Original subtitles

ZATERDAG, 23 JUNI 2007

De feiten: we hebben 4 maanden op 1 gestaan in de BillBoard Album charts.

We stonden met onze single 8 weken op Nr. 1 in Amerika.

We zijn een fenomeen. We hebben overal ter wereld op Nr. 1 gestaan.

We zijn met z'n drie�n.

Gelukkig Nieuwjaar!

Dit alles, en toch lijkt het nog maar 5 minuten geleden...

...dat we als ploeterende band vrijwel geen publiek hadden.

Vanavond beleven we de fantasie van miljoenen.

...een band die ��n van de allerbeste was...

...en toch besluit je op je hoogtepunt te stoppen.

Het begrip 'stoppen' moeten we wel even ophelderen.

Dit is het Assepoester moment, de wijzers staan bijna op middernacht.

...het laatste concert voor minstens 2 jaar?

2 jaar, 3 jaar...6 maanden?

Het optreden begint zo. Het laatste voor minstens 2 jaar.

Ik heb Stewart en Andy gesproken. -Wat zeiden zij?

Dank je wel! Gelukkig Nieuwjaar!

Ik wist dat het onvermijdelijk was. Dat het in het script stond.

De vraag was slechts wanneer het zou gebeuren.

Het was een fantastisch jaar!

Het probleem met onze split was dat we niet alles uit de band haalden.

We waren niet uitgeblust en zaten niet in een neerwaartse spiraal.

We hebben onze fans niet blij gemaakt met een afscheidstour.

27 JAAR LATER

Ik wil de band even voorstellen. Andy, dit is Stewart.

Ik ken jou nog!

Om met de deur in huis te vallen: we gaan weer op tournee.

Waarom zien we zoveel waardering voor bands...

...die na jaren weer bijeen komen?

De mensen zien ons graag weer bij elkaar komen.

'Ze hebben hun geschillen opzij gezet'.

Het is een oud huwelijk dat weer opleeft.

Disfunctioneel, maar niettemin.

We zijn gewoon heel aaibaar. -En we verheugen ons op de tour, h�?

Ik droomde vaak van de band, alsof ik iets wilde opeisen dat me ontnomen was.

Onbewust wilde ik een periode af kunnen sluiten.

Geef jij het tempo maar aan, Andy. Jij telt af.

EEN MAAND LATER REPETITIE VOOR DE TOUR

Er is geen, sorry, Andy...

Je moet in E blijven. -Blijf verdomme in E.

Je kunt daar ook wel ruimte laten.

Nee...

Ik maakte een vergissing.

En ��n, en twee, en drie...

Er is geen ruimte voor vergissingen!

De Tweede Wereldoorlog: mijn vader dient in de RAF.

Gestationeerd in Noord-Engeland. En mijn moeder pakte bommen in.

Huizen zijn schaars.

In z'n wanhoop, om ma een dak boven haar hoofd te geven...

...koopt pa een zigeunercaravan.

En dit is de schuilplaats waar ik ter wereld kom.

Pa's belangrijkste werk was het begeleiden van konvooien.

In het pikkedonker.

Voor z'n lol leidde hij een motor stuntteam.

Zware tijden voor ons gezin. Maar we bleven samen.

Ik kreeg pianolessen op m'n 6e...

...maar op mijn 1 1 e kreeg ik een gitaar. Liefde op 't eerste gezicht.

Ik kan 'm niet wegleggen. Dit is een zielsverwant...

...en ineens voel ik me anders. Alsof ik een geheime macht bezit.

Ik breng elke seconde spelend door. Hij gaat zelfs mee naar bed.

Ik begin naar alle soorten muziek te luisteren. Ik wil dat ook spelen.

Op mijn 1 6e speel ik al in lokale clubs.

Ik leefde voor die avonden... sterker nog: ik droomde ervan.

En ondertussen ontmoette ik een gast die Zoot Money heette.

Dames en heren, hier is ��n van Engelands top R&B bands...

...Zoot Money's Big Roll Band!

We gingen samenspelen, ik verliet 't ouderlijk huis en ging naar Londen.

Het was 1 965 en ik wist dat de muziek mijn toekomst was.

Na een paar weken in Londen, kregen we een heel prestigieus optreden.

We werden de huisband in The Flamingo, op West End.

'n Band betekende lol, en niet humeurig, artistiek en introspectief zijn.

We waren immers entertainers.

Onszelf 'artiesten' noemen kwam nog niet ter sprake.

De meeste bands rond Londen eindigden in The Flamingo. Er broeide iets.

Je zag andere bands, of gewillige meisjes. Je kon er stoned worden...

...en we deelden het podium met Pink Floyd, Cream...

...Jimi Hendrix.

Ik vermaakte me prima.

Maar het waren de late jaren '60, toen alles veranderde.

De combinatie van de tijd, de drugs, de drang naar eigen nummers...

...bracht onze band tot het breekpunt.

En The Big Roll Band beleeft zijn einde.

Zoot en ik vonden elkaar in de psychedelica, althans in de LSD...

...en we begonnen een nieuwe band: Dantalian's Chariot.

Om de psychedelische waarheid te voltooien...

...nemen we enkele radicale stappen. En nog meer drugs.

We schilderen onze apparatuur wit...

...om elke kleurnuance die we willen projecteren te onthullen...

...van het podium en van onszelf.

Hoewel we in het hele land optreden, wacht ons vaak een verbijsterde stilte.

Het publiek buiten Londen kan ons niet plaatsen.

East Grinstead is geen Haight-Ashbury.

We zitten er doorheen en hebben geen mazzel.

En uiteindelijk gaat ieder zijns weegs.

1 969...gedesillusioneerd en klaar om �cht werk te zoeken.

Dan belt Eric Burdon om me in LA bij zijn New Animals aan te sluiten.

E�n van de allergrootste band ter wereld.

Het voelt als 'Ik heb 't gemaakt. '

Eric's huis is 24 uur lang een gekkenhuis.

Meiden, motorfreaks, acteurs, dopedealers, iedereen komt langs.

En het feest houdt nooit op tot...

... Eric na ��n album besluit de band op te heffen.

Daar zit ik dan weer, zonder band.

Maar ik besluit in LA te blijven, vastbesloten te overleven.

Goeie vibe...

...bedankt voor je hulp. -Geen punt.

Alles loopt op rolletjes, h�?

Ik heb al zonnebrandcr�me gesmeerd.

We veranderen de toonsoort van het nummer.

Ik zing 'm in F.

Veranderen?

Wat mankeert eraan?

Volgens mij is de toonsoort prima.

Mijn keel... -Op die manier.

Als jij dat wilt.

Als jij dan naar Bes gaat, staat het eerste couplet in A.

Best.

Er steekt een haar uit je neus.

Een heel lange.

Niet best, h�?

Tegen de tijd dat Eric de band opdoekt, ben ik bijna 25...

... mijn leven mist een doel. Ik zit alleen in LA, zonder band.

Drie jaren verstrijken, en ik verdien wat bij met gitaarles geven.

Geld is iets wat anderen hebben.

Ik let op m'n kleingeld, en ontdek hoelang je met een zak rijst doet.

En als ik denk dat dit 't ergste was, arresteren ze me voor drugsbezit.

Een teken dat ik de bodem heb bereikt.

Maar ik blijf in LA en krijg steeds meer vrienden.

Dan ontmoet ik een bloedmooi meisje, Kate.

Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik met iemand m'n verdere leven wil delen.

Zij is de ware.

We blijven bij elkaar en alles verandert.

Ik w��t dat dit deel van mijn leven voorbij is.

Ik pak m'n spullen in, binnen de 3 minuten.

En met een lening van m'n vader koop ik twee British Air vliegtickets...

...ik ben nu 29.

We gaan naar Londen en ik weet dat ik nu pas echt moet doorzetten.

Kate krijgt een reclamebaan, en ik probeer een band te vinden.

Ik ben bijna 30, een doodvonnis in rock 'n roll.

Dan heb ik mazzel, en word ik gebeld door Kevin Coyne.

Door met hem te spelen, val ik weer op.

Ik speel weer in een band, en dan gebeurt het.

De voorpagina van Melody Maker.

The Rolling Stones zoeken een nieuwe gitarist en ik word genoemd...

...samen met Peter Frampton, Jeff Beck en Mick Ronson.

Gaat dit 'm worden?

Ga ik 't maken?

Vergeet 't maar...

Virgin Records huurt me in om met het Newcastle Symfonieorkest te spelen...

... bij een uitvoering van Tubular Bells. D� hit van dat moment.

Het voorprogramma is Last Exit, met een bassist die zichzelf Sting noemt.

Twee weken zit ik w��r in Newcastle, en ontmoet de drummer van Curved Air.

Zijn naam is Stewart Copeland.

Twee maanden later doe ik een sessie voor 'n eenmalige show in Parijs.

Bij toeval blijken de andere muzikanten Sting en Stewart te zijn.

De sessie gaat pas echt loos, als Sting 'Visions Of The Night' inzet.

Stewart vertelt dat hij en Sting, met Henry Padovani, een punkband hebben...

...The Police.

Ik sta nogal ambivalent tegenover de punkscene...dat ben ik niet...

...maar Stewart vertelt me dat je, om te overleven in de muziek, punk moet zijn.

We doen dat optreden in Parijs, en samen klinken we waanzinnig.

Sting en ik vinden dat ik bij The Police moet spelen...

...maar zonder een andere gitarist, vind ik. Maar die beslissing is aan hen.

In de trein denk ik aan The Police en aan m'n gesprek met Sting.

Het is een risico, want de band heeft geen contract, toekomst of geld.

Als ik uitstap, blijkt Stewart ook in de trein te zitten...

...en we moeten lachen om het toeval.

Na een lang gesprek is The Police, zoals de wereld de band kent, een feit.

Het trotseren van de hardcore sc�ne, is ons moment van de waarheid.

Stewart had enkele nummers verzonnen die ons een punkimago moesten geven.

Origineel waren ze niet, maar wij hadden 'n geheim wapen. Wij konden echt spelen.

Ondanks onze verwoede pogingen, bleven we slachtoffers van de scene.

De band onderspugen is de laatste mode.

Een zondvloed van speeksel daalt op ons neer.

Alles zit onder, de nek van m'n Telecaster, mijn gezicht, mijn haar.

Ik haatte het. Ik wil iemand vermoorden, ik word er misselijk van.

Ik dacht: 'Val dood, het is de moeite niet. '

Tijdens onze eerste weken als trio, heeft Stewart ineens platinablond haar.

En niet veel later worden Sting en ik ook steeds blonder.

En onze blonde koppies blijken te werken. We worden als het ware ��n.

De 'Bleach Boys'.

Op 'n dag is Sting ineens alleen, omdat zijn vrouw Francis op familiebezoek gaat.

Kate en ik vragen hem te logeren.

Op een avond, als we net naar bed willen gaan...

...horen we enkele gitaarakkoorden en een liedje over ene Roxanne.

We draaien ons om en vallen langzaam in slaap...

...terwijl we 'You don't have to put on the red light...' horen...

...als begeleiding voor onze nachtrust...

...en als slaapliedje voor het kind in Kate's buik.

Enkele dagen later stellen we voor om Sting's nummer uit te proberen.

Op dat moment is het een 'bossa nova', wat zelfmoord zou zijn in de punkscene.

Braziliaans is ��n te stap te ver en we kiezen voor een reggae ritme.

We voeren lange gesprekken over onze strategie...

...alsof we merken dat we �cht 'n toekomst hebben...

...waarin we een statement kunnen maken.

Hoe we eruit zien, wat voor optredens we moeten doen.

We banden alles uit wat naar vroeger riekte, of naar andere bands.

Zoals Big Roll Band, of Dantalian's Chariot.

We imiteerden niemand, we maakten 't op onze eigen manier.

In januari 1 978 gaan we naar een kleine, Londense studio.

En in 6 maanden tijd, nemen we een album op.

Miles Copeland, Stewart's broer, brengt de plaat onder bij A&M.

Ze zijn enthousiast en brengen onze eerste plaat uit:

Outlandos D'Amour, in november 1 978.

Tot morgen, schat.

Ik spreek je later, ok�?

Bedankt!

Op 2 oktober, Sting's verjaardag, komen we op TV en doen 'Can't Stand Losing You'.

Deze show kan 'n doorbraak zijn, maar de vreugde wordt wat getemperd...

...omdat er een bus hairspray in Sting's gezicht ontploft, vlak voor we op gaan.

Godzijdank zat er een ziekenhuis om de hoek...

...waar ze de chemicali�n uit zijn ogen spoelen.

We kwamen nog maar net op tijd terug...

...en Sting droeg een donkere zonnebril tijdens ons optreden.

Twee weken later doen we een tour van drie weken door Amerika.

Kate is nu acht maanden zwanger en ik wil per se bij de geboorte zijn.

Wat je noemt een dilemma.

We bespreken 't en besluiten dat we er wel uit komen.

Ian Copeland, Stewart's andere broer, werkt als boeker in Mekong, Georgia.

Hij boekt ons in een serie van clubs, allereerst in CBGB's.

We spelen een ruige set die het publiek omver blaast. Een instant succes.

Heel anders dan Londen. Deze mensen waarderen ons om de muziek...

...geen gezeur over 'punkgeloofwaardigheid. '

'Roxanne' wordt een hit in Boston.

En de verzoeken om radio-interviews stromen binnen.

Door de Sex Pistols snapt Amerika dat er punk, of New Wave, in Engeland bestaat.

Maar de Sex Pistols z�lf stonden een omarming in de weg.

Punkrockers... de nieuwe rage, naar verluidt.

Niet zoals die aardige Rolling Stones.

Vuile teringlijer!

Wat een klotezooi... -Dit was 't voor vanavond.

Maar wij passen perfect in het plaatje.

Goeie nummers, hoewel zij denken dat we 'n punkband zijn.

We vernietigen geen kantoren en beledigen geen mensen. Althans niet in hun gezicht.

Na drie weken zijn we hartstikke solide. En onze laatste show staat als een huis.

Na het optreden ga ik naar het vliegveld om snel thuis te zijn.

Drie uur nadat ik geland ben, werd Layla Zoey Summers geboren.

50 minuten nog!

Ik wil een ander dingetje spelen bij de eerste keer...

...en dan pik ik de beat weer op.

Dat lange stuk aan het einde...

...eigenlijk wil ik een mooi einde hebben aan dat nummer. Einde, klaar.

Laten we elkaar goed aankijken en tegelijk ophouden.

Moet dat per se? -In elk geval oogcontact houden.

En geen bom.

Gewoon stoppen, ruimte laten...

...voor we het volgende nummer beginnen.

Maar ik vind oogcontact sowieso wel prettig.

Vaak gaat het zo van...

Spelen we in Praag of zo? Dat lijkt Buena Summer wel.

We hebben sjieke vrienden die echte muziek spelen.

Mijn kleedkamer heeft veel meer sfeer. Hier is 't behoorlijk duf.

Jij hebt blijkbaar alle ambiance voor jezelf.

Dit is bijna ons grootste optreden ooit, nietwaar?

Het volgende nummer spelen we voor 't eerst live.

Interessant dus.

Ik hoop dat iemand mijn 'Message In A Bottle' ontvangt.

Bij onze terugkomst in Engeland, februari 1 979, duiken de media op ons.

In Nederland spelen we op Pinkpop, en het publiek wordt wild.

Aan het einde spreekt de beroemde, Engelse DJ John Peel lovende woorden.

En met zijn zegen lijken we eindelijk te zijn doorgebroken.

Sting wordt al heel snel een mediafavoriet.

Zijn uiterlijk, zijn stem, zijn lichte arrogantie. Ingredi�nten voor een Ster.

Alle aandacht voor onze zanger veroorzaakt frictie...

...en stookt het vuur ook lekker op.

Onderhuids speelt het vermoeden dat hij ooit een solocarri�re ambieert.

De meeste nummers komen van Sting. Niet alles weliswaar.

Schrijf je dus alles voor jezelf en presenteer je dat dan aan de anderen?

Op dit soort vragen geven we geen antwoord.

Je probeert ons gewoon uiteen te drijven.

Je probeert een wig tussen ons te drijven.

We houden gewoon van elkaar.

Ik wil gewoon tonen dat 3 mensen prima samen kunnen werken...

Onze samenwerking is complex. Maar 't werkt. Einde discussie.

Inderdaad.

De platenmaatschappij wil een 2e album.

En ondanks lichte dwang van A&M om een beroemde producer te nemen...

...willen we niemand die ons gaat vertellen wat we moeten doen.

We hebben al 3 producers in de band.

Sting, over dat akkoord kun je toch een harmonie spelen? Over de E?

We doen het zelf en vechten ons door elk nummer heen...

...waardoor het een compromis tussen onze idee�n wordt.

In twee weken staat het album in de steigers.

Het couplet moet rustig zijn... -Laat mij het akkoord eerst aanslaan...

We moeten het rustig houden, vlak voor 'Visions Of The Night'.

Precies!

Eikel dat je bent!

De band wordt groter dan ik had kunnen dromen.

En hoewel ik mijn best doe, kan ik gewoon niet vaak genoeg thuis zijn.

Het succes van de band slaat alles.

De telefoon staat roodgloeiend, de baby huilt, de pers wil van alles.

En we gaan weer op tour door Engeland.

In oktober verschijnt 'Regatta de Blanc' en komt op nummer 1 binnen in Engeland.

In plaats van te genieten van ons thuis- succes, gaan we weer naar Amerika.

Om weer in clubjes te spelen voor publiek dat ons niet kent.

Waarom doen we dit, verdomme?

We proberen moed te houden, en grenzen te verleggen.

Ondanks het feit dat we thuis al Koningen zijn.

In dit testosterongekkenhuis, de band, het succes, telt alleen de macht.

We denken niet aan huwelijken, baby's of lastige situaties.

We moeten immers Amerika veroveren.

De tour is voor 'n derde achter de rug? -Drie weken tot dusver.

Nog vijf te gaan.

Hoe gaat het?

Prima; we zien volkomen onbekende stukjes Amerika.

We planten hier en daar de Britse vlag, als bij nieuwe kolonies.

De show in de Everglades was bloedlink, met al die krokodillen.

Het publiek vrat ons op.

In november trokken we kriskras door het land.

Het doel leek om het de band fysiek zo zwaar mogelijk te maken.

Houston, Dallas, Tulsa, Lawrence, St. Paul, Chicago, Detroit, Milwaukee.

Het werd een tocht vol snelwegen, wegrestaurants en party's.

En een monstervoorraad wiet.

Destijds in Amerika draaide de radio veilige formule muziek.

Onze muziek viel daarbuiten.

Daarom moesten we elk radio interview aangrijpen...

...om onze zaak te bepleiten.

We winnen, maar het voelt als bergbeklimmen met je vingernagels.

Ik begin inmiddels alles om me heen te fotograferen.

Heerlijk, zo'n camera in mijn hand. Het voelt als een wapen.

Ik leg alles vast en het voelt alsof ik de baas ben.

Het bandleven wordt steeds hectischer, en mijn foto's zijn mijn priv� wereld.

Langzaamaan worden de tours, de hotels, de fans, de limo's...

...��n immens zwart-wit wandtapijt.

Onze relatie tot toeren verschuift, en muziek en fotografie worden ��n.

De tours rollen voorbij als een film. Ik droom door de lens.

1 980: we gaan een wereldtournee doen, via 37 steden in 1 9 landen.

Zolang was ik nog nooit weg van mijn gezin.

Dat is 't...we zijn er, we zijn in Bombay!

Het concert is ��n groot gekkenhuis. Eerder een opstand dan een concert.

Slecht, slecht, slecht...

Je raakt gewoon in paniek.

Je bent niet in orde, schat.

We overleven het en trekken verder om een groots concert in Rio te doen.

Welkom in Rio!

Andy spreekt vloeiend Portugees.

We arriveren bij de Holiday Inn, die handig bij de Grote Piramide ligt.

Ik wandel naar binnen en zie Kate met Layla staan.

Layla?

Even zijn we weer samen, maar in dit rockcircus is 't bijna belastend...

...mijn hoofd is ergens anders.

Hoe zit 't met vrouw en kinderen? Met al die kwijlende, jonge fans?

Is dat bedreigend?

We ontmoedigen zulke activiteiten.

Maar door jullie tour zie je ze weinig? -Klopt.

Hoe voel jij je daarbij?

Best naar. Ik hou van mijn vrouw en kind.

Dit offer moeten we brengen.

Maar het is niet voor eeuwig. Nee, toch?

Dat staat niet in ons contract.

'Je zult eeuwig doorspelen...' -De 'Eeuwigheidclausule. '

Het is fantastisch in Athene te zijn!

We zijn de eerste rockband hier sinds de Stones in 1 969.

Toen het militaire regime rock- concerten in Griekenland verbood.

Als we arriveren staat er al een enorme menigte...

...en een leger van uniformen om alles te controleren.

We verlaten Athene en trekken verder door Europa.

De shows worden chaotischer, meer ongecontroleerd en wilder.

Als een cycloon razen we door elke stad, en laten een puinhoop achter.

We treden op en maken platen.

Maar drie hoopvolle muzikanten zijn nu een machine geworden.

Stew? Je moet me helpen.

Ik denk eraan meteen in dat snelle tempo te beginnen.

Dat is ongelofelijk, maar als je dat wilt.

Dat stukje in Bes? -Na 'ya-ya-ya? '

Nee, erv��r.

Zou kunnen...ik hoorde iets als 'oh-oh-oh'...misschien?

Nee, daar zat ik al helemaal fout.

Die laatste keer in 'Synchronicity'. Daar dubbelden we 't.

Volgens mij dubbelden we de 'E'. -Klopt.

Laten we nog eens luisteren; misschien hoor je 't dan.

Nog eens?

Ik snap het nog steeds niet. Pak het daarvoor even op.

We spelen het lekkerste tijdens soundchecks...

...waar we loos kunnen gaan met dingen die we niet in de show doen.

Tijdens die jams bedenken we melodische riffs...

...en ritmes die onze muziek tot leven brengen.

In de shows werken we ons door een set heen, met louter publieksfavorieten.

Ik voel me gefrustreerd en wil meer vrijheid. Het voelt als een kooi.

Hoe voelt 't? Alles loopt natuurlijk prima, maar zijn er ook conflicten?

Is het juist moeilijker als je zoveel erkenning krijgt?

Het is heerlijk. Als er al een probleem is, is het heerlijk.

En de andere jongens? Andy? Stewart?

Hoe gaan zij met alle aandacht voor jou om?

Momenteel zijn de andere talentvolle twee uiterst goed bezig.

En ze hebben nog andere opties lopen, waar ik niks over mag zeggen.

Ze doen ook andere dingen en The Police is mede een startplatform.

We blijven niet altijd alleen maar een rock 'n rollband.

Omdat we succes hebben, kunnen we doen wat we willen. En dat doen we ook.

Het volgende was een quote van Andy. -Waarom ik?

Relax...

Je zei dat Sting de perfecte frontman was. -Heb ik dat gezegd?

Zei jij dat? -In welk artikel?

In 'Rolling Stone'... -Echt waar?

Ik gaf 'm $50 om dat te zeggen. -Ik wil hem enigszins...

Maar hij is 't eigenlijk wel.

Lang, knap, getalenteerd, charmant, heel rijk...

...aantrekkelijk, hij zingt goed en speelt prima bas.

Hij weet wat hij wil en hij gaat ervoor.

Er gaan geruchten dat je... niet de band per se wil verlaten...

...maar een tijdje... -Wie zei dat?

Stond in een artikel.

Sting gaat niet weg, ik ga weg.

Nee, we gaan alle drie weg.

Wacht 's even...ik ga eerst.

Ik ga eerst; sterker nog, nu meteen.

Tijd om afscheid te nemen. Goedenavond, Stew, Andy, Sting.

In welke camera zeggen we 'Goedenavond? '

Die daar. -Goedenavond.

We gaan naar Nederland om ons 3e album op te nemen.

Sinds ons vorige album vraag ik me al af hoe lang Sting 't spel meespeelt.

Hij is geen teamspeler, hij wil geen credits delen en zegt dat ook hardop.

Langzaam aan ontstaat er iets, maar we komen songs tekort.

Ik wil een instrumentaal nummer doen, 'Behind My Camel. '

Sting weigert mee te doen, maar Stewart wil wel.

Ik neem een basistrack op, waarop ik bas speel.

Later voeg ik alle gitaren toe.

Ondertussen, bij wijze van grap, verbergt Sting de tapes in de tuin.

De volgende dag graaf ik de tape weer op.

De song komt op 't album, �n wint een Grammy voor 'Best Rock Instrumental. '

Op de laatste dag v��r de tour, zien we in dat de mix niet klopt.

In een kamikaze actie, remixen we het hele album in ��n nacht.

Om 06.00 uur zijn we klaar, en gooien we Zenyatta Mondatta de wereld in.

1 981, alsof we nooit zijn weggeweest: Noord Amerika, Madison Square Garden.

Waar we nu ook gaan, duiken overal de drugdealers op.

Het feest houdt nooit meer op en we doen volop mee.

De druk is immens en we moeten presteren...

...dus af en toe hebben we de witte motor nodig.

Even een serieuze vraag: loopt het 't laatste jaar niet flink uit de hand?

We proberen mee te blijven groeien; het valt niet mee.

Hij was heel verlegen vroeger.

Daar praten we niet over, niet tegen kleine mensjes zoals jullie.

Ik probeer 'n serieus antwoord te geven. -Dat zou ik waarderen.

Er zit grapefruit op mijn hand.

Op naar Hawa�, Japan en Nieuw Zeeland. De tour eindigt in West Australi�.

Ik moet uiteraard terug naar mijn gezin...

...maar verward als ik ben, besluit ik 3 weken te fotograferen in Azi�.

Stewart en ik strijken neer in het Oberoi Hilton, Kuta Beach, op Bali.

We rusten een paar dagen uit bij het zwembad, en ontmoeten daar John Belushi.

Binnen 5 minuten ontdekken we 'n tent waar ze omeletten met paddo's maken.

Thuis is het kil en mijn partner is danig van me vervreemd.

Deze keer is het moeilijk om de draad op te pakken.

De intimiteit, liefde en humor van voorheen lijkt weg te glippen.

Layla!

In schril contrast met deze barre omstandigheden doen we ons 4e album...

...in juni 1 981, in AIR Studios op 't eiland Montserrat.

Een nieuw leventje van 'n ochtendduik, boottochtjes en opnemen na de lunch.

Alle gezinnen zijn meegereisd, maar Kate besloot thuis te blijven.

Ik voel haar afwezigheid onder het heldere eilandlicht.

De studio voelt deze keer meer als een smerige boksring.

De inzet is verhoogd, en in plaats van te genieten van gezamenlijk succes...

...verliezen we alles uit het oog en ontsporen we emotioneel.

Ieder van ons vecht voor z'n eigen territorium.

Ieders instrument moet n�t wat harder, als zijn song opgenomen is.

En vooral niet minder dan de andere twee.

Een competitieve strijd, waarbij de technicus in strijd is met 3 paar handen.

Ik krijg een telefoontje van Kate die achteloos meldt dat ze wil scheiden.

Ik stribbel nog wat tegen, maar het is hopeloos...

...ze heeft haar besluit genomen.

We voltooien het album en de machine neemt 't weer over.

Ik voel me als een geest. En alles lijkt nutteloos.

Men vindt het een goed album, maar iedereen praat ons naar de mond.

Ik vind hooguit de helft te pruimen. Mijn gedachten zijn elders.

In oktober verschijnt 'Ghost In The Machine'...

...en de pers meldt opgelucht dat we nog steeds top zijn. De recensies zijn prima.

Nu we in de schijnwerpers gevangen zijn, duikt men op onze zwakheden.

De modder, seks, geld, macht, conflicten...

...het menselijke drama dat kranten verkoopt.

Volgens de pers zijn we veranderd van 3 lachende blondines...

...in 3 maniakale, egocentrische mannen die constant oorlog voeren.

In zijn hoek schildert Sting zichzelf af als meedogenloos.

Zijn kop in The Sun luidt: 'Waarom Ik The Police Zou Verlaten. '

Ik vecht voor mezelf en men weet het.

De gekte bereikt nieuwe hoogten. De term is 'Police Mania. '

We worden omringd door spierbundels. Die op alles keihard reageren.

Ze passen op ons, maar overdrijven soms.

We werken weer een serie Amerikaanse steden af...

...totdat het ��n vaag beeld wordt.

Geobsedeerd als ik ben, fotografeer ik alles.

Ik gooi me er volledig op, in deze zee van middelmatigheid.

Broeken onder deuropeningen...

...omgevallen prullenbakken...

...rubberhaaien aan lichaamsdelen.

Speelgoednonnen op naakte vrouwen.

Een mens moet toch wat.

We haasten ons weg van de shows in 3 aparte limo's.

Het is �f wegwezen of urenlang gevangen zitten in de zaal.

Een behoorlijke anticlimax, van een daverend optreden en uitzinnig publiek...

...naar de eenzaamheid en daverende stilte van je hotelkamer.

Onze tourmanager wacht me op, waarna ik 2 tot 3 kamers inspecteer.

Hij checkt me in als Ganger Reinhardt.

Mijn eisen zijn heel specifiek; ik wil geen snelweg zien of horen...

...en g��n mannelijke fans. En stoor me absoluut nooit.

Laat me verdomme met rust tot het optreden.

Het voelt alsof ik elke avond dezelfde kamer betreedt.

Ik pak m'n gitaar en staar naar het beige tapijt.

Ik ben een rock 'n roll klootzak. 'n Steenrijke eikel; val allemaal dood.

Na 'Roxanne', voorzagen jullie toen dat je 's werelds grootste band zou worden?

Dat jullie de scepter van de Stones over zouden nemen?

Optimistisch zijn we altijd; logisch als je 'n band begint.

We scheerden ons net op tijd weg.

Als punkband heb je veel enthousiasme nodig.

Er is zoveel competitie, maar we hebben 't gered.

We zijn in strijd met onszelf, maar als groep...

...hebben we bereikt wat de meesten willen. Edelmetaal, prijzen.

We zijn z�lf onze grootste concurrent. Anderen niet, eerlijk gezegd.

Terug in Montserrat, voor ons 5e album, wordt alles duidelijk.

We staren elkaar nietszeggend aan.

In de schokkende studiorust, zonder tourperikelen, drijft de modder omhoog.

En we kijken elkaar als wildvreemden aan.

We zijn veranderd...

...en conform onze stemming, nemen we in 3 afgezonderde ruimtes op.

Stewart boven in het pand, met kilometers kabels en koptelefoons.

Sting zit in de controleruimte en ik zit alleen in de studio.

Dit alles voor wat de technicus 'perfecte scheiding' noemt.

Met dit album bereiken we die. Hoewel niet op de beoogde manier.

We ploeteren verder en sluiten af met een dwaze sc�ne...

...waarin we erom tossen welke songs op het album komen.

Krijgen Stewart en ik onze songs? Wat wordt de volgorde?

Ik stel dan maar voor om alle rustige songs op ��n kant te zetten...

...en de uptempo songs op de andere.

Het idee bevalt Sting en aldus geschiede.

'Synchronicity', en 'Every Breath You Take' schieten naar Nummer 1.

De single blijft daar 8 weken en het album 4 maanden.

We houden zelfs Michael Jackson achter ons.

We hebben het geflikt.

MTV zit pas in z'n 2e jaar en promoot ons de hele zomer door.

EIS JE MTV! IK WIL MIJN MTV!

MTV is het beste sinds gesneden brood.

Als deze cap iets kleiner was, kon ik MTV kijken.

Hai, ik ben Andy Summers...

Bel je kabelmaatschappij en eis dat je MTV kunt zien!

Sting, Stewart en ik proberen weer vrienden te worden, om te kunnen toeren.

Maar ons succes, zoals altijd, brengt alleen maar meer verdeeldheid.

De eenheid van vroeger is verdwenen.

We hebben net een fantastische show gedaan in Cincinnati.

Dat zeg jij! Jij kan op zoek een nieuwe baan!

Martha, wil jij wat?

Wat vind jij, Summers?

Ik speel gewoon gitaar.

Ik zoek bij dezen een nieuwe groep.

Wacht, we hebben echt wat Synchronicity nodig.

Dat heeft niks te maken met orde, maar met chaos.

Het betekent helemaal niks, Sting.

Op dit punt in onze carri�re lijkt het of Sting al weg is.

Hoewel ik er niet vaak aan wil denken, voel ik de verandering toch.

Hallo, hoe gaat het?

Welkom in de Apollo.

Het is me een genoegen.

Dat is wederzijds.

Hoe voelt het, nu er een soort einde aan komt?

We zijn typisch zo'n band... die nooit echt de deur dichtsmijt.

We zeggen van alles, maar ach, dat doen artiesten wel vaker.

Velen zeggen: 'Ik stop! ' en dan komen ze wel 1 0 keer terug.

Kortom, we zien wel wat er gebeurt.

Zanger, bassist, activist en gewoon een goeie gozer...

...dames en heren: Sting!

Alles in ogenschouw nemend, in verband met The Police...

...dan moet je toch terugkijken met tevredenheid en liefde?

Voor alles wat jullie bereikten, zeker nu jullie weer samenspelen?

Het is net of papa en mama weer samenkomen, na een scheiding.

Men is zo blij dat we weer samen zijn en spelen...

...en uiteindelijk houden we ook elkaars hand vast.

Dat is mooi.

We hebben alles bereikt, in het kwadraat.

Maar persoonlijk wil ik niet meer dan twee keer hetzelfde doen.

We zijn enorm succesvol geweest...

...maar de creatieve oplossing zou zijn 'dank je wel' zeggen...

...en niet uit sentimentaliteit doorgaan. Dat is mijn gevoel.

Het is tijd om je bandleden erbij te halen; kijken wat zij te zeggen hebben.

Dames en heren, voor de laatste keer op TV: The Police!

Denk je ooit: 'Zeg nooit nooit? '

Klopt, maar je kunt altijd zeggen: 'Andy, Sting, jullie zijn ontslagen! '

Ik ben niet ontslagen, jij bent ontslagen.

Lastig om mee om te gaan... -Waarmee?

Hoezo? Zo doen we altijd.

Meer krijg je niet.

Nu hebben we geen ruzie, dus je vraag is wat ongelukkig.

Zullen we filmen dat ik Sting te grazen neem?

Dat zou toch leuk zijn?

Dat was dat.

Iedereen naar de auto's! Wegwezen!

Na enkele succesvolle jaren...

...was 'n breekbare democratie een dictatorschap geworden.

Stings agenda, hoewel versluierd, is duidelijk: hij wil niet in 'n band zitten.

Ergens geef ik hem geen ongelijk;

...we hebben ons werk gedaan en beter wordt het niet.

Het voelt als een zonsondergang, maar dingen kunnen veranderen.

Dat is een les die ik z�ker heb geleerd.

Al mijn bands gingen uiteen, en jij gaat verder.

Er kan zich altijd iets nieuws voordoen. Het leven eindigt niet; het wordt beter.

In 1 986 gebeurde er een wonder, toen Kate en ik, na een scheiding van 4 � jaar...

...en diverse andere relaties, weer samen kwamen. Ze werd al heel snel zwanger.

Deze keer werd het een jongenstweeling.

Fantastisch dat ze er allemaal zijn. En dat ze dit allemaal kunnen zien.

Waar ik jarenlang over op liep te scheppen, blijkt waar te zijn.

Dat maakt het een waar genoegen.

Ik was heel blij voor Andy.

Blij dat hij datgene kon doen...

...wat hij uiteindelijk 't liefst doet. Nog een keer.

...ik weet het niet precies...maar het moet iets van rock 'n roll uitstralen.

Niet te rechtlijnig...niet te mooi. Het moet ietwat gruizig blijven.

Dus dit is een goede dwarsdoorsnede? -O, ja...

Het leeft.

Wat waren we knap destijds.

Zo is het genoeg. Bedankt.

Ik ben Suzie. Herinner je je Suzie en Mia nog, uit Bridgehampton?

Die beruchte zomer?

Met al die vlaggen?

Weet je nog? -Dat weet ik nog. Was jij dat?

Dat was ik. Jij zei nog: 'Volg de roadies...'

Leg deze foto eens aan ons uit.

Dat bedoel ik.

Het zijn allemaal producten van mijn fantasie.

Uiteindelijk...het concert in Hyde park, Londen.

Het laatste concert dat we ooit in onze thuisstad zullen doen.

Backstage is de sfeer geladen.

We voelen ons niet zelfvoldaan of bijdehand. Dit moet gewoon goed gaan.

Als een gebed, hier en nu, voor eeuwig, sla ik het eerste akkoord aan.

Andy Summers is het aardigste mens in deze kamer.

Bedankt.

De rest in ogenschouw genomen... -Te oud voor rock 'n roll?

Te oud? -Nu wordt ze echt heavy...

Wacht, er zijn tw�� Andy Summers.

Daar is veel verwarring over; eentje is heel oud.

En er is een ander; zijn zoon.

Junior, inderdaad. Heel veel verwarring...

In bands als Kevin Klein en Soft Machine...

Dat was zijn vader!

Welkom bij onze show. -Dank je.

Vertel 's wat over Synchronicity. Veel fans hebben dat woord vast opgezocht.

In de studio, hoewel het nogal formeel gaat, hoop je dat toeval echt bestaat.

En dat er synchrone dingen gebeuren, toevallig...

...die veel krachtiger zullen zijn dan als je rechttoe rechtaan speelt.

Betekent dat iets voor u, meneer?

Ja... -Goed zo.

Je vroeg ernaar.

Je volgt het totaal niet, h�?

Volgende vraag.

Als ik dit verknal, neem 't dan over, Andy.

Andy heeft iets belangrijks te melden over MTV.

Wacht even... make-up.

Flikker op.

VERTALING: FRED & ERIC KARREMAN