ในแต่ละด้าน

กัวฉีหลิน : ติดหนวด

กัวฉีหลิน : ล้วนกระทบต่อกันหมด

หลิวเหย่ : ยกผ้าคลุมเดินเข้าสู่ท้องพระโรง

เหริ้นหาว : ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

เถาหยาง : เริ่มต้นให้ชัดเจน

เถาหยาง : ก็โอเคแล้ว ผ่อนคลาย

เถาหยาง : ผ่อนคลาย

เถาหยาง : ตรงนี้

เยียนสวีเจีย : อาจารย์ มือของพวกเราต้องอยู่ตรงนี้ใช่มั้ย

เยียนสวีเจีย : หรือวางไว้ตรงนี้

เถาหยาง : ตั้งฉาก

จ้าวเหล่ย : ยากมาก

จ้าวเหล่ย : จำไม่ได้ๆ

หลิวเหย่ : หลิวปังต้อนรับอย่างสมเกียรติเช่นไร

เถาหยาง : จุดส่งนี้

เถาหยาง : เปิดกว้างอีกนิดได้มั้ย

จ้าวเหล่ย : เพื่อจักรพรรดิ

เถาหยาง : เพราะเวทีในขณะนั้นมีปัญหาเยอะมาก

เถาหยาง : เช่นเครื่องเสียง

เถาหยาง : เขาไม่ได้ยินเสียงวงดนตรี

เถาหยาง : ใจก็จะกระวนกระวายแล้ว

เถาหยาง : ผมก็กังวลเหมือนกัน

= เวลาปักกิ่ง 15.40 น. ตกแต่งเครื่องประดับบนศีรษะ ก่อนการแสดงอีก 20 นาที =

เซี่ยจือกวาง : เครื่องประดับหนักมาก แล้วยังร้อนอีก

เซี่ยจือกวาง : เครื่องประดับบนหัว

เซี่ยจือกวาง : ทำให้เลือดไม่หมุนเวียน

เซี่ยจือกวาง : ความรับผิดชอบมากยิ่งกว่าเดิม

จ๋ายเซียวเหวิน : กังวลมาก กลัวมาก

จางเหยียนฉี : โดยเฉพาะนักแสดงหลักสี่คน

จางเหยียนฉี : ความกดดันที่พวกเขาต้องรับ

จางเหยียนฉี : อาจสูงยิ่งกว่า

= นับเวลาถอยหลังแสดง 5 นาที = กัวฉีหลิน : ได้เรียนรู้ใน 24 ชั่วโมง

กัวฉีหลิน : จะแสดงยังไง แสดงได้มั้ย

กัวฉีหลิน : ในใจคงยังรู้สึกสงสัย

กัวฉีหลิน : และกังวล

กัวฉีหลิน : กังวลเพื่อพวกเขา

= ในอาณาจักรของคนแปลกหน้า ที่มีเวลาซ้อมการแสดงจำกัด =

= เผชิญหน้ากับปัญหาและทดสอบระดับการส่งซิก =

= R1SE จะแสดงงิ้วปักกิ่งครั้งแรก ได้อย่างสำเร็จลุล่วงหรือไม่ =

= เวลาปักกิ่ง 16.00 น. เปิดการแสดง =

จ๋ายเซียวเหวิน : เริ่มแล้ว

กัวฉีหลิน : อันดับแรก

กัวฉีหลิน : ขอบคุณทุกคนอย่างยิ่งที่มา

กัวฉีหลิน : เพื่อนของเรา

กัวฉีหลิน : วง R1SE

กัวฉีหลิน : จะแสดงงิ้วปักกิ่งเป็นครั้งแรก

เถาหยาง : ใช่

จางเหยียนฉี : สั่ง 1 2

กัวฉีหลิน : ลำดับต่อไปขอเชิญทุกท่านรับชม

กัวฉีหลิน : ฉีพ่ายที่

กัวฉีหลิน : วง R1SE เตรียมมาให้กับทุกท่าน

เถาหยาง : เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น

กัวฉีหลิน : ขอบคุณครับ

กัวฉีหลิน : ฉันจะพูดว่า ตอนที่มีชื่อเสียงของฉีพ่ายแหละ

= ส่งซิกพูดกันดีแล้วเหรอ = กัวฉีหลิน : ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ

จ๋ายเซียวเหวิน : ตื่นเต้นจัง

จางเหยียนฉี : พวกเราไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า

โจวเจิ้นหนาน : สู้ๆ

= เซียวเหอเยว่ไล่ตามหานซิ่น แสดงนำโดย R1SE =

= จิ้งเอ้อหู =

= จงหร่วน =

= เยว่ฉิน =

จางเหยียนฉี : ผมกับเหยาเชินเป็นคู่แรกที่ขึ้นเวที

จางเหยียนฉี : ถ้าพวกเราไม่ได้ดึง

จางเหยียนฉี : รูปแบบนั้นออกมา

จางเหยียนฉี : อาจทำให้ภาพจำแรกของคนดูคือ

จางเหยียนฉี : คิดว่าคนกลุ่มนี้เตรียมตัวมาไม่ดีเลย

= เหยาเชิน จางเหยียนฉี แต่งเป็นเน่ยซื่อ=

เยียนสวีเจีย : แป๊บเดียวที่มีความรู้สึกว่า

เยียนสวีเจีย : ความรู้สึกที่ขึ้นเวทีแล้วจริงๆ

= เยียนสวีเจีย เหอลั่วลั่ว แต่งเป็นเน่ยซื่อ =

= เซี่ยจือกวาง โจวเจิ้นหนานแต่งเป็นเน่ยซื่อ =

= ท่วงท่าที่ปรับปรุงความเร็ว =

= เหริ้นหาวเป็นหลิวปัง =

เหริ้นหาว : 7 วีรบุรุษต่อสู้กับสงครามอันยิ่งใหญ่

เหริ้นหาว : ฉินได้รับชัยชนะกลับมา

เหริ้นหาว : รวมตัวมานานจำเป็นต้องแยกกัน

กัวฉีหลิน : พระเอก

เหริ้นหาว : เข้าสู่เสียนหยางกำจัดฉิน

เหริ้นหาว : เซี่ยงอวี่ผิดสัญญา อ้างให้เคารพตน

เหริ้นหาว : ความแข็งแกร่งหรือความอ่อนแอ ไม่สามารถสำเร็จได้หากหลบหนี

เหริ้นหาว : รอคอยเวลาเคลื่อนพล เข้าสู่จุดยุทธศาสตร์อีกครั้ง

เหริ้นหาว : เน่ยซื่อ

เซี่ยจือกวาง : ขอรับ

เหริ้นหาว : ถ่ายทอดคำสั่งไป

เหริ้นหาว : หากมีเรื่องก็รายงานมา หากไม่มีเรื่องก็ออกจากท้องพระโรงไป

ทุกคน : น้อมรับคำสั่ง

เซี่ยจือกวาง : ต้าหวางมีพระราชโองการ

เซี่ยจือกวาง : หากมีเรื่องก็รายงานมา

เซี่ยจือกวาง : หากไม่มีเรื่องก็ออกจากท้องพระโรงไป

จ้าวร่าง : เซี่ยโฮวอิงมีเรื่องจะกราบทูล

โจวเจิ้นหนาน : ถวายบังคมต้าหวาง

โจวเจิ้นหนาน : เซี่ยโฮวอิงมีเรื่องกราบทูล

เหริ้นหาว : ส่งตัวเขาเข้าสู่ท้องพระโรง

โจวเจิ้นหนาน : น้อมรับคำสั่ง

โจวเจิ้นหนาน : ต้าหวางมีรับสั่ง

โจวเจิ้นหนาน : ให้เซี่ยโฮวอิงเข้าสู่ท้องพระโรง

จ้าวร่าง : ตามพระบัญชา

= จ๋ายเซียวเหวินเป็นเน่ยซื่อ =

= จ้าวร่างแต่งเป็นเซี่ยโฮวอิง =

จ้าวร่าง : ปรารถนาว่าทั้งสามเหล่าทัพ กลับมารวมเป็นปึกแผ่น

จ้าวร่าง : ใครเล่าจะรู้ว่าฉู่ฮั่น จะเปิดศึกสงครามเพื่อความเป็นใหญ่อีกครั้ง

จ้าวร่าง : เซี่ยโฮวอิงกราบทูล

จ้าวร่าง : ต้าหวางอายุยืนพันปี

เหริ้นหาว : พูดเรื่องของเจ้ามา

จ้าวร่าง : เซียวเหอเคยประกาศรับสมัครเข้าสำนัก

จ้าวร่าง : ผู้มีเมตตาคุณธรรมจึง

จ้าวร่าง : มาเสนอตัวเป็นพิเศษ

เหริ้นหาว : ส่งตัวเซียวเหอเข้าสู่ท้องพระโรง

จ้าวเหล่ย : ขอรับ

= จ้าวเหล่ยแต่งเป็นเซียวเหอ =

จ้าวเหล่ย : นายท่านของข้าปฏิวัติที่หมางต้าง

จ้าวเหล่ย : ชักดาบออกมาสังหารคนชั่ว

กัวฉีหลิน : ไม่เลว ดีมาก

จ้าวเหล่ย : รักษาระบอบของบ้านเมือง

จ้าวเหล่ย : ในนี้วันนี้ เซียวเหอผู้มีเมตตาได้รับการแนะนำ

จ้าวเหล่ย : แต่ยอมฟังคำพูดของท่าน

จ้าวเหล่ย : ได้รับความช่วยเหลือจากชาวฮั่น

จ้าวเหล่ย : กลับบ้านเกิดด้วยกัน

จ้าวเหล่ย : ยกชุดคลุมเข้าสู่ท้องพระโรง

= พอใจ =

จ้าวเหล่ย : ข้าเซียวเหอกราบทูล

จ้าวเหล่ย : ต้าหวางอายุยืนพันปี

เหริ้นหาว : พูดเรื่องของเจ้ามา

จ้าวเหล่ย : มีผู้มีเมตตาคุณธรรมท่านนึง

จ้าวเหล่ย : มีเรื่องจะกราบทูล

เหริ้นหาว : ผู้มีเมตตาคือใครกัน

จ้าวเหล่ย : คนของฮวายอิน หานซิ่น

เหริ้นหาว : ข้าคิดว่าบุคคลผู้นี้ไม่ควรเป็นบุคคลแรก

เหริ้นหาว : แม่เฒ่าขอข้าว

เหริ้นหาว : ได้รับคำดูถูกเหยียดหยาม

เหริ้นหาว : จากภูมิหลังที่ต่ำต้อย

เหริ้นหาว : เพื่อบุคคลผู้นี้

เหริ้นหาว : เกรงกลัวว่าทั้งสามเหล่าทัพไม่เชื่อฟัง

เหริ้นหาว : เซี่ยงอวี่เย้ยหยัน

จ้าวเหล่ย : ต้าหวางนี่จะเป็นคำพูดสุดท้ายแล้ว

จ้าวเหล่ย : หานซิ่นผู้มีความสามารถหายากล้ำเลิศ

จ้าวเหล่ย : ไม่ได้ถูกวางไว้ในตำแหน่งที่สำคัญ

จ้าวเหล่ย : ข้ารอคอยที่จะกลับตะวันออกเร็วๆนี้

จ้าวเหล่ย : ตามที่เราต้องการ

เหริ้นหาว : สิ้นสุดการหารือ

= บทพูดเกิดข้อผิดพลาดบนเวทีก่อนกำหนด =

เถาหยาง : ส่งตัวเขาเข้าสู่ท้องพระโรง

= ตื่นเต้นไปพร้อมกัน = เถาหยาง : ส่งตัวเขาเข้าสู่ท้องพระโรง

จ้าวเหล่ย : กลับสู่มาตุภูมิมิรู้วัน

เหริ้นหาว : ขึ้นอยู่กับความต้องการของท่าน

เหริ้นหาว : ให้หานซิ่นเข้าเฝ้าในท้องพระโรงได้

= ในที่สุดก็นึกขึ้นได้แล้ว =

จ้าวเหล่ย : ต้าหวางมีรับสั่ง

จ้าวเหล่ย : ให้หานซิ่นเข้าเฝ้าในท้องพระโรงได้

หลิวเหย่ : ตามพระบัญชา

= หลิวเหย่แต่งเป็นหานซิ่น =

หลิวเหย่ : จิตใจไม่ถือสาผู้อื่น

หลิวเหย่ : มองดูหลิวปังต้อนรับอย่างสมเกียรติเช่นไร

หลิวเหย่ : ยกผ้าคลุมเข้าสู่ท้องพระโรง

หลิวเหย่ : ถวายความเคารพสามครั้ง เคาะประตูเก้าครั้ง

หลิวเหย่ : หานซิ่นถวายบังคม

หลิวเหย่ : ต้าหวางอายุยืนพันปี

เหริ้นหาว : ลุกขึ้น

หลิวเหย่ : พันๆปี

เหริ้นหาว : มาไกลหลายพันลี้

เหริ้นหาว : หากไม่มีความสามารถ

เหริ้นหาว : ยากที่จะอยู่ในตำแหน่งได้

เหริ้นหาว : วันนี้ขอสั่งให้เจ้า ทำงานที่สำนักเหลียนอ๋าว

เหริ้นหาว : ลองดูว่าเจ้ามีคุณสมบัติหรือไม่

จ้าวเหล่ย : ฝ่าบาทๆ

จ้าวเหล่ย : ต้าหวางรับสั่ง ให้เจ้าทำงานที่สำนักอ๋าวกวาน

จ้าวเหล่ย : คงมิได้ใช้คนมิถูกกับงาน

เหริ้นหาว : เจ้าคิดไปเองผู้เดียว

เหริ้นหาว : สิ้นสุดการหารือ

จ้าวเหล่ย : ใช้คนมิถูกกับงาน

จ้าวร่าง : ใช่ ใช้คนมิถูกกับงาน

หลิวเหย่ : มหาเสนาบดี

หลิวเหย่ : พวกเราทำหน้าที่ก่อน ค่อยว่ากันด้วยเหตุผล

กัวฉีหลิน : ปิดม่านๆ

โจวเจิ้นหนาน : วันนี้

โจวเจิ้นหนาน : ขอโทษอาจารย์ทุกท่าน

โจวเจิ้นหนาน : อย่างไรแล้วพวกเรา

โจวเจิ้นหนาน : มีเวลาแค่เพียงสองวัน

โจวเจิ้นหนาน : ไม่ได้เชี่ยวชาญจริงๆ

โจวเจิ้นหนาน : แล้วก็

โจวเจิ้นหนาน : หวังว่าละครวันนี้

โจวเจิ้นหนาน : จะพอดูได้

เถาหยาง : ทุกท่าน

เถาหยาง : เราขอพูดอย่างมีสัมปชัญญะเลยว่า

= การยอมรับจากอาจารย์ = เถาหยาง : ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

เถาหยาง : จริงๆแล้วไม่ง่ายเลย

กัวฉีหลิน : ใช่ๆ

เถาหยาง : สามารถร้อง

เถาหยาง : ท่อนใหญ่ๆแบบนี้ออกมาได้

กัวฉีหลิน : เพราะสองวันนี้

กัวฉีหลิน : พวกเราอยู่ด้วยกันนอนด้วยกันมาตลอด

กัวฉีหลิน : ผมอายุเยอะกว่าพวกเขาหลายๆคน

กัวฉีหลิน : ปกติแล้วก็ไม่มีโอกาสนี้

กัวฉีหลิน : ที่ได้กลับไปเป็นพี่ใหญ่ในที่สุด

กัวฉีหลิน : ทุกคนพยายาม

กัวฉีหลิน : อย่างยิ่ง

กัวฉีหลิน : โดยเฉพาะ

กัวฉีหลิน : พี่ชายทั้งสอง เซียวเหอและหานซิ่น

กัวฉีหลิน : พี่ชายสองคนนี้อยู่ห้องเดียวกัน

กัวฉีหลิน : พวกเขาสองคนร้องทั้งคืนเลย

กัวฉีหลิน : จริงๆแล้ว

กัวฉีหลิน : การได้ยืนอยู่บนเวทีในวันนี้

กัวฉีหลิน : ไม่ง่ายเลย

กัวฉีหลิน : ที่ทั้งหมด

กัวฉีหลิน : ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงหลัก

กัวฉีหลิน : หรือขันทีน้อย

กัวฉีหลิน : ทุกคนต่างพยายามอย่างยิ่ง

กัวฉีหลิน : พวกเรารู้สึกขอบคุณ นักแสดงทุกท่านที่อยู่บนเวที

เยียนสวีเจีย : แต่แรกบทที่อยากแสดงที่สุดคือหลิวปัง

เยียนสวีเจีย : ถึงแม้ภายหลังจะได้แสดงเป็นเน่ยชือ

เยียนสวีเจีย : แต่ระดับของความพยายาม ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป

= การจัดการทุกอย่าง ย่อมมีคนเคารพ ฉันเชื่อว่า ความกระตือรือร้นทุกอย่างเปลี่ยนแปลงเป็นความสุขหลักๆได้ =

หลิวเหย่ : ผมเล่นเป็นหานซิ่น

หลิวเหย่ : ไม่เคยได้รับตำแหน่งสำคัญมาก่อน

หลิวเหย่ : แต่ท้ายที่สุดแล้ว คนที่มีความสามารถจะไม่ถูกบดบัง

หลิวเหย่ : บทบาทนี้

หลิวเหย่ : นำพามาซึ่งจิตวิญญาณให้กับผม

เซี่ยจือกวาง : นับถือทุกบทบาทที่อยู่บนเวที

เซี่ยจือกวาง : ทุกท่าทาง ทุกบทพูด

จ๋ายเซียวเหวิน : ต่อให้เป็นแค่เน่ยซื่อ

จ๋ายเซียวเหวิน : ก็เป็นความรู้สึกที่งดงามมาก

= ทำงานอย่างหนักถึงจะเรียกว่าศิลปะ =

= กลับไปยังห้องแต่งตัวหลังเสร็จสิ้นการแสดง =

= อาจารย์จัดรูปหมวก หวางฝู่หย่ง (64 ปี) =

ด้านในไม่ติด

ติดอะไรตรงนั้น

เซี่ยจือกวาง : ครับ

โจวเจิ้นหนาน : เครื่องแต่งทรงผมนั่น

โจวเจิ้นหนาน : ทำให้ผมรู้สึกว่า

โจวเจิ้นหนาน : สิ่งนี้

โจวเจิ้นหนาน : ไม่ง่ายเลยจริงๆ

จ๋ายเซียวเหวิน : เจ็บมากจริงๆ

จ๋ายเซียวเหวิน : อาจารย์พวกนี้ บางครั้งพวกเขา

จ๋าบเซียวเหวิน : พันไว้รอบนึง

จ๋ายเซียวเหวิน : 4 ชั่วโมง

จ๋ายเซียวเหวิน : ยากจะจินตนาการ

= อาจารย์เสื้อผ้า ชิวกว๋างหย่ง (42 ปี) = รอเขาหายใจลึกๆ

ได้หายใจยาวๆแล้วนะ

เหริ้นหาว : ขอบคุณครับๆ

เหริ้นหาว : ขอบคุณครับอาจารย์

จ้าวเหล่ย : อันที่จริงแล้ว ได้มาแสดงงิ้วปักกิ่งในครั้งนี้

จ้าวเหล่ย : ไม่ใช่แค่ได้รับประสบการณ์จากตัวละคร

จ้าวเหล่ย : แต่สามารถเข้าใจ

จ้าวเหล่ย : นักแสดงงิ้ว

จ้าวเหล่ย : ถึงความยืนหยัดที่มีต่องาน

จ้าวเหล่ย : และความยากลำบากของพวกเขา

โจวเจิ้นหนาน : ทำให้ผมเข้าใจเหตุผลข้อนึงคือ

โจวเจิ้นหนาน : บทบาทไม่มีเล็ก

โจวเจิ้นหนาน : ไม่มีใหญ่

เซี่ยจือกวาง : ถ้าตัวเอง

เซี่ยจือกวาง : พยายามส่องสว่างตลอดไป

เซี่ยจือกวาง : จิตใจของตัวเอง

เซี่ยจือกวาง : ก็จะเป็นนักแสดงนำตลอดไป

= ความหมายของเวทีไม่ได้หยุดอยู่ที่ความส่องสว่าง =

โจวเจิ้นหนาน : จริงๆแล้วก็เหมือนกับการทำเพลง

โจวเจิ้นหนาน : คุณไม่สามารถบอกได้ว่า

โจวเจิ้นหนาน : คอร์ดของเปียโนสำคัญกว่า

โจวเจิ้นหนาน : แล้วก็เลิกเล่นกีตาร์

โจวเจิ้นหนาน : คุณไม่สามารถบอกได้ว่า

โจวเจิ้นหนาน : คอร์ดของกีตาร์ไพเราะกว่า

โจวเจิ้นหนาน : แล้วเลิกเล่นกลอง

จางเหยียนฉี : นี่คือวงๆนึง

จางเหยียนฉี : ที่มักมีบางคนได้อยู่ข้างหน้าฉาก

จางเหยียนฉี : มีบางคนที่ได้อยู่ด้านหลัง

จางเหยียนฉี : แต่ในช่วงเวลานี้ทุกๆคน

จางเหยียนฉี : ต่างก็เตรียมตัว ทำในส่วนนั้นของตัวเองให้ดี

= แม้อยู่ในเงาก็ต้อง = จางเหยียนฉี : พยายามทำส่วนนั้นให้ออกมาดี

= ระเบิดพลังอย่างกล้าหาญ = จางเหยียนฉี : เพราะว่าคุณต้องเข้าใจ

จางเหยียนฉี : จะต้องมีช่วงเวลานึง ที่คุณได้ยืนอยู่หน้าฉาก

จางเหยียนฉี : เพื่อนร่วมทีมที่ คอยช่วยเหลือคุณอยู่ข้างหลัง

เหยาเชิน : ใน R1SE ของพวกเรา

เหยาเชิน : สมาชิกทุกคนล้วนสำคัญมาก

เหยาเชิน : มีข้อดีและข้อเสีย

เหยาเชิน : ของพวกเรา

เหยาเชิน : ประกอบรวมกันขึ้นมา

เหยาเชิน : มันถึงเรียกว่า R1SE

= พวกเราวิ่งไปทั่วทุกที่ พร้อมเป็นตัวประกอบให้กันและกัน =

= ระหว่างการเดินทางงิ้วปักกิ่ง 3 วัน 2 คืน จึงมีเพลงบทบาทไม่มีใหญ่หรือเล็ก =

= บทบาทไม่มีใหญ่หรือเล็ก =

จางเหยียนฉี : ตอนเครื่องดนตรีพื้นเมืองดังขึ้น

จางเหยียนฉี : สามารถรู้สึกถึงจิตวิญญาณของชนเผ่า

จางเหยียนฉี : หลอมรวมอยู่ใน

จางเหยียนฉี : ดนตรีรูปแบบนี้

ก้าวข้ามกี่ศตวรรษถึงอ่านบันทึกประวัติศาสตร์เข้าใจ

= สาระสำคัญของเพลง = พลิกดูกี่เรื่องราวที่สำคัญฉันถึงเจอความหมาย

= นักแสดงนำและประกอบมีความโดดเด่นเป็นของตัวเอง = ร้องออกมา

= เพราะทุกท่านต่างมีความสำเร็จสิบปีเป็นของตัวเอง = ทำให้ดีที่สุดถึงกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอู่ซู่

เชิงต้านจิ้งโม่โฉ่ว

ตัวละครก็สามารถมีเส้นทางชีวิตที่สวยงามได้

ย่างก้าวที่เหอเซียวเยว่

ไล่ตามหานซิ่น

เพื่อนเก่าที่ไม่มีชื่อ

เรื่องราวประวัติศาสตร์ที่ถ่ายทอดกัน ปากต่อปากท่อนแล้วท่อนเล่า

การจัดการทุกรูปแบบในยุคนี้

ย่อมมีคนเคารพรัก

ฉันเชื่อว่าความรักต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สามารถกลายเป็นความสุขหลักๆได้

เวทีไม่มีใหญ่หรือเล็ก

ไม่มีนักแสดงนำที่สมบูรณ์แบบ

ถ่อมตัว สงบใจ ตัดทิ้ง

สมญานามที่ไม่จริง

บทบาทบนเวทีไม่มีใหญ่หรือเล็ก

ทำเสื้อผ้าลวดลายมังกรของกันและกัน

พวกเราไม่มีใครสมบูรณ์แบบ

สำเนียงที่หลอมรวมกัน ไม่มีใครสำคัญไปกว่าใคร

สีดำและสีขาว เหลียนผู่ทุกแบบต่างมีความโดดเด่นเหมือนกัน

ทั่วสารทิศ

ท่าทางแต่ละท่าที่ไม่เจียมตัวตรงกลางเวที

อะไรนะ ทักษะมากกว่าคนอื่น

ท่าทีสงบและผ่อนคลายแต่ละท่า

เบื้องหลังต้องพยายามมากแค่ไหน

มีใครเข้าใจความเจ็บปวดนี้บ้าง

เคารพซึ่งกันและกัน เห็นความสำคัญของตัวเอง

ทุกหนึ่งนาทีคือความพยายามสิบปีที่อยู่ข้างล่างเวที

เข้าใจทุกท่วงท่าในจิตใจ

ทำให้จิตวิญญาณที่เชื่อมั่นโดดเด่นจากฝูงชน

รับบทบาทอย่างโดดเด่นงดงาม

ฟังเสียงปรบมือดังสนั่น

จากผู้ชมทั้งสนาม

บทบาทไม่มีใครเล็กใครใหญ่

ไม่มีใครถูกทอดทิ้งไว้ข้างหลัง

อยากให้เวทีเป็นประกาย

ต้องสนับสนุนซึ่งกันและกัน

พวกเราไม่มีใครใหญ่หรือเล็ก

ตัดทิ้งสมญานามที่ไม่จริง

บทบาทบนเวทีไม่มีใหญ่หรือเล็ก

ทำเสื้อผ้าลวดลายมังกรของกันและกัน

พวกเราไม่มีใครใหญ่หรือเล็ก

สำเนียงที่หลอมรวมกัน ไม่มีใครสำคัญไปกว่าใคร

ปิดม่านสิ้นสุดการหารือ

= มีตติ้งเครื่องดื่มมหัศจรรย์ =

โจวเจิ้นหนาน : ฉันถูกน้ำถั่วนี่หลอกเข้าแล้วจริงๆ

โจวเจิ้นหนาน : นายเป็นคนบอกเองว่าจะ

โจวเจิ้นหนาน : ขอดื่มไม่ใช่เหรอ

= เมื่อไม่นานมานี้ = โจวเจิ้นหนาน : ท้าทายสักหน่อย

โจวเจิ้นหนาน : น้ำถั่วอะไร

โจวเจิ้นหนาน : ไม่เคยดื่ม

โจวเจิ้นหนาน : ควรลองดื่มสักหน่อย

โจวเจิ้นหนาน : พวกเขาว่าเหม็นมาก

โจวเจิ้นหนาน : เหม็นสักแค่ไหนกัน

โจวเจิ้นหนาน : ไม่ได้ๆ

โจวเจิ้นหนาน : พวกเขาว่าสุดยอดมาก

= เป็นเพราะความไม่รู้ของฉันเอง = โจวเจิ้นหนาน : ฉันอยากลองหน่อย

โจวเจิ้นหนาน : ไม่คิดว่าจะสุดยอดขนาดนี้

กัวฉีหลิน : อยากดูว่าสุดยอดแค่ไหน

เหยาเชิน : พี่ไม่เคยดื่มเหรอ

กัวฉีหลิน : ดื่มแล้วถึงจะรู้ว่ามันสุดยอดมาก

= ไม่เชื่อ = เหยาเชิน : งั้นผมอยากเก่งสักครั้งนึง

= เจตนาดีเตือนสติ = เหอลั่วลั่ว : น้ำถั่วไม่โอเค

= อยากลองเสี่ยง = เหยาเชิน : ชีวิตคนเราก็ต้องท้าทายสักหน่อย

= แม้รู้ว่ามันอันตราย = เหยาเชิน : ลองหน่อยมั้ย

โจวเจิ้นหนาน : ไปให้พ้น

โจวเจิ้นหนาน : ขอบคุณ

โจวเจิ้นหนาน : เป็นไปไม่ได้

= ให้ฉันซาบซึ้งสักนิด =

โจวเจิ้นหนาน : เขาคือนักรบผู้กล้า

= ไม่อยากพูด =

โจวเจิ้นหนาน : หน้าที่อันสูงส่งใช่มั้ย

จางเหยียนฉี : รสชาติเป็นยังไงน่ะ ฉันสงสัยจัง

เหยาเชิน : รสจัดไปหน่อย

= ประวัติศาสตร์คล้ายคลึงกันอันน่าตกใจ =

จางเหยียนฉี : เพื่อนพ้อง

จ้าวร่าง : เห็นสีหน้าพวกนายแล้ว

จ้าวร่าง : ทำให้ฉันอยากลองบ้างเลย

โจวเจิ้นหนาน : เชิญๆ ลองสักหน่อยมั้ย

จ้าวร่าง : พวกนายลองหรือยัง

= โกหกอย่างไม่ติดอ่าง = โจวเจิ้นหนาน : ลองกันหมดแล้ว

= เอามาหน่อย =

= จะดื่มจริงๆเหรอ =

= รสชาตินี้ =

จางเหยียนฉี : อย่ากลัวจ้าวร่าง

เซี่ยจือกวาง : สู้ๆ

จ๋ายเซียวเหวิน : เอาแล้วๆ

= เขาเปิดกุญแจรสชาติที่หวงห้าม =

= มันคือความรู้สึกชา รับรู้ได้ถึงจิตวิญญาณของซุป =

จ้าวร่าง : เปรี้ยวมาก

= จ้าวร่างที่อยากรู้อยากเห็นน่าสงสาร = จ้าวร่าง : จนน่าจะพอทำให้ผมท้องเสียวันที่สองได้เลย

เซี่ยจือกวาง : พวกนายดื่มน้ำมั้ย

เหยาเชิน : ดื่มๆ

โจวเจิ้นหนาน : นายอย่าพูด

โจวเจิ้นหนาน : ตอนนี้นายปากเหม็นอยู่

เหยาเชิน : ขอโทษๆ

โจวเจิ้นหนาน : น้ำที่เหยาเชินดื่มไปเหม็นมาก

= เมินเฉย = เหยาเชิน : ฉันไม่ได้สกปรกนะ

เหยาเชิน : ทำไมนายเว่อร์ขนาดนั้นล่ะ

โจวเจิ้นหนาน : มาๆ

= หาพยานยืนยันไปทั่ว = โจวเจิ้นหนาน : ลั่วลั่ว นายลองดมสิ

เหอลั่วลั่ว : ผมไม่ดม ไม่

เหยาเชิน : ราชาแห่งการพูดเกินจริง โจวเจิ้นหนาน

= ราชาแห่งการพูดเกินจริง =

เหยาเชิน : น้ำถั่วมีสารอาหารมั้ย

กัวฉีหลิน : ฤดูร้อนดื่มน้ำถั่วแก้ร้อนลดอุณหภูมิในร่างกายได้

= แก้ร้อนลดอุณหภูมิ? =

= เพื่อสุขภาพของพี่น้อง = โจวเจิ้นหนาน : งั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าดื่มอันนี้ให้ตื่นจากที่นอน

= พรุ่งนี้คนที่ตื่นสายที่สุดต้องดื่มน้ำถั่วหนึ่งชาม = เหยาเชิน : พรุ่งนี้เช้าคนที่ตื่นนอนคนสุดท้ายดื่มน้ำถั่ว 1 ชาม

โจวเจิ้นหนาน : ท้ากันมั้ย

= เป็นพี่น้องกันหรือไม่ =

= เล่นอะไรร้ายกาจขนาดนี้ =

เหอลั่วลั่ว : ก็ได้

โจวเจิ้นหนาน : มา

เหริ้นหาว : ได้

= ดูว่าคนที่โชคร้ายจะเป็นใคร =

= คำตอบ สมาชิกมาเจอกัน =

กัวฉีหลิน : น้ำถั่วนี่นอกจากขม

กัวฉีหลิน : รสเปรี้ยวหวานเผ็ดเค็มมีหมดเลย

กัวฉีหลิน : น้ำนี่เป็นน้ำที่ ประชาชนชั้นล่างดื่มในอดีต

กัวฉีหลิน : หมายถึงการที่วันเวลา ในการดำเนินชีวิตยากลำบากพอแล้ว

เหยาเชิน : เราดื่มอันนี้ก็ไม่ลำบากแล้ว

จางเหยียนฉี : รสชาติของชีวิต

โจวเจิ้นหนาน : ฉันว่าอาหารที่อร่อยที่สุดวันนี้

โจวเจิ้นหนาน : คืออันนั้น

จางเหยียนฉี : ฉันก็ว่าอย่างนั้น

= ความขมหนึ่งถ้วย ก็คือชีวิต =