Original subtitles

ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΝΓΚ

Αναγγέλλω ότι θα παίξω κρυφτό.

Κύριε ευλόγησέ με, τώρα που η μέρα σκοτεινιάζει...

και όλες οι κακές σκέψεις έχουν εξαφανιστεί.

Πάντως μια ήρθε τις προάλλες-

Αυτή είναι η εποχή μας.

Αυτή είναι η εποχή μας.

Αυτή είναι η εποχή μας.

Το αποκαλούν παραφρενική ψευδαίσθηση.

Δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

Το δάσος δημιουργεί ακουστικές παραισθήσεις.

Τα μάτια σου μετατρέπονται σε γάλα, ολόλευκα, χωρίς καθόλου κόρες.

Ημερολόγιο, 18 Ιουλίου, 1841, Κυριακή.

Ένιωθα πολύ μελαγχολικά.

Πήγα μια βόλτα στο δάσος το απόγευμα.

Έκανα παρέα με κάτι τσιγγάνους κι ένας τους προσφέρθηκε...

να με βοηθήσει να αποδράσω απ'το τρελοκομείο, κρύβοντάς με στον καταυλισμό του...

στο οποίο παραλίγο να συμφωνήσω, αλλά του είπα ότι δεν είχα καθόλου χρήματα...

αλλά αν το έκανε, θα του υποσχόμουν 50 λίρες.

Και συμφώνησε να το κάνει πριν το Σάββατο.

Την Παρασκευή ξαναπήγα, αλλά...

δεν φαινόταν τόσο πρόθυμος και δεν το ανέφερα πολύ.

Την Κυριακή πήγα εκεί και είχαν φύγει όλοι.

Ένα φθαρμένο μαύρο τσόχινο καπέλο κι ένα ψάθινο καπέλο...

σε σχήμα πουτίγκας δαμάσκηνου είχαν μείνει πίσω.

Έβαλα το καπέλο στην τσέπη μου...

επειδή ίσως φαινόταν χρήσιμο σε μια άλλη ευκαιρία.

Για καλή μου τύχη, φάνηκε όντως.

Το ζήτημα αυτή τη στιγμή-

Μπορεί να είναι μια χαρά.

Γιατροί, γιατροί, γιατροί...

γιατροί, γιατροί.

Ο Τζον Μπάρλεϊκορν έβγαλε μια πράσινη λεπίδα και τους ξάφνιασε όλους

Σωστά, αγόρια μου, τους ξάφνιασε όλους

Νιώθοντας μοναξιά στα πλήθη...

στους νόμους της φύσης, αίθουσα χορού μου το βοσκοτόπι...

μουσική μου οι μέλισσες, ποτό μου η πηγή...

εκκλησία μου τα ψηλά δέντρα.

Επειδή ο Θεός έβλεπε συχνά πράγματα εδώ...

υπερβολικά βρόμικα για το φως της ημέρας.

Επειδή στο τρελοκομείο δεν υπάρχει νόμος.

Αλλά το τεράστιο ναυάγιο όσων εκτίμησα στη ζωή μου...

ακόμα και όσοι αγαπώ περισσότερο είναι ξένοι...

όχι, πιο ξένοι από τους άλλους.

Ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος εκεί...

κλειδωμένος από βδομάδα σε βδομάδα.

Του αρέσει πολύ, όπως αναγγέλλουν, να παίζει κρυφτό.

Γιατροί, γιατροί, γιατροί...

γιατροί, γιατροί, γιατροί-

Ο Θεός να τους έχει καλά όλους.

Ο Τζον Κλερ ήταν ένας ασήμαντος ποιητής που τρελάθηκε.

Ο Τζον Κλερ ήταν ένας ασήμαντος ποιητής που τρελάθηκε.

Η ιδρυματοποίησή του προλέγει την ανάγκη μας για ιδρυματοποίηση.

Η εξαχρείωσή του προλέγει τη δική μας εξαχρείωση.

Είμαι...

ωστόσο κανείς δεν νοιάζεται ή γνωρίζει τι είμαι.

Τι εννοείς;

Μου έβγαλαν τον εγκέφαλό μου.

Γιατί έκοψαν το κεφάλι μου;

Έβγαλαν έξω όλα τα γράμματα του αλφάβητου.

Όλα τα φωνήεντα και τα σύμφωνα...

και τα τράβηξαν έξω από τα αφτιά.

Ένας μικροκαμωμένος άντρας με μυώδες σώμα και καλή κατασκευή.

Η επιδερμίδα του φρέσκια και το μέτωπο ψηλό.

Η μύτη κάπως γαμψή.

Βυθισμένος κάτω απ'το νερό, περιμένοντάς τους να βγάλουν τα λόγια του...

με αγκίστρια μέσα από τα αφτιά του...

σαν κορδόνια χρυσού κεριού.

Δεν είναι δικά μου, δεν είναι δικά μου, δεν είναι δικά μου.

Γράφω να σας πω ότι είμαι πολύ αδιάθετος.

Ημερολόγιο, 18 Ιουλίου, 1841, Κυριακή.

Ένιωθα πολύ μελαγχολικά.

Πήγα μια βόλτα στο δάσος το απόγευμα.

Έκανα παρέα με κάτι τσιγγάνους κι ένας τους προσφέρθηκε...

να με βοηθήσει να αποδράσω απ'το τρελοκομείο.

Την Κυριακή πήγα εκεί και είχαν φύγει όλοι.

Μπορούσα να έχω μείνει στη θέση σου στο δάσος...

αν με είχαν προσέξει οι φίλοι μου ή ερχόντουσαν να με δουν.

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ, 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1841...

Ο ΤΖΟΝ ΚΛΕΡ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΕΠΙΝΓΚ...

ΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΗΚΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΝΟΡΘΑΜΠΤΟΝΣΑΪΡ.

ΕΨΑΧΝΕ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΤΗ ΜΑΙΡΗ ΤΖΟΪΣ...

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΝΕΚΡΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.

ΕΦΤΑΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ...

ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 130 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ.

Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

Είκοσι Ιουλίου.

Αναγνώρισα τη διαδρομή που επισήμανε ο τσιγγάνος...

και τη βρήκα ευδιάκριτη-

Είκοσι Ιουλίου.

Αναγνώρισα τη διαδρομή που επισήμανε ο τσιγγάνος...

και τη βρήκα ευδιάκριτη για να μετακινηθώ...

έχοντας μόνο τίμιο θάρρος και τον εαυτό μου στο στράτευμά μου.

Άνοιξα τον δρόμο και ο στρατός μου σύντομα ακολούθησε.

Αλλά επειδή ήμουν απρόσεκτος στον σχεδιασμό της διαδρομής...

όπως την είπε ο τσιγγάνος...

έχασα το μονοπάτι για την πόλη του Ένφιλντ...

και διέσχιζα την Ένφιλντ Χάιγουεϊ...

μέχρι που πέρασα από την παμπ Μάταιος Κόπος...

όπου ένα άτομο που γνώριζα έβγαινε απ'την πόρτα...

και μου είπε τον δρόμο.

Διέσχισα ήρεμα το μονοπάτι και σύντομα βρέθηκα στην πόλη του Ένφιλντ...

και σε λιγάκι στην οδό Γιορκ...

όπου όλα κύλησαν ομαλά...

και χωρίς μπελάδες ή φόβο...

έφτασα στο Στίβενεϊτζ όπου αφού είχε πέσει η νύχτα...

πέρασα πάνω από μια πύλη...

διέσχισα τη γωνία μιας περίφραξης με γρασίδι...

όπου βλέποντας μια λιμνούλα ή γούβα στην άκρη...

αναγκάστηκα να κρατήσω μια ικανοποιητική απόσταση...

για να μην πέσω μέσα της...

επειδή τα πόδια μου ήταν πραγματικά ταλαιπωρημένα...

και είχαν αρχίσει να τρεκλίζουν.

Ξάπλωσα με το κεφάλι μου προς τον βορρά...

για να δείξω στον εαυτό μου την κατεύθυνση το πρωί.

Είδε εφιάλτη για τη Μαίρη, σωστά;

Κοιμήθηκε πάνω στο τριφύλλι...

είπε ότι ήταν ένα στρώμα ύψους δυο μέτρων από τριφύλλι...

και είδε εφιάλτη για τη Μαίρη, έτσι;

Ξύπνησε πολύ αναστατωμένος.

Στη μέση της βόλτας του, την πρώτη ή δεύτερη βραδιά.

Την πρώτη βραδιά, ναι.

Όταν ο Τόμπι ήταν εκεί, ξάπλωσε στο έδαφος κάτω από μια σήραγγα...

μια σήραγγα για πεζούς στο Στίβενεϊτζ, κάτι παιδιά ήταν εκεί και είπαν...

"Σήκω πάνω, σκουλήκι!"

Και το επόμενο παιδί είπε, "Είναι νεκρός".

Και ένα τρίτο είπε, "Είναι αναπαράσταση και βρίσκεται σε λάθος μέρος".

Σκέφτηκα ότι έπεσαν διάνα.

Καταπληκτικό!

ΣΤΙΒΕΝΕΪΤΖ

Ωραία, εντάξει, Τζον, ανυπομονώ να σε δω-

Ωραία, εντάξει, Τζον-

Ωραία, εντάξει, Τζον, ανυπομονώ να σε δω το Σάββατο...

αλλά θα μιλήσουμε από πριν, έτσι κι αλλιώς.

Μετά σηκώθηκα και τράβηξα μπροστά μην προσέχοντας πολλά...

επειδή ο δρόμος φαινόταν συχνά εξίσου γελοίος με μένα.

Και ήμουν μισοκοιμισμένος καθώς πήγαινα.

Ικανοποίησα την πείνα μου τρώγοντας το γρασίδι δίπλα στον δρόμο...

το οποίο έμοιαζε στη γεύση με ψωμί.

Ήμουν πεινασμένος, και έφαγα με όρεξη...

μέχρι να χορτάσω.

Και μάλιστα το φαγητό φαίνεται πως με βοήθησε.

Στη συνέχεια...

θυμήθηκα ότι είχα λίγο καπνό...

στο κουτί με τα σπίρτα μου.

Επειδή ήμουν εξαντλημένος...

δεν μπορούσα να ανάψω την πίπα μου...

έτσι άρχισα να μασάω καπνό όλη μέρα...

και να πίνω υγρά όταν άρχιζα-

Δεν μπορώ να σκεφτώ σωστά.

Θέλω να διαβάσω και δεν μπορώ.

Υπάρχει ένα μούδιασμα στα γεννητικά μου όργανα...

που δεν μπορώ να περιγράψω και νιώθω λες και...

ακούω την κυκλοφορία του αίματος.

Τα μέρη με συνωστισμό τα απέφυγα σαν τους αγενέστατους ήχους...

και τράβηξα στην ησυχία της γλυκιάς μοναξιάς.

Λαχταρούσα να ξεκουραστώ καθώς ένα πόδι μου πονούσε πολύ.

Ξάπλωσα σ'ένα υπόστεγο κάτω από φτελιές.

Ανάμεσα στον τοίχο και τα δέντρα υπήρχε μια πυκνόφυτη σειρά...

ενάμιση με δυο μέτρα από το κτήριο.

Ξάπλωσα εκεί και προσπάθησα να κοιμηθώ, αλλά ο άνεμος ήταν πολύ κρύος.

Ξάπλωσα μέχρι που άρχισα να τρέμω σαν από πυρετό...

και εγκατέλειψα το κατάλυμά μου για κάποιο καλύτερο.

Αυτό ήταν μετά από αυτό, μετά την πρώτη φορά από απόσταση...

κοντά στον ιστό και πάνω στα σκαλιά...

στη μικρή πόρτα όπου ακούγονται μηχανές.

Τώρα πηγαίνω πίσω και ηχογραφώ από απόσταση.

Χτυπούσα τις μύγες καθώς καθόμουν ολομόναχος...

μέχρι που η σάρκα, το αίμα και το μεδούλι μου έγινε ξερό κόκαλο.

Η ασθένειά μου ήταν η αγάπη, αν και δεν γνώρισα από την καλή...

αλλά η ομορφιά της αγάπης ήταν το αίμα της καρδιάς μου.

Αλλά μέχρι τότε οι προσκυνητές έφτασαν στη μαγεμένη γη...

και άκουσαν τη φωνή της χελώνας.

Σ'αυτόν τον τόπο, ο ήλιος φωτίζει νύχτα και μέρα...

διότι ήταν πέρα από την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου...

και μακριά από το άγγιγμα της τεράστιας απόγνωσης.

Σκαρφάλωσα κάτι παλιούς, σαπισμένους φράχτες στην αυλή...

και μετά πέρασα πάνω από ψηλότερους φράχτες για να φτάσω στην καλύβα...

ή το χαμόσπιτο, το οποίο έκανα με δυσκολία.

Μέσα υπήρχαν κάποιοι δίσκοι στους οποίους μπορούσα να αναπαυτώ...

αν δεν έβρισκα καλύτερο κρεβάτι.

Κοιμήθηκα βαθιά, αλλά είχα ένα δυσάρεστο όνειρο.

Νόμιζα...

ότι η πρώτη μου γυναίκα κείτονταν στο αριστερό μου χέρι...

και κάποιος την πήρε μακριά μου...

το οποίο με έκανε να ξυπνήσω στεναχωρημένος.

Νόμιζα, καθώς ξυπνούσα, ότι κάποιος είπε, "Μαίρη".

Αλλά κανείς δεν ήταν κοντά.

Μαίρη.

Μαίρη.

Μαίρη.

Την έψαξα στα χωράφια.

Την έψαξα στα σύδεντρα, στους δρόμους και στις σκιερές κληματαριές.

Φαινόταν να αντιμετωπίζει τον κόσμο...

και ειδικά τα άσυλα...

ίσως ως έναν θάλαμο απομόνωσης αισθητήριων ερεθισμάτων.

Ακόμα κι αν το έκαναν ακούσια.

Ναι, ήταν-

Η λάμψη είχε χαθεί από τα μάτια του.

Νόμιζε ότι ο κόσμος τραβούσε τη γλώσσα του από τα αφτιά του...

ότι του είχαν αφαιρέσει σχεδόν τα πάντα...

σίγουρα την ταυτότητά του...

ενώ ήταν εννέα άλλοι άνθρωποι...

ήταν πατέρας της βασίλισσας Βικτωρίας...

ήταν ο Βύρωνας, ήταν όλοι.

Αν αυτό που κάνουμε, η ζωή του...

αυτό το συγκεκριμένο προσκύνημα...

περνώντας από το Μπέντφορντ, τον Τζον Μπανιάν κι όλα αυτά...

αυτή η θαυμάσια βόλτα από το δάσος του Έπινγκ...

μέχρι το Γουέρινγκτον όπου τον άρπαξε ένα κάρο...

φαίνεται ότι υπάρχει μόνο μια έκβαση, να καταλήξει στο Νορθάμπτον.

Και ουσιαστικά όλα ήταν μια στρατηγική για να βρεθεί σ'εκείνο το μέρος...

που έχει γίνει το επίκεντρο όλης της ενέργειας...

νομίζω ότι ξέρεις πως αποτελεί το κέντρο της Αγγλίας με πολλούς τρόπους...

ειδικά με την έννοια της Αγγλίας ως μυθικής οντότητας, της Αλβιώνας.

Θεωρώ αυτό το μέρος της χώρας ως έναν βόθρο οραμάτων...

ότι όλα κάπως κατακάθονται εδώ, καταλαβαίνεις;

Ο Τζον Μπανιάν...

δεν υπάρχει μια περίεργη αίρεση στο Μπέντφορντ;

Ναι, η κόρη μου έκανε μια ταινία για την Τζοάννα Σάουθκοτ.

Ναι, η Τζοάννα Σάουθκοτ.

Οι προφητείες που κλειδώθηκαν σ'ένα κουτί...

που μπορεί να ανοιχτεί μόνο από 27 επισκόπους ή κάτι τέτοιο.

Οι Πανάκειοι.

Οι Πανάκειοι, και μάλιστα έχουν μια ημιανεξάρτητη κατοικία-

- Έτοιμη; - Έτοιμη για τον Ιησού...

επειδή εκεί θα ήθελε να ζήσει όταν επιστρέψει...

στο Μπέντφορντ και κάπου καλά.

Έτσι, με όλα αυτά, έχεις ψευδαισθήσεις και ποίηση...

πιστεύω πραγματικά ότι φαίνεται να συγκεντρώνεται σ'αυτό το σημείο της χώρας.

Και θεωρώ ότι ο Κλερ ανήκει στην παράδοση...

που ξεκινά κάπως με τον Τζον Ουίκλιφ...

όταν μετέφρασε τη Βίβλο στα αγγλικά, και τους Λολλάρδους-

Η γλώσσα, η θρησκεία και η πολιτική γίνονται όλα ένα.

Ο Κλερ είναι φανταστικά μοντέρνος καθώς τα προσαρμόζει όλα...

γίνεται πυγμάχος με γυμνά χέρια, ο Τζακ Ράνταλ...

γίνεται ο λόρδος Νέλσον...

επικοινώνησε με τον λόρδο Βύρωνα βλέποντας τη νεκρική πομπή να περνάει...

υπήρξε μια μεταφορά ψυχών κι έγινε ο λόρδος Βύρων...

ουσιαστικά νομίζω ότι είναι φανταστικός...

καθώς κυριολεκτικά, όπως έλεγες πριν, γίνεται όλοι...

και το Νορθάμπτον είναι το μόνο μέρος που μπορείς να είσαι όλοι...

μέσα στον κόσμο του περίεργου άσυλου, όπου παντρεύτηκες.

Ναι, εκεί κάναμε τη δεξίωσή μας, ίσως ήταν λίγο τραβηγμένο...

να παντρευτούμε σε άσυλο, ξέρεις, αλλά-

Ναι, εννοώ-

Το σχολείο σου ήταν δίπλα του;

Πήγαινα σχολείο δίπλα στο άσυλο ενώ η Λουτσία Τζόις ήταν ακόμα εκεί.

Και σίγουρα όσο ήταν εκεί η Ντάστι Σπρίνγκφιλντ...

και πιστεύω ο Πάτρικ Μακ Γκούαν και πολλοί άλλοι άνθρωποι...

που πέρασαν από εκείνο το μέρος-

Είναι περίεργος μικρόκοσμος, αυτό το άσυλο...

και... στο πέρασμα των χρόνων-

Έγινε χαρακτήρας στο "Voice of the Fire"...

ποιο ήταν το σενάριο μ'αυτό;

Μ'αυτό ήθελα να μιλήσω για τον Κλερ...

επειδή είναι από τους σημαντικότερους ανθρώπους...

που έχουν αναδυθεί από το Νορθάμπτον.

Δεν αναδύθηκε από το Νορθάμπτον, αναδύθηκε στο Νορθάμπτον.

Οι άνθρωποι αναδύονται στο Νορθάμπτον...

αλλά είναι δύσκολο να ξεφύγουν από τη βαρύτητά του-

- Για ποιο λόγο; - Έχει την τάση να...

Πιστεύω ότι συμβαίνει επειδή το Νορθάμπτον είναι ένα είδος...

πολιτιστικής μαύρης τρύπας...

που έχει τεράστια μάζα ακριβώς στο κέντρο της χώρας...

τα μέσα ενημέρωσης ίσα που γνωρίζουν την ύπαρξή του...

δεν αναφέρεται καν στους τοπικούς μετεωρολογικούς χάρτες...

και καταλαβαίνεις μόνο την ύπαρξή του από την καταστροφή στην περίμετρό του...

και κανείς δεν ξεφεύγει ποτέ εκτός αν ρουφηχτεί και πάλι μέσα.

Καλύτερα να μείνεις εδώ και να μην προσπαθείς να φύγεις...

έτσι το βλέπω εγώ.

Το διασχίζει η πομπή της βασίλισσας Ελεονώρας...

μπορείς να περάσεις από μέσα αν είσαι νεκρός...

αλλά όχι αν είσαι ζωντανός.

Έχουμε πολλές νεκρές βασίλισσες εδώ, η αλήθεια να λέγεται.

Η βασίλισσα Ελεονώρα πέρασε από εδώ-

Νομίζω ότι έχουμε δυο από τους Σταυρούς της Ελεονώρας που έχουν διασωθεί...

και οι δυο στο Νορθαμπτονσάιρ.

Η Βοαδίκεια φημολογείται ότι γύρισε πίσω στο Σίλβερστον.

Η πριγκίπισσα Νταϊάνα.

Η πριγκίπισσα Νταϊάνα, φυσικά, γύρισε πίσω.

Η Μαρία Α' της Σκωτίας.

Μαίρη...

Μαίρη.

Αν ήξερες πόσο ανυπομονώ να σε δω-

Είναι ένα όραμα στο μάτι μου...

είναι ένα όραμα στο μάτι μου...

ένα κενό για το μυαλό μου.

Είναι ένα όραμα στο μάτι μου, για το μυαλό μου ένα κενό.

Είναι ένα όραμα στο μάτι μου.

Θυμάμαι-

Θυμάμαι...

να διασχίζω έναν πολύ σκοτεινό δρόμο...

ο οποίος εκτεινόταν για ενάμιση με τρία χιλιόμετρα.

Θυμάμαι...

ότι ένιωσα τόσο αδύναμος εδώ...

που αναγκάστηκα να καθίσω στο έδαφος για να ξαποστάσω.

Και καθώς καθόμουν, μια άμαξα...

που φαινόταν βαριά φορτωμένη...

ήρθε κουδουνίζοντας...

και σταμάτησε στην κοιλότητα πίσω μου...

και δεν θυμάμαι να με προσπέρασε.

Και ήμουν συχνά μισοκοιμισμένος καθώς προχωρούσα.

Θυμάμαι...

να διασχίζω έναν πολύ σκοτεινό δρόμο...

σκεπασμένο με δέντρα κι από τις δυο μεριές, πολύ πυκνά...

ο οποίος εκτεινόταν για ενάμιση με τρία χιλιόμετρα.

Μετά πέρασα μέσα από το Πότον και συνάντησα έναν γλυκομίλητο επαρχιώτη...

που μου είπε ότι ο εφημέριος ζούσε αρκετά μακριά από εκεί που ήμουν...

ή προς τα εκεί, δεν ξέρω τι από τα δυο...

και συνέχισα χοροπηδώντας μ'ένα σακατεμένο πόδι.

Είχαν μπει χαλίκια στα παπούτσια μου...

ένα από τα οποία είχε σχεδόν χάσει τη σόλα του.

Είμαστε κάπου κοντά στην είσοδο μιας πόλης...

και το καμπαναριό μιας εκκλησίας, έχοντας μεγάλες διαστάσεις...

τραβάει την προσοχή σαν γίγαντας...

επικαλύπτοντας δέντρα και σπίτια, δείχνοντας το μεγαλείο του...

από τα μισά του πύργου μέχρι τον ανεμοδείκτη...

φαίνεται κομψό πάνω από τις ιτιές.

Τίποτα δεν φαίνεται εξίσου κομψό στο επαρχιακό τοπίο...

όσο τα καμπαναριά, οι πύργοι των κάστρων...

τα ωραία σπίτια, και τα δημόσια κτήρια...

εξίσου ευχάριστα με αυτή τη γη, και μια σειρά από γέφυρες-

Βλέπεις την εκκλησία; Απλώς πήγαινε στην πύλη.

Το ποτάμι είναι εκεί κάτω-

Το χείλος του ποταμού-

Στο χείλος του ποταμού, μετά μπορεί να πλυθεί εκεί.

Θέλουμε να πάμε στο-

Μπορούμε να σταματήσουμε στο Μπάκτον στο Ανάκτορο του Επισκόπου...

επειδή το αναφέρει.

- Η λήψη που θέλω... - Και να ανέβουμε τον παλιό δρόμο.

Ναι, τον παλιό δρόμο-

Φαίνεται να περνάω τα ορόσημα πολύ γρήγορα το πρωί...

αλλά προς το βράδυ φαίνεται να ξεμακραίνουν.

Όλα τα παλιά τραγούδια έχουν νόημα, όπως τα βιβλία, έτσι δεν είναι-

Είμαι, είμαι, είμαι, θα, θα, θα...

εγείρονται, εγείρονται, εγείρονται-

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ

Έχω...

μια αμυδρή ανάμνηση από το ταξίδι μου από εδώ μέχρι το Στίλτον...

επειδή ήμουν εξουθενωμένος...

αφού ήμουν τελείως σακατεμένος...

και σαραβαλιασμένος.

Τι κάνετε στο χωριό μου;

Κινηματογραφούμε τον Τζον Κλερ.

- Τι πράγμα λέει; - Κινηματογραφούμε τον Τζον Κλερ.

Τον Τζον Κλερ;

Αυτός δεν είναι ο Τζον Κλερ!

ΣΤΙΛΤΟΝ

Όταν έφτασα περίπου στα μισά της πόλης...

ένας χαλικόδρομος με προσκάλεσε να ξεκουραστώ.

Έτσι, ξάπλωσα και παραλίγο να αποκοιμηθώ.

Μια νεαρή γυναίκα, απ'όσο κατάλαβα από τη φωνή της...

βγήκε έξω από ένα σπίτι και είπε...

"Τον καημένο"...

και μια πιο ηλικιωμένη είπε...

"Ψέματα το κάνει".

Αλλά όταν σηκώθηκα η τελευταία είπε...

"Όχι, δεν το κάνει".

Μάλιστα.

Ωραία, εντάξει, Τζον, ανυπομονώ να σε δω το Σάββατο...

αλλά θα μιλήσουμε από πριν, έτσι κι αλλιώς.

Γράφουμε ακόμα.

Πριν φτάσω στο Πίτερμπρο ένα ζευγάρι με πέρασε μ'ένα κάρο...

και καθώς με χαιρέτησαν έμαθα ότι ήταν γείτονες από το Χέλπστον...

όπου έμενα παλιά.

Τους είπα πως ήμουν εξαντλημένος, το οποίο και έβλεπαν...

και ότι είχα να φάω και να πιω από τότε που έφυγα από το Έσεξ.

Όταν είπα την ιστορία μου ψάχτηκαν και μου πέταξαν πέντε πένες από το κάρο.

Τις μάζεψα και επισκέφθηκα μια μικρή παμπ κάτω από τη γέφυρα...

όπου ήπια δυο ποτήρια ζύθου...

και μπύρα με τυριά αξίας δυο πενών.

Όταν τελείωσα ξεκίνησα αναζωογονημένος...

αλλά τα πόδια μου ήταν πιο σακατεμένα από ποτέ...

και περπατούσα μετά βίας πάνω στις πέτρες...

αλλά επειδή ντρεπόμουν να καθίσω στον δρόμο...

αναγκάστηκα να συνεχίσω...

και διέσχισα το Πίτερμπρο καλύτερα απ'όσο περίμενα.

Πεινούσα.

Άκουσα τις φωνές, αλλά...

δεν γύρισα να δω από πού προέρχονταν.

Όταν τελείωσα ξεκίνησα αναζωογονημένος...

αλλά τα πόδια μου ήταν πιο σακατεμένα από ποτέ...

και περπατούσα μετά βίας πάνω στις πέτρες...

αλλά επειδή ντρεπόμουν να καθίσω στον δρόμο...

αναγκάστηκα να συνεχίσω...

και διέσχισα το Πίτερμπρο καλύτερα απ'όσο περίμενα.

ΠΙΤΕΡΜΠΡΟ

Η εξαχρείωσή του προλέγει τη δική μας εξαχρείωση.

Είμαι...

ωστόσο κανείς δεν νοιάζεται ή γνωρίζει τι είμαι.

Υπάρχει μια μέρα, μια φριχτή μέρα...

που ακολουθεί ακόμα το παρελθόν...

όταν ο ήλιος και το φεγγάρι περάσουν μακριά...

και μπερδευτούν με την έκρηξη.

Υπάρχει ένα όραμα στο μάτι μου...

ένα κενό για το μυαλό μου.

Γράφω να σας πω ότι είμαι πολύ αδιάθετος.

Δεν μπορώ να σκεφτώ σωστά.

Το δάσος δημιουργεί ακουστικές παραισθήσεις.

Τα μάτια σου μετατρέπονται σε γάλα, ολόλευκα, χωρίς καθόλου κόρες.

Και ο δρόμος συνεχίζει.

Το αποκαλούν παραφρενική ψευδαίσθηση.

Δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

Το βασικό τεκμήριο της πνευματικής εκκεντρικότητάς του...

ήταν η εισαγωγή της επαγγελματικής πυγμαχίας.

Λες και μια νότα βρέθηκε σ'ένα μουσικό κομμάτι...

αν και δεν είχε καμιά δουλειά εκεί.

Πάμε. Δόκτωρ Κοβέσι...

- Μόλις είπες Χέση Κοβέσι. - Χέση Κοβέσι!

Ο δόκτωρ Χέση Κοβέσι του πανεπιστημίου Μπρουκς-

Του πανεπιστημίου Όξφορντ Μπρουκς...

ένας λόγιος στον τομέα της μελέτης του Τζον Κλερ...

συμφώνησε να μας μεταφέρει τους καρπούς της σοφίας του.

Διάβασα κάποια από τα δοκίμια σου...

και μου έκανε ιδιαίτερα εντύπωση το δοκίμιο...

για τον μισογυνισμό και τη χυδαιολογία...

που παρέχει μια μεστή ανάγνωση του "Δον Χουάν"...

που γράφτηκε εν μέρει το 1841, στο Χάι Μπιτς, στο άσυλο.

Ναι, είναι ένα περίεργο ποίημα, σε σχέση με τα υπόλοιπα έργα του Κλερ...

αν και συμφωνεί με την εμμονή του για τον Βύρωνα...

που ξεκινά τη δεκαετία του 1820 και κορυφώνεται το 1841...

λίγο πριν από τότε, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1830.

Όταν επισκέπτονταν τον Κλερ και τον ρωτούσαν αν ήθελε βιβλία...

ζητούσε του Βύρωνα.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον, και αναλύεις...

πέρα από την ταύτισή του με τον λόρδο Βύρωνα...

είναι η αίσθηση της ποίησης ως μια μορφή πορνείας.

Και αυτό που λες, που ξαφνικά θύμισε την Ψάθινη Αρκούδα...

είναι η ιδέα της θηλιάς γύρω από τον λαιμό του...

αναφέρει ένα σκοινί που τον συνδέει με το κοινό...

και είναι σαν τη σχέση του Τζον Κλερ με την Ψάθινη Αρκούδα.

Ναι, αν η Ψάθινη Αρκούδα αναπαριστά...

την εμπορευματοποίηση της ποίησης...

και την αποδυνάμωσή της από ένα γυναικείο κοινό...

αυτό είναι ανατριχιαστικό... και τις άλλες γυναίκες συγγραφείς.

Μέχρι τη δεκαετία του 1840 η ποίηση πάτωσε...

δεν υπάρχει ποίηση πια, κανείς δεν πουλάει ποίηση.

Ο Τέννυσον δημοσίευσε λίγη, αλλά οι πωλήσεις δεν αυξάνονται...

τα μέσα της δεκαετίας του 1820 είναι η κορύφωση της ποίησης...

και μετά εξαφανίζεται.

Κι έτσι ο Κλερ είναι πολύ εκνευρισμένος που η φήμη...

είναι τόσο "σουρλουλού" όπως την αποκαλεί σε δυο επιστολές τη δεκαετία του 1820...

αλλά και επειδή οι ποιητές φαίνεται να λυγίζουν για την αγορά...

φαίνεται να...

φαίνεται να...

περιορίζονται για το πώς πρέπει να φαίνονται τα ποιήματα...

κι όχι για το πώς είναι.

Υπάρχει επίσης έντονη χρήση χυδαιολογίας...

παίζει πολύ με τη λέξη "μουνί".

Όντως.

Και το "βιολί" και όλα αυτά τα λογοπαίγνια...

και το "πισωκολλητό", "συφιλιασμένες γυναίκες"...

υπάρχει μια σωματική απέχθεια που φαίνεται να...

ελλοχεύει στην ποίησή του.

Όντως, νομίζω...

το χώνει... ναι...

δεν πειράζει, δεν θέλουμε να φαίνεται το πρόσωπό μου-

Θα το γλύψω σε λίγο, δεν μπορώ να κρατηθώ.

Όχι, το κάνει, αναμειγνύει την "ωδή", την "πανουργία" και τον "κόνικλο"...

που είναι άλλη μια λέξη για το "κουνέλι"...

και την "ωδή" φυσικά, το τμήμα ενός ποιήματος...

σε ένα μίγμα μεθυστικής αποστροφής, έχεις δίκιο...

αλλά έχει σχέση και με τη σεξουαλική δυσφορία.

Είναι, σ'αυτό το ποίημα, τέλος πάντων...

αλλά και αλλού, τρομερά σεξουαλικός άντρας και-

Στα "κωλομάγαζα" του Μάθιου Άλεν, όπως τα αποκαλεί...

υπάρχει διάκριση αντρών και γυναικών.

Οι άντρες και οι γυναίκες δεν αναμειγνύονται.

Αναμειγνύει διαφορετικά είδη ασθενών, αλλά όχι άντρες και γυναίκες...

και αυτό σημαίνει ότι ένα από τα πράγματα που το τροφοδοτεί αυτό...

είναι η αίσθηση της αποξένωσης από το σπίτι του...

αλλά και από όλες τις κοινότητες που θέλει...

δηλαδή των γυναικών και συγκεκριμένα των σωμάτων τους.

Και την προβάλλει σε όλη την κοινωνία γενικά...

επειδή αναφέρει τον λόρδο Μέλμπουρν, τη βασίλισσα Βικτωρία...

και το κέρατο...

τον πρίγκιπα Αλβέρτο που πήγε στη Γερμανία...

τους Ουίγους, τους Τόρηδες, είναι όλοι τους εκεί και είναι διεφθαρμένοι...

βουλευτές που στριφογυρίζουν, είναι ο κόσμος όπως είναι και τώρα.

Δεν ξέρω γι'αυτό, αλλά ο λόρδος Μέλμπουρν ήταν πολύ κοντά στη βασίλισσα Βικτωρία...

και ήταν πολύ νέος.

Περιέργως, η βασίλισσα Βικτωρία στέφθηκε το καλοκαίρι του 1837...

και το καλοκαίρι του 1837 εισήχθη στο άσυλο ο Κλερ.

Μέχρι το 1841 αυτή και ο Μέλμπουρν είναι πολύ δεμένοι...

ανησυχητικά δεμένοι για κάποιους.

Ο πρίγκιπας Αλβέρτος έφυγε στη Γερμανία και ο Κλερ εικάζει...

ότι ο Αλβέρτος τρώει κέρατο από τον Μέλμπουρν...

το οποίο είναι τρομερά πρόστυχο και συκοφαντικό, σκανδαλώδες, μάλιστα.

Αλλά ο Κλερ το αναφέρει επειδή έχει μπουχτίσει με το κράτος.

Κάτι που δεν προσέχουν στον Κλερ, και δεν το έχω μελετήσει πολύ, είναι η τάξη.

Το ποίημα διαχέεται από ταξικό μίσος, είναι ταξική αποδυνάμωση.

Ο Κλερ θα ήταν-

Υπήρχαν πολλοί πλούσιοι στο άσυλο.

Ο Μάθιου Άλεν χτυπούσε την αγορά και είχε ακριβές τιμές...

και ο Κλερ ήταν εκεί επειδή είχαν υποσχεθεί χρήματα από τους εντολοδόχους του...

όχι από τον ίδιο τον Κλερ.

Ο Κλερ ίσως ήταν το μόνο μέλος της εργατικής τάξης στο άσυλο.

Και στο "Δον Χουάν" καλεί τις δυο συζύγους...

θέλει να είναι κάτω από τις φτελιές με κάθε μια στο πλευρό του.

Ναι, και παίζει με το γεγονός ότι η μία λέγεται Μαίρη και η άλλη Μάρθα...

που είναι αλήθεια, τα αρχικά του είναι Τζ.Κ. όπως ο Ιησούς Χριστός στα αγγλικά.

Νομίζω ότι υπάρχει ένα μεσσιανικό σύμπλεγμα στο ποίημα.

Αν λάβουμε υπόψη μας αυτό, ήξερε πως στο αβαείο του Γουόλθαμ...

στο κάτω μέρος του λόφου, υπάρχει μια αποκαλυπτική ζωγραφιά;

Επειδή, μέσα στο "Δον Χουάν"...

αν το βρω... το κρατάς λίγο;

Μέχρι να βρω αυτόν τον στίχο επειδή μου έκανε εντύπωση.

Όταν μιλάει για τον δόκτορα Άλαν λέει...

"Υπάρχει ο δόκτωρ Διαβολάκος που ασχολείται με κρασί...

φύλακας των κρατικών φυλακών για τη βασίλισσα...

σπουδαίος σαν τον Δόγη του Τορίνου, και τα λοιπά...

ο νέος δρόμος στο δάσος είναι ο δεξιός...

για να δεις την κόκκινη κόλαση και παρακάτω τον λευκό δρόμο".

Στο αβαείο του Γουόλθαμ υπάρχει μια τοιχογραφία...

μια αποκαλυπτική ζωγραφιά...

με τον κόκκινο δρόμο που πάει στην κόλαση και τον λευκό στο παράδεισο.

Είναι στο κάτω μέρος του λόφου και δεν το αναφέρουν πουθενά.

Δεν νομίζω ότι το ξέρει κανείς, είναι εκπληκτικό.

- Πρώτη φορά αναφέρεται. - Αλλά δεν λέει κρασί, ούρα λέει.

Είναι λανθασμένη μετάφραση-

Λανθασμένη μεταγραφή.

Ασχολείται με ούρα, κατουράει σε πηγάδι.

Δεν ασχολείται με κρασί, με ούρα ασχολείται.

- Και αυτό είναι... - Συναρπαστικό, ίσως είναι...

Κι υπάρχουν κι άλλες αναφορές που πρόσεξα ότι παραπέμπουν στην αίσθηση...

της Κόλασης και του Παραδείσου της Παλαιάς Διαθήκης.

- Και αναφέρεται συχνά στην Εδέμ. - Όντως, το κάνει.

Με τον ίδιο τρόπο, που περιέργως φυσικά, είναι η αναθηματική φιγούρα-

Καθώς προχωρούσα χωλαίνοντας, κουτσαίνοντας πολύ...

Άκουσα τις φωνές, αλλά...

δεν γύρισα να δω από πού προέρχονταν.

Ζηλεύω τα πουλιά, τα φτερά τους να πετούν μακριά.

Μακάρι να ήμουν ένα πουλάκι

Να είχα φτερά και μπορούσα να πετάξω

Θα πετούσα στην αληθινή μου αγάπη

Και θα ξάπλωνα στην αγκαλιά της

Θα πήγαινα σ'εκείνο εκεί το ποτάμι

Εγώ-

Θα περνούσα τις εβδομάδες

Ζηλεύω-

Τους μήνες τα χρόνια μου

Τα πουλιά-

Θα έτρωγα μόνο μυρίκη

Τα φτερά τους-

Θα έπινα μόνο τα δάκρυά μου

Να πετούν-

Αλλά δεν είμαι πουλάκι

Μακριά-

Δεν έχω φτερά και δεν μπορώ να πετάξω

Έτσι στέκομαι εδώ θλιμμένος και δυστυχισμένος

Θα σταθώ εδώ μέχρι να πεθάνω

Μέχρι να πεθάνω

Μέχρι να πεθάνω

Μέχρι να πεθάνω!

Μέχρι να πεθάνω!

Μέχρι να πεθάνω!

Μέχρι να πεθάνω...

Το αποκαλούν παραφρενική ψευδαίσθηση.

Δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

ΠΑΡΑΦΡΕΝΙΚΗ ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗ

ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΣ ΟΤΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝΤΑΝ ΣΥΝΕΧΩΣ...

Ο ΤΖΟΝ ΚΛΕΡ ΔΙΕΣΧΙΣΕ ΤΑ ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΧΩΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Γιατροί, γιατροί, γιατροί...

γιατροί, γιατροί, γιατροί-

Ο Θεός να τους έχει καλά όλους.

Ωραία, εντάξει, Τζον.

Ανυπομονώ να σε δω το Σάββατο, αλλά θα μιλήσουμε από πριν.

Ωραία. Ευχαριστώ, αντίο.

Θεέ και Κύριε.

Επειδή όσα ξέρω δεν θα τα μάθουν ποτέ οι άλλοι...

επειδή δεν θα τους τα πω.

Ο Τζον Μπάρλεϊκορν έβγαλε μια πράσινη λεπίδα και τους ξάφνιασε όλους

Σωστά, αγόρια μου, τους ξάφνιασε όλους

Ο Τζον Μπάρλεϊκορν ψήλωσε, έγινε δυνατός

Σωστά, αγόρια μου, τους ξάφνιασε όλους

Επειδή όσα ξέρω δεν θα τα μάθουν ποτέ οι άλλοι...

επειδή δεν θα τους τα πω.

Ο κόσμος πάει κατά διαόλου, έτσι;

Πιέστηκα...

πιέστηκα να συνεχίσω στον δρόμο...

πιέστηκα να συνεχίσω στον δρόμο...

πιέστηκα να συνεχίσω να μετακινούμαι...

πιέστηκα-

Είμαι ο μόνος καταναλωτής των συμφορών μου.

Οι φίλοι μου με απαρνούνται σαν χαμένη ανάμνηση...

αλλά ωστόσο είμαι...

όπως οι πεταμένες αναμνήσεις-

Ο Τζον Κλερ χαίρει άκρας υγείας...

αλλά το μυαλό του γίνεται όλο και πιο αδιόρατο...

από τη βασανιστική πάθησή του.

Ο Τζον Κλερ ήταν ένας ασήμαντος ποιητής που τρελάθηκε.

Ο Τζον Κλερ ήταν ένας ασήμαντος ποιητής που τρελάθηκε.

Ωστόσο κανείς δεν νοιάζεται ή γνωρίζει τι είμαι.

Οι φίλοι μου με απαρνούνται σαν χαμένη ανάμνηση.

Είμαι ο μόνος καταναλωτής των συμφορών μου.

Εμφανίζονται και χάνονται σε ανυποψίαστες ορδές...

σαν σκιές, στου έρωτα τις ξέφρενες...

ασφυκτικές δοκιμασίες...

ωστόσο υπάρχω και ζω...

σαν ατμοί που πετάχτηκαν στην ανυπαρξία...

της περιφρόνησης και φασαρίας...

στη ζωντανή θάλασσα των ονειροφαντασιών...

όπου δεν υπάρχει αίσθηση της ζωής ή χαρές...

αλλά το τεράστιο ναυάγιο...

όσων εκτίμησα στη ζωή μου.

Ακόμα και όσοι αγαπώ περισσότερο...

είναι ξένοι...

όχι, πιο ξένοι από τους άλλους.

Λαχταρώ για τόπους...

όπου ο άνθρωπος δεν πάτησε ποτέ...

ένα μέρος όπου η γυναίκα δεν χαμογέλασε ποτέ...

ούτε έκλαψε...

εκεί για να μείνω με τον Δημιουργό μου...

και να κοιμηθώ...

όπως κοιμόμουν γλυκά στην παιδική μου ηλικία...

χωρίς ταραχές και ατάραχος όπου ξάπλωνα...

το χορτάρι από κάτω...

από πάνω...

ο θολωτός ουρανός.

Έγραψα μια αναφορά του ταξιδιού μου...

ή μάλλον της απόδρασης από το Έσεξ.

Βλέπω την εκκλησία του Γκλίντον.

Είμαστε οι δημιουργοί της μουσικής, οι ονειρευτές των ονείρων...

που περιφέρονται από μοναχικούς κυματοθραύστες...

που βρίσκονται σε έρημα ρυάκια.

Οι χαμένοι και οι απαρνητές του κόσμου...

για τους οποίους λάμπει το χλωμό φεγγάρι.

Και ο άνεμος ήρθε κρύος...

και ο ήλιος ανέτειλε στάζοντας έναν κουβά από χρυσάφι.

Αν σου παραχωρούνταν η δύναμη...

θα τολμούσες να αλλάξεις...

όπως αλλάζεις τώρα στη μορφή που τρέμεις...

πέρα από το απλώς ανθρώπινο.

Αλλά η φαντασία αποτυγχάνει...

και οι πόρτες των αισθήσεων κλείνουν στο παιδί εντός.

Για να δραπετεύσετε από τον εαυτό σας...

μια ξερή φωτιά σας κατατρώει.

Ελάτε να πλυθείτε σ'αυτά τα νερά.

Τα κόκκινα παπούτσια με πονάνε, μπαμπά.

Η καρδιά μου δεν είναι εδώ.

Η καρδιά μου δεν είναι εδώ.

Κατευθυνόμουν προς το μελίσσι όσο πιο γρήγορα μπορούσα...

όταν με συνάντησε ένα κάρο...

μ'έναν άντρα, μια γυναίκα και ένα παιδί σ'αυτό.

Όταν με πλησίασαν η γυναίκα πήδηξε έξω...

μ'έπιασε από τα χέρια...

και ήθελε να ανέβω στο κάρο...

αλλά αρνήθηκα και σκέφτηκα ότι είναι μεθυσμένη ή τρελή.

Αλλά όταν μου είπαν πως ήταν η δεύτερη γυναίκα μου...

ανέβηκα πάνω.

Σύντομα βρέθηκα στο Νόρθμπορο...

αλλά η Μαίρη...

δεν ήταν εκεί.

Να 'μαι, λοιπόν...

άστεγος στο σπίτι μου...

και κατά το ήμισυ ικανοποιημένος που νιώθω...

ότι μπορώ να ευτυχήσω παντού.

ΤΟ 1970 Ο ΦΡΕΝΤΙ ΤΖΟΟΥΝΣ ΕΠΑΙΞΕ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΚΛΕΡ...

ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ "ΕΙΜΑΙ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ OMNIBUS ΤΟΥ BBC.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΣΜΕΝΕΣ...

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΟΚΤΩ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 8:30 Μ.Μ.

Ο Τζον Κλερ ήταν ένας ασήμαντος ποιητής που τρελάθηκε.

Ο Τζον Κλερ ήταν ένας ασήμαντος ποιητής που τρελάθηκε.

Η ιδρυματοποίησή του προλέγει την ανάγκη μας για ιδρυματοποίηση.

Η εξαχρείωσή του προλέγει τη δική μας εξαχρείωση.

Ποια ποιήματα παρουσίασες;

Θυμάσαι ακόμα αυτά που σου κάνουν ακόμα εντύπωση;

Τα έχεις ακόμα στο μυαλό σου;

Όχι, δεν θα το έλεγα, όχι...

μόνο τα δημοφιλή, δεν...

είπα πολλά, εδώ που τα λέμε.

Είπα και τα γράμματα...

διάβασα τα γράμματα, αλλά έμαθα τα ποιήματα.

- Έμαθες το "Είμαι"; - Φυσικά.

Είναι στην ταινία ως το μεγάλο, σαγηνευτικό κομμάτι.

- Ναι. - Αλλά δεν το θυμάσαι τώρα;

- Μπορώ. - Μπορείς;

- Ναι. - Πες το.

Θα προσπαθήσω.

Είμαι...

ωστόσο κανείς δεν νοιάζεται ή γνωρίζει τι είμαι.

Οι φίλοι μου με απαρνούνται σαν χαμένη ανάμνηση.

Είμαι ο μόνος καταναλωτής των συμφορών μου.

Εμφανίζονται και χάνονται σε ανυποψίαστες ορδές...

αλλά ωστόσο είμαι...

όπως οι πεταμένες αναμνήσεις-

Όχι, δεν το θυμάμαι. Το θυμάμαι αμυδρά.

Το θυμάμαι μοναχικά, ας πούμε.

Αλλά ωστόσο είμαι-

Λαχταρώ για τόπους όπου ο άνθρωπος δεν πάτησε ποτέ...

ένα μέρος όπου η γυναίκα δεν χαμογέλασε ποτέ ούτε έκλαψε...

εκεί για να μείνω με τον Δημιουργό μου...

και να κοιμηθώ όπως...

κοιμόμουν ως παιδί ή κάτι τέτοιο-

Το χορτάρι από κάτω...

από πάνω ο θολωτός ουρανός.

Νομίζω ότι αυτή είναι η τελευταία στροφή.

Σας ευχαριστώ πολύ, ευχαριστώ, κυρίες και κύριοι.

- Καλύτερα δεν γίνεται. - Εξαιρετικό, ευχαριστούμε, Φρέντι.

Έχουμε τόσο πολύ υλικό.

- Κάμερα είναι αυτή; - Ναι.

Απόδοση Διαλόγων Επαμεινώνδας Σκαρπέλης

N e a n i k o P l a n o Subtitles