Original subtitles

Wat zou er gebeuren als elk mens op aarde zou verdwijnen?

Dit is niet het verhaal over hoe de mens zal uitsterven.

Maar over wat er daarna met de aarde gebeurt.

In deze aflevering van 'Life after people'...

laten we 1,5 miljard huizen achter die willen overleven.

Ze krijgen te maken met verschillende vijanden.

Waar je ook woont, of wat je in je huis hebt...

zonder de mens krijgen de huizen het zwaar.

Welkom op aarde. Aantal inwoners: nul.

Een dag na de mens.

Dit zijn de plaatsen waar de mens thuis was...

waar kinderen werden opgevoed, maaltijden werden gedeeld...

en waar mensen oud werden.

In de buitenwijken van Amerika staan 23 miljoen huizen leeg...

waaronder de huizen in de stad waar de buitenwijk is uitgevonden...

Levittown, in New York.

De huizen zijn gebouwd na WO II, en dankzij de geliefde auto...

ontstond er in Levittown een nieuwe manier van leven die snel aansloeg.

Met deze prefab-woningen ontstonden er al snel enorme wijken...

en tegen het jaar 2000 woonde voor het eerst...

de helft van alle Amerikanen in een buitenwijk.

Levittown stond symbool voor frisse lucht...

en een veilige plek om je kinderen groot te brengen.

Deze klassieke buitenwijk is nu compleet uitgestorven...

maar er dreigt gevaar.

In keukens en in boilers staat het gas nog aan.

De meeste Amerikaanse huizen werden verwarmd met aardgas.

Het ontvlambare gas werd gewonnen uit natuurlijke bronnen...

en vervoerd via 3,5 miljoen kilometer aan leidingen.

Helaas vonden er in dit ondergrondse netwerk soms rampen plaats.

Pijpleidingen scheuren omdat mensen ze verstoren.

Ze graven een leiding op, en beschadigen hem.

Dan ligt het hele systeem plat.

Er kan een enorme brand ontstaan: er komt methaangas vrij.

Je hebt een gigantische fakkel.

Door de natuurlijke druk blijft het gas stromen, in keukens...

waar nooit meer gekookt zal worden.

Als de mensen weg zijn, blijft het gas stromen.

Er staat druk op en het komt via pijpleidingen de huizen binnen.

De waakvlammen blijven branden.

Aardgas is reukloos, maar er wordt een geurstof toegevoegd...

zodat mensen kunnen ontdekken dat er een gaslek is ontstaan.

Toch vinden er jaarlijks 2500 branden en explosies plaats door gaslekken.

Er vallen hierbij tientallen doden en vele gewonden.

De mensen zijn verdwenen, maar er lekt nog steeds gas.

Een gaslek ontdek je het snelste met je neus.

Als mensen verdwijnen, kan niemand het meer ruiken.

Een vonk is dan al voldoende.

Die vonk komt van de waakvlam.

De keuken gaat in vlammen op.

Een week na de mens.

Dure huizen hebben weer een ander probleem.

De San Remo-appartementen kijken neer op Manhattan...

en alles is verlaten.

Toen er nog mensen waren, gingen deze appartementen...

voor zo'n 20 miljoen dollar van de hand.

Het is een prestigieus gebouw, de appartementen zijn gigantisch.

De rijke bewoners zijn verdwenen en de ellende verschijnt.

De ramp ontstaat door het materiaal dat synoniem staat aan luxe...

verf van hoge kwaliteit met een ongewoon ingrediënt.

Veel van deze bewoners hebben gekozen voor een verf...

met lijnzaadolie in plaats van een oplosmiddel dat verdampt.

Zo krijg je een prachtige glans, en de kleur wordt goed opgenomen.

Wat doet een schilder?

Hij laat doeken liggen op de blikken met lijnzaadolieverf.

Dat is voor een nachtje niet erg.

Maar zonder mensen zijn die doeken tijdbommen.

De lijnzaadolie reageert met zuurstof en er ontstaat warmte.

Zonder ventilatie kunnen de doeken spontaan ontbranden.

Toen er nog mensen waren, ontstonden zo vaak huisbranden.

In 1991 zorgden katoenen doeken met lijnzaadolie...

voor een enorme brand in een wolkenkrabber in Philadelphia.

Ook in het San Remo-gebouw smeulen de doeken met verfresten.

Dit iconische gebouw wordt op een andere manier een 'hot item'.

In de Bronx staan andere gebouwen dan het elegante San Remo.

Co-op City bestaat uit flatgebouwen en er wonen 55.000 bewoners.

Dit is het symbool van de goedkope hoogbouw uit de jaren '60.

De flats zijn slecht gebouwd.

Gezien de geschiedenis duurt het maar 10 tot 15 jaar...

voordat de constructie mankementen gaat vertonen.

De 50.000 heipalen van Co-op City krijgen het zwaar.

Ze staan op voormalig moerasland, dat jaarlijks wat verzakt.

De grond rond de pilaren verzakt langzaam.

Op de stoep zie je...

dat de trottoirband niet verbonden is het met gebouw.

Hij ligt al een stukje lager dan het oorspronkelijke gebouw.

San Remo en Co-op City zijn totaal anders gebouwd.

Het ene gebouw zal in vlammen opgaan...

maar zal het andere gebouw onder water verdwijnen?

Een maand na de mens.

Methaangas is niet de enige dreiging voor de huizen.

Een andere brandstof, een van de koudste substanties...

warmt langzaam op.

Vloeibaar gas is de vloeibare vorm van methaangas.

Methaangas wordt vloeibaar bij min 161 graden Celsius.

Gas wordt vloeibaar gemaakt, omdat je het dan goed kan vervoeren.

Het volume is 600 keer zo klein...

en je kunt een vrachtwagen of 'n schip vullen met vloeibaar gas.

Je kunt dus meer kwijt op een klein oppervlak.

Als de vloeistof opwarmt, wordt hij gasvormig.

Bij een concentratie van vijf procent...

wordt het een van de meest explosieve substanties op aarde.

Vloeibaar gas in een opslagtank...

is veel explosiever dan andere fossiele brandstoffen.

Als het vermengt met lucht, krijg je een vluchtige explosieve stof.

Met één explosie worden complete wijken verwoest.

De mens kan niet langer zorgen dat de druk constant blijft...

en de opslagtanks zijn tikkende tijdbommen geworden.

Het gas zet uit, en de tanks kunnen de druk niet langer aan.

Dat kan rampzalig zijn.

Ze scheuren een voor een: een vreselijke kettingreactie.

Een jaar na de mens.

Er dreigt een nieuwe vijand voor de ooit zo geliefde huizen.

Leidingen bevriezen en barsten in de winter.

Met de dooi in de lente stromen duizenden liters uit de pijpen.

Dat is een zware dag voor de huizen van Levittown.

Na de overstroming ontstaat schimmel, alles verrot.

Het vocht trekt de twee grote gesels van houten huizen aan...

houtmieren en termieten.

Als beide aanwezig zijn, ontstaat er een gevecht tussen de muren.

Houtmieren leven van termieten.

Termieten beschermen zichzelf door zich in te metselen...

en als die verdedigingsmuur wordt doorbroken, worden ze prooi.

De termiet verliest dit, ze kunnen zich niet verdedigen.

Na twee jaar is één soort woning al verdwenen.

Al eeuwenlang werden er iglo's gebouwd van blokken sneeuw.

Deze woningen kunnen de tijd niet weerstaan.

In een koud klimaat smelt sneeuw niet maar verdampt hij.

Het ijs in de sneeuw wordt gasvormig.

Nu, na twee jaar, is de laatste iglo vervlogen.

De iglo is verdwenen.

In de komende jaren...

wacht de trots van de mens een onafwendbaar lot.

De hoogste wolkenkrabber ter wereld wordt gesloopt...

door de natuur.

Tien jaar na de mens.

Overal ter wereld strijden onze huizen...

tegen de steeds verder opdringende natuur.

Het hoogste huis ter wereld is daarop geen uitzondering.

Dit is de Burj Khalifa in het woestijnkoninkrijk Dubai.

Na z'n voltooiing in 2010 was dit de hoogste wolkenkrabber ter wereld.

Er zijn 1000 appartementen, sommigen op de 108e verdieping.

De Burj Khalifa is 822 meter hoog.

Dat is twee keer het Empire State Building. Je ziet het gebouw op 95 km afstand.

Het gebouw torent uit over een vochtig en zout niemandsland...

en heeft dringend een bad nodig.

Toen de mens er nog was, werd de buitenkant gewassen met machines...

in een poging corrosie te voorkomen in de zoute vochtige lucht.

Deze machines hangen aan kabels...

en dat kan misgaan, zeker als er vloeistof in zou zitten.

Ze hangen hoog in de lucht, al jaren nutteloos. En dat is te zien.

De machines zijn erg zwaar en de kabels begeven 't na 5 tot 10 jaar.

Eén van de enorme emmers breekt af...

en komt 600 meter lager in de woestijn terecht.

Vijftien jaar na de mens.

Hoog in de heuvels van Hollywood staat een revolutionair huis...

dat de Californische manier van leven uit de jaren '60 symboliseerde.

Stahl House is gemaakt van glas en staal, en het terrein is zo steil...

dat velen dachten dat er niet gebouwd kon worden.

Eigenaar Buck Stahl dacht daar anders over.

Hij deed twee jaar over het betonnen terras...

dat het huis verankert bovenop de klif.

In dit gebied komen vaak modderstromen voor.

Ongecontroleerde branden verwoesten Los Angeles...

maar het huis weigert om af te branden.

Het glas barst, maar het stalen geraamte blijft in goede staat.

Maar omdat de vegetatie is verwoest...

loert er een nieuw gevaar.

320 km naar het noorden staat een huis met een constructiegeheim...

dat misschien zijn redding kan betekenen.

Dit is Hearst Castle.

Het is gebouwd voor William Randolph Hearst in San Simeon.

Mr Hearst had zes huizen, Hearst Castle was hem dierbaar.

In 1919 werd met de bouw begonnen en het moest aardbevingen weerstaan.

Architect Julia Morgan ontwierp hangende plafonds...

die niet verbonden waren met de kamers. Ze zouden zweven tijdens 'n beving.

Het buitenzwembad heet het Neptunezwembad.

Er ligt een betonnen wand omheen.

Het zwembad zweeft, net als de plafonds in alle kamers.

Ze dragen geen gewicht.

Tijdens een aardbeving zweven de plafonds, net als het zwembad.

De structuur eromheen vangt de grootste klap op.

In 2003 kwam er een aardbeving van 6,5 op de schaal van Richter.

Morgans constructie werd beproefd.

We hadden 400 bezoekers in het hoofdgebouw, Casa Grande.

Het gebouw heeft geen enkele schade geleden.

Hearst Castle heeft nog een geheim.

Julia Morgan mengde het cement op het bouwterrein.

Hearst Castle is gemaakt van gewapend beton.

Ze hadden hun eigen fabriek.

Ze lieten zand halen en ze gebruikten zand van 't strand.

Zal de beslissing om strandzand te gebruiken...

het kasteel kunnen redden?

Of betekent dit het einde van dit huis met 56 slaapkamers?

In de Amerikaanse buitenwijken zie je een nieuw soort kat: de rode lynx.

De dieren zijn op zoek naar een nestplaats.

Ze trekken in de verlaten huizen om hun nest te maken.

Er kan zich zo'n kat nestelen tussen je ondergoed.

Dit gebeurde ook in 2008, toen veel mensen uit hun huis werden gezet.

De rode lynx trok toen ook al snel in de leegstaande huizen.

Nu de mens er niet meer is...

zijn lynxen en andere dieren de prooi van een onzichtbaar monster.

Een klein diertje, ooit gevoed door huidschilfers van de mens.

Huisstofmijten zijn mijten die leven van huidschilfers.

Om de paar dagen vernieuwt je huid zich...

en je verliest constant schilfers. Daar leven ze van.

Nu leven ze van de huidschilfers van lynxen en andere dieren.

Ook de bedwants is niet rouwig om het verdwijnen van de mens.

Een bedwants is een klein dier dat leeft van bloed.

Ze gaan weer parasiteren op vogels of vleermuizen.

Op de hele verlaten planeet raken huizen in verval.

Het waren niet de gebouwen, maar de schatten binnenin...

die van de huizen een thuis maakten.

Welke bezittingen doorstaan dit?

Alles van papier is het eerste wat vergaat.

Papier is gemaakt van cellulose, en dat absorbeert.

Als iets vocht op kan nemen, zal het snel vergaan.

Ook natuurlijke vezels beginnen aan hun onvermijdelijke verval.

Wol houdt geen vocht vast, het rot niet. Maar 't is niet veilig.

Er zitten larven in, van de kleermot. Larven zijn dol op wol.

Binnen 30 tot 40 jaar is ook alle wol verdwenen.

Leer lijkt duurzamer.

Archeologen hebben leren schoenen van 2000 jaar oud opgegraven...

die bewaard werden in een zuurstofarme omgeving, zoals turf of modder.

De meeste schoenen marcheren op hun einde af.

De stalen haakjes, waar je de veters doorheen haalt, blijven over.

Het plastic uiteinde van de veter, de rubberen zool...

blijven nog 50, 60 of 100 jaar goed. Het leer is dan al vergaan.

In woonkamers is van het meubilair niet veel meer over.

De fineerlagen laten los, door vocht of door zonlicht.

Als de fineerlaag loslaat, versnelt dit het vergaan van de meubels.

Zelfs bijna onverslijtbare trofeeën verliezen de strijd.

Trofeeën zijn voornamelijk gemaakt van gegoten plastic.

Het dunne laagje zilver of goud laat langzaam los.

Cd's en dvd's zijn waardeloos geworden.

Het polycarbonaat laat los van de metalen schijf en verkruimelt.

Net als de meeste metalen, zal de rest oxideren.

Van alle voorwerpen, waren foto's het meest geliefd.

Afdrukken op goedkoop papier zijn al weggerot.

Dit komt door de zuren die in houtpulp aanwezig zijn.

De duurdere professionele foto's zullen langer meegaan.

Ze zijn behandeld met chemicaliën die de zuren neutraliseren.

Ze zijn bestand tegen rotting,

maar lijden wel onder waterschade en schimmel.

Een aantal belangrijke foto's kunnen misschien gered worden.

Diep onder West-Pennsylvania...

blijft een van de grootste fotocollecties scherp.

In 2001 heeft het Corbisarchief 11 miljoen foto's verplaatst...

naar een gekoelde mijn in Butler, Pennsylvania.

Beelden uit de geschiedenis, van onschatbare waarde, zijn veilig.

Het ontploffen van de Hindenburg...

een vrolijke Albert Einstein...

en bekroonde foto's van popsterren, politici...

wetenschappers en idealisten...

en de oorlogen en rampen die onze tijd hebben bepaald.

Alles is opgeslagen bij min 20 graden Celsius.

Bij deze temperatuur stopt alle chemische activiteit in 'n foto.

Een foto die normaal na 30 tot 70 jaar compleet zou zijn vervaagd...

kan nu wel 5000 jaar meegaan.

Of het nu gaat om een caravanterrein of een luxe wolkenkrabber...

de afgelopen 30 jaar hebben overduidelijk hun tol geëist.

Het ergste moet nog komen. Hoe we dit weten?

Dit scenario heeft zich al afgespeeld op een zeer mysterieuze plaats.

Dit Italiaanse bergstadje was ooit getuige...

van een donkere en onheilspellende geschiedenis...

tot mensen verdwenen.

De mensheid is al 60 jaar verdwenen.

Overal zorgt de meedogenloze invasie van de natuur...

bij iedere vorm van beschutting voor rampzalige gevolgen.

Dit gebeurde ook bij de spookachtige ruïnes van Balestrino.

Dit oude Italiaanse bergstadje overleefde een duister verleden...

maar de schuivende aardmassa onder de muren was te veel.

Als de stenen van Balestrino konden praten...

dan hoorden we over de opkomst en ondergang van 'n gemeenschap.

Een stad die al eeuwenlang op het punt stond om in te storten...

maar die het kon doorstaan omdat de mens zijn intellect...

en vernuft gebruikte om de stad te redden.

Onder dit lieflijke stadje ligt een geschiedenis vol onderdrukking.

Op deze vervallen binnenplaats...

deelden de heren van Balestrino barbaarse straffen uit...

aan iedereen die hun wrede heerschappij betwistte.

Een van de gebruikelijke straffen...

was om iemand aan de polsen op te hangen tot de schouders braken.

Het slachtoffer kon niet meer werken en zou verhongeren.

Vanaf 1400 heersten hier feodale heersers...

die de arme bevolking als slaven behandelden.

De markies was een tiran, hij bezat de gebouwen en de mensen.

De ovens, het water, en de rivieren rond het dorp waren van hem.

Dat had allemaal te maken met het voedsel van de bevolking.

Balestrino's geschiedenis zorgde uiteindelijk voor de ondergang.

De feodale heersers gebruikten het beste bouwmateriaal zelf...

en de bewoners moesten het doen met wat ze konden vinden.

Hier zie je de constructie van deze gebouwen.

De buitenlaag is van de muur verdwenen en je ziet de constructie.

Je ziet de diverse soorten steen in de muur...

zandsteen, kalksteen, bakstenen en stukken tegels.

Wat ze maar konden vinden werd gebruikt en vastgemetseld...

met wat kalkcement.

Na schade door aardbevingen werd er weer provisorisch opgeknapt.

Dit is een kamer met een dubbel gewelf...

en er is een scheur ontstaan in het midden.

Er is geprobeerd dit te repareren en te stabiliseren...

door een verbindingsbalk aan te brengen.

Hier bevond zich oorspronkelijk een boog, je ziet de stenen nog.

Het is later gestuukt en er is een recht kozijn geplaatst.

Maar je ziet de scheur, dit wordt steeds erger.

Het lijstwerk begint al scheuren te vertonen.

De moderne tijd bevrijdde Balestrino van tirannie...

maar de heerschappij van de natuur is onbetwist.

De huizen staan op een helling.

De huizen zullen beschadigen bij aardverschuivingen.

Losse grond en het feit dat Italië vatbaar is voor aardbevingen...

betekenden het einde voor de gammele huizen.

In 1997 liet een aardbeving in Assisi, 320 km verderop...

zien dat er gevaar dreigde onder het zonovergoten Italiaanse landschap.

Zelfs de Sint-Franciscusbasiliek bood geen bescherming.

De angst dat de ramp nog erger zou kunnen zijn in Balestrino...

zorgde dat inwoners de stad ontvluchtten in de jaren '50.

De Italiaanse regering liet een nieuw en veilig stadje in de buurt bouwen.

Sinds die tijd laat Balestrino's verval zien...

dat menselijke bouwwerken van tijdelijke aard zijn.

Legers konden de stad niet innemen, maar de natuur wint deze slag.

Balestrino is nu al 60 jaar verlaten...

en overal is verval zichtbaar.

Dit was ooit een drukke verkeersweg door de stad.

Deze complete gevel is ingestort, en dat veroorzaakt al dit puin.

Zelfs de verbindingsbalken die gebruikt werden...

konden niet voorkomen dat de hele muur op straat zou vallen.

Ooit klonk hier het gelach van kinderen...

en nu hoor je alleen het gemekker van wilde geiten.

Ubaldo Pastorino groeide op in Balestrino.

Ik kan me nog veel gelukkige momenten herinneren.

M'n vader scheerde zich op het balkon, mijn oma gaf ons vijgen.

Het is zo jammer dat alles in puin ligt.

Ik word hier erg verdrietig van.

Zelfs nu is de helling nog in beweging.

Uiteindelijk zal de natuur deze strijd winnen.

De berg zal overwinnen...

en er zal weinig achterblijven van eeuwen geschiedenis.

Het verval van Balestrino laat stilzwijgend zien...

dat alle huizen op aarde van voorbijgaande aard zijn.

In de volgende eeuw na de mens...

lijkt een symbool van Californië van 'n heuvel af te surfen...

en dreigt er waterig gevaar voor Co-op City, New York.

75 jaar na de mens.

Stahl House in Californië, gebouwd van glas en staal...

balanceert op de door brand geteisterde en verzwakte heuvel.

Zo'n huis kan een tijdje scheef blijven hangen maar niet zo lang.

Er gaat van alles verschuiven...

en op dat moment gaan krachten anders werken.

Een uitzonderlijk zware regenbui spoelt meer aarde onder 't huis weg.

Een van de grootste iconen uit de 20e eeuw glijdt naar beneden...

en stort neer op de Sunset Strip.

100 jaar na de mens.

Het water tast Co-op City aan, zowel van boven als van beneden.

Het water blijft op de platte daken staan...

en het kan nergens heen. Het komt door de lekken heen.

Op dat moment wordt het isolatiemateriaal aangetast.

Het land verandert langzaam weer in moeras, met een getij.

Co-op City lijkt op een apocalyptisch Venetië.

Het gedeelte dat nat wordt...

waar water tegen het gebouw slaat, of waar het getij komt...

is de plaats waar het gebouw het zal gaan begeven.

Een winterstorm trekt aan vanuit het noordoosten.

De noordoosterstorm is pas echt de doodsteek.

Golven beuken tegen het gebouw, het gebouw gaat bewegen.

Het verzwakte deel bezwijkt onder het geweld van de storm.

De voormalige woningen van 55.000 New Yorkers verdwijnen.

200 jaar na de mens.

Het landschap rond Hearst Castle is verrassend genoeg nog hetzelfde...

maar er grazen vreemde indringers in de heuvels.

Mr Hearst had de grootste privédierentuin ter wereld.

De gasten arriveerden via een omheind gebied van 800 hectare.

Hij had elk dier dat je je maar kon indenken.

In de 21 e eeuw zie je zebra's grazen op de omliggende weides.

Sommige dieren zullen het redden zonder de mens.

Het lijkt op de savanne in Afrika, de zebra zal zich voortplanten...

omdat er voldoende grasland is, er is genoeg voedsel.

De grote katachtigen komen echter wel op de zebra's af.

Het kasteel zelf heeft diverse aardbevingen overleefd...

dankzij het innovatieve ontwerp van Julia Morgan.

Maar haar beslissing om strandzand te gebruiken...

tast het hart van Hearst Castle aan.

Het zout in het zand dat is gebruikt voor het beton...

zal de hoofdoorzaak zijn van het verval.

De zoutkristallen worden namelijk steeds dieper...

in de fundering geduwd door het vocht.

Het gaat kristalliseren en dat duwt alles kapot.

Toen er nog mensen waren, viel dit bijna niet op.

Maar na honderden jaren duwen zoutkristallen het cement stuk...

gaat het betonijzer roesten door de mist...

en zijn aardbevingen een aanslag op de fundering.

De kristallen gaan werken, je krijgt luchtzakken...

en dan is één aardbeving voldoende. Het gebouw is weg.

Het geliefde huis van beroemde en rijke mensen stort in.

Door een zware aardbeving begeven roestige draagbalken het...

en de hoge torens storten op het gebouw.

Dit is niets vergeleken met wat er komen gaat.

De aarde krijgt te maken met een enorme instorting.

250 jaar na de mens.

Het hoogste gebouw in Dubai, met 1000 lege appartementen...

torent nog 675 meter boven de woestijngrond uit.

De buitenkant van Burj Khalifa is verwoest door zand en vocht...

en er blijft alleen een skelet over, krakend in de wind.

Zware windvlagen oefenen meer druk uit op het gebouw...

spleten verwijden zich.

Eén vraag is essentieel...

wat begeeft het als eerste, de bovenkant of de onderkant?

De onderkant van het gebouw staat onder druk...

vanwege de aantasting door al het zoute water.

Het beton scheurt, het staat onder druk...

en het is mogelijk dat het gebouw omvalt.

Een enorme zandstorm nadert vanuit de woestijn.

Het hoogste gebouw ooit gemaakt, valt om...

en dit wordt de grootste instorting in de geschiedenis.

300 jaar na de mens.

In een mijn onder Pennsylvania staat het Corbisarchief...

ook bloot aan verval.

De foto's van onschatbare waarde hadden bewaard moeten blijven.

Helaas stijgt de temperatuur.

Zonder brandstof voor de generatoren, stopt de koeling.

De foto's die er zo liefdevol en voorzichtig zijn opgeborgen...

beginnen te vergaan.

Ze gaan geen 5000 jaar, maar slechts een paar honderd jaar mee.

10.000 jaar na de mens.

De afstammelingen van onze huiskatten zijn klein gebleven.

Ze worden overvleugeld door poema's.

Onder bepaalde omstandigheden neemt de evolutie een wending.

Als huiskatten op een eiland zitten waar geen andere katsoorten zijn...

dan zouden ze evolueren tot de grootte van een lynx...

afhankelijk van de voorradige prooidieren.

Als er grote prooien zijn, zoals reeën, dan gedijen de katten.

Ze zijn in bijna al hun leefgebieden 't belangrijkste roofdier...

dus ze kunnen het overnemen als de mensheid is verdwenen.

50 miljoen jaar na de mens.

Wat is er over van de spullen die van een huis een thuis maakten?

Het antwoord is te vinden in een dun geologisch stratum...

bijna 400 meter onder de grond.

Deze menselijke laag is uniek.

Het stratum uit de tijd van de mensheid zal uniek zijn.

Er zullen materialen te vinden zijn...

die geraffineerd en bewerkt zijn door mensen.

Zoals de overblijfselen van een gewoon huishoudelijk materiaal...

plastic.

Plastic verliest waterstof, zuurstof en stikstof.

Het bevat meer koolstof. Het is niet langer doorzichtig...

maar het wordt eerst geel, en dan bruin.

Niemand weet hoelang bepaalde soorten plastic meegaan...

zeker als ze niet blootstaan aan zuurstof, water en UV-licht.

Kan in deze laag later ooit een tandenborstel worden opgegraven?

Of het spookachtige overblijfsel van een pop?

Overblijfselen van onze levens en onze geliefde huizen...

liggen nu begraven en bewaard in de aarde...

in een leven na de mens.