Original subtitles

Wat zou er gebeuren...

als elk mens op aarde zou verdwijnen?

Dit is niet het verhaal over hoe de mens zal uitsterven...

maar wat er daarna met de aarde gebeurt.

In deze aflevering van 'Life after people'...

gaat de mensheid op vakantie.

Wat zal er na de kerst achterblijven?

Deze kalkoenen proberen aan etenstijd te ontsnappen...

maar redden ze het tot de volgende Thanksgiving?

Wat zal er terechtkomen van onze vakantiebestemmingen?

Deze is nu al een vakantiehel geworden.

Welkom op aarde.

Aantal inwoners: nul.

Door de eeuwen heen heeft de mens speciale vakanties gevierd.

Feestdagen...

uitvluchtoorden.

Maar nu is het feest voorbij.

Dag één na de mensheid.

In deze kerstwinkel in Detroit is het nog altijd kerst.

De lichtjes schitteren...

geanimeerde kerstmannen en sneeuwpoppen zingen kerstliedjes.

In de tijd van de mensheid vormde kerst een economie op zich.

De VS gaven jaarlijks 154 miljard dollar uit aan kerst.

We importeerden bijna een half miljard aan kerstversieringen.

Voor minder geld kon een Spaceshuttle gelanceerd worden.

Het meest kenmerkende symbool van deze periode was de kerstboom.

In de 21 e eeuw zette echter meer dan 60% van de gezinnen hun cadeaus...

onder bomen van aluminium of plastic.

Door de chemische werking van hun hoofdingrediënt...

blijven plastic bomen nog lang na de mens bestaan.

Dit is een typische kunstkerstboom.

Hij bestaat hoofdzakelijk uit twee materialen...

staal, of metaal, en plastic.

Het zijn stalen draden omhuld met pvc.

Pvc is beter bekend als vinyl...

het materiaal waar ook elpees van gemaakt werden...

en dat zorgde voor die specifieke geur in 'n nieuwe auto.

Een ander symbool van kerst...

was het geliefde en gehate gerecht...

de vruchtencake.

Dit middeleeuwse gebak werd in het Victoriaanse Engeland populair...

en werd gemaakt om lang mee te gaan.

Het was een volgestopte cake die niet gekoeld bewaard hoefde te worden.

Er werd vaak gezegd dat deze cake nooit zou bederven.

Door één belangrijk ingrediënt zou dat best eens waar kunnen zijn.

Ook de kerstverlichting gaat uit...

wanneer het elektriciteitsnet het begeeft.

Dag twee na de mensheid.

Ook 'n ander kerstsymbool wordt bedreigd.

Het rendier.

Hoewel ze uitgevonden lijken te zijn voor kerst...

vormen rendieren een gedomesticeerde diersoort die in de poolgebieden leeft.

In Alaska werden ze bijvoorbeeld gefokt voor melk, vlees en zelfs als trekdier.

Het is onduidelijk hoe ze in 't kerstverhaal terecht zijn gekomen...

maar volgens velen is 't beeld van de Kerstman in z'n slee met rendieren...

ontstaan uit heidense afbeeldingen van de Noorse god Thor...

wiens luchtkoets voortgetrokken werd door vliegende geiten.

In Alaska alleen al leven ruim 30.000 gedomesticeerde rendieren.

Maar nu de mens er niet meer is, worden ze ernstig bedreigd.

Zullen deze rendieren nog 'n kerst meemaken?

Dag drie na de mensheid.

Weer een ander kerstdier krijgt het zwaar te verduren.

Deze kalkoenen lopen hongerig op en neer in hun hok.

Toen de mens er nog was, stonden kalkoenen centraal in de VS.

Benjamin Franklin pleitte zelfs voor de kalkoen als nationaal symbool...

in plaats van de adelaar.

In de 21 e eeuw produceerden de VS meer dan 270 miljoen kalkoenen per jaar...

waarvan er 46 miljoen op een bord eindigden tijdens Thanksgiving.

Nu de mens er niet meer is, zijn deze kalkoenen aan de bijl ontsnapt...

maar wat de mens gedaan heeft om de kalkoenen lekkerder te maken...

zal deze dieren noodlottig worden.

Een kalkoen die gefokt is om op te eten zal 't niet redden.

Door selectief te fokken, heeft de kalkoen 'n enorme borst gekregen.

Dit voldoet aan de vraag van de consument, maar bedreigt de voorraden.

Door hun grote borst kunnen ze niet meer vliegen...

en niet meer paren.

Boerderijkalkoenen worden gefokt via kunstmatige inseminatie.

Ze kunnen zich zelf dus niet meer voortplanten.

Deze generatie Thanksgiving-kalkoenen...

is wellicht de laatste.

Een week na de mensheid.

Stalen achtbanen waar eerst luid geschreeuw uit klonk...

zijn nu verstomd.

Attractieparken waren een van de populairste vakantiebestemmingen.

In de VS verschenen de eerste achtbanen rond 1880.

Bijna een eeuw lang waren ze van hout.

Hoewel de eerste stalen achtbaan in 1959 werd gebouwd...

werd de technologie voor de extreme achtbanen pas in de jaren '70 ontwikkeld.

Het werden gilmachines met omgekeerde loopings...

zoals de Silver Bullet in Knott's Berry Farm, Zuid-Californië.

De extreme achtbanen werden gebouwd met zeer geavanceerd staal.

Het staal voor zo'n achtbaan moet bepaalde eigenschappen hebben.

Staal bestaat voor zo'n 80 tot 90 procent uit ijzer...

maar er zitten een paar goede ingrediënten tussen...

zoals silicium en mangaan...

maar het belangrijkste element is koolstof.

Door koolstof toe te voegen, kun je het staal versterken.

Je hebt maar 'n beetje nodig om 't heel sterk te maken.

Slechts een half procent koolstof kan staal tot wel drie keer zo sterk maken.

Maar zelfs het sterkste staal heeft 'n eeuwenoude vijand.

Roest.

Zodra er ergens een kras op komt, wordt het geschuurd en opnieuw gelakt.

Nu er geen onderhoud meer is, vormt het kleinste krasje roest...

op het blootgestelde staal.

Even verderop bloeit een vreemde vakantiebestemming in de woestijn.

De golfbanen glinsteren...

en fonteinen sproeien water omhoog.

Er is nog elektriciteit op deze sterrenstek...

genaamd Palm Springs, Californië.

Deze plek lijkt hier totaal niet thuis te horen.

Als je in Palm Springs rondrijdt, zie je tuinen en bloemen...

fonteinen en vijvers...

Het lijkt 'n ongeschikte plek om 'n beschaving op te bouwen.

Ondanks het feit dat Palm Springs midden in de woestijn lag...

waren er meer golfbanen per vierkante kilometer dan waar ook in de VS.

De sproeiers houden de golfbanen nu groen en aantrekkelijk...

voor niemand.

Er torent nog een ander menselijk overblijfsel over de woestijn uit...

de kabeltram in Palm Springs.

Toen er nog mensen waren, was dit een attractie...

die tussen vijf torens hing met 'n lengte van ruim 'n kilometer...

en die van de woestijnbodem tot 'n bergtop op 2,5 km boven het zeeniveau reikte.

Maar nu hangen de wagons op 600 meter hoogte leeg in de lucht.

Ze schommelen in 'n licht briesje boven de lege vakantiestad.

De verkeerslichten werken nog...

en de airco staat nog aan in Palm Springs.

De meeste elektriciteit is namelijk nog in werking...

dankzij het royale gebruik van windturbines in de stad.

Net buiten de stad draaien nog 4000 turbines.

Zolang de wind de wieken aandrijft, wordt er elektriciteit geproduceerd.

Deze windmolens lijken eenvoudig...

maar hun schijn bedriegt.

Een windmolen is 'n vrij complex apparaat.

Hij heeft sensoren voor de windsnelheid en windrichting...

die de stand van de wieken bepalen, zodat je altijd 't juiste vermogen produceert.

Maar hightechapparatuur vergt veel onderhoud.

Je hebt smeermiddelen en hydraulische vloeistof nodig...

net zoals je de olie in je auto moet verversen, anders begeeft de motor 't.

Bij deze dingen gaat 't net zo.

Als je de nodige vloeistoffen niet aanvult, lopen ze vast.

Een week na de mensheid.

De wieken genereren nog altijd duizenden kilowatts per uur.

Elke dag en op elk moment dat er wind staat.

Maar achter de horizon schuilt de wind der vernietiging.

Een maand na de mensheid.

In een reeks stalen keten en betonnen bunkers...

liggen duizenden kilo's explosieven van 'n vuurwerkfabriek opgeslagen.

Mensen schoten jaarlijks meer dan 90 miljard kilo vuurwerk de lucht in.

Dat is twee keer de kracht van de atoombom op Hiroshima.

Al dat vuurwerk wacht nu op 'n feest dat nooit meer plaats zal vinden.

Kunnen die explosieven zomaar afgaan?

Dat gebeurde in 2004 in 'n Deense vuurwerkfabriek.

Er viel één dode en 17 mensen raakten gewond.

Meer dan 200 huizen liepen schade op.

De laatste explosie vormde een paddenstoelwolk zoals bij 'n atoombom.

In de VS moet vuurwerk in kleinere gebouwen worden opgeslagen.

Elk gebouw bevat kleinere hoeveelheden vuurwerk...

om 'n hevige explosie zoals in Denemarken te voorkomen.

Een maand na de mens.

Het vuurwerk en buskruit liggen onaangeroerd in hun bunkers.

Dit jaar komt er geen vuurwerkshow.

Althans voorlopig niet.

In Alaska hebben de rendieren het zwaar zonder hun baasjes.

Ze komen oog in oog te staan met hun wilde verwanten...

de kariboes.

Rendieren en kariboes behoren tot dezelfde soort...

maar met een belangrijk verschil.

Rendieren zijn gedomesticeerd en kariboes leven in 't wild.

900.000 kariboes trekken in grote kuddes door Alaska.

De kariboe kan bijna vijfduizend kilometer per jaar afleggen.

De kariboe is in feite een fitte versie van het rendier.

De kariboe is gemaakt om te rennen.

Hij heeft lange poten en 'n slank lichaam.

Rendieren hebben korte poten en 'n zwaar lichaam.

Hoewel ze niet gebouwd zijn voor lange reizen...

kan het rendier de roep der natuur niet weerstaan.

Zelfs toen de mens er nog was, verdween 't rendier regelmatig uit Alaska.

Ze voegden zich bij de kariboekuddes die over het land trokken.

Het zijn migrerende en verwante soorten, dus ze vermengen zich wel.

Als de kariboe aan zijn trek begint, gaat het rendier vaak mee.

Maar zonder hun menselijke verzorgers trekt het rendier met de kariboes mee...

en gaat het de vijfduizend km lange trek tegemoet, met alle gevaren van dien.

Verderop in het zuiden, in Glacier Bay, Alaska...

dobberen luxe cruiseschepen stilletjes in de haven.

In de tijd van de mens voeren honderden van deze schepen over de binnenwateren...

en namen ze jaarlijks 500.000 toeristen mee op vakantie door het landschap.

Maar zonder onderhoud moeten zelfs de kleinste schepen het ontgelden.

In de zomermaanden is het koude weer niet zo'n gevaar...

maar in de winter, als het zeer koud is en de regen op 't dek bevriest...

is er wel degelijk 'n gevaar.

De sneeuw stapelt zich op het schip op...

en de zon maakt er 'n dikke laag ijs van die het schip volledig bedekt.

Het is vreemd maar prachtig.

Maar 'n cruiseschip is niet gebouwd voor 't gewicht van zoveel sneeuw en ijs.

Zo'n schip ligt nooit helemaal recht in 't water.

Het leunt altijd een beetje een kant op.

Het water en de sneeuw stapelen zich juist onderin op...

waardoor het schip geleidelijk aan om zal slaan.

Dit schip heeft z'n laatste reis gemaakt.

Zes weken na de mensheid.

In het dierenpark van San Diego krijgen de leeuwen honger.

Een leeuw kan twee weken zonder voedsel...

maar ze hebben nu al een maand niets meer gehad.

Ze hebben zo'n honger dat ze het elektrische hek proberen te doorbreken.

Tot hun grote verrassing volgt er geen schok.

De elektriciteit was al weken geleden uitgevallen.

Het grootste obstakel is nu de gracht.

Deze grachten zijn ruim vijf meter breed...

maar leeuwen kunnen wel negen meter ver springen.

Nu zijn ze vrij.

Ze gaan meteen op zoek naar eten...

of dat nou bij de zebra's is of ergens anders in 't park.

Ze zijn timide omdat ze niet gewend zijn aan zoveel ruimte.

Maar al snel breiden ze hun jachtgebied uit.

De stedelijke jungle heeft een nieuwe koning.

Een half jaar na de mensheid.

Skipistes beginnen hun oorspronkelijke uiterlijk terug te krijgen.

Op sommige pistes groeien er alweer dennenbomen...

maar op andere groeit er vreemd genoeg niets...

alsof de mens ze nog steeds onderhoudt.

Een jaar na de mensheid.

De windturbines torenen nog steeds boven de woestijn bij Palm Springs uit.

De stalen molens hebben 'n grotere vijand dan roest...

de wind zelf.

De turbines zijn ontworpen voor bepaalde windsnelheden.

Als de wind boven die snelheid uitkomt, vliegen ze uit elkaar.

Daarom hebben deze turbines een automatisch remsysteem.

Zo stoppen ze vanzelf bij extreem hoge windsnelheden.

Maar wat als dat systeem het begeeft?

In 2008 is dat in Denemarken gebeurd.

Er is nu 'n jaar geen onderhoud gepleegd...

en al deze windturbines wacht eenzelfde lot.

Zodra er 'n wind van 160 km per uur waait...

zullen de wieken sneller draaien dan de bedoeling is...

wat trillingen veroorzaakt.

De turbine zal waarschijnlijk uit elkaar vliegen.

De wieken zouden er vanaf vliegen.

Als ze dan neerkomen, zie je overal stof en onderdelen.

Het wordt een grote chaos.

20 jaar na de mensheid.

Nu de windturbines zijn vernietigd...

zit Palm Springs al lang zonder elektriciteit.

Het eens zo levendige vakantieoord is nu akelig stil.

De golfbanen zijn weer niets dan zand...

en de hotels slechts lege omhulsels.

Dit weten we omdat er iets verderop van Palm Springs...

al een leven zonder mensen is begonnen.

20 jaar na de mensheid.

In de tophotels checkt nu alleen nog maar ongedierte in.

De ooit zo groene golfbanen zijn veranderd in enorme zandvlaktes.

De luxe zwembaden zijn nu lege beerputten.

Dit is het lot van het vakantieoord Palm Springs.

We weten hoe Palm Springs er 20 jaar na de mens uit zal zien...

omdat er minder dan 100 km verderop al zo'n plek bestaat.

De Salton Sea is het grootste meer in Californië.

Het moest een paradijs voor watersport en toerisme worden...

en werd ooit het nieuwe Palm Springs genoemd.

Het werd uiteindelijk een kale vlakte vol stank...

verlaten huizen...

en ontelbare dode vissen.

De Salton Sea is van veraf een van de mooiste plaatsen die er zijn.

Van dichtbij is het echter een van de meest smerige plaatsen.

Dode vissen, een aroma van ammoniak...

waardoor je denkt: Dit is afschuwelijk.

De hoogtijdagen waren de jaren '60 en '70.

Overal sprongen vakantiehuizen op.

De stranden waren overvol.

Mensen zwommen, voeren op boten of waterskieden...

en genoten 's avonds van 'n martini in de jachtclub.

Nu komen er alleen nog maar duiven in de jachtclub.

De vakantiehuizen zijn overgeleverd aan de elementen...

en kampeerterreinen lijken nu meer op begraafplaatsen.

Deze elektriciteitspaaltjes zijn net grafstenen...

op het lege kampeerterrein.

Hoe is deze bloeiende oase veranderd...

in zo'n apocalyptische woestenij?

Het begon in de jaren '70.

Grote massa's vissen gingen plotseling dood...

en kwamen met duizenden tegelijk bovendrijven.

De oorzaak van deze sterfte was de waterafvoer van nabijgelegen boerderijen.

Door de meststof die daarin werd afgevoerd, groeiden er enorm veel algen.

Toen die algen afstierven, zakten ze naar de bodem...

waar ze 'n zuurstofloze laag op de bodem vormden.

Bacteriën voedden zich met dit dode, organische materiaal...

en produceerden waterstofsulfide.

Waterstofsulfide is 'n gas dat net zo giftig is als cyanide.

Het brengt grote schade toe aan het centrale zenuwstelsel...

en zet tenslotte het ademhalingsproces stil.

Het was zo dodelijk dat het in WO I als wapen werd ingezet.

Vandaag de dag is het net zo dodelijk.

Het kan miljoenen vissen doden.

Ooit stierven er zeven miljoen vissen tegelijk.

De vissensterfte hield aan.

Daarna stierven ook de vogels die de vissen aten.

Bewoners beweerden dat ze het gas in de lucht roken en proefden.

De mensen bleven weg bij de Salton Sea.

Op z'n hoogtepunt telde Salton Sea zo'n 15.000 inwoners.

In de weekenden kwamen daar nog duizenden mensen bij.

Maar de vakantiehuizen stonden ineens leeg.

De bouw van vakantieverblijven kwam stil te liggen.

Campers...

boten en zelfs de jachtclubs...

werden alle achtergelaten.

Waar ooit duizenden mensen woonden en vakantie vierden...

wonen nu nog slechts 'n paar honderd mensen in kleine dorpjes.

Ze worden omgeven door ruïnes van vakantiehuizen.

Tientallen jaren nadat ze verlaten werden...

hebben de invloeden van zon, zee en zout hun sporen nagelaten.

Dit is 'n oude woonwagen, van 't merk Airstream zo te zien.

Hij wordt al minstens 40 jaar blootgesteld aan de omgeving.

Nadat de mensen weg waren, begon er misschien 'n deur te klapperen...

of brak er 'n raam...

waardoor de omgeving vat kreeg op het interieur.

Het hele gevaarte werd voedsel voor de omgeving.

Alle samengestelde of door de mens gemaakte materialen...

vallen uit elkaar, zoals deze spaanplaat.

Het rot veel sneller dan het massieve hout.

Net zoals de mens hier langzaam wegtrok...

verdwijnen ook de structurele elementen in dit landschap.

Dit gebouw is zo'n 40 of 50 jaar oud.

Hoewel er nog iets van 'n geraamte staat, is er niet veel van over.

Een deel van 't dak en de ramen zijn weg, ik zie geen deuren.

Al het glas ligt diep begraven onder het zand en zout.

Uiteindelijk wordt 't weer een woestijn, met veel troep.

Maar in deze toekomstige woestijn...

zorgen tijd en de natuur wellicht voor de grootste vuurwerkshow ooit.

20 jaar na de mensheid.

Bomen hebben zich door 't beton van deze oude bunkers heen geworsteld.

Vuurwerk was 'n gevaarlijke manier om feest te vieren.

Er raakten jaarlijks zo'n 10.000 mensen gewond door vuurwerk.

Het is nu laat in de zomer, er heerst 'n droge hitte...

en in 't bos verspreidt zich een ontembare brand.

De brand bereikt de vuurwerkfabriek.

Er lekt al tientallen jaren water in de vervallen bunkers.

Buskruit absorbeert water makkelijk, maar er gebeurt iets geks als 't nat wordt.

Als het opdroogt, wordt het nog onvoorspelbaarder en onstabieler.

Het fijngemalen poeder klontert samen.

Het brandt minder egaal op en kan voor 'n veel krachtigere explosie zorgen.

De vlammen dringen door de scheuren in de muren...

en 't poeder wordt aangestoken.

Het vuur loopt van bunker naar bunker...

waar duizenden kilo's vuurwerk opgeslagen liggen.

Dit vuurwerk was bedoeld voor meer dan 100 vuurwerkshows...

en gaat nu allemaal in een keer af.

Aan de andere kant van het land...

mengt echte sneeuw zich met kunstsneeuw...

in de kerstwinkel in Detroit.

Op de winkelvloer is aarde ontstaan.

In de gangen groeit gras tussen de kerstversieringen.

Lange lianen klimmen langs plastic kerstmannen omhoog.

In een van de gangen ligt nog steeds de vruchtencake.

Hun duurzaamheid is te danken aan één belangrijk ingrediënt...

alcohol, een van de eerste ontsmettingsmiddelen.

De combinatie van rum met samengepakte bloem...

creëert een zuurstofloze omgeving waar geen microben kunnen groeien.

20 jaar na de mens is de vruchtencake verre van bedorven.

Misschien gaan ze inderdaad voor altijd mee.

Maar het klassieke kerstrendier, dat met de kariboes mee migreerde...

is nu verdwenen.

Hoewel er inteelt plaatsvond met hun wilde verwanten...

stierven de meeste rendieren al snel na de mens.

Hoewel rendieren en kariboes van dezelfde soort zijn...

is er 'n wezenlijk verschil...

waardoor de meeste vrouwtjes de kudde al na 'n jaar moesten verlaten.

Rendieren krijgen hun kalveren namelijk een maand eerder.

In die periode komen ze achter te liggen op de kudde...

en worden ze een prooi voor beren en wolven.

De tijd van spelen is voorbij voor het rendier.

50 jaar na de mensheid.

Op de skipistes blijft nog 'n raadsel onbeantwoord.

Sommige pistes zijn weer volledig begroeid...

terwijl andere kaal blijven, alsof ze pas bewerkt zijn.

De reden hiervoor?

Skipistes die zonder zware machines vrijgemaakt zijn, herstellen snel.

Op pistes die hevig bewerkt zijn, heeft de natuur echter geen kans.

Dit zijn pistes die met zware machines zoals bulldozers bewerkt zijn.

Veel van de bovengrond wordt weggeschraapt of begraven.

De machines maken de grond compact.

Daardoor is de grond te ondiep en te hard voor plantengroei.

Deze skipistes blijven precies zoals de mens ze heeft achtergelaten...

nog vele jaren lang.

In Zuid-Californië geniet een nieuwe koning van de zon.

Deze leeuwen zijn ontsnapt uit het dierenpark in San Diego...

en hebben zich verspreid en aangepast aan hun nieuwe omgeving.

Die grote roofdieren lopen van San Diego tot Santa Barbara rond.

Ze komen gemakkelijk via snelwegen op de open vlaktes.

Het is de perfecte omgeving voor ze.

Er liggen veel ranches in de buurt.

Ze kunnen koeien of paarden doden.

Leeuwen kunnen tot wel 34 kilo per keer eten.

Dat staat gelijk aan een jong kalf, van top tot teen.

De leeuw zou 't superroofdier van Zuid-Californië worden.

Ze kunnen misschien zelfs evolueren tot een nieuwe, Amerikaanse soort.

Naarmate de eeuwen verstrijken...

zal een uniek ingrediënt in deze extreme achtbaan...

hem uiteindelijk fataal worden.

80 jaar na de mensheid.

Bij de kerstwinkel bij Detroit, Michigan...

begint het kerstgevoel langzaam te verdwijnen.

100 jaar na de mensheid.

De 45 meter hoge loopings van de Silver Bullet...

staan op het punt van instorten.

De boosdoener zit vreemd genoeg van binnen...

door 'n opmerkelijk element in zijn geraamte.

Om te zorgen dat deze achtbaan geen geluidsoverlast zou veroorzaken...

werden alle rails van de bijna 400 meter lange achtbaan met zand gevuld.

Dit vermindert het aantal decibels met minstens 50%.

Het is echt een extreem stille rit.

Maar door haarscheurtjes in het staal wordt het zand...

na 100 jaar zonder onderhoud de ondergang van deze achtbaan.

Het is best ironisch.

Als er vocht of water in het zand komt...

blijft het water erin zitten wat corrosie van binnenuit veroorzaakt.

Water dat door het zand wordt vastgehouden...

versnelt het corrosieproces binnen in de rails.

Dit verzwakt het staal, waaronder de bouten.

De verbindingen begeven het als eerste, zoals bij elk bouwwerk.

De bouten laten los, het staal buigt zich...

en de hele baan begint wild te zwaaien.

Deze extreme achtbaan maakt z'n laatste afdaling.

120 jaar na de mensheid.

Het vakantieoord Palm Springs is nu volledig in 'n woestijn veranderd.

Waar ooit vakantiegangers aan 't zwembad lagen...

zijn alle tekenen van beschaving verborgen onder zand en yuccaplanten.

De kabeltram staat echter nog overeind.

Vijf gigantische stalen torens met de kabelwagons...

die ooit vakantiegangers meer dan 2,5 km de lucht in droegen.

Het staal houdt al ruim een eeuw stand.

Maar één verschijnsel zal 'n enorme kettingreactie veroorzaken.

Geleidelijke corrosie onderaan elke toren.

Het probleem begint bij de kabel.

De kabels van deze tram zijn ruim zeven cm dik.

Het zijn enorme kabels.

Ze bestaan uit meerdere in elkaar gedraaide stukken draad.

Maar de aanhoudende druk van 'n hangende wagon...

en eeuwenlange erosie aan de kabels...

doen de kabel uiteindelijk doorbreken.

Dit is de eerste in een hele reeks catastrofes.

De wagon knalt tegen de eerste toren aan.

De verroeste toren kan die kracht niet aan en stort in.

Als die toren valt, trekt ie te hard aan de volgende toren...

waardoor ook die omvalt en zo de volgende meetrekt.

Je krijgt dus 'n domino-effect zodra de eerste toren valt.

Vijf torens met daartussen een drie km lange kabel...

trekken elkaar omver vanaf het rotsgebergte...

en vallen neer in 'n lawine van puin, stof en metaal.

130 jaar na de mensheid.

Bijna elk aandenken aan vakanties van de mens is van de aarde gevaagd.

Maar de vruchtencake bestaat nog steeds, als 'n geest van 'n eeuwenoude kerst.

Hij wordt beschermd door z'n zuurstofloze mix van suiker, bloem en alcohol.

De oudst bekende vruchtencake uit de tijd van de mens...

was meer dan 130 jaar oud.

Hij werd in 1878 gebakken door 'n grootmoeder die kort daarna overleed.

Haar familie kon 'm niet weggooien.

In 2003 besloot haar achterkleinzoon de cake te laten proeven...

en hij werd nog steeds eetbaar bevonden.

De vruchtencake wil nu nog altijd niet bederven.

In heel de VS lopen wilde kalkoenen rond.

Dit zijn de afstammelingen van de Thanksgiving-kalkoenen van de mens.

Ze zijn iets anders dan de kalkoenen die toen gegeten werden.

Ze zijn het oorspronkelijke, slanke ras...

dat door de pelgrims werd gegeten tijdens de eerste Thanksgiving.

Het dier dat volgens Benjamin Franklin het nationale symbool moest worden...

leeft voort als 'n gevederd aandenken aan oude feestdagen...

in het leven na de mens.