Original subtitles

..:: (XviD asd) :: www.xvidasd.com ::..

Spokojnie. Nie budujemy autostrady. Te jaskinie stoj¹ puste pó³ miliona lat.

Mo¿liwe ¿e uda nam siê dowieœæ istnienia Protocantha.

Doktorze, zbli¿a siê sztorm. Wracajcie na pok³ad.

Odbiór.

S³yszymy pana kapitanie.

Doktor Koby nie odpowiada. Proszê j¹ œci¹gn¹æ.

Pani doktor, nadchodzi sztorm.

S³ysza³a pani?

ZnaleŸliœmy. Protocanth istnieje.

Gdzie jesteœ?

Niedaleka wyspy Palmera pod biegunem pó³nocnym.

Mój ojciec mia³ racjê.

Coœ nieprawdopodobnego. Mam tu ca³ego osobnika.

Poka¿esz nam?

Zachowa³ siê w lodzie.

Œwiecisz jak choinka.

Takie odkrycie zdarza siê raz na ca³e ¿ycie.

- Widzisz? - NiewyraŸnie.

Zobacz.

- Dobrze siê czujesz? - Coœ jest nie tak.

Nazywam siê Adam Kane.

By³em pionierem badañ genetycznych. Manipulowa³em DNA, by ratowaæ ¿ycie.

Geny mutowa³y.

Ludzie zyskali nadprzyrodzone zdolnoœci.

Wraz z czwórk¹ najsilniejszych, bronimy nieœwiadomego œwiata.

Tworzymy organizacjê Mutant X.

Przebudzenie.

Musimy zd¹¿yæ na statek przed zmrokiem.

Nie mogli znaleŸæ tego na Karaibach?

Co z Helix¹?

Jest odporna na wszelkie warunki prócz polarnych.

Powinniœmy ja najpierw przetestowaæ.

Bêdzie dobrze.

Chyba ¿e zamarzn¹ turbiny i wpadniemy do Atlantyku.

Widzia³eœ jak zareagowa³a?

Przeczucie nigdy j¹ nie myli³o.

Mama nadzieje ¿e to wiêcej ni¿ nag³y zryw do archeologii.

To nie jest zwyk³y artefakt, tylko zaginiony gatunek.

Drapie¿nik doskona³y. Wiesz co kryje jego DNA?

Do tego dostaniemy zni¿kê za kilometry.

Jak siê czujesz? Mog³em ciê uprzedziæ.

Nie wiem dlaczego tak zareagowa³am.

Mo¿e to zwyk³y odruch.

Wszyscy dziwnie reagujemy. Ja te¿.

- Kiedy to ¿y³o? - Przed kenozoikiem.

Jest dwuno¿ny. Naukowcy podejrzewaj¹ ¿e by³ spokrewniony z cz³owiekiem.

- Wywodzimy siê od niego? - Ewolucja posz³a inn¹ drog¹.

W¹tpiê by prze¿y³ w takich warunkach.

Wtedy by³y tu tropiki.

Za chwilê ujrzymy brakuj¹ce ogniwo.

Nie wiem co to. Podwozie nie chce siê wysun¹æ.

- Nie usi¹dziemy? - Rozmra¿am.

Teraz.

L¹duj na pok³adzie.

- Tak siê cieszê. - Tego bym nie przegapi³.

Wyjê³am go z lodu i zaczê³am rozmra¿aæ.

Solanka czy metoda Landleya? Nie zapomnia³em nauk twojego ojca.

Metoda Landleya.

Jest powolniejsza, ale nie niszczy tkanki.

Nie mogê siê doczekaæ. Ale zimno.

- Przedstawiam Luise. - Wska¿ê wam kajuty.

Zupe³nie jakby czeka³ na mnie zakuty w lodowcu.

- Jak go wyci¹gnêliœcie? - Namêczyliœmy siê.

Co to?

DŸwiêk lodu ocieraj¹cego siê o kad³ub. Te frachtowce s¹ odporne. Przywykniecie.

W¹tpiê.

Trzymaj siê mocno.

Nie musisz schodziæ.

Muszê.

Niesamowite. Zachowany w ca³oœci.

- W tej okolicy nieustannie panuje mróz. - Frajer zamarz³ ¿ywcem.

Mo¿liwe ¿e tak by³o.

Ale brutal.

ChodŸ, nie ugryzie.

Muszê odetchn¹æ.

IdŸ z ni¹.

Czyñ honory.

Gruczo³y wci¹¿ aktywne.

- Poparzy³em siê. - Co ty na to?

Znalaz³aœ Protocantha.

Cieszê siê ¿e to potwierdzi³eœ.

- Pod¹¿anie œladami ojca nie by³o ³atwe. - To dziêki jego dziennikom tu dotar³am.

Doprowadzi³ do œmierci swojej i dziewiêciu ludzi.

Wykaza³aœ siê odwag¹, kontynuuj¹c poszukiwania.

Sprawdzimy?

Pe³na moc.

Zostawcie baga¿e.

Nale¿ycie pewnie do zespo³u Koby.

Musicie mieæ niez³e fundusze, skoro staæ was na taki samolot.

Wziêliœcie na pok³ad niezwyk³y okaz.

Powinien zostaæ tam gdzie by³.

Od lat wyci¹gamy z morza dziwne rzeczy, ale czegoœ takiego nie widzia³em.

Pech przeœladuje nas od pocz¹tku. Jeden z naszych zosta³ ranny.

Zerwana lina prawie go przeciê³a. Do tego nie mamy ³¹cznoœci.

A od dwóch godzin nie mogê wyjœæ z lodów.

Mo¿e to zbieg okolicznoœci.

Jesteœmy na pustkowiu. W razie k³opotów zostaniemy sami.

Jock?

G³ówny silnik nawala. Muszê go wy³¹czyæ.

Nie bêdziemy przeszkadzali.

Szczêœcie siê od nas odwraca.

To próbka tkanki z osobnika? Wygl¹da jak ¿ywa.

Ma pó³ miliona lat.

Œmieræ komórek powinna nast¹piæ natychmiast.

Mo¿e ekstremalna temperatura jej zapobieg³a.

To mo¿liwe, ale ma³o prawdopodobne.

- Boisz siê mro¿onej ryby? - To coœ powa¿niejszego.

Nie œmiej siê, ale to emituje silne fale.

Niepotrzebnie ci to mówi³am.

Nie powinienem by³ siê œmiaæ, ale to...

Wiem.

Uwierz mi.

Mo¿e wyczuwasz fale cz³onka za³ogi.

To nie cz³owiek.

Zimno ci? Ca³a dr¿ysz.

Nie z zimna.

Czy to rozs¹dne?

Nie chcê tego na moim statku. ZnajdŸ linê.

Przestraszy³ siê pan?

Przynieœ linê.

Sam to zrobiê.

To ¿yje.

Zabrania³am go dotykaæ.

Mo¿e ktoœ z ekipy przeniós³ go do laboratorium.

Kapitan zarazi³ za³ogê przes¹dami.

- Podejrzewasz go? - Zadowolony nie by³.

Pewnie chce siê go pozbyæ.

To coœ ¿yje.

Ucieknijmy waszym samolotem.

Mamy komplet.

To coœ pozabija nas wszystkich.

- Co ty wygadujesz? - Stwór zabi³ kapitana.

PuϾ go. Gdzie on jest?

- Mówi³em. - K³amiesz.

Chcieliœmy go wyrzuciæ gdy nagle przebudzi³ siê

- Z³apa³ kapitana za twarz jak¹œ mack¹. - To ma byæ dobranocka?

Tak by³o.

PuϾ go.

Zabierz go do kambuza.

- ZnajdŸcie kapitana. - Uwierzy³eœ mu?

Poszukajmy kapitana.

Wyczu³am jego strach w chwili œmierci.

ChodŸmy.

Jak to mo¿liwe?

Cz³onek za³ogi twierdzi ¿e stwór chwyci³ kapitana.

W ciele nie zosta³a ani kropla wody.

- Wyschniête na wiór. - Dlaczego to zrobi³?

- Po¿ywia³ siê. - Bez przesady.

Emma jest teleempatk¹. Od pocz¹tku wyczuwa³ energiê stworzenia.

Zabija bo jest g³odny.

Roœnie w si³ê.

Musimy opuœciæ pok³ad.

Z³apiemy go. To prze³om w nauce.

Tylko na tym pani zale¿y? Zgin¹³ cz³owiek.

- Rozumiem. - Ale co?

- Œmieræ ojca pani nie wystarczy? - Nikt nie móg³ tego przewidzieæ.

- Nie wiemy czego siê spodziewaæ. - Staniemy siê jego pokarmem.

- Wziê³a to pani pod uwagê? - Chcê temu zapobiec.

- Puszka Pandory ju¿ siê otworzy³a. - Musimy j¹ zamkn¹æ.

Wahania energii. Zaraz wysadzi kot³y.

Idê do maszynowni.

- Wszyscy zostaj¹ na miejscu. - Z czyjego rozkazu? Doktor Koby?

Kapitan nie ¿yje, a oni nie chc¹ nic powiedzieæ.

- To prawda. - Panujemy nad sytuacj¹.

Stwór robi co chce.

Zamknêliœmy go w ³adowni. Trzymajmy siê razem.

- Musimy go zabiæ. - Nie wiemy do czego jest zdolny.

Racja. Trzymajmy siê razem.

Nie wtr¹caj siê.

Ubezpieczaj.

Mia³em ciê prosiæ o to samo.

Co jest grane?

Podkrêca ogrzewanie. Zajrzê tam.

- W porz¹dku? - Chwilowo.

Czujê ¿e jeszcze tu wróci.

Mój impuls zabi³by 10 ludzi.

Nie uszkodzi³ nerwów. Boli?

- Jak po meduzie. - Porozrywa³ rury z par¹.

Z par¹?

Gor¹co przywróci³o go do ¿ycia.

Pierwotnie ¿y³ w tropikach.

O ile nie zauwa¿yliœcie, zrobi³o siê gor¹co.

Jest ponad 30 stopni.

Zamienia statek w prywatn¹ wyspê karaibsk¹.

- Kambuz jest nad maszynowni¹. - Jesse siedzi tam z za³og¹.

Jess, wyprowadŸ ludzi na mostek.

Dlaczego?

- Stwór szuka gor¹cego miejsca. - Szybko, przechodzimy na mostek.

Zaraz, najpierw powiedz co jest grane.

Nie ma czasu.

- Zaryzykujê. - Ja te¿.

Stwór jest sprytny. Podkrêci³ ogrzewanie i zamierza po¿reæ nas na obiad.

Nie mamy czasu na gadanie.

Zajrzê do kot³ów.

W razie czego nafaszerujê stwora o³owiem.

Pociski zawieraj¹ skoncentrowany pavulon.

- Jedna kropla uœpi s³onia. - Nawet ja nie zdo³a³em go za³atwiæ.

- Spróbujê. - Sama?

- Przepraszam ¿e was wci¹gnê³am. - Musztarda po obiedzie.

Skopmy mu ty³ek.

Lepiej siê pilnujcie.

Uwa¿ajcie na siebie.

- Co robisz? - Jest g³odny.

Nie ³¹cz siê z nim.

Nie chcia³am.

To on nawi¹za³ ³¹cznoœæ.

Wyczuwa mój strach.

NieŸle siê tu zabawia³.

Co tam siê dzieje?

Jest w kambuzie.

Co siê dzieje?

Zamykajcie.

Wyprowadzi³em po³owê za³ogi. Reszta nie chcia³a.

W porz¹dku. Melduj siê.

Spanikowali.

Poluje wyczuwaj¹c strach?

Jesse, przyjdŸ po Emmê.

Strach go przyci¹ga. Nie mo¿esz tu zostaæ.

- Dam radê. - A jeœli nie?

A jeœli wiêŸ sprowokuje kolejny atak g³odu?

Nie mieli szans.

Nie wiedzia³am.

Wszyscy winili ojca za œmieræ za³ogi. Chcia³am tylko oczyœciæ jego nazwisko.

Nie wiedzia³am co uwolniê.

- Ile osób pomieœci wasz samolot? - Góra siedem.

300 mil na po³udnie jest stacja. Ewakuujemy siê.

Adam, zwijamy siê.

Gdzie doktor Koby?

Zniknê³a.

- Nie mog³a siê oprzeæ. - SprowadŸcie j¹ na mostek.

- Przygotujemy Helixê. - ¯eby tylko Koby wróci³a.

Wyprowadziæ za³ogê.

Nigdzie nie polecimy. Spali³ siê podgrzewasz.

Ile potrwa naprawa.

Nie wiem, ale bez niego nie wystartujemy.

Luise, gdzie jesteœ?

Zg³oœ siê.

Jeden strza³. Œrodka starczy na uœpienie armii.

Nie wiemy jak zareaguje Protocanth. Wracaj na mostek.

Straci³am po³owê za³ogi. Powinnam by³a ewakuowaæ siê od razu.

Sama nie dasz rady. Wracaj.

Za³atwiê go.

Lepiej dmuchaæ na zimne.

- Rozpraszasz mnie. - Nic nie poradzê.

- Zapuœæ sobie coœ na uspokojenie. - To tak nie dzia³a.

Dodaj mi chocia¿ trochê cierpliwoœci, bo zaraz wybuchnê.

Widzieliœcie j¹?

Luise, otwórz.

- Trafi³am go, ale uciek³. - Nie chodŸ sama.

Musimy pozbawiæ go Ÿród³a po¿ywienia.

Za³atwione.

- Nie spodoba³o mu siê. - Musimy go jakoœ zatrzymaæ.

- Zrzuciæ mu trzy tony lodu na ³eb. - Jaka mrozisz próbki?

- Ciek³ym azotem. - Masz?

Tutaj.

Szybciej, drzwi puszczaj¹.

Mamy srebrn¹ kulkê.

Tyle ¿e srebro siê skoñczy³o.

Trudno uwierzyæ ¿e przele¿a³ pó³ miliona lat i nadal ¿yje.

- Zahibernowa³ siê. - Trzeba go znowu uœpiæ.

- Azot siê skoñczy³. - Jest w ³adowni.

Mo¿e od razu siê przyprawimy.

Nie mo¿emy go zostawiæ. Zrobi wszystko by przetrwaæ.

- Dotrze do l¹du. - Niemo¿liwe.

Przeciwnie.

D³ugo jeszcze?

Przez te twoje nagabywania tracê czas.

Tylko ty zdo³asz poruszaæ siê po statku.

Musisz przynieœæ ciek³y azot z ³adowni.

- Prawoburtowej. - Prawoburtowej.

Ju¿ idê.

Nie czuj¹c strachu, stwór oœlepnie. Zachowajcie spokój i oczyœæcie umys³y.

Ma racjê.

Zamknijcie oczy i oddychajcie g³êboko.

Spójrz na mnie.

WeŸ g³êboki oddech.

Lubisz strach?

To chodŸ do mnie.

- Wychodzi na przynêtê. - Musimy dotrzeæ do ³adowni.

Nie bojê siê ciebie.

Koniec?

Nie zupe³nie.

- Za³oga wyci¹gnê³a statek z lodu. - Nie musimy uciekaæ.

To wszystko z laboratorium.

Zupe³nie jakby nigdy nie istnia³. Ustawi³am tablicê ostrzegawcz¹.

Wiem ¿e ci ciê¿ko.

Jeœli ktoœ siê o tym dowie, przyjedzie tu chmara ludzi.

Nie chcê by mojego ojca kojarzono tylko z nim.

- Niektóre rzeczy lepiej zostawiæ. - Tê na pewno.

S¹dzisz ¿e œwiat jeszcze go zobaczy?

Minie parê tysiêcy lat, zanim ten lodowiec siê roztopi.

Mo¿e wtedy ludzie bêd¹ umieli radziæ sobie z Protocanthem.

Ucieknie i zacznie zabijaæ.

- Tego nie wiemy. - Ja wiem.

- Rozumiem ¿e nawi¹za³aœ kontakt. - Ostrzega³am was od pocz¹tku.

- Nastêpnym razem ciê pos³uchamy. - Nie dam wam wyboru.

Wersja polska HBO Polska tekst Artur Nowak. ..:: (XviD asd) :: www.xvidasd.com ::..

Napiski wklepa³ AndrzejS. ..:: (XviD asd) :: www.xvidasd.com ::..