Original subtitles

-== [ www.OpenSubtitles.org ] ==-

‪นายทวาร นี่ยานแม่

‪จตุรอาชาออกควบไปแล้ว

‪เปิดคอกให้ด้วย ขอย้ำ เปิดคอกให้ด้วย

‪สัมภาระเรียบร้อยดี จตุรอาชากำลังเดินทาง

‪(เขตหวงห้าม ห้ามรุกล้ำเกินจุดนี้)

‪ถ่ายให้ฉันน่ารักๆ นะ

‪มานี่เลย

‪เวกัสจ้ะ ยาหยี

‪เวกัส

‪เอาเลย ที่รัก นั่นแหละ

‪- เราแต่งงานกันแล้ว ‪- ใช่

‪ฉันว่าถ่ายแล้วนะ ไปค่ะ ที่รัก

‪ไปกันเถอะ

‪(เขตเมืองลาสเวกัส)

‪(เพิ่งแต่งงาน)

‪- ไปกันเถอะ ‪- ได้เลย

‪ชีวิตโคตรดีเลยจ้า!

‪ดี ดี๊ ดี…

‪ทำอะไรน่ะ เข้ามาเถอะน่า

‪รู้มั้ยว่าเรากำลังขนส่งอะไร

‪ทำไมต้องใช้กำลังอาวุธคุ้มกันเยอะขนาดนี้

‪อาจเป็นอะไรก็ได้

‪ตั้งแต่กระเป๋าใส่ระเบิดนิวเคลียร์ ‪ไปจนถึงรัฐธรรมนูญฉบับจริง

‪ฉบับที่เขียนด้วยเลือดของบิดาผู้ก่อตั้งฯ น่ะ

‪เออ ไม่ก็…

‪ไอ้ตีนโต

‪ฉันว่าเป็นหัวไม้เท้าของเทพเจ้ารามากกว่า

‪ไม่ก็อะมีเลีย แอร์ฮาร์ต แต่ตัวเป็นๆ นะ

‪- ยิ่งรู้น้อยยิ่งเป็นศรีแก่ตัว ‪- จริง

‪ฉันมีของขวัญเล็กๆ จะมอบให้คุณ ‪ที่ทำให้ฉันเป็นฝั่งเป็นฝา

‪โอเค อะไร เดี๋ยว พูดเรื่องอะไรน่ะ

‪โอ้ ใช่เลย

‪โอเค

‪มาเลย แจ๋ว

‪เสร็จแน่งานนี้ คุณขา

‪เอาละ ฉันนึกออกแล้ว

‪หรือจะเป็นยานลงจอดของอะพอลโล ‪ที่ควรจะถูกทิ้งไว้บนดวงจันทร์ล่ะ

‪ใช่ ชอบนะที่นายอ้างอิงอะไรเกี่ยวกับอวกาศ

‪ในเมื่อเราเพิ่งมาจาก… นายก็รู้ว่าที่ไหน

‪- แปลว่ามีโอกาส ‪- โอกาสอะไร

‪โอกาสที่เรากำลังขนย้าย… ไอ้นั่นน่ะ

‪จอกศักดิ์สิทธิ์

‪ใช่ อาจเป็นจอกก็ได้

‪ไม่ใช่จอกศักดิ์สิทธิ์ของจริง

‪แต่ของระดับจอกศักดิ์สิทธิ์ที่เราไม่ควรขนย้าย

‪นายจะให้ฉันพูดออกมาจริงๆ เหรอ

‪ฉันไม่เข้าใจจริงๆ นายพูดกำกวมเกิน

‪แอเรีย 51 ไง

‪ที่จอดเครื่องบินลับ การชันสูตร

‪ก็ได้ พูดก็ได้ เอเลี่ยนไง

‪- พระเจ้าจ๊อด ‪- ระวัง!

‪แบล็กวิงได้รับบาดเจ็บ

‪เร็วเข้า ทุกคน ให้ไว

‪- ขนของออกมา ‪- เร็วเข้า

‪ดูตรงนี้ เร็วเข้า

‪เสียชีวิตในที่เกิดเหตุหลายศพครับ

‪ช่างมัน พวกเขาตายไปแล้ว มาดูนี่แทน เร็วเข้า

‪- ทุกคน ไปดูสัมภาระหมายเลขสอง ‪- รับทราบ

‪ยานแม่ นี่จตุรอาชา ได้ยินมั้ย

‪ได้ยิน ว่ามาเลย จตุรอาชา

‪เราอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ยานแม่ ‪ขอความช่วยเหลือ

‪รับทราบ จตุรอาชา

‪สถานการณ์ฉุกเฉินแบบไหนคะ

‪เราเจออุบัติเหตุร้ายแรง ยานแม่

‪ผู้เสียชีวิตหลายคนแน่ๆ

‪ส่งฮ.หน่วยแพทย์มาด่วน

‪รับทราบ จตุรอาชา ‪จะส่งฮ.หน่วยแพทย์ไปเดี๋ยวนี้

‪เปิดอุปกรณ์สื่อสารไว้ ‪ระหว่างที่ฉันติดต่อฮ.หน่วยแพทย์

‪จตุรอาชา ขอทราบสถานะสัมภาระ

‪สัมภาระ

‪ครับ สัมภาระเสียหาย

‪ดูเหมือนฝาถูกกระแทกเปิดออกอยู่กลางถนน

‪รอคำสั่ง จตุรอาชา

‪เอาละ ฟังให้ดี

‪รวบรวมทุกคนที่ยังเดินไหว ‪แล้วไปให้พ้นจากสัมภาระทันที

‪เดี๋ยว คุณบอกให้ผมทำอะไรนะ

‪หุบปากแล้วฟังให้ดีๆ ‪พาคนของคุณเผ่นไปซะ จตุรอาชา

‪ถ้าใครเดินไม่ไหวก็ทิ้งเลย เข้าใจมั้ย

‪เผ่นไปจากที่นั่นเดี๋ยวนี้ ได้ยินมั้ย

‪ครับ รับทราบ

‪นี่ เฮ่!

‪ช่างมัน

‪อะไรนะ

‪- เขาบอกว่าอย่าเข้าใกล้ ‪- อะไรนะ

‪เขาบอกว่าอย่า…

‪นี่ ต้องไปกันแล้ว

‪ได้ยินที่เขาพูดแล้วนี่ ต้องไปเดี๋ยวนี้

‪เราต้องกลับไป เราต้องช่วยพวกเขา

‪ไม่ ไม่เหลือใครแล้ว เข้าใจมั้ย ‪ทุกคนฉิบหายกันหมด เร็วเข้า

‪รอก่อนๆ เดี๋ยว!

‪ไม่ๆ หยุดไม่ได้ ต้องไปกันต่อ

‪เรามาไกลพอแล้ว โอเคแล้วแหละ

‪ไม่โอเคอย่างแรง

‪ก็ได้

‪เสียงอะไรวะ

‪มันกำลังล่าเรา

‪มันห่างออกไปแล้ว ไปกันเถอะ

‪- แม่งเอ๊ย ล้อกันเล่นหรือไง ‪- ใจแป้วเลย

‪พร้อมมั้ยจ๊ะ หนุ่มๆ

‪เอ้า หนึ่ง สอง สาม สี่…

‪(NETFLIX ขอเสนอ)

‪(ปริญญาโทสาขาวิชาปรัชญา)

‪ผู้ประท้วงหลายพันคน ‪พากันเดินขบวนที่อาคารรัฐสภาเมื่อเช้านี้

‪เพื่อตอบโต้ผลการลงคะแนนเสียง ‪ครั้งประวัติศาสตร์ในสภาเมื่อวานนี้

‪ผลโหวตที่ออกมาอย่างเฉียดฉิว ‪มีต่อข้อเสนอซึ่งเป็นประเด็นถกเถียง

‪โดยสั่งอนุมัติให้กวาดล้างซอมบี้ที่เหลืออยู่

‪ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เคยจบไม่สวยนัก

‪เนื่องจากกองทัพสหรัฐฯ ‪ต้องสูญเสียกำลังพลมหาศาล

‪และถูกบีบให้ล่าถอยออกมา

‪ขณะที่มีการสร้างกำแพงล้อมเวกัส ‪เพื่อขังซอมบี้เอาไว้ให้เป็นผีเฝ้าเมืองร้าง

‪นี่จะเป็นความพยายามขั้นสูงสุดของประธานาธิบดี

‪ในการทำตามคำสัญญา

‪ว่าจะกำจัดประชากรผีดิบ ‪ให้หมดสิ้นไปจากลาสเวกัส

‪ด้วยการใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด ‪อย่างการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ขนาดเล็ก

‪ใส่เมืองลาสเวกัสในอีกสี่วันข้างหน้า

‪ซึ่งบังเอิญตรงกับช่วงอาทิตย์ตกดิน ‪ของวันชาติสหรัฐฯ

‪คำสั่งดังกล่าวจากรัฐบาล ‪ส่งผลให้มีการอพยพผู้คนทั้งหมด

‪ออกจากค่ายกักกันแมคคาร์แรน

‪ซึ่งเป็นเป้าของกลุ่มสิทธิพลเมืองมานาน

‪โดยคนกลุ่มนี้แย้งว่าไม่มีหลักฐาน

‪ว่าพบการติดเชื้อภายในค่ายดังกล่าว

‪ขอโทษครับ

‪ขอคุยกับสุภาพบุรุษคนนั้นได้มั้ย

‪นี่ สก็อตต์ มีคนมาหาแน่ะ

‪คุณวอร์ด

‪ไง คุณคือบลาย ทานากะใช่มั้ย

‪มาหาผมเหรอ

‪หายากนะ คนที่ช่วยชีวิตรัฐมนตรีกลาโหมเอาไว้

‪จากฝูงอสุรกายกินคน

‪ได้รับเหรียญอิสรภาพ

‪แต่กลับมาลงเอย…

‪เป็นลูกจ้างในร้านเบอร์เกอร์

‪คุณทานากะ ผมเข้าใจสถานการณ์ตัวเองดี

‪คืองี้นะ

‪มีเงิน 200 ล้านซุกอยู่ในตู้เซฟใต้ถนนสตริป

‪เงิน 200 ล้านที่บริษัทประกันได้ชดเชยให้ผมแล้ว

‪ไม่ต้องเสียภาษี แกะรอยตามไม่ได้

‪ใช้ไม่ได้ด้วยใช่มั้ย

‪ผมถึงมาหาคุณไง

‪เหลือเวลาอีก 96 ชั่วโมง

‪รัฐบาลได้สั่งให้ทหารจำนวนมากกว่าครึ่ง

‪เคลื่อนพลออกจากพื้นที่กักกันแล้ว

‪เงินก็เลยไม่มีใครเฝ้า

‪ผมอยากให้คุณรวบรวมทีมแล้วไปขนเงินออกมา

‪เพื่อแลกกับ

‪เงิน 50 ล้านที่คุณจะแบ่งกับใครก็ได้ ‪ที่คุณพาไปด้วย

‪น่าสนมั้ยล่ะ

‪อย่าเพิ่งตอบ

‪เก็บไปนอนคิดสักคืน

‪เพื่อแสดงความจริงใจ

‪ไว้คุยกัน คุณวอร์ด

‪คุณน่าจะดีใจนะครับ

‪นี่เป็นทางออกด้านการดูแลสุขภาพ ‪ที่ออกทุนโดยรัฐบาล…

‪(การกักกัน: จริงหรือขู่)

‪ซึ่งจะช่วยยุติเรื่องนี้

‪ไม่เอาน่า ฌอน คุณก็รู้ว่าพวกเขาไม่ได้ติดเชื้อ

‪ถ้าติดเชื้อจริง ป่านนี้ต้องเป็นซอมบี้แล้วสิ

‪พวกเขาเป็นนักโทษทางการเมือง

‪คนที่รัฐบาลไม่อยากให้ออกมาเพ่นพ่าน

‪คุณรู้ดีพอๆ กับฉัน ‪ใครที่มีสถานะการเข้าเมืองที่ดูน่าสงสัย

‪สนับสนุนสิทธิของเกย์หรือการทำแท้ง

‪รู้ตัวอีกที

‪พวกเขาก็เอาปืนวัดอุณหภูมิจ่อหัวคุณแล้ว

‪ไม่ก็ลากคุณออกจากบ้านหรือรถของคุณ

‪โดยอ้างความปลอดภัยสาธารณะ

‪เราทดสอบระเบิดนิวเคลียร์มาเป็นพันๆ ลูก ‪ในทะเลทรายเนวาดา

‪ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน

‪โปรดฟัง ผู‪้‪ถูกกักตัว ‪ในค่ายกักกันแมคคาร์แรน ลาสเวกัส

‪เรากำลังอพยพคนออกจากค่ายแห่งนี้

‪โปรดขึ้นรถรับส่งไปบาร์สโทว์

‪เตรียมบัตรผ่านทางการแพทย์ชั่วคราว

‪ให้เจ้าหน้าที่ดูก่อนขึ้นรถรับส่ง

‪จำไว้ว่า รถรับส่งจะออกทุก 15 นาที

‪- ไง เด็กๆ ‪- เคท

‪ว่าไงจ๊ะ หายใจไม่ออก

‪- ตื่นเต้นมั้ยที่จะไปจากที่นี่ ‪- ฮะ

‪เคท ให้เด็กๆ เก็บของให้เสร็จ

‪เร็วเข้า รีบเก็บ

‪เคท รับปากกับฉันอย่างสิ

‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉันในสองสามวันข้างหน้า

‪พาเด็กๆ ไปถึงบาร์สโทว์อย่างปลอดภัย โอเคมั้ย

‪หมายความว่าไง จะเกิดอะไรขึ้น

‪รู้จักหล่อนใช่มั้ย

‪ไคโยตี้

‪กีต้า ไม่ต้องคิดเลย

‪เคท หล่อนช่วยพาคนเข้าไปในนั้น

‪ทุบตู้พนัน แล้วก็แอบออกมา

‪กว่าใครจะรู้ เราก็ออกไปแล้ว

‪เงินนั่นจะเป็นตั๋วพาเราออกไปจากที่นี่

‪ไม่งั้นเราจะต้องอยู่บาร์สโทว์ไปชั่วชีวิต

‪ฟังนะ ผู้คุมพวกนี้ไม่สนห่านอะไรหรอก

‪แต่ถ้ามีเงินห้าพัน ‪ฉันซื้ออิสรภาพให้ตัวเองกับลูกได้

‪ฉันต้องพาลูกๆ ออกไปก่อนวันศุกร์

‪และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัว

‪กีต้า คนที่เข้าไปในนั้น

‪ไม่ได้รอดกลับมาทุกคน

‪ลืมมันซะเถอะ

‪- นี่ เดี๋ยว กีต้า ไม่เอาน่า ‪- ลืมมันไปซะ

‪- คือว่า… ‪- นี่

‪มีอะไรกันหรือเปล่า สาวๆ

‪อะไร ว่างมากหรือไงคุณน่ะ

‪เคท

‪- พูดกับฉันว่าไงนะ อาสาสมัคร ‪- เธอไม่ได้พูดอะไรค่ะ

‪- จริงหรือเปล่า อาสาสมัคร ‪- เคท

‪หุบปากซะ หุบปากไปเลย!

‪โอเค

‪อะไร พูดอะไรกับฉันหรือเปล่า

‪อย่า

‪เปล่า ไม่ได้พูดอะไร

‪รู้มั้ย สัญญาณแรกของการติดเชื้อ ‪คือการแสดงความก้าวร้าว

‪และทำตัวแปลกแยกจากสังคม

‪มองหน้าฉัน แล้วยืนนิ่งๆ

‪ผ่าน

‪รถรับส่งพนักงานจะออกในอีกห้านาที

‪ตาเธอแล้ว

‪ถ้าอยากเสียว

‪ฉันยัดปรอททางก้นให้ได้นะ

‪อุณหภูมิช่วงจุดทศนิยมต่ำไปนิดหน่อยแฮะ

‪แน่ใจนะว่าสบายดี

‪- แน่ใจนะว่าไม่ได้ติดเชื้อ ‪- ฉันสบายดี

‪ฉันสบายดี ฉันรู้สึกสบายดี

‪คืองี้นะ

‪อุณหภูมิพวกเธอยังอยู่ในเกณฑ์รับได้ ‪แต่ระวังตัวให้ดีเถอะ

‪ขึ้นรถรับส่งให้ทันล่ะ อาสาสมัคร

‪สารเลว

‪คิดอะไรของเธอ

‪รู้มั้ยว่าเขาทำให้เธอหายสาบสูญได้ง่ายแค่ไหน

‪เขาแค่ต้องพูดว่าตัวเธอเย็นลงหนึ่งองศา

‪และจะไม่มีใครตั้งคำถามเลย ไม่มี

‪- ฉันรู้ ‪- รู้เหรอ

‪ฉันแค่… เขา…

‪ฟังนะ ไม่สำคัญหรอก

‪ฉันขอโทษ ฉันแค่…

‪สัญญากับฉันสิว่าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ

‪กีต้า มันไม่คุ้มเสี่ยงหรอก

‪จริง เธอพูดถูก

‪ฉันจะไม่ทำ

‪ฉันสัญญา โอเคนะ

‪ขอบใจ

‪รถรับส่งพนักงานจะออกในอีกห้านาที

‪แม่!

‪(มีโอกาส)

‪ครับ

‪คุณทานากะ ผมลำบากใจนะ

‪ผมเกลียดขี้หน้าคุณ

‪เลยไม่อยากรับงานนี้ให้สมใจคุณ แต่ว่า…

‪รวบรวมทีมของคุณซะ

‪คุณจะต้องการคนขับเฮลิคอปเตอร์ คนเปิดเซฟ

‪ผมจะส่งที่อยู่ไปให้

‪ไปที่นั่นสี่โมงเย็นวันพรุ่งนี้

‪เขาเอาด้วย

‪ฉันไม่อยากขอหรอกนะ แต่…

‪ฉันต้องพาลูกๆ ไปโรงเรียน ‪และถ้าฉันไปทำงานไม่ทัน…

‪ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะซ่อมให้

‪ขอบคุณนะ มาเรีย

‪ไม่ต้องห่วง ระวังนะ ตัวฉันมีแต่น้ำมัน

‪ชาร์กี้ เอาคันขาวให้เธอยืมขับ

‪- กราเซียส มาเรีย ‪- ฝากทักทายเด็กๆ ด้วยนะ

‪บาย

‪เวร

‪ไง

‪ไง

‪คิดว่าไม่ดีเหรอ

‪ไม่เอาน่า สก็อตตี้

‪ไม่ใช่แค่คิด แต่มันไม่ดีจริงๆ

‪ความคิดนี้โคตรแย่

‪- ไม่เอาด้วยเหรอ ‪- ไม่ได้พูดอย่างนั้น

‪งั้นเอาด้วยเหรอ

‪ไม่ได้พูดอย่างนั้นเหมือนกัน

‪แต่คุณสนใจ

‪เรื่องนั้นฉันว่าคุณรู้ตั้งแต่ก่อนเดินเข้ามาแล้ว

‪ลองคิดดูสิ

‪ทุกอย่างที่เราทำ ทุกชีวิตที่เราช่วย

‪แล้วดูสภาพชีวิตเราสิ

‪แต่สมมติว่ารอบนี้

‪เราทำเพื่อตัวเองบ้าง

‪เราอาจตายได้เลยนะ

‪ใช่ เราคงตายแหละ

‪ต้องมีตายกันบ้างล่ะ

‪ห้าสิบล้านดอลลาร์

‪ห้าสิบล้าน

‪จะแบ่งกันยังไง แบ่งกี่คนเถอะ

‪คุณ ผม แล้วก็แวนเดอโรห์ ‪จะแบ่งกันคนละ 15 ล้าน ถ้าเขาเอาด้วย

‪ส่วนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ครอบครัว…

‪ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเราแบ่งกันเท่าไร

‪เริ่มเข้าใจแล้วสินะ

‪ใครอยู่ในลิสต์บ้าๆ ของคุณอีก

‪มีคนมาเยี่ยมคุณนี่เอง

‪เล่าให้ผมฟังหน่อย เป็นไงบ้าง

‪เธอมาเยี่ยมเป็นครั้งแรกในรอบหกเดือน

‪เราคุยสัพเพเหระกันได้ไม่เกิน 35 นาที

‪ก็เปลี่ยนเป็นทะเลาะ

‪แต่เธอยังดูมีความสุขดี

‪เท่านั้นแหละมั้งที่สำคัญ

‪ผมแน่ใจว่าเธอสำนึกในบุญคุณคุณนะ

‪ถึงคุณจะไม่รู้ตัวก็เถอะ

‪ผมพูดจริงๆ และถ้าเธอไม่สำนึก ก็ช่างหัวแม่ง

‪งานนี้โหดสัส

‪นายคิดว่าไงล่ะ

‪ตอนเราอยู่ในนั้น แบบว่าอยู่ใจกลางเมืองนั้น

‪ฉันไม่เคยนึกถึงใบหน้า ‪ของไอ้พวกตัวประหลาดยั้วเยี้ยนั่นเลย

‪แต่ฉันมาคิดเอาได้ทีหลัง

‪ว่าพวกเขาเคยเป็นคน

‪แต่ตอนนี้ใบหน้าพวกเขา

‪ตามหลอกหลอนฉันตลอด

‪ฉันเลยไม่รู้ว่าถ้าฉันกลับไปที่นั่น ‪มันจะดีขึ้นหรือแย่ลง

‪ให้ตาย ฉันไม่รู้จริงๆ

‪แต่เดาว่าถ้าหนามยอกก็คงต้อง…

‪เอาหนามบ่ง

‪นั่นไงล่ะ

‪ดูสิ

‪น่าจะระเบิดเวกัสไปตั้งแต่ต้นยุค 90

‪- เจ๋งว่ะ ‪- ปีเตอร์ส

‪พระเจ้าช่วยกล้วยเบิ้ม

‪ว่าไง

‪ลมอะไรหอบกันมาถึงนี่

‪งานเป็นไงบ้าง

‪ห่วยแตก พวกนายมาทำอะไร

‪- คือ… ‪- เรากำลังรวบรวมคนทำงาน

‪เหรอ จ่ายเท่าไร

‪ถ้าทำงานสำเร็จ

‪เธอจะได้สองล้านสำหรับงานวันเดียวจบ

‪- สองล้านดอลลาร์เหรอ ‪- แต่…

‪นั่นส่วนแบ่งฉันเหรอ ฉันคนเดียวเหรอ

‪สองล้านถ้าทำสำเร็จ

‪เอาด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์ แน่นอน

‪ไม่อยากรู้ความเสี่ยงหรืออะไรก่อน…

‪ทำไมฉันต้องอยากรู้ความเสี่ยง ‪สองล้านเชียวนะ เงินเหนาะๆ

‪ฟังนะ ฉันเกลียดชีวิตตัวเองสุดติ่ง

‪ถ้าฉันมีเงินสองล้าน

‪ชีวิตจะพลิกเลย

‪ใช่ ขอบคุณ ตกลง

‪แน่ใจนะว่าไม่อยากรู้

‪เดาว่าเกี่ยวกับเฮลิคอปเตอร์ใช่มะ

‪ใช่

‪- ฉันเป็นคนขับเฮลิคอปเตอร์ ใช่ ‪- ใช่

‪- ต้องลงชื่อที่ไหน ‪- โอเค

‪- ฉันเอาด้วย ‪- ขอบใจ เพื่อน ดีใจที่เจอกันนะ

‪เธอไม่เปลี่ยนไปเลยเนอะ

‪ใช่ พิลึกเหมือนเดิม

‪มาเถอะ คนต่อไปฉันเลือก

‪ออกสิ เชี่ย

‪นั่นแหละ ยาหยี มันต้องอย่างนี้สิวะ

‪ไมกี้ กูซแมน

‪ไมกี้ กูซแมน ชื่อคุ้นๆ

‪ดูนี่สิ

‪(กูซแมน เจ้าพญายม 420)

‪ไมกี้ กูซแมน ‪ถ่ายสดๆ จากลาสเวกัสตะวันออก

‪เราเจอกลุ่ม…

‪ฉันนับได้อย่างน้อยห้าตัว แต่ขอดูอีกที รอเดี๋ยวนะ

‪เจ็ด เราเจอผีดิบเจ็ดตัว

‪ตู้ม ตายห่าซะ เข้าหัวสองนัดเลย

‪- เด็กมันบ้า ‪- เชี่ย แจ่มแมว

‪มีฟอรัมของเว็บเรดดิตที่อุทิศให้เขาเลย

‪โคตรเท่ ทูนหัว

‪- โคตรเท่ เพื่อน สุดยอด ‪- มันต้องอย่างนี้สิ

‪ขอบใจมาก

‪@กูซแมนเจ้าพญายม420

‪อย่าลืมกดไลค์และสับตะไคร้

‪ไอ้ห่านั่นสวมโรเล็กซ์ด้วย อย่างต่ำๆ ก็หมื่น

‪เฮ่

‪ไมกี้ กูซแมน

‪ไงพวก

‪อยากทำเงินสักห้าแสนมั้ย

‪เฮียจะให้ไปฆ่าใครล่ะ

‪ถูกใจเฮีย

‪(บริษัทเกวนโดลีนเซฟแอนด์ล็อก)

‪เรามาทำอะไรที่นี่

‪คุณบอกว่าอยากได้คนเปิดเซฟ อาจหาเจอที่นี่ก็ได้

‪อยากทำเงินได้สองแสนห้าสำหรับงานวันเดียวมั้ย

‪พระเจ้าช่วย

‪เปิดได้มั้ย

‪- ผมเปิดได้มั้ยเหรอ ‪- ใช่

‪ผมเปิดได้มั้ยเหรอ

‪นี่เหมือนเอารูปพระแม่มารีแห่งความรุ่งโรจน์ ‪ของบอตติเชลลีมายั่วกันซึ่งหน้า

‪แล้วถามว่าผมอยากอึ๊บนางมั้ย

‪โอเค คนที่ออกแบบงานศิลป์ชิ้นเอกนี้

‪ฮานส์ วากเนอร์

‪เขาตั้งชื่อมันว่า แดร์ ก็อตเทอดามเมอรุง

‪ตามชื่อบทสุดท้ายของคนชื่อเดียวกัน

‪ริชาร์ด วากเนอร์กับเพลงโอเปร่าในตำนาน

‪แดร์ริงเด็สนีเบอลุงเงิน

‪ผมเปิดมันได้มั้ยน่ะเหรอ

‪ผมไม่รู้

‪- ไม่รู้จริงๆ ‪- โอเค

‪ระวังนิ้วหน่อย คุณพี่มือโต

‪แต่ในบรรดาช่างทำกุญแจทั้งหมด

‪คุณมาหาถูกคนที่สุดแล้วมั้ย

‪ผมขอตอบอย่างอ่อนน้อมว่าใช่

‪ตกลงเหรอ

‪มันคือประตูไปสู่อีกอาณาจักร

‪และพรหมลิขิตชักนำพวกคุณมาหาผม

‪เราจะผ่านมันไปด้วยกัน

‪- ว่าแต่ คุณชื่ออะไร ‪- สก็อตต์ วอร์ด

‪- อะไรนะ ‪- สก็อตต์ วอร์ด

‪ดีเธอร์ครับ สก็อตต์ วอร์ด

‪พร้อมจะเล่นมั้ย

‪(ลาส เวนเจียนซ์)

‪แจ๋ว

‪สก็อตต์ นี่เดม่อน นั่นเชมเบอร์ส

‪- พวกเขามากับฉัน ฉันจ่ายเอง ‪- โอเค

‪- ว่าไง ‪- ยินดีต้อนรับเข้าทีม

‪สก็อตต์ เอาเด็กนี่มาทำไม

‪ดูเขาสิ อย่าว่ากันนะ

‪แต่หน้าแบบนี้จะฆ่าซอมบี้ไหวเหรอ

‪สวัสดีครับ ผมชื่อดีเธอร์ ‪ผมจะเปิดสิ่งที่ไม่มีใครเปิดได้

‪ล้อกันเล่นหรือเปล่า

‪ไม่ เราต้องให้ไอ้หนุ่มนี่เปิดเซฟ

‪ไม่มีเขา เงินเราก็ชวด

‪มาเถอะ ทุกคน มายืนรวมกัน

‪คุณทานากะ ทีมผมครบแล้ว

‪ดีใจที่เห็นพวกคุณมารวมตัวกันในวันนี้

‪เชิญพบกับเป้าหมาย

‪ตึกเวกัส บลาย

‪คุณบินเข้าไปในเวกัสไม่ได้

‪มันเป็นเขตห้ามบิน

‪แต่คุณบินออกมาได้

‪มีฮ.กู้ภัยถูกทิ้งไว้ลำหนึ่ง ‪บนดาดฟ้าตึกฝั่งเหนือ ชื่อตึกโซดอม

‪ถ้าคุณประสานงานกันและสื่อสารกัน

‪งานนี้แค่เข้าไปแล้วก็ออกมา

‪มีเวลา 32 ชั่วโมงในการเข้าเมือง

‪ถ้ามียังซอมบี้เพ่นพ่านอยู่

‪คงไม่เหลือบ่ากว่าแรง ‪แก๊งคนแกร่งอย่างพวกคุณหรอก

‪เดี๋ยว เดี๋ยวๆๆ

‪ขอประทานโทษ

‪เราจะฆ่าซอมบี้ได้ยังไงกันแน่

‪เวรกรรม

‪มีใครในนี้ยังไม่เคยฆ่าซอมบี้มั้ย

‪เราทุกคนรู้เรื่องพื้นฐานกันเนอะ

‪ซอมบี้ ผีดิบ ศพคืนชีพ หรือจะเรียกอะไรก็แล้วแต่

‪จุดตายของพวกมันคือสมอง

‪สมอง

‪ตัวไหนเจ๋อเข้ามา เป่าสมองมันเลย ‪ง่ายๆ มีคำถามอะไรมั้ย

‪มี ถ้าผมเอาหินก้อนใหญ่ทุบหัวมันล่ะ

‪จะได้ผลมั้ย

‪ใช่ ก็ยังถือว่าโจมตีที่สมองเนอะ ได้ผลแหละ

‪รับทราบครับ

‪ขอโทษครับ คุณทานากะ เชิญพูดต่อ

‪จากตรงนั้น ให้เดินไปตามถนนสตริป

‪แล้วจะถึงกาสิโนภายในสองชั่วโมง

‪เข้าไปแล้วหาเครื่องปั่นไฟ

‪ตู้เซฟที่ใต้ตึกฝั่งทิศใต้ ชื่อตึกกอมอร์รา

‪จะอยู่สุดทางเดิน

‪คุณจะเจอกับดักเบาๆ หลายด่าน

‪คุณต้องหาทางทำให้กับดักเหล่านั้นทำงาน

‪ระหว่างรอ นักบินควบช่างกลใจหาญของเรา

‪จะเติมน้ำมันเฮลิคอปเตอร์

‪กลับมาที่ประตูหลัก

‪คนเปิดเซฟของเราจะเริ่มทำงาน

‪เฉกเช่นศัลยแพทย์หรือจิตรกร

‪เขารังสรรค์ผลงานชิ้นเอกผ่านเสียงคลิกแผ่วเบา

‪จนในที่สุดมันก็ยอมแพ้ให้แก่ความมุ่งมั่น ‪ในสัมผัสอ่อนโยนของเขา

‪จากนั้นคุณก็แค่ขนเงินขึ้นเฮลิคอปเตอร์

‪แล้วโผบินไปสู่อาทิตย์อัสดง

‪ภารกิจสำเร็จ…

‪เสร็จสิ้นก่อนทหารปล่อยระเบิดนิวเคลียร์หนึ่งวัน

‪ง่ายๆ สบายๆ สไตล์พี่ยุ่น

‪ขอโทษครับ

‪พูดแบบนั้นไม่ได้แล้ว ‪ต้อง "ง่ายๆ สบายๆ สไตล์มยุรา"

‪ใช่ แต่ผมเป็น…

‪ฉันว่าเขาพูดได้นะถ้าเขาเป็นพี่ยุ่น

‪เอางั้นก็ได้

‪ง่ายๆ สบายๆ สไตล์มยุรา

‪เข้ามาดูสิ

‪โอเค เก่งมาก

‪เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน

‪นี่แผนเหรอ ต้องเจอซอมบี้เหรอ

‪ใช่ พวก มีอะไรเหรอ นึกว่านายโอเค

‪เห็นพูดตลอด ว่าถ้าเจอซอมบี้จะอัดแม่งให้เละ

‪ฉันโม้ไปงั้นแหละ

‪อะไรนะ

‪ไม่เอาว่ะ ขอบาย

‪นี่มันบ้าไปแล้ว พวกคุณจะตายกันหมด

‪- ปวดตับ ‪- โทษทีพวก

‪มือสมัครเล่น

‪เดม่อน เดี๋ยวก่อนสิ

‪เอาละ ทีม หยิบกระเป๋าอุปกรณ์ของตัวเอง ‪เจอกันเช้ามืด หกโมงตรง

‪รับทราบ กัปตัน

‪เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป

‪ผมชื่อมาร์ติน เป็นหัวหน้ารปภ.ของคุณทานากะ

‪ถ้าต้องการอะไรบอกผมได้

‪ผมเข้าถึงอุปกรณ์ทุกอย่างที่คุณอาจต้องการ

‪งานนี้ผมจะไปกับพวกคุณด้วย

‪เพราะผมรู้จักตึกกาสิโนนั่นทะลุปรุโปร่ง

‪มีคำถามอะไรมั้ย

‪ดี เจอกันหกนาฬิกา

‪หกนาฬิกาเหรอ

‪รู้สึกเป็นไงบ้าง

‪คุณมันบ้า รู้ตัวใช่มั้ย

‪แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างตายที่สตริป

‪กับทอดเนื้อแฮมเบอร์เกอร์ที่ลัคกี้บอยอีกวัน

‪ผมขอลงเดิมพันกับเงินสักสองสามล้านดีกว่า

‪ได้คิดหรือยังว่าจะเข้าไปยังไง

‪คิดแล้ว

‪ผู้ที่มาใหม่ต้องตรวจร่างกายโดยละเอียด

‪ศูนย์กักเชื้อบาร์สโทว์ไม่รับความเสี่ยงทุกกรณี

‪หากไม่มีสติกเกอร์สีเขียวบนคีย์การ์ดของคุณ

‪คุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพื้นที่ส่วนรวม

‪ไง เคท

‪- มาทำอะไรที่นี่น่ะ ‪- ขอคุยด้วยหน่อย

‪- ไม่ๆ ‪- เดี๋ยวก่อน

‪ฟังพ่อก่อน ฟังก่อนสิ

‪พ่อมีโอกาส…

‪และพ่ออยากให้ลูกช่วย

‪ฟังนะ เรื่องนี้จะฟังดูบ้ามาก

‪แต่ทำอะไรเพื่อพ่ออย่าง

‪เพื่อพ่อเหรอ

‪แค่อย่างเดียว

‪แล้วพ่อจะให้เงินลูก 15 ล้าน

‪- สิบห้าล้านเหรอ ‪- สิบห้า…

‪พ่อไม่มีเงิน 15 ล้านสักหน่อย

‪ถ้าลูกทำสิ่งนี้เพื่อพ่อ พ่อจะมีเงิน

‪พ่อรู้ว่านี่ไม่อาจชดเชยสิ่งที่พ่อทำลงไป

‪หรือสิ่งที่พ่อเคยเป็น

‪แหงล่ะ

‪แต่ถ้ามีเงิน 15 ล้าน ลูกจะช่วยคนพวกนี้ได้

‪กลับไปเรียนหรือทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ

‪ไม่ว่าลูกจะทำอะไรกับเงินนี้ ‪พ่อรู้ว่าจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

‪จะให้หนูทำอะไร

‪นี่ อย่าค่ะ นี่

‪คุณคือไคโยตี้ใช่มั้ย

‪พาเราเข้าไปหน่อยนะ

‪ขอล่ะ

‪ไม่เลวสำหรับครั้งแรก

‪โอเค ผมเก็ทแล้ว เข้าใจล่ะ

‪ผมเข้าใจเครื่องมือเล็กๆ ที่งดงามชิ้นนี้

‪เฮ้ย อย่าชี้ปากปืนมาทางฉัน

‪ขอโทษครับ

‪รถเรามาแล้ว

‪ดีเลย เอาน้ำมั้ย

‪ล้อกันเล่นแน่ อะไรเนี่ย

‪อะไรล่ะ

‪สาบานได้ ถ้าภารกิจนี้

‪เป็นวิธีการเพี้ยนๆ ที่คุณจะใช้คืนดีกับลูก…

‪ไม่ใช่ เชื่อผมเถอะ

‪เธอเป็นอาสาสมัครที่ค่าย เธอรู้จักคน

‪เธอแค่จะพาเราไปส่งในเขตกักกัน

‪คิดว่าผมจะพาลูกเข้าไปในเมืองหรือไง

‪(ยินดีต้อนรับสู่เนวาดา)

‪(คำเตือน - เข้าสู่เขตกักกันโรค ‪ไม่อยู่ใต้อำนาจกฎหมายรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ )

‪เป็นไงบ้าง คิดว่าเรายังไม่รู้จักกัน ผมชื่อมาร์ติน

‪อย่ามาคุยกับฉัน ‪ฉันไม่ไว้ใจคนพวกนี้ โดยเฉพาะนาย

‪ไสหัวไปไกลๆ เลย

‪ครับ คุณผู้หญิง

‪ผู้ถูกกักตัวในค่ายกักกันแมคคาร์แรน ลาสเวกัส

‪ค่ายจะปิดภายในวันนี้ ห้ามบุคลากร…

‪อาชญากรทั้งหลาย เชิญพบไคโยตี้ของคุณ

‪ไคโยตี้คนนี้มีชื่อมั้ย

‪ลิลลี่ แต่ "ไคโยตี้" ก็เท่ดี

‪เรียกฉันอย่างนั้นก็ได้

‪เอาละ เชิญตามสบาย

‪เจอกันนอกบาร์สโทว์ในอีก 24 ชั่วโมง

‪- โอเคนะ ‪- โอเค

‪พยายามอย่าโดนระเบิด

‪หรือโดนผีดิบฆ่าซะก่อนล่ะ

‪นี่ ร้องไห้ทำไม

‪แม่หายไปค่ะ

‪เอาไป

‪มีคำถาม

‪ว่ามา ดีเธอร์

‪มันไม่เล็กไปหน่อยเหรอ

‪ถ้าฉันให้ของใหญ่กว่านี้ ป่านนี้นายคงตายไปแล้ว

‪ตายเหรอ

‪ตายหยังเขียด

‪อันนี้เกี่ยวตรงไหน

‪จะบ้าตาย เอาจริงเหรอเนี่ย

‪ดีเธอร์ พยายามอย่ากวนโมโหแวน

‪ขอบคุณครับ

‪ไง

‪- คุณทำอะไรลงไป ‪- หมายความว่าไง

‪หยุดนะ

‪ปล่อยฉันนะ

‪- หยุด ‪- มีเรื่องอะไรกัน

‪ทำบ้าอะไรน่ะ

‪คุณพาเธอเข้าไป

‪คุณพากีต้าเข้าไป

‪ใช่ ฉันพาเข้าไปเอง รวมกับอีกสองคน

‪ฉันพาเข้าไปหลายคนแล้ว

‪พวกเขาต้องการเงินเพื่อไปจากที่นี่

‪- เธอก็รู้ ‪- กีต้าไม่กลับออกมา

‪ใช่ว่าจะกลับมากันทุกคน

‪- พวกเขารู้ความเสี่ยง ‪- เธอมีลูกสองคน

‪หล่อนไม่ได้บอกฉัน

‪ฟังนะ ถ้าฉันรู้ว่าหล่อนมีลูก ฉันคงไม่พาเข้าไป

‪เห็นเธอตายมั้ย

‪ไม่

‪พวกเขาไปต่อกันเอง ฉันรออยู่ข้างหลัง

‪ฉันไม่เห็นใครกลับออกมา เสียใจด้วย

‪ฉันรอนานเท่าที่จะรอได้แล้ว แต่สุดท้าย…

‪หนูจะไปด้วย

‪- ไม่ได้ ‪- หนูจะไป

‪ไม่ ไม่ต้องต่อรอง ไปด้วยไม่ได้

‪มีเด็กสองคนกำลังรอแม่ที่เข้าไปหลงในนั้น

‪เด็กสองคนที่หนูช่วยดูแล

‪หนูต้องไปตามหาเธอ

‪บอกมาว่าเธอหน้าตายังไง เราจะหาให้เอง

‪- คิดว่าหนูจะไว้ใจพ่อเหรอ ‪- เคท!

‪- พ่อไม่ให้ไป ‪- หนูไม่ได้ขอ

‪แค่บอกให้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

‪มานี่

‪ฟังพ่อนะ ในฐานะคนที่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน

‪ลูกไม่อยากเจอมันหรอก พ่อจะไม่ยอมให้ลูกไป

‪ลูกต้องรออยู่ที่นี่

‪เราจะตามหาเพื่อนลูกให้เอง ‪ไว้เจอกันตอนเราออกมา

‪- ตกลงนะ ‪- ไม่ค่ะ ไม่ ไม่ตกลง

‪พ่อนั่นแหละฟัง

‪ยังไงหนูก็จะเข้าไปอยู่ดี

‪จะให้ไปกับพ่อ มีพ่อคอยคุ้มกัน

‪- เคท ‪- หรือ…

‪แอบมุดเข้าไปทีหลัง…

‪แล้วหนูอาจจะตาย

‪พ่อเลือกเอาแล้วกัน

‪จะเอายังไง พ่อ

‪ถ้าเราเจอเพื่อนลูกก็ดีไป

‪แต่ห้ามแยกตัวออกไปตามหาเธอ ‪นี่คือความเป็นความตาย

‪ถ้าลูกทำเป็นเล่น จะต้องมีคนตายแน่ๆ

‪เข้าใจมั้ย

‪พวกเขาก็มีครอบครัวเหมือนกัน

‪ดังนั้นห้ามอยู่ห่างสายตาพ่อเป็นอันขาด

‪นั่นคือเงื่อนไขของพ่อ เข้าใจมั้ย

‪ค่ะ เข้าใจ

‪ทุกคน นี่เคท

‪สมาชิกคนใหม่ล่าสุดของทีม

‪- ไง สวัสดี ‪- ว่าไง

‪สก็อตต์ อะไรวะ

‪สนุกกันอยู่เหรอ

‪เขาพูดเรื่องอะไร

‪ระเบิดที่จะลงกบาลพวกนายน่ะ ‪คุยเรื่องนี้กันอยู่ใช่มั้ย

‪นั่นรถรับส่งคันสุดท้ายแล้ว

‪ไปเร็ว ไอ้โก้ลมกรด อารีบ้า

‪นี่เป็นเขตบังคับอพยพ

‪- เราต้องการคนเพิ่มอีกคน ‪- เพื่ออะไร

‪คุณไม่รู้ว่าข้างในนั้นมันเป็นยังไง ‪มันไม่เหมือนเดิมแล้ว

‪- ทีมเรามีคนพอแล้ว… ‪- เชื่อฉันเถอะ เราต้องการอีกคน

‪ตรงนี้มีอะไรกัน

‪อยากได้เงินสองหมื่นมั้ย

‪สองหมื่นดอลลาร์เหรอ

‪อยากสิ ฉันอยากได้เงินสองหมื่น

‪โคตรไม่เข้าใจ ทำไมต้องพาไอ้เชี่ยนั่นไปด้วย

‪ลูกรัก เบาได้เบา โอเคนะ

‪- พูดเล่นหรือเปล่าเนี่ย ‪- เลื่อยไฟฟ้า

‪เรากำลังจะบุกเข้าไปในดงผีดิบ ‪แล้วก็ขโมยเงินก้อนใหญ่

‪- แต่ขอโทษนะคะที่พูดหยาบ ‪- นายถือไอ้นั่น

‪ฉันเหรอ แจ๋ว

‪ฉันถือเอง

‪ไปสนุกกันนะจ๊ะ

‪ขอบอกว่าเลือกถูกคนแล้ว

‪แล้วก็ถ้าเกิดกลัวหรือกังวลขึ้นมาในนั้น

‪มาอยู่ข้างๆ ฉันนี่

‪- ฉันจะดูแลเธอเอง ‪- ขอบใจ

‪มีไร พวก

‪ถังน้ำมัน เอาไปถือ

‪อย่าแตะต้องเลื่อยของฉันอีก โอเคมั้ย

‪อย่าริอ่านคุยกับเธออีก…

‪พวก

‪- โอเค ได้สิ ‪- ตอบได้ดี

‪เอาละ ทุกคน ไปกันเถอะ

‪มองหาเตี่ยมึงเหรอ

‪มาอยู่หลังฉันนี่

‪ยกปืนขึ้นมา เจ้าบื้อ

‪นี่ กลับไปตอนนี้ยังไม่สายนะ

‪นี่ไง พวกผีดิบ

‪ซากพวกมันน่ะ

‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกมันเหรอ

‪ดูเหมือนอะไรล่ะ

‪ไม่ฉลาดพอที่จะหลบแดด

‪น่าจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นตอนฝนตก

‪พวกมันจะฟื้นขึ้นมาสองสามชั่วโมง

‪โอเค เซลฟี่ เร็วเข้า

‪ฝนต้องตกหนักแค่ไหน…

‪ถ่ายมุมนี้ด้วย

‪นักท่องเที่ยว

‪นี่ คุณชื่อลิลลี่ใช่มั้ย

‪คุณรู้ที่ทางแถวนี้ดีนี่

‪แล้วมันสำคัญต่อคุณตรงไหน

‪อาจจะสำคัญมาก

‪คุณรู้เกี่ยวกับปฏิบัติการนี้แค่ไหน

‪รู้ทุกอย่างนั่นแหละ

‪ถามทำไม

‪รู้ไว้ก็ดีน่ะ

‪แม่เจ้า นี่มันอะไรกัน

‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่

‪จุดที่ตำรวจกับทหารพ่ายแพ้ในที่สุด

‪ที่มั่นสุดท้ายของเวกัส

‪ทุกคนเงียบ

‪ได้ยินเสียงนั่นมั้ย

‪- เสียงอะไรน่ะ ‪- ไปหลบหลังรถ ไปสิ

‪ตัวอิหยังวะ

‪วาเลนไทน์

‪วาเลนไทน์เหรอ

‪แม่งเป็นเสือซอมบี้นี่หว่า

‪แบบนี้ก็ได้เหรอ

‪- สุดยอด ‪- โคตรเจ๋ง

‪เคลียร์

‪โอเค

‪เมื่อกี้มันตัวอะไร

‪มันเคยเป็นสัตว์เลี้ยงของซิกฟรีดกับรอย

‪มันเฝ้าช่วงต้นของอาณาเขตพวกมัน

‪- มีทางอื่นอ้อมไปมั้ย ‪- ไม่มี

‪นี่ คัมมิ่งส์ ขอดูปืนนายหน่อยสิ

‪อะไร ไม่มีทาง

‪ขอดูแป๊บเดียวน่า

‪ฉันชอบ มันสวยดี

‪ใช้งานได้ดีด้วย

‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่

‪ขอจับได้มั้ย

‪- อยากจับเหรอ ‪- อยาก

‪แป๊บเดียวพอนะ

‪แป๊บเดียวพอ

‪- โอ๊ย… ‪- เฮ้ย

‪ฉันอยากพูดได้ว่าไม่อยากทำแบบนี้เลย ‪แต่พูดไปก็โกหก

‪- พูดเรื่องอะไรของคุณ ‪- เธอทำบ้าไรน่ะ

‪ยัยนี่ยิงฉัน ยิงเธอสิ!

‪เดี๋ยวพวกมันก็รู้ว่าเรามา ‪พวกมันจะไม่ถือสาอะไร ตราบใดที่เราทำตามกฎ

‪- กฎเหรอ นางพูดเรื่องอะไร ‪- แม่นี่เพี้ยน

‪ถ้าเราอยากเข้าไปลึกกว่านี้ เราต้องแลกเปลี่ยน

‪- แลกเปลี่ยนเหรอ ‪- ไม่แลกนะ

‪ใช่ จ่ายส่วยเพื่อแสดงการยอมจำนน

‪- พูดอะไรของคุณ พวกมันคิดไม่เป็น ‪- ยิงนังนี่เลย

‪- ถ้าพวกมันมา เราก็ฆ่าทิ้ง ‪- คุณไม่เข้าใจ

‪- พวกมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ‪- ยิงแสกหน้านังนี่เลย

‪ให้ตายสิ เราไม่ได้พูดถึงผีดิบธรรมดาๆ

‪คุณพูดถูก เจ้าพวกนั้นคิดไม่เป็น

‪แค่ขยับตัวกับกิน แต่เรากำลังพูดถึงอีกพวก

‪- พวกจ่าฝูง ‪- ใช่ พวกมันฉลาดกว่า ว่องไวกว่า

‪จัดตั้งเป็นกองทัพ อย่างกับออกมาจากฝันร้าย

‪ได้โปรด

‪พวกคุณพูดเหมือนเมืองนี้เป็นคุกของคุณ

‪แต่ไม่ใช่เลย นี่เป็นอาณาจักรของพวกมัน

‪พวกมันไม่ถือสาถ้าเราด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างนอก ‪ตราบใดที่เราทำตามกฎ

‪- พระเจ้า ‪- แต่เราจะบุกเข้าไปตรงกลาง

‪ฉันมีแม่นะ ฉันรักแม่

‪ใครๆ ก็มีแม่กันทั้งนั้น ไอ้หน้าหมี

‪แต่ไม่ใช่ทุกคนที่อวดเบ่งใช้อำนาจ ‪กับพวกผู้หญิงในเขตกักกัน

‪ยัยนี่โกหก ไม่จริงนะ

‪หุบปากซะ ฉันเห็นว่าแกทำอะไรผู้หญิงพวกนั้น

‪ไอ้ชั่วตัวข่มขื่น

‪พระเจ้า ไม่เป็นความจริงเลย

‪- เชี่ยแล้ว ไม่ ‪- เธอกำลังมา

‪ใครกำลังมา อะไรกำลังมา

‪- เธองั้นเหรอ เธอคือใคร ‪- ไม่นะ แก้มัดเถอะ ขอร้อง

‪ไม่นะ ไม่ อย่าไว้ใจยัยนั่น

‪- โทษที ‪- ไม่ๆ ขอร้องล่ะ

‪ช่วยด้วย อย่าไป ไม่นะ เราเป็นทีมเดียวกัน

‪อะไรวะ…

‪อะไรวะนั่น

‪ช่วยด้วย ยิงมันเลย นี่มันตัวอะไรวะ

‪ฟังก่อน ไม่นะ ไม่ สวัสดี

‪ฉันไม่ได้มาทำร้ายเธอ

‪เร็วเข้า ช่วยกันหน่อย

‪ไม่นะ ไม่ๆๆ

‪ช่วยด้วย

‪อย่านะ ไปให้พ้น

‪จะทำอะไรน่ะ

‪ไม่ โอ้ พระเจ้า

‪ไปให้พ้น ไปตรงโน้นไป

‪ไม่!

‪ช่วยด้วย ไม่!

‪ไม่!

‪- คุณเคยเห็นเธอฆ่าใครมั้ย ‪- เคย สองสามครั้ง

‪ไม่!

‪พวกเขาฟื้นกลับมามั้ย

‪ฟื้น กลับมาเป็นผีดิบ

‪ไม่!

‪ฉันสันนิษฐานว่ามันเริ่มจากตัวหนึ่ง ตัวต้นแบบ

‪พระเจ้า ไม่!

‪ไม่ว่าเจ้าตัวนั้นจะเป็นใครก็ตาม ถ้ามันกัดคุณ…

‪- คุณจะกลายเป็นจ่าฝูง ‪- ถูกต้อง

‪ดูเหมือนพวกมันจะพาเขาไปที่ตึกโอลิมปัส

‪ดี ทีนี้เราก็รู้แล้วว่าไม่ควรไปที่ไหน

‪ฉันยังคิดไม่ออกว่าพวกมันมีขั้นตอนยังไง

‪ฉันรู้แค่ว่าเวลาพวกมันพาใครไปที่นั่น ‪ออกมาอีกทีก็เป็นซอมบี้แล้ว

‪ตัวที่ว่องไว

‪- แปลว่าพวกมันพาเขาไปกลายสภาพเหรอ ‪- ใช่

‪สก็อตต์ กีต้าอาจอยู่ที่นั่น

‪เคท พ่อนึกว่าเราคุยเรื่องนี้กันแล้ว

‪- เรามีเวลา ‪- นั่นไม่ใช่ทางเลือก

‪ก็ได้

‪คิดเอาไว้อยู่แล้ว

‪ไอ้หัวกรวยนั่นเป็นค่าผ่านทางให้เราเหรอ

‪ใช่ ไอ้หัวกรวยนั่นน่าจะซื้อมิตรภาพให้เราได้

‪แต่ฉันจะไม่ไปเดินกร่าง ‪บนถนนของพวกมันหรอกนะ

‪ถ้าอยากไปลึกกว่านี้ เราต้องเดินในตึก

‪ไปกันเถอะ

‪นี่ ได้คิดเรื่องลำดับชั้นบ้างหรือยัง

‪หมายความว่าไง

‪ไม่ต้องบอกก็รู้ ไอ้หนุ่มเยอรมันนั่นสำคัญที่สุด

‪เพราะเขาเปิดเซฟได้

‪แต่ต่อจากเขาก็ต้องเป็นฉัน ถูกมั้ย

‪เพราะถ้าไม่มีฉัน นายก็เอาฮ.บินหนีไปไม่ได้

‪แปลว่าฉันสำคัญเป็นอันดับสอง

‪และฉันไม่รู้ว่าพวกนายสองคน ‪ครองอันดับสามร่วมกันหรืออะไรก็ตามแต่

‪แต่ฉันมั่นหน้าว่าฉันสำคัญกว่าหมอนั่น

‪โทษที ไม่รู้ว่าฟังอยู่ ฉันสำคัญกว่า…

‪โอเค ฉันสำคัญกว่าหมอนั่นแน่ๆ

‪ฉันไม่ไว้ใจเขา

‪นายก็รู้ว่าเขามาด้วยทำไม

‪เขามาจับตาดูเรา

‪ให้แน่ใจว่าพอเปิดเซฟได้ ‪เราจะไม่หอบเงินหนีไป

‪เราควรมีแรงจูงใจ

‪ฉันไม่ได้จะร้ายอะไรหรอกนะ

‪แต่เราควรมีแรงจูงใจ

‪ด้วยการให้เขาตายก่อน

‪อะไร ทุกคนมองฉันทำไม

‪ที่นี่ประเทศเสรี

‪ใครจะมองใครก็ได้

‪จริงๆ แล้วที่นี่ไม่ใช่ประเทศเสรี ‪เราไม่ได้อยู่ในอเมริกาอีกต่อไป

‪ไม่ได้ข่าวเหรอ

‪แปลว่าที่นี่เสรียิ่งกว่าอีก จริงมั้ย

‪แล้วแต่เหอะ

‪อะไรวะเนี่ย

‪ไปให้พ้น!

‪อะไรวะ

‪ตัวอะไรน่ะ

‪ไม่

‪นี่

‪ขอคุยด้วยเดี๋ยวเถอะนะ

‪ฉันช่วยนายได้ แค่ปล่อยฉัน…

‪โอเค ก็ได้

‪อะไรวะ

‪ไม่นะ ไม่

‪ไม่

‪โอเค ฟังก่อน

‪มาเปิดอกคุยกันก่อน ฉัน…

‪เวร

‪อย่าแตะพวกมัน

‪อย่าส่องไฟใส่ตาพวกมัน

‪ฉันเคยเห็น พวกมันกำลังจำศีล

‪ถ้าเรามองไม่เห็นพวกมัน ‪แล้วเราจะไปกันต่อได้ยังไง

‪ฉันจะเคลียร์ทางให้

‪นายไปก่อน

‪ทำไม อยากมองก้นผมเหรอ

‪เปล่า ฉันไม่ไว้ใจให้นายเป็นคนระวังหลัง ‪ถ้าเกิดอะไรขึ้น

‪ฉันจับตาดูนายอยู่ นายมีแผนอะไรแน่ๆ

‪เมื่อเราทุกคนไปถึงกาสิโน

‪ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันหน่อยแล้ว

‪ว่านายมาทำอะไรที่นี่กันแน่

‪ตามสบายเลย

‪โดนซะ อีบ้า

‪ไอ้ชาติชั่ว

‪เวรแล้ว

‪บ้าเอ๊ย!

‪ทางนี้

‪- เชมเบอร์สอยู่ไหน ‪- ฉันนึกว่าเธอตามหลังมา

‪- เกิดอะไรขึ้น นายทำอะไร ‪- ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย

‪จู่ๆ เธอก็เริ่มยิง ฉันอยู่ห่างออกมา

‪ตอแหล เธออยู่ข้างหลังนั่นกับนาย ฉันรู้

‪- พรรคพวก… ‪- เกิดอะไรขึ้น

‪- นายไม่อยาก… ‪- ไอ้สารเลว

‪เธอไม่รอดแล้ว มาเถอะ ‪ปล่อยเธอซะ ยังไงก็ตาย

‪เชมเบอร์ส เชมเบอร์ส!

‪เร็วเข้า

‪ไป

‪หนีไป หนีไปสิ

‪กูซ เร็วเข้า ไปกันเถอะ

‪กูซแมน กูซ เธอตายแล้ว

‪เราต้องไปกันแล้ว เร็วเข้า ไป

‪ลิลลี่

‪ไม่มีทางที่กีต้าจะยังรอดใช่มั้ย

‪ดูเจ้าพวกนี้สิ

‪อย่าแน่ใจนัก ฉันเคยพาผู้ชายคนหนึ่งมาที่นี่

‪คลาดสายตาจากเขา ‪ต้องทิ้งเขาไว้ นึกว่าตายแล้ว

‪สามวันต่อมา เขาเดินออกมาเฉยเลย

‪เกิดอะไรขึ้นกับเขา

‪เขาบอกว่าพวกมันพาเขาไปตึกโอลิมปัส

‪ผลักเขาเข้าไปในห้องกับอีกสองคน

‪ไอ้ตัวหัวหน้ามาพาไปทีละคน

‪ถ้าคนของฉันไม่หนี เขาคงเป็นรายต่อไป

‪เป็นเรื่องปกติสำหรับคุณสินะ

‪ทิ้งคนไว้ข้างหลัง

‪คิดว่าฉันสนุกกับการทิ้งคนไว้เหรอ

‪ฉันพยายามแก้ไขความผิดพลาดอยู่นี่ไง

‪คุณพี่

‪มานี่ ดูนี่สิ

‪อะไรวะ

‪นั่นใช่…

‪ใช่ แผนที่ไปหาตู้เซฟอีกชุด

‪แผนที่อีกชุด

‪ไอ้ปลาไหลทานากะ

‪ทานากะเคยส่งทีมอื่นๆ มาก่อนเรา

‪รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้มั้ย

‪ฉันเองก็เพิ่งรู้

‪ปีเตอร์ส ขึ้นไปบนดาดฟ้า

‪สตาร์ทเฮลิคอปเตอร์ให้เร็วที่สุด ครูซ ไปกับเธอ

‪เธอพูดมาก

‪นี่ ฉันแค่ตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนๆ อีก โอเคนะ

‪ฟ้องฉันเลยสิ

‪ฉันกับไคโยตี้จะไปตรวจดูรอบๆ ‪หากระดานมาปิดประตู

‪ได้ เคทกับฉันจะไปหาเครื่องปั่นไฟ

‪เครื่องปั่นไฟสำรองอยู่บนดาดฟ้าชั้นสาม ‪อันนั้นน่าจะมีโอกาสที่สุด

‪ดาดฟ้าชั้นสาม ได้เลย

‪แวน พาดีเธอร์ไปที่ตู้เซฟ

‪พากูซแมนไปด้วย

‪รับทราบ

‪ดีเธอร์ บัตรผ่านสำหรับประตูด้านนอก ‪ไปยังตู้เซฟ แล้วก็ลิฟต์ขนของ

‪อยู่ข้างหน้าต่างแคชเชียร์ทางนั้น

‪ใช้ไอ้นี่เข้าไป รับไปสิ

‪ขอบคุณ

‪อันนั้นของฉัน ฉันมีอีกอัน

‪ทุกคนรู้หน้าที่ตัวเองนะ มาลุยให้เสร็จกัน

‪ครับผม

‪นี่มันขยะชัดๆ

‪อย่าทำพลาดล่ะ เพื่อน

‪เออ

‪บาย

‪นี่มันอะไรวะ

‪เอาเงินไปถลุงกับไอ้ฮ.จิ๋วนั่นหมดหรือไง

‪เกลียดไอ้เสือนั่นจริงๆ

‪มันผิดธรรมชาติ

‪เหตุผลคืออะไรล่ะ

‪จู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมางั้นเหรอ

‪ทิ้งคนไว้ให้ตายมากไปงั้นเหรอ

‪อันที่จริง ก็ใช่นะ

‪แม่เด็กที่เคทตามหาน่ะ…

‪ยิงแม่นั่นที่ขาด้วยหรือเปล่า

‪เปล่า เราแค่คลาดกัน

‪ฉันไม่เคยทิ้งใครที่ไม่จำเป็นต้องทิ้ง…

‪หรือคนที่ไม่สมควรตาย

‪คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเห็นอะไรในค่ายนั่น

‪ว่าพวกเขาต้องทำอะไรบ้างเพื่อเอาชีวิตรอด

‪อย่างน้อยในเขตกำแพงนี้ กฎมันชัดเจน

‪พวกมันไม่หักหลังกันเอง

‪ถ้าเล่นตุกติกกับฉัน…

‪จะโดนสองนัดกลางแสกหน้า

‪สองนัดเหรอ ทำไมสอง

‪นัดที่สองเพื่อความสะใจ

‪เวร

‪ทีนี้จะยังไงต่อ

‪เรารอ

‪เข้าใจใช่มั้ยว่าพ่อจำเป็นต้องทำ

‪ทำอะไร

‪จบชีวิตเธอ

‪ข่าวลือทั้งหมดที่คนพูด… เกี่ยวกับพ่อหลังจากนั้น

‪- ลูกรู้นะว่าพ่อรักแม่ ‪- ค่ะ

‪เรารักกัน

‪ถ้าพ่อเคยทำอะไร ‪ที่ดูแล้วชวนให้เข้าใจผิด พ่อขอโทษ

‪หนูเข้าใจ ไม่เป็นไร

‪- จริงเหรอ ‪- ค่ะ

‪พ่อทำสิ่งที่พ่อต้องทำ

‪แม่เป็นซอมบี้ไปแล้ว

‪ไม่เป็นไร โอเคนะ

‪เดี๋ยว

‪พ่อคิดว่าที่หนูไม่พูดด้วย ‪ตลอดหลายปีมานี้เพราะเรื่องนี้เหรอ

‪ก็มันดูเหมือน…

‪ดูสมเหตุสมผล ใช่

‪เปล่า

‪สิ่งที่พ่อทำ แล้วก็สิ่งที่เกิดขึ้นกับแม่…

‪หนูไม่เคยโทษพ่อเลยนะ ไม่เคย

‪พ่อไม่เข้าใจ

‪ถ้าไม่ใช่เหตุผลนั้น แล้วอะไรล่ะ

‪มันไม่ใช่…

‪ไม่ใช่เรื่องที่…

‪พ่อฆ่าแม่หรอก

‪แต่เป็นเพราะพ่อไม่เคยโผล่หน้ามาหลังจากนั้นน่ะ

‪พ่อ…

‪พ่อหายหัวไป สก็อตต์

‪ไม่โทรมา ไม่มาเยี่ยม

‪ไม่… พูดถึงเรื่องนั้น

‪ไม่ปลอบใจหนู

‪ใช่ ลูกพูดถูก

‪เพราะทุกครั้งที่พ่อมองหน้าลูก…

‪พ่อเห็นเธอ

‪และมันโคตรเจ็บ

‪เจ็บสุดขั้วหัวใจ

‪แล้วพอพ่อพยายามจะกลับมา ลูกก็แค่…

‪ลูกทำท่าเหมือนไม่อยากให้พ่ออยู่ด้วย ‪พ่อเลยคิดว่าพ่อไปดีกว่า

‪รู้มั้ย เราน่าจะยังมีโอกาส…

‪โอกาสอะไรคะ

‪ไม่รู้สิ

‪ลูกน่าจะดูมหาวิทยาลัยสักที่

‪เราไม่ควรต้องกังวลเรื่องเงิน ‪พ่ออาจจะเปิดร้านอาหาร

‪รถขายอาหารคันใหม่

‪ใช้ชีวิตของเราไป

‪พ่อคิดว่า…

‪พ่อว่ากริลด์ชีสแซนด์วิชตำรับชาววังก็ดีนะ

‪กริลด์ชีสแซนด์วิชตำรับชาววังเหรอ

‪ใช่ คิดว่าไง

‪ค่ะ

‪ไม่รู้สิ ไอเดียบรรเจิด แต่ว่า…

‪หนูเกลียดพ่อมานานจนเลิกเกลียดปุบปับไม่ได้

‪ขอโทษค่ะ

‪- หนูไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงขนาดนั้น ‪- ไม่ ไม่เป็นไร

‪ไม่ พ่อเข้าใจ

‪ทำงานเราให้เสร็จกันเถอะ

‪กูซ

‪ผมฆ่าเจ้าสาว ผมฆ่าเจ้าสาวได้

‪ยิงเธอไปสามนัด

‪สี่ต่างหาก

‪สี่

‪หน้าแบบนี้ฆ่าซอมบี้ไม่ไหวงั้นเหรอ ‪คุณแวนเดอโรห์

‪ขอโทษครับ เอาละ

‪โอเค

‪โอเค

‪ก็อตเทอดามเมอรุง

‪แกรอฉันอยู่ในความมืด

‪งดงามอะไรอย่างนี้ เห็นมั้ย

‪ดูสิ

‪โจรปล้นสุสานอีกทีม

‪พวกเขาพยายามจะตัดเหล็กเข้าไป

‪โง่ชะมัด

‪โครงกระดูกหน้าโง่ที่น่าสงสาร

‪ไม่ ไม่ๆ

‪ไม่นะ พวกนี้ดันทำเครื่องสแกนบัตรพัง

‪เป็นอีกทีมหรือเป็นเรากันแน่ ดีเธอร์

‪ลองคิดดู เรานี่แหละ

‪ดูพวกเขาสิ นี่เราชัดๆ

‪อาจเป็นเราจากช่วงเวลาอื่น

‪แล้วเราก็ติด…

‪อยู่ในวังวนไม่รู้จบ

‪ของการต่อสู้แล้วก็ตาย

‪สู้แล้วก็ตาย สู้แล้วก็ตาย และทานากะ…

‪คือคนชักใยอยู่เบื้องหลัง

‪จอมปีศาจ พระเจ้า

‪เรา นาย ฉัน กูซ แล้วคนอื่นๆ ในทีม

‪เป็นแค่เบี้ยในเกมวิปริต

‪ที่เราถูกลิขิตให้ล้มเหลวซ้ำๆ

‪แล้วในที่สุด

‪ก็มีการเฉลยชวนพิศวงและตลกร้าย…

‪ว่าทุกอย่างเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

‪เจ๋ง

‪ตูม

‪น่าทึ่ง

‪นั่นไง

‪ตัวกระตุ้นกับดักอันแรกอยู่นั่น

‪มันเป็นกับดักอาวุธอย่างหนึ่ง เชื่อเถอะ

‪ถ้าหาอะไรมาแหย่ให้กับดักทำงานได้…

‪- นั่นไง ‪- เห็นล่ะ

‪ว่าแต่ ผมนายปั๊วะมาก

‪ขอบใจ

‪พระเจ้า

‪พระเจ้า

‪ไม่

‪พระเจ้า

‪ไง ทูนหัว

‪ได้ตัวล่ะ

‪- โอเคมั้ย ‪- อืม

‪อือ

‪โชคดีนะ

‪ไง คนสวย

‪เฮ้ย

‪โอเค

‪ใจเย็นๆ

‪โอเค แจ๋ว

‪ไม่นะ ไม่

‪ไม่

‪ทำอะไรน่ะ

‪ไหนบอกว่าต้องการเลือดแค่หลอดเดียว

‪ลืมเลือดไปได้เลย

‪รู้มั้ยว่าทั้งหัวมีค่าแค่ไหนต่อเจ้านายผม

‪ต่อรัฐบาล

‪ถ้าคนเหมาะๆ ได้ไป ‪นี่คืออำนาจในการสร้างพวกมันเพิ่ม

‪อำนาจที่จะควบคุมกองทัพซอมบี้ของเราเอง

‪นั่นคือสุดยอดอาวุธทำลายล้าง

‪นี่มันไม่ใช่ที่เราคุยกันไว้นะ

‪ยังอยากให้ทำตามข้อตกลงมั้ยล่ะ

‪ก็คิดงั้นแหละ

‪ดังนั้นรูดซิปปากให้สนิท

‪โอเค ไปกันได้แล้ว

‪ทำไม พวกมันจะออกตามหา ‪ถ้านางไม่วอกลับไปที่ฐานงั้นเหรอ

‪เสียงร้องก่อนตาย พวกมันได้ยินแน่

‪เจอศพเธอเมื่อไหร่ การแลกเปลี่ยนเป็นอันยุติ

‪พวกมันจะทำอะไร

‪ฉันไม่รู้

‪ต้องงี้สิ

‪เดินไปเลย

‪เร็วเข้า ไปเลย อย่างนั้นแหละ

‪ไปสิ ไอ้บื้อ

‪ผมโอเค

‪ไม่มีปัญหา

‪ไปเอามาจากไหนเนี่ย

‪ใครเอามือร้อนๆ มาให้เอ่ย

‪ใช่ นั่นแหละ ชิมดูก็ได้

‪โอเค ไปคาบมา

‪ดูนะ กูซ

‪เห็นมั้ย ดีธ

‪- ไม่ใช่เนื้อหรอก แต่เป็นความร้อน ‪- โอเค

‪กับดักน่าจะทำงาน

‪ตอน… นี้

‪ถามจริง แค่นี้เนี่ยนะ

‪โห น่ากลัวตายแหละ

‪แม่ง

‪ไหนว่ากับดักเบาๆ ไง

‪- แบบนี้น่าจะผิดกฎหมายแล้วนะ ‪- สมเป็นทานากะ

‪เดาว่าเขาไม่ทำเล่นๆ

‪แค่นี้ใช่มั้ย ดีเธอร์ เขาปลอดภัยแล้วใช่มั้ย

‪น่าจะปลอดภัย มั้งนะ

‪โอเค คงปลอดภัยแล้วแหละ

‪ขอให้โชคดีนะ

‪ไม่เอาน่า กูซ เพิ่งเริ่มสนุกเอง

‪เยส

‪แจ๋ว เยส!

‪ติดเลย ติดเลย

‪เยี่ยม นั่นแหละ!

‪ไอ้ของซังกะบ๊วยห่วยแตก

‪แม่ง!

‪โอเคดีมั้ย ดีเธอร์

‪- ผมโอเค ‪- เหรอ

‪ช่วยหน่อยได้มั้ย คุณแวนเดอโรห์

‪- ได้สิ ไอ้น้อง ได้เลย ‪- ขอบคุณ

‪หนึ่ง สอง สาม

‪ถ้าผมเปิดมันได้

‪ถ้าไม่ใช่จุดจบก็เป็นการเริ่มต้น

‪ความตาย หรือการเกิดใหม่

‪หม่นโคตร ไอ้น้อง แต่พี่ชอบ

‪พวกเขาตัดสินใจไม่ได้จนนาทีสุดท้าย ‪แต่ในที่สุด ปธน.ก็ยอมแพ้

‪ต่อแรงกดดันที่จะเลื่อนวันปล่อยระเบิด ‪ไม่ให้ตรงกับวันชาติ

‪นี่จะเป็นการพลิกจุดยืนของเขาในตอนแรก

‪ที่บอกว่าการทิ้งระเบิดในวันชาตินั้น

‪"เจ๋งมากๆ และจะเป็นการแสดงพลุที่สุดยอด

‪เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณรักชาติอีกด้วย ‪ถ้าลองคิดดูดีๆ "

‪แต่เนื่องจากกลัวว่าความโกรธ ‪ที่ทวีคูณขึ้นของกลุ่มนักมนุษยชน

‪จะทำให้การทิ้งระเบิดต้องเลื่อนออกไป ‪อย่างไม่มีกำหนด

‪คณะบริหารจึงได้เลือกวิธีที่น่าตกใจ

‪ด้วยการไม่เลื่อนการระเบิดออกไป ‪แต่เลื่อนขึ้นมาให้เร็วขึ้น 24 ชั่วโมง

‪อะไรวะ

‪มาเป็นเวลาอาทิตย์ตกดินวันนี้

‪- อย่าเพิ่งไปไหน… ‪- แม่เจ้า

‪ล้อกันเล่นเหรอเนี่ย

‪อะไรนะ

‪ติดตามฟังข่าวจากเราที่นี่

‪- ข่าวที่เกี่ยวข้อง… ‪- บ้าไปแล้ว

‪สมาคมผู้ลอกเลียนแบบเอลวิสนานาชาติ…

‪คิดว่าเด็กนั่นเปิดเซฟได้หรือยัง

‪เราควรเผ่นกัน

‪ปีเตอร์ส

‪ว่าไง

‪เรามีปัญหาแล้ว

‪พวกเขาจะทิ้งระเบิดเร็วขึ้น

‪แจ๋ว ฉันดีใจนะที่พวกเขาจะทิ้งระเบิดเร็วขึ้น

‪เริ่มประสาทเสียอยู่พอดี

‪มีเวลาประมาณ 90 นาทีก่อนที่นี่จะเป็นจุณ

‪ข้างบนนั่นเป็นไงบ้าง

‪ดี ฉันเจอสระว่ายน้ำด้วย

‪ฉันกำลังอาบแดดเลย

‪ต้องปิ้งให้สีมันเสมอกัน เข้าใจกันเนอะ

‪ทางนั้นล่ะเป็นไง

‪เปิดเซฟได้หรือยัง

‪ช้ากว่าที่คิดไว้ แต่…

‪ใกล้แล้ว

‪โอเค ฉันจะขัดสีฉวีวรรณไอ้นี่ให้ใหม่เอี่ยม ‪เร็วๆ เข้าล่ะ

‪รอนายนี่แหละ พวก

‪ทางนี้พร้อมแล้ว

‪ฉิบหายแล้ว

‪นี่ ดีเธอร์ เปิดเซฟไปถึงไหนแล้ว

‪สก็อตต์ เขาพยายามอยู่

‪เห็นนี่มั้ย ล็อกสี่ตัวนี่

‪รู้มั้ยว่ามันคืออะไร

‪- ไม่ ‪- นั่นสิ แหงอยู่แล้ว

‪มันเป็นกลไกการหมุนแบบสุ่ม ‪ใช่มั้ย คุณแวนเดอโรห์

‪- ครับผม ‪- ใช่

‪คุณ พ่อนิ้วขึ้นอืด…

‪คุณทำผมเสียสมาธิ เราเลยต้องเริ่มต้นใหม่

‪ถ้าคุณทำพังอีก มันจะล็อกถาวร

‪เข้าใจมั้ย ถาวร

‪โอเค ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน

‪โอเค

‪- สามสิบนาที ‪- โอเค

‪สามสิบนาทีแห่งความเงียบ

‪- ได้เลย ‪- เงียบกริบ

‪เงียบกริบๆ โอเคนะ

‪คุณแวนเดอโรห์ บอกทีมคุณให้เงียบด้วย

‪ผมต้องใช้สมาธิ ขอบคุณ

‪สามสิบนาที ก็ไม่เลวแหละเนอะ

‪พวกเขาจะทิ้งระเบิดใส่เรา ‪ในอีกหนึ่งชั่วโมง 20 นาที

‪ใช่ เราจะมีเวลาหนึ่งชั่วโมง ‪ที่จะไปให้ถึงเฮลิคอปเตอร์และเผ่นจากที่นี่

‪- เวลาเหลือเฟือ ‪- เหลือเฟือ

‪แผนสำรองล่ะ

‪วิ่งไปที่กำแพงเหรอ

‪ฉันว่าเราไปไม่ทันหรอก

‪ไม่ ไม่ต้องมีแผนสำรอง เราเชื่อใจเขา

‪- ใช่ ‪- เขาทำได้

‪แน่นอนที่สุด

‪ใช่มั้ย แวน

‪เออ เขาทำได้

‪- ดีเธอร์น้องเราทำได้ ‪- เวร

‪น่าจะเป็นทางหนีไฟ

‪ค่ะ หนูขึ้นไปเอง

‪ทีมก่อนคงเข้ามาทางนี้ ‪พวกผีดิบก็เลยเข้ามาทางนี้ด้วย

‪นี่ ลูกว่าเต้าหู้ดีมั้ย

‪อะไรคะ

‪เต้าหู้ รถขายอาหารคันต่อไปของพ่อ

‪พ่อว่าเต้าหู้เอามาทำได้ทุกอย่าง

‪เบอร์เกอร์เต้าหู้ เฟรนช์ฟรายส์เต้าหู้ ‪นมปั่นเต้าหู้ ชีสเค้กเต้าหู้

‪ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ชีสเค้กเต้าหู้ ไม่รู้สิ

‪พ่อคิดว่า ไหนๆ คนก็เริ่มกินวีแกนกัน

‪มนุษย์คิดออกแล้วว่า ‪ตัวเองไม่ได้อยู่ชั้นบนสุดของห่วงโซ่อาหาร

‪คิดว่าไง

‪ค่ะ ก็โอเค

‪- ใช่ ‪- คิดต่อไปเรื่อยๆ

‪บนนั้นเรียบร้อยดีมั้ย

‪ค่ะ เรียบร้อย

‪โหย

‪ได้จากรถมาเท่าไร

‪น่าจะสองแสนเหนาะๆ

‪- คิดดูสิว่าจะมีอยู่ในเซฟเท่าไร ‪- เอาไปดู

‪ผมไม่เคยถือเงินเยอะขนาดนี้ในชีวิต

‪ทันทีที่เซฟเปิด เงินในนั้น…

‪ไอ้นี่ก็กระดาษเช็ดตูด

‪ฉันเอาเองถ้าคุณไม่เอา

‪ไม่ ไม่เป็นไร ผมเก็บเอง

‪- แน่ใจนะ ‪- ผมเก็บเอง

‪(โอลิมปัส)

‪พระเจ้า

‪ทุกคน ผม…

‪ผมทำได้แล้ว

‪เดี๋ยว อะไรนะ ทำได้แล้วเหรอ

‪"ทำได้" แบบเปิดได้น่ะเหรอ

‪เขาทำสำเร็จแล้ว

‪ที่เหลือก็แค่หมุนวงล้อนี่

‪เราชนะศึกนี้แล้ว

‪คุณแวนเดอโรห์ กรุณาให้เกียรติได้มั้ย

‪เอาละ เร็วเข้า ไปกันทุกคน

‪เราเหลือเวลา 20 นาทีก่อนที่นี่จะเป็นผุยผง

‪- โกยเงินแล้วไปกันเถอะ ‪- ใช่

‪แวนนี่ ตอนนี้นายคิดว่าไงล่ะ

‪ฉันดีใจ สก็อตต์

‪โคตรดีใจเลย

‪คุณแวนเดอโรห์

‪เร็วเข้า กูซ รีบเก็บ

‪เหมือนวันเก่าๆ เลยเนอะ

‪ไม่ได้เหมือนจริงๆ หรอก

‪แค่บ้าระห่ำพอกัน

‪ใช่

‪เป็นอะไรไป

‪ไม่รู้สิ สก็อตต์

‪นี่ คุยกับผมได้นะ มีอะไร

‪- คิดงั้นเหรอ ‪- ใช่

‪คุณนี่โง่จริงๆ รู้ใช่มั้ย

‪ผมพลาดอะไรไปเหรอ เพราะเรารวยขึ้น…

‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเงิน ตาทึ่ม

‪อย่าเข้าใจผิด ฉันยินดีรับเงินล้าน

‪แต่

‪ฉันมาที่นี่เพื่อคุณ

‪ฉันนึกว่าเราไปต่อกันได้ แต่คุณแค่…

‪หายไป

‪พอได้เห็นคุณอีกครั้ง มันก็เลย…

‪คิดเรื่องเก่าๆ ขึ้นมา

‪ฉันก็ไม่ได้รอคุณหรอกนะ เปล่าเลย

‪ฉันมีความสุขดี

‪ฉันสบายดี

‪แค่คิดว่า…

‪บางที…

‪ผมนึกว่าผมพลาดโอกาสนั้นไปแล้ว

‪ตลอดกาล

‪ตลอดกาลนี่มันนานนะ

‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิดทุกอย่าง

‪เรื่องคุณกับผม ผมกับเคท

‪คุณเห็นเคทมั้ย

‪เคท

‪- นี่ เคทอยู่ตรงนั้นมั้ย ‪- ไม่อยู่

‪- เคท! ‪- เธอหายไปไหน

‪เคท

‪เคท!

‪ให้ตายสิ ผมรู้ว่าเธอไปที่ไหน

‪สก็อตต์ โอเค ฟังฉันนะ คิดให้ดีๆ ก่อน

‪- รอคนอื่นก่อน ‪- ไม่มีอะไรให้คิดแล้ว ไม่ต้องรอแล้ว

‪ผมรู้ว่าเธอไปไหน เธอเป็นลูกผม ‪ผมพาเธอมาด้วย ผมจะตามเธอกลับมาเอง

‪- ก็ได้ ฉันจะไปด้วย ‪- ไม่ได้

‪ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณออกไปคนเดียวหรอกนะ

‪ขอบคุณ

‪ออกทางนี้

‪ไปกันเถอะ

‪ไปเร็ว

‪คิดว่าไง

‪เงิน

‪เงิน โอเค

‪กูซแมน คุ้มกันมุมนี้

‪เวร!

‪เร็วเข้า ดีเธอร์ เร็วเข้า

‪ไม่นะ

‪เฮ้ย ทำอะไรน่ะ

‪มาร์ติน ปล่อยเราออกไปนะ

‪พับผ่าสิ ฉันหลอกเธอได้สองรอบ

‪ไม่เรียนรู้เลย

‪ทานากะไม่สนเงินนั่นหรอก

‪สิ่งที่อยู่ในกระเป๋านี่มีค่ากว่าเงินในเซฟสิบเท่า

‪โอเค ฉันจะไปฆ่าไอ้นักบินซื่อบื้อนั่น

‪เพราะยัยนั่นซ่อมฮ.เสร็จแล้ว ‪จากนั้นฉันจะบินไปจากที่นี่คนเดียว

‪- อีโง่ ‪- ปล่อยเราออกไปนะ

‪เวรแล้ว

‪ไม่นะ

‪ระวังระเบิด!

‪ไงจ๊ะ ยาหยี

‪ยังอยู่กับพี่มั้ย

‪ไม่เอาน่า

‪ให้ตายสิวะ

‪สาม

‪เอาละ เราจะวิ่งไปที่ลิฟต์แล้วขึ้นไปบนดาดฟ้า

‪ห้ามหยุดเด็ดขาด

‪ไป!

‪เวร!

‪เร็วเข้า!

‪เร็ว!

‪ติดสิ ติด

‪เออ!

‪ติดสิ

‪ปีเตอร์ส อะไรวะ

‪ขอ 30 วิ

‪นั่นอะไรน่ะ

‪หัวราชินีของเขา

‪มาร์ตินบอกว่าจะช่วยทุกคนออกจากค่าย ‪ถ้าฉันช่วยเขา

‪ถ้าฉันปิดปากสนิท

‪แม่งโกหก

‪ให้ตายสิ มาเร็ว

‪เร็วเข้า ไปกัน

‪ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ไปเถอะ

‪ฉันจะถ่วงเขาไว้เอง

‪ไปซะ! เดี๋ยวนี้!

‪ไป!

‪ใช่แล้ว ไอ้ชาติชั่ว

‪เข้ามาอีกก้าว ฉันจะเป่าหัวแม่นี่ให้ขาด

‪ขาดยิ่งกว่านี้

‪ให้ทำไง

‪ไปซะ

‪ไปกันเถอะ

‪บ้าเอ๊ย

‪สก็อตต์ นั่นซอมบี้ใส่ผ้าคลุมเหรอ

‪บินไปเถอะ

‪เงินอยู่ไหน

‪ไม่มีเงิน

‪แต่ปีเตอร์ส

‪เคทอยู่ที่โอลิมปัส เราต้องไปรับเธอ

‪เราเหลือเวลาเท่าไร

‪- ประมาณเก้านาที ‪- บัดซบ

‪ไอ้สารเลว ถ้าเราไป…

‪นายต้องหาเธอให้เจอนะ เพื่อน

‪พระเจ้า

‪- เคท ‪- กีต้า

‪- เคท ‪- กีต้า ฉันหาคุณเจอแล้ว คุณยังไม่ตาย

‪- พระเจ้า เคท โอ้ เคท ‪- พระเจ้า

‪เคท เธอกลับมาช่วยฉัน

‪นี่ ปีเตอร์ส

‪อย่าทิ้งกันล่ะ

‪ไปเถอะน่า

‪- ถูกกัดหรือเปล่า ‪- เปล่า

‪- ถูกกัดหรือเปล่า ‪- เขายังไม่ได้ทำอะไรเรา

‪โอเค เราต้องไปกันแล้ว มากับฉัน

‪โอเค

‪เคท

‪เคท! พระเจ้า

‪แม่งเอ๊ย!

‪เซดี้!

‪เคท

‪เคท ไปกันเถอะ

‪ไปเร็ว

‪เคท!

‪บ้าเอ๊ย

‪เคท

‪ไป!

‪เธอทิ้งเรา

‪ให้ตายสิ เธอทิ้งเราไป

‪เดี๋ยว ได้ยินอะไรมั้ย

‪เออน่า ระหว่างลังเลว่า ‪จะทิ้งพวกนายไว้หรือเอาตัวรอดดี

‪ฉันเกิดมีสำนึกขึ้นมา

‪คิดแล้วเหนื่อย

‪ขึ้นมา เร็วเข้า ไปกัน

‪- ไปเลย ไป! ‪- ซวยแล้ว หาที่เกาะ

‪หาที่เกาะ

‪ไม่!

‪ไม่นะ!

‪(ข่าวด่วน ‪ระเบิดนิวเคลียร์ทำลายลาสเวกัสแล้ว)

‪พ่อ พ่อ

‪นี่

‪พ่อ เรารอดแล้ว

‪โอเค

‪ขอบคุณพระเจ้า ลูกไม่เป็นไร

‪นี่ แผลไม่แย่นักหรอก

‪ไม่แย่

‪ไม่เป็นไร ไม่ลึกเท่าไร

‪ไม่ต้องปลอบพ่อหรอก

‪อย่าทำอย่างนั้น

‪พ่อรู้ว่ามันหมายความว่ายังไง

‪อย่า

‪- นี่ ‪- ไม่

‪พ่อมาคิดๆ ดู

‪พ่อคิดเยอะมาก เคท

‪ต้องเป็นล็อบสเตอร์โรลแล้วแหละ

‪ไอ้รถขายอาหารนั่นน่ะ

‪ค่ะ

‪สก็อตต์ล็อบสเตอร์โรล

‪เพราะใครๆ ก็ชอบกินล็อบสเตอร์โรล ใช่มั้ยล่ะ

‪ใช่ค่ะ

‪ใครๆ ก็ชอบกินล็อบสเตอร์โรล

‪นี่

‪นี่ พ่อมีอะไรจะให้

‪เอาไปสิ

‪พ่อรู้ว่าไม่ใช่เงินล้าน แต่…

‪น่าจะช่วยให้ลูกๆ ของกีต้าออกจากค่ายได้ถาวร

‪นี่ รับไปสิ

‪เอาไปทำให้ถูกต้อง

‪ได้ค่ะ

‪พ่อโคตรภูมิใจในตัวลูก

‪พ่อรักลูกนะ เคท

‪ขอโทษที่พ่อหายหัวไป

‪พ่อมันขี้ขลาด

‪พ่อไม่ได้ขี้ขลาด

‪พ่อกล้าหาญที่สุดในโลก

‪หนูรักพ่อมาก

‪หนูขอโทษ

‪นี่

‪- คะ ‪- ขอพ่อมองหน้าลูกหน่อย

‪พ่อ พ่อ

‪หนูขอโทษจริงๆ

‪เฮ่!

‪เฮ่!

‪(ยินดีต้อนรับสู่รัฐยูทาห์)

‪ผมอยากเช่าเครื่องบินสีเทาดำลำนั้น

‪ขอโทษด้วยค่ะ นั่นเป็นเครื่องบินส่วนตัว

‪ฉันให้คุณเช่าไม่ได้

‪ฉันจะถามให้นะคะ

‪รับประทานให้อร่อยค่ะ

‪น่ากินมาก

‪ถามจริง พวกคุณทำอาหาร ‪ในครัวเล็กๆ ข้างหลังนั่นได้ไง

‪อย่างกับเวทมนตร์

‪โอมมะลึกกึกกึ๋ย

‪เราควรดื่มฉลองกัน

‪ไม่ได้ค่ะ เรากำลังทำงาน

‪ไม่ แค่แก้วเดียว

‪แก้วเดียว ชนกันแก้วเดียว ผมจะมีความสุขมาก

‪มันจะมีความหมายกับผมมาก

‪- ก็ได้เนอะ ฉลองกันค่ะ ‪- ต้องอย่างนี้สิ

‪ผมขอยกคำพูดของโจเซฟ แคมป์เบลล์ผู้ยิ่งใหญ่

‪"เมื่อเราตกลงไปในขุมนรก

‪เราจะค้นพบคุณค่าของชีวิต เมื่อเราสะดุดล้ม

‪จะค้นพบสมบัติที่แทบเท้า"

‪ดื่มให้แก่ความพลิกผันอันน่าขันของสิ่งที่เราไม่รู้

‪- หมดแก้ว ‪- ดื่ม

‪ดื่ม

‪รสชาติดีจัง

‪เอาละ นั่งลงก่อนค่ะ

‪ค่อยๆ นะคะ โอเค

‪นี่ เอาไป

‪- ขอโทษครับ ผมเขินเลยเนี่ย ‪- โอเค ไม่เป็นไรค่ะที่รัก

‪ผมไม่เป็นไร

‪สีหน้าคุณดูไม่ดีเท่าไรนะคะ

‪- วันนี้โดนมาหนัก ‪- ตัวคุณเย็นมาก

‪ฉันจะไปแจ้งให้กัปตันทราบ

‪ไม่ ให้ผมไปเข้าห้องน้ำ

‪ล้างหน้าล้างตาซะหน่อย เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง

‪- โอเค ก็ได้ค่ะ ลุกขึ้น ‪- โอเค

‪- ค่ะ ฉันช่วยพยุง ‪- โอเค ขอบคุณ

‪- ไปห้องน้ำกันค่ะ ‪- ตรงนี้เหรอ

‪- ค่ะ ตรงนั้น นั่นแหละ ตรงนั้น ‪- ได้ โอเค

‪- แน่ใจนะคะว่าคุณไหว ‪- ผมไหว

‪- ผมไหว ‪- โอเคค่ะ ก็ได้

‪ไม่เอาน่า

‪สวัสดีครับ นี่กัปตันพูด

‪เราจะเริ่มลดระดับครั้งสุดท้าย ‪เพื่อเข้าสู่กรุงเม็กซิโก

‪โปรดกลับไปยังที่นั่งและคาดเข็มขัดนิรภัย

‪เวลาท้องถิ่นคือ 21:30 น.

‪และอุณหภูมิอยู่ที่ 19,4 องศาเซลเซียส

‪ขอบคุณที่บินกับเราครับ

‪ฉิบหายแล้ว

‪คำบรรยายโดย: ต้องตา สุธรรมรังษี

-== [ www.OpenSubtitles.org ] ==-