Original subtitles

GENESIS & CATASTROFE

In tegenstelling tot de meeste van m'n verhalen is het volgende helemaal waar.

Ik zeg er niet meer over, anders verklap ik te veel en verpest ik het.

Maar het is een waar verhaal.

Voor ik 't schreef, onderzocht ik alles grondig...

...omdat ik zo accuraat mogelijk wilde zijn.

De dialogen zijn natuurlijk verzonnen, maar de details kloppen.

En over één ding wil ik duidelijk zijn:

Alle persoons- en plaatsnamen waren authentiek toen het verhaal plaatsvond.

Papa?

Papa.

Alois, ben jij dat? -Ja, papa.

Kom hier.

Nee, hier.

Heb je geklopt? -Ja, papa.

Ik heb het niet gehoord. -Ik heb echt geklopt.

Niet tegensputteren. Ik zei dat ik niets hoorde.

Dit is een douanepost, geen crèche.

Toon respect voor de autoriteiten. Ik heb hier de leiding.

Ja, maar... -Geen gemaar.

En je pet dan?

Je staat daar met je pet op. Verdomme, ik...

De dokter stuurde me. Hij zei dat u meteen moest komen.

Zomaar, hè? Hoe kan ik nu meekomen?

Ik heb dienst.

Zeg tegen hem dat ik dienst heb.

Het is goed. Ik kan hier waarnemen. -Jij? Jij bent onderofficier.

Ik ben de leidinggevende. Ik heb hier de leiding.

Jullie jonge mensen hebben geen plichtsgevoel.

Ik kan niet zomaar vertrekken wanneer ik wil.

Ik heb dienst tot de ochtend en tot de ochtend blijf ik hier.

Maar meneer...

De plicht van een man gaat voor z'n gezin.

Jullie jonge mensen...

Zeg hem dat ik morgenvroeg kom en geen moment eerder.

Verdomde doktoren. Slagers. Ik vertrouw ze niet.

Papa, de dokter zei... -Niks mee te maken.

Ik gaf je een bevel. Volg dat direct op.

Ik geef je ervan langs met m'n riem.

Alois...

Hoe lang geleden is ze begonnen? -Ongeveer een half uur geleden.

Ze is nog de hele nacht bezig. Het duurt altijd uren bij haar.

Dat is de ellende. Nee, jouw moeder was pas snel.

Binnen drie uur was jij op deze wereld. Drie uur.

Hup, gewoon zo. Geen problemen.

Maar Klara niet.

Lang en zwaar, lang en zwaar. Te lang, te zwaar.

Dan verzwakt ze. De baby's... Al die pijn en dat geschreeuw.

Zeg het tegen die verdomde dokter.

Doe wat hij zegt en maak je niet druk.

Ik zorg dat hij gaat. -Dank u, Herr Josef.

Toe maar.

Hij is een brave jongen.

Oh, god.

Oh, god.

Ik wil niet nog meer dode baby's.

Dat zal de echtgenoot zijn.

Alois?

Waar is je vader? -Hij komt als z'n dienst voorbij is.

Morgenvroeg, zei hij.

Goed... -Waar is hij?

Ga naar bed. Ik zal je wekken als de baby er is. Toe.

Is alles goed met haar? -Alles is in orde. Toe.

Ik wil dat hij hier is.

Je man komt zo. Rust nu maar. Goed zo.

Hij komt niet.

Hij weet wat er gaat gebeuren. -Nee, zo moet je niet...

Wat doet haar man? -Hij is douanier, dokter.

Hoezo 'hij weet wat er gaat gebeuren'? -Nou, ze...

Ze heeft het zwaar gehad. -Ik wil een dokter.

Ik wil een dokter. -Het is al goed, ik ben hier.

Wie bent u? Ik ken u niet. -Ik ben de dokter, mevrouwtje.

Ik heb u nog nooit gezien. -Ik ben nieuw. Müller is met pensioen.

Ik ben de nieuwe dokter.

Hebben ze het u verteld? -Wat precies?

Over mij. -Over u? Wat moet ik dan weten?

U bent een gezonde vrouw die gaat bevallen. Meer hoef ik niet te weten.

In de afgelopen 18 maanden heb ik drie baby's verloren.

Dat weet ik. Ik las dr. Müllers dossier. Maar nooit tijdens de bevalling.

U moet er niet aan denken. Ontspant u zich. Alles komt in orde.

Dit wordt mijn vierde baby binnen vier jaar.

Rustig nu maar.

Ik denk niet dat iemand weet wat het is om drie kinderen te verliezen.

Alle drie... Langzaam, los van elkaar...

Eén voor één. Ik blijf ze voor me zien.

Ik zie Gustavs gezichtje zo duidelijk, alsof hij naast me lag in dit bed.

Gustav was een heerlijk jongetje, maar hij was altijd ziek.

Het is vreselijk als ze altijd ziek zijn en je ze absoluut niet kan helpen.

Maakt u zich niet ongerust. Deze baby wordt kerngezond, dat beloof ik u.

Mijn kleine meisje heette Ida, dokter.

Ze stierf enkele dagen voor Kerstmis, vier maanden geleden.

Ik wou dat u Ida had kunnen zien.

Ze was zo mooi. -Dat geloof ik graag.

Ida was twee jaar oud. Zo mooi...

Ik was altijd zo bang dat dat kind iets zou overkomen.

Gustav was al dood. En m'n kleine Otto was gestorven.

Ze was alles wat ik nog had.

Soms stond ik midden in de nacht op...

...liep ik naar haar wiegje en hield ik mijn oor bij haar mondje.

Om er zeker van te zijn dat ze ademde.

Probeert u toch te rusten. Alstublieft, probeert u het.

Hoe lang kent u haar al?

Vier... Vijf jaar.

Ze namen een kamer in deze herberg toen ze hier aankwamen.

Dus u hebt dat alles meegemaakt?

En de echtgenoot? -Nou, hij drinkt een beetje te veel.

En hij is erg streng voor de andere twee. -Welke andere twee?

Het jongetje en zijn zus. -Uit een eerder huwelijk?

Kende u z'n eerste vrouw?

Oom... Oom. -Het is goed. U bent in goede handen.

Waar is oompje? -Sluit uw ogen en rust.

Wie is deze oom dan?

Ze noemt haar echtgenoot 'oom'. -Haar echtgenoot?

Ze is zijn nicht. -Is hij met z'n nicht getrouwd?

Ik zei tegen m'n man zaliger, god hebbe zijn ziel...

Ik zei al: Het is tegennatuurlijk om met je eigen vlees en bloed te trouwen.

Ze zijn hier getrouwd, in het zaaltje beneden.

Ik was erop tegen, maar wat kon ik doen?

Ik ben hier nog maar heel kort, maar ik hoor alleen slechte dingen over hem.

Hij is een nare man.

Ik wil het niet. Ik wil dit kind niet.

Alles komt in orde. Maakt u zichzelf niet overstuur.

Ik wil het niet. Dat zei ik na Ida's begrafenis.

Ik wil het niet. Ik heb genoeg kinderen begraven.

Ik was al vier maanden zwanger toen we Ida begroeven.

Maar ik wil het niet. Ik wil het niet.

Hou op. Hou daarmee op. Hoe durft u?

U gaat bevallen. Dat is 't wonderlijkste wat er bestaat.

Denk aan het nieuwe leven dat u voort gaat brengen.

Ik ben bang, dokter. -Dat hoeft niet.

Wat voor kans heeft dit kind? -Hou daarmee op.

Toen Otto geboren was, zei m'n man tegen me:

'Waarom zijn al mijn kinderen zo klein en zwak?'

Dat zei hij vast niet zo.

Hij stak z'n hoofd in Otto's wiegje, alsof hij een insect bekeek...

...en zei: Alles wat ik vraag, is wat sterkere exemplaren.

Drie dagen later was Otto dood.

We moesten hem snel dopen, op de derde dag.

Hij stierf dezelfde avond nog.

En toen stierf Gustav.

En toen stierf Ida.

Ze gingen allemaal dood, dokter.

En onze hele huis was leeg.

Meneer, de zon komt over een uur op. -En wat dan nog?

Niemand neemt het u kwalijk als u naar huis gaat. Uw vrouw heeft u nodig.

Ik volg geen bevelen op van jou of wie dan ook.

Het spijt me. Ik dacht dat u uw kind zou willen zien.

Ik ben eigen baas.

Ik kom en ik ga wanneer ik maar wil.

Jij kunt me niets vertellen over wat vrouwen wel of niet nodig hebben.

Ik heb er drie gehad. Ik zou het wel moeten weten.

Ik word gestraft. -Gestraft?

Het is de straf voor mijn zonden.

Heeft God me nog niet genoeg gestraft? Heb ik niet genoeg geleden?

Ik weet dat ik geen goede echtgenoot was. Ik weet het.

Ik probeer het wel, maar ik kom snel in de verleiding.

M'n eerste vrouw verliet me. Ze had een zwakke gezondheid.

Veertien jaar ouder dan ik. Rijk, maar een zwakke gezondheid.

Toen was daar Fanni, een dienstmeid in de herberg.

Ze gaf me twee sterke kinderen, maar...

We waren niet getrouwd. Dat kon niet.

De eerste was nog in leven. En toen ze stierf...

Toen zijn Fanni en ik getrouwd. Maar...

Bij God, Fanni moest bij me weg. Ze werd ziek. Haar longen...

Ze moest naar de bergen. Betere lucht.

Ja, en toen was ik alleen.

Ik moest voor de twee kinderen zorgen.

Dus Klara... Ze is m'n nicht, weet je. Klara kwam me helpen.

En van het een kwam het ander.

Oh, god.

Het is beter om niet aan die zonden te denken.

U kunt beter naar huis gaan en uw nieuwe kind verwelkomen.

Ik kreeg dispensatie van Rome om met Klara te kunnen trouwen.

Maar nog steeds Iaat God me niet met rust.

En het is niet waar dat ik een kist voor m'n eerste vrouw kocht...

...terwijl ze nog leefde. Niet waar. -Natuurlijk niet.

Ik zal je eens iets zeggen, Josef.

Ik ben bang om naar de herberg te gaan.

Ik weet dat me weer een straf wacht.

En Klara bevalt alleen maar van zwakkelingen.

Ik kan het niet verdragen om weer een zwak kind te moeten zien.

Ik kan niet weer een dode baby verdragen.

Het is goed, mevrouwtje. Alles is in orde. U hebt een zoon.

U hebt een prachtige zoon. Hoort u hem huilen?

Is hij in orde? -Natuurlijk is hij dat.

Ik wil hem zien. -U mag hem zo zien.

Laat 'm alstublieft zien. Ik wil hem zien.

U hebt een prachtig, sterk, gezond kind. Gelooft u me niet?

Wat is er? Waarom huilt hij niet meer?

Er is niets. Frau Lemner wast uw baby even.

Ze maakt hem mooi voor u.

Zweert u dat hij in orde is? -Ik zweer het.

Gaat u liggen en ontspant u zich.

Sluit uw ogen. -Ik bid dat deze blijft leven.

Natuurlijk blijft hij leven. Vooruit, sluit uw ogen.

Juist, dat is beter. Goed zo.

Oom? -Rustig maar.

Bent u de vader? -Jawel.

Proficiat. U hebt een zoon.

Een zoon?

Hoe gaat het met hem? -Prima. En met uw vrouw ook.

Goed. Godzijdank.

U mag ze zo zien. Ik roep u wel. -Dokter...

Weet u zeker dat de baby normaal is? -Heel zeker.

Kijk dan. Het is een prachtige jongen.

Kijk eens aan. Nu kunt u naar hem kijken zoveel u wilt.

Toe, kijk dan. Hij bijt niet.

Hij heeft prachtige handen. Zulke lange, ranke vingers.

Kijk dan. -Ik ben bang om te kijken.

Ik geloof niet dat ik een baby heb die in orde is.

Doet u niet zo dom.

Oh, wat is hij mooi. -Natuurlijk.

Hallo, mijn mooi wezentje. Oh, wat ben jij schitterend.

Dokter... -Wat is er?

Ik wil dat u dit kind nu doopt.

Waarom? Dat zal een priester doen. -Nee, nu.

Alstublieft, voor het geval dat.

We moesten Otto op de derde dag dopen. Hij stierf.

Hou daarmee op. Dit is een gezond kind. U mag zich niet overstuur maken.

En nu laat ik uw man binnenkomen.

Alois?

Daar ben je. Je kunt binnenkomen. Kom.

Nou, Klara... Hoe ging het?

Deze baby heeft een geweldig stel longen.

Je had hem moeten horen toen hij geboren werd.

Goeie god, Klara... -Wat is er, oompje?

Deze is nog kleiner dan Otto.

Er is niets mis met dit kind. -U hoeft niet te liegen. Ik weet het al.

Het begint van voren af aan. -Luister...

U weet wat de anderen overkwam. -Vergeet dat. Geef dit kind een kans.

Maar hij is zo klein, zo zwak. -Hij is net geboren.

Hij is zo... -Wil je hem het graf in praten?

Uw vrouw mag niet overstuur raken. Troost haar, alstublieft.

Het spijt me.

Stop ermee. Stop maar.

Deze formulieren moet u invullen.

Frau Lemner, blijft u hier? -Natuurlijk.

Hebt u al een naam voor het kind?

Ja, ik wil hem Alois noemen. Naar mezelf.

Maar ik heb een zoon uit een eerder huwelijk die Alois heet.

Ik wil iets wat erop lijkt.

Ik heb maanden op m'n knieën gebeden dat deze mag blijven leven.

Ik weet het, Klara.

Drie dode kinderen is meer dan ik aankan.

Lieve God, heb meelij.

De meisjesnaam van uw vrouw? -Pölzl. Klara Pölzl.

En nu uw gegevens.

Ik ken een gezin met uw naam in Dollersheim.

Zij spellen het als H-I-E... -Dat is een neef. Wij spellen 't anders.

Wij spellen het: H-I-T-L-E-R.

Hitler.

Naam van de zuigeling: Adolphus Hitler.

Geboortedatum: 20 april 1889.

Als u hier wilt tekenen...

Hopelijk noemen ze hem niet 'Adolf'.