Original subtitles

Wat zou er gebeuren...

als elk mens op aarde zou verdwijnen?

Dit is niet het verhaal over hoe de mens zal uitsterven...

maar wat er daarna gebeurt met de aarde.

In deze aflevering van 'Life after people'...

Met gevaarlijke stoffen wou de mens de wereld domineren.

Maar hij speelde met vuur.

Een gewone stof wordt een doodswolk.

New York schudt door een spontane explosie.

Energiecentrales maken vanzelf een kernbom.

Welkom op aarde.

Bevolking: 0.

De mens is weg...

maar de wereld wordt aangevallen...

door de giftige chemicaliën en dodelijke substanties van de mens.

Eén dag na de mens...

De kernreactoren schakelen over...

op het veiligheidsprogramma.

Als je energie van buitenaf verliest...

sluit het beveiligingssysteem de kern af.

Een mechanisch systeem legt de nucleaire reacties stil.

Het uranium dat dient als splijtstof...

is van nature radioactief.

Energetische deeltjes komen vrij bij verval.

Bij een kernenergiecentrale is meer uranium...

dan wat puur in de reactoren zit.

Na anderhalf jaar produceert het uranium...

niet meer genoeg energie voor een kernreactie.

Het moet vervangen worden.

De splijtstof is dan gevaarlijk heet.

Als de splijtstof bij de kern wordt weggehaald...

wordt het radioactief afval.

Het is duizenden keren heter dan toen je het erin stopte...

wat betreft hitte en radioactiviteit.

Je neemt de splijtstof en stopt het in het koelbad.

Verse splijtstofbuizen kunnen 1100 graden heet worden.

Er is 13 meter aan water nodig van onder de 50 graden...

om oververhitting te voorkomen.

De hoeveelheid afval hangt af van de werktijd van de reactor.

Hier in de VS zijn de reactoren tussen de 30 en 40 jaar in werking.

De straling is 5 tot 10 keer hoger...

in het splijtstofbad dan in de reactor zelf.

Het koelbad ziet er onschuldig uit...

maar het gevaar loert net onder het oppervlak.

Bij emplacementen als deze loert een ander gevaar.

De wagons wachten op locomotieven die niet komen.

In de tijd van de mens bevatten 31 miljoen wagons...

twee miljoen ton aan vracht.

In 40.000 wagons zit een gewone stof...

die dodelijk is als hij toevallig vrijkomt.

Nu er geen mensen meer zijn...

wacht het stilletjes op een kans om toe te slaan.

Vijf dagen na de mens...

Eén giftig afvalproduct richt al grote schade aan.

Ongezuiverd rioolwater.

Miljoenen liters stromen de rivieren om Manhattan heen in.

Als de elektriciteit ermee ophoudt...

vallen 93 pompstations bij de stad een voor een stil.

De 10.000 km aan buizen raken overbelast van al het water.

Tijdens de elektriciteitsuitval van 2003 is dat al gebeurd.

Zonder elektriciteit kon het afvoersysteem...

al het water niet door de zuiveringsinstallaties pompen.

Het stroomde zo de Hudson in.

Twee miljard liter afvalwater konden de buizen niet aan.

Het werd geloosd in de waterwegen om de stad heen.

Zonder zuivering zit er methaangas in...

een vervelend bijproduct van organisch materiaal in ontbinding.

Nu stroomt het de trein- en metrotunnels in.

Alle tunnels zijn met elkaar verbonden.

Ze zijn verbonden met elkaar...

en ze zijn verbonden met het rioleringssysteem.

Methaan is lichter dan lucht, zoekt de hoogste tunnels op...

en kruipt onder het straatniveau.

De eindbestemming van het methaan...

is het terrein rond Grand Central Terminal.

Dat is gebouwd op een van de hoogste natuurlijke punten in Manhattan.

Omdat Grand Central Terminal zo'n hoog punt is...

ontstaat daar na de mens een opeenhoping van gas...

met name in de lente...

als er veel water en veel bacteriële groei is.

Kleine hoeveelheden gas...

zullen bij elkaar komen op de perrons...

en in de hal zelf.

De ventilatiesystemen in de hal...

zuigen gevaarlijke dampen normaal gesproken weg.

Maar zonder elektriciteit...

werken ze niet meer.

Als ergens ontvlambaar methaan rondzweeft...

is er kans op een ontploffing.

De stad is een machine...

en geen opeenhoping van statische constructies.

Die machine loopt groot gevaar zonder de mens.

Eén week na de mens...

De stank van het achtergebleven afval...

is een lokmiddel voor dit nachtelijke knaagdier.

Wasbeertjes houden van stinkende dingen.

Wat mensen afstoot, trekt wasberen aan.

De gemiddelde wasbeer weegt zo'n zeven kilo.

Maar als ze makkelijk aan ons afval komen...

kunnen ze wel dertig kilo zwaar worden.

Het is de ultieme omnivoor. Ze eten eigenlijk alles.

Zonder mensen onderzoeken wasberen constructies...

die het meeste op hun natuurlijke omgeving lijken.

Onze schoorstenen lijken op holle bomen.

Wasberen verschuilen zich er graag in.

Ze klimmen met gemak tegen de buitenkant op.

Dan gaan ze weer naar beneden.

Wasberen willen naar binnen.

Dan zijn ze beschermd tegen het weer en de roofdieren.

Maar gratis eten is nog veel aantrekkelijker.

Die reuk zal ze naar de keuken lokken...

en naar andere plekken waar afval is.

Voor een wasbeer is dit de hemel op aarde.

De hoog ontwikkelde tastzin...

zorgt ervoor dat de lange vingers en tenen...

het eerste punt van contact zijn.

Hun hersens zijn verbonden met hun voeten.

Ze eten met handen en voeten.

Andere carnivoren gaan meer uit van neus en ogen.

Kasten of koelkasten maken ze zo open.

De keuken wordt een ravage.

Een complete ravage.

Voor de gemaskerde bandieten...

is het stelen nog nooit zo'n makkie geweest.

Ze lopen letterlijk van hun hol...

naar het afval. Daar eten en drinken ze.

Dan lopen ze terug en gaan ze weer slapen. Meer niet.

Al snel worden het luilakken.

Tien dagen na de mens...

Het gif uit de verlaten splijtstofbuizen gaat zich roeren.

Toen de mens er nog was...

werden de buizen tien jaar onder water gehouden...

voor ze genoeg afgekoeld waren voor 'n veilige verwijdering.

Nu de koelbaden geen elektriciteit meer krijgen...

laat de hitte van de buizen het water verdampen.

Als de toppen van de buizen boven het water uitkomen...

en de temperatuur 370 graden wordt...

vliegt het hele bad in brand.

Dan komt de straling met de kracht van 10 tot 20 kernen...

die sluimerde in het koelbad in het milieu terecht.

De windrichting zou de besmettingsgebieden bepalen.

Een onzichtbare moordenaar waart rond.

Kilometers in de nabije omtrek is niets veilig.

Een maand na de mens...

De Niagara Watervallen.

De watervallen van 50 m hoog...

op de grens tussen Canada en de VS...

zetten hun spectaculaire show voort.

Maar wat ooit een toeristische attractie was...

blijkt een giftig geheim te bevatten.

Een maand na de mens...

6 miljoen liter water...

wordt elke seconde verplaatst in de Niagara Watervallen.

Dit indrukwekkende natuurwonder...

herbergt een hoogst onnatuurlijk verleden.

Een verrassend feit over deze regio...

is dat hij altijd al geïndustrialiseerd was.

Dat zie je aan het grote aantal stortterreinen.

Misschien is de dodelijkste...

die bij het 'Love Canal' waar 20.000 ton giftig afval...

begraven ligt.

Een gevaarlijk stortterrein...

wordt meestal met plastic of cement afgedekt.

Lekkages worden constant in de gaten gehouden.

Ze worden dichtgemaakt en gerepareerd.

Na de mens gebeurt dat niet meer.

Niet de kleine giflekkages brengen de meeste schade toe...

maar de enorme watergolven.

Die vernietigen de watervallen.

In de tijd van de mens kwam hier de zware industrie...

omdat de hydro-elektrische energie goedkoop was.

Een maand na de mens.

Een paar centrales op 11 kilometer afstand...

genereren nog steeds elektriciteit.

Hydro-elektrische centrales kunnen zonder mensen...

energie innemen in tegenstelling tot bijvoorbeeld een kolencentrale.

Het water stroomt de centrale binnen...

en laat de turbines draaien.

Zelfs zonder mensen.

Door enorme tunnels stroomt het water naar de turbines.

Het wordt afgeleid van de watervallen.

Maar dat gaat veranderen.

Na de mens zijn er geen consumenten meer voor elektriciteit.

De substations die elektriciteit aannemen...

die van de energiecentrales af komt...

zullen een signaal afgeven dat ze geen energie meer willen.

De centrale zet zichzelf dan automatisch uit.

Als dat gebeurt, sluiten de tunnels zich.

De tunnels halen geen water meer uit de rivier.

Dan wordt het interessant.

Bijna meteen stijgt het waterpeil met 4 meter.

De hoeveelheid water bij de watervallen verdubbelt.

Stroomafwaarts wordt de haven...

het vertrekpunt van de pleziertochten...

die 150 jaar gehouden werden, zomaar weggespoeld.

Twee maanden na de mens...

Het is gedaan met het luie leventje van de wasberen.

De afvalbakken bevatten geen feestmaaltijden meer.

Door de aanwezigheid van water blijven sommige wasberen in de buurt.

Gewone tuinen zorgen ook voor voedsel.

Ze eten heel wat fruit op.

Dat zou zo een tijdje doorgaan.

Op de langere termijn kunnen ze daar niet van leven.

Begin 20ste eeuw gingen de wasberen naar de stad.

In de buurt van mensen was het goed toeven.

1,5 km² stadsbebouwing...

kan ruim 200 wasberen in leven houden.

Maar als mensen geen voedsel verschaffen...

overleeft nog geen 1 op de 10 stadswasberen ook maar een jaar.

Dan moeten ze werken voor hun voedsel.

Dat betekent jagen.

Ze eten dan mosselen en rivierkreeften en zo.

Ze gaan dan weer de dingen eten die ze eigenlijk zouden moeten eten.

De picknick is voorbij. Na massale sterfte...

zal de soort het overleven.

Een jaar na de mens...

Bij kernenergiecentrales, waar de hete buizen voor brand zorgden...

is het dode landschap van kilometers in de omtrek een litteken.

Zo'n landschap heeft de mens al ooit gekend.

De oorzaak was een kapotte nucleaire reactor...

in Tsjernobyl in de voormalige Sovjet-Unie.

Binnen een straal van 3 km werden de pijnboombossen gedecimeerd.

Dit is de schade die één centrale kan aanrichten.

Na de mens zijn er honderden plaatsen...

waar oververhitte buizen hun dodelijke straling zullen uitstoten.

Het gaat om 440 commerciële reactoren...

plus de militaire zones. Dat worden allemaal...

dode landschappen vol straling.

Vijf jaar na de mens...

Een verlaten vrachtboot dobbert nog op de Grote Meren.

In de tijd van de mens...

vervoerden hier allerlei vaartuigen 162 miljoen ton vracht elk jaar.

Op de Grote Meren varen veel schepen.

Bijvoorbeeld supertankers. Die zijn 300 meter lang.

Alle vaartuigen die nog ronddobberen...

gaan dezelfde kant op...

naar de Niagara Watervallen.

Die werken als de afvoer van een badkuip.

Ze trekken al het water uit de Grote Meren.

Het stroomt naar het Ontario-meer en dan naar zee.

Alles wat zich in de Grote Meren bevindt...

gaat naar de Niagara Watervallen.

Maar de internationale spoorbrug...

bij de ingang naar de Niagara-rivier blokkeert de doorgang.

Geen schip dat hoger is dan 6,7 meter kan eronderdoor.

De brug uit 1873 houdt het nu nog...

maar er zijn meer schepen onderweg.

Tien jaar na de mens...

is het station waar ooit dagelijks een half miljoen mensen kwamen...

een verzamelplaats voor uilen.

Het methaangas heeft zich opgehoopt in de tunnels beneden.

Maar Grand Central loopt niet het meeste gevaar.

Dat komt omdat de rails niet onder het gebouw doorlopen.

De rails liggen onder het MetLife-gebouw...

naast Grand Central Terminal.

Mensen weten niet wat de spoorterminologie inhoudt.

Een 'terminal' is het eindpunt.

In de tunnels onder het MetLife-gebouw ernaast...

vermengen andere giftige dampen zich met het methaan.

Er zijn daar veel vluchtige stoffen.

Op de rails liggen olie en puin.

Dat wordt nu allemaal heel goed onderhouden.

Maar als er geen mensen meer zijn...

komen er kerosine- en benzinedampen...

en alcoholdampen. Alle schoonmaakmiddelen...

die gebruikt worden om de tunnels stof- en vetvrij te houden.

Dat zit allemaal in metalen blikken. Die gaan roesten.

Gesitueerd boven de tunnels...

absorbeert het MetLife-gebouw de cocktail aan gevaarlijke gassen.

Vluchtige stoffen vermengt met zuurstof...

beginnen te oxideren en raken verhit.

Vroeg of laat ontploft de zaak in een vuurbal.

Een vuurbal baant zich een weg naar boven.

De stilte in de verlaten stad wordt verscheurd.

Twintig jaar na de mens...

Bij de spoorbrug is een opstopping van gigantische schepen.

Niet alleen de boten zetten de brug onder druk.

Het Erie-meer vriest meestal dicht in de winter.

Twee procent van dat ijs schuift door...

naar de bovenloop van de Niagara.

Dat is 518 km² ijs...

dat via de rivier naar het Ontario-meer wil.

In de tijd van de mens...

werd er in december een versperring neergelegd.

Dat verhinderde dat het ijs op de brug botste.

Zonder hulp van de mens heeft de brug 't 20 jaar volgehouden.

Is hij voor eeuwig? Ik denk van niet.

Het ijs dat vanaf het Erie-meer komt...

wordt niet meer tegengehouden door de versperring.

In 1938 stortte de zogenaamde Honeymoon Bridge...

over de Niagara in...

nadat er zich een ijsformatie van 30 meter had ingeboord.

Nu bezwijkt de spoorbrug onder de druk.

Grote spookschepen beginnen aan een nieuwe reis.

De weg naar de Niagara Watervallen, slechts 32 km stroomafwaarts...

ligt wijd open.

In de komende decennia...

krijgen sommige gebieden te maken met drie soorten giftige wraak.

In deze Amerikaanse stad is die toekomst al gebeurd.

Veertig jaar na de mens...

Een giftige wind blaast door de straten van het midden van de VS.

Die toekomst is hier al gebeurd...

in Picher, Oklahoma, de meest vergiftigde stad van de VS.

De inwoners zijn verjaagd, niet door één...

maar door drie vormen van giftige wraak...

veroorzaakt door dat wat de stad heeft groot gemaakt: de mijnbouw.

Bij Picher, Oklahoma, lag ooit...

de grootste lood- en zinkvoorraad ter wereld.

Nu is er alleen gif dat niet verwijderd kan worden...

en land waarmee het niet meer goed komt.

In de eerste helft van de 20ste eeuw lag dat anders.

Toen de wereld twee oorlogen moest uitvechten...

was er veel lood nodig voor tanks, wapens en munitie.

De oorlogen gingen voorbij...

en in de jaren '50 en '60 sloten de mijnen een voor een.

De laatste sluiting was in 1970.

Alles draaide hier om lood en zink.

Je ziet het wel vaker, als dat eenmaal ophoudt...

neemt het inwoneraantal af.

Op z'n hoogtepunt had Picher 30.000 inwoners.

Nu is dat aantal bijna nul.

Er wonen nog enkele tientallen zielen.

Picher leek precies op andere kleine steden in de VS.

Hier woonden mensen die hard werkten in de mijnen.

Mensen waar je op kon bouwen.

Ze voedden hun gezin op en maakten er het beste van.

De mijnsluitingen zorgden voor een uittocht...

maar de mijnen zelf gaven het stadje de genadeklap.

Grindbergen die 'chat piles' worden genoemd...

zijn één vorm van giftige wraak.

Chat piles bestaan uit restmateriaal...

na verwerking van de mineralen. Het lijkt op grind.

Het bruikbare materiaal is weggehaald. Hier hadden ze niks aan.

Het lag meer dan een halve eeuw aan de oppervlakte.

De chat piles bevatten giftige doses lood, zink en andere metalen.

Windvlagen blazen over het Middenwesten van de VS.

Het stof wordt van de 75 miljoen ton grind afgeblazen.

Dit honkbalveldje voor kinderen was een van de slachtoffers.

Ook toen velen vertrokken, bleef het nog in gebruik.

Kinderen kwamen hier spelen. Iedereen kwam hier gewoon.

Het was een speelveldje.

Je ging daar gewoon picknicken. Het was een plek voor ontspanning.

Nu, 12 jaar na de mens...

groeit er een boom...

en na decennia groeit er weer prairiegras.

De zaadjes van het prairiegras zitten nog in het zand.

Dat verandert niet. Je kunt het platbranden of bewerken...

maar de zaadjes blijven zitten.

Onder de juiste omstandigheden komt het gras terug.

De hoofdstraat is al ruim 30 jaar verlaten.

Maar dat kwam niet door het giftige stof van de chat piles.

Het kwam door andere giftige wraak.

De ondergrondse leegte waar ooit steen zat.

De hoofdstraat werd gesloten door de instorting.

De grond aan de linkerkant stortte helemaal in.

Door de 480 km aan tunnels...

was er zoveel steen en zand onder straat weggehaald...

dat er gaten in het oppervlak vielen.

Picher werd deels verslonden.

Ondergronds waren er ruimtes van dertig meter hoog.

Op veel plekken zaten ze te dicht onder de oppervlakte.

Soms zaten ze in de boomwortels.

Dit gebied kan elk moment instorten.

Het gras groeit tussen de stenen...

daar waar de mijnwerkersgezinnen ooit boodschappen deden.

Waar winkeliers hun klanten welkom heetten...

houden jonge bomen de wacht.

Hier zat een Sears. Daar zat JC Penny's.

Dat was de zaak waar ze alles hadden.

Hier kon je alles kopen wat je nodig had...

ook drank, een overhemd of een paar nieuwe laarzen.

Alles was wel te krijgen. Je hoefde nergens anders heen.

De spullen liggen er nog.

Een paar schoenen...

bladen en voorraden.

De oude kassa's staan trouw op hun post.

Ze wachten op klanten die niet meer komen.

Het was tien jaar na de sluiting van de laatste mijnen...

dat de ondergrondse grotten...

een derde gifschok toebrachten aan Picher.

Vergiftigd grondwater.

Om bij de ertslaag te komen...

moest een natuurlijk waterreservoir verwijderd worden.

Er werd 200 miljoen liter per dag weggepompt...

aan ondergronds water.

Na de mijnbouw werden de pompen stopgezet.

Natuurlijk grondwater vulde de mijnen.

Het komt letterlijk uit de mijnschachten.

Die waterhoudende grondlaag daarin vond de mijnbouw plaats.

Naar schatting is er ondergronds genoeg vergiftigd water...

om een miljoen zwembaden mee te vullen.

Er zijn nauwelijks menselijke activiteiten...

die zo schadelijk zijn als de mijnbouw.

We halen uit de grond wat we willen hebben en vertrekken.

Dat is hier ook gebeurd.

Door de mijnen bestond de stad.

Maar vergiftigd water...

afvalhopen...

en verzakkingen maakten alles kapot.

Met dat lood zijn Duitsland en Japan gebombardeerd.

Wat moet je ervan zeggen?

Met die vernietigingen hebben we dit ook vernietigd.

Er is vandaag niks van over.

De vernietiging gaat door na de mens.

De wraak van het gif verspreidt zich over de aarde.

Dit natuurwonder laat al snel niet alleen water vallen.

Vijf decennia na de mens...

Wagons met ladingen beginnen uit elkaar te vallen.

In sommige zit chloor.

Drinkwater en zwembaden werden ermee gedesinfecteerd.

Het was 'n hulpstof voor plastic.

Maar het kan dodelijk zijn.

Deze oude treinen zijn niet zwaar gewapend.

De huid is maar een kwart centimeter dik.

De isolatie is 10 cm plastic.

De helft is al ruim 20 jaar oud. Ze gaan ongeveer 50 jaar mee.

Dan moeten ze constant geïnspecteerd...

onderhouden en schoongemaakt worden.

Verzwakt door roest begeeft het onderstel het.

Binnen een uur loopt zo'n wagon leeg.

De chloorwolk zou heel dicht en heel dodelijk zijn.

Het is zwaarder dan lucht...

en kruipt als een dodelijke mist over de grond.

Je kunt je ogen niet openhouden en je krijgt geen adem meer.

Wilde dieren zouden niet weten wat ze moesten.

Als chloorgas in aanraking komt met water...

op een boom, in een meer en zelfs op een dier...

verandert het in zuur.

Het water zou blijvend verzuren.

Niet alleen vissen, schildpadden en vegetatie worden vernietigd...

maar op de lange termijn...

is er geen leven meer mogelijk in het water.

In 2005 kwam bij een treinongeluk in Graniteville, South Carolina...

90 ton chloorgas in het milieu terecht...

de helft van de inhoud van de wagon.

Er vielen 9 doden, 250 mensen moesten behandeld worden.

Het kostte twee weken om 1,5 km in de omtrek te ontsmetten.

Het was niet eens de hele wagon en 't was in een dun bevolkt gebied.

De overlevenden waren geschokt.

Zonder onderhoud door mensen...

drijven de doodswolken de wereld over.

Zestig jaar na de mens...

Een vrachtboot die op een rots ligt lekt ijzererts.

Het water ziet er rood van.

In de tijd van de mens...

werd er voornamelijk ijzererts over de Grote Meren vervoerd.

Deze grote schepen, oftewel 'lakers'...

kunnen 75.000 ton herbergen...

maar ze hebben ook een diepgang van 10 meter.

Dat is te diep in de buurt van de watervallen.

Een andere laker is op weg naar de watervallen.

Hij wordt niet tegengehouden door de ondiepe gedeelten.

De schepen die helemaal tot aan de watervallen komen...

zijn schepen met weinig diepgang, zoals dit...

zonder ballast en zonder vracht.

Die hebben nauwelijks diepgang, hooguit drie meter.

Het nadert de Niagara Watervallen...

ooit een pleisterplaats voor pasgehuwden.

Voor dit schip is de huwelijksreis voorbij.

Ze zijn niet bepantserd als 'n slagschip.

De scheepshuid is vergelijkbaar met een eierschaal.

Hooguit 'n paar centimeter, dat hangt af van de grootte.

Als het de rand bereikt...

breekt het voorste gedeelte af en valt.

De achterkant volgt.

Het schip van 60 meter is langer dan de watervallen hoog zijn.

550 km zuidwaarts...

breekt het MetLife-gebouw ook in stukken.

Toen het in 1963 openging was het met z'n 58 verdiepingen...

het op zes na hoogste gebouw van de Verenigde Staten.

Het plekje aan Park Avenue komt binnenkort vrij.

Het staat op een relatief open terrein.

Het heeft meer van weer en wind te lijden dan andere wolkenkrabbers.

Al verzwakt door de methaanexplosie beneden...

hebben 60 jaar verwaarlozing...

het staal en glas van de façade aangetast.

De vernietiging gaat stapje voor stapje, de stukken vallen er vanaf.

Het Grand Central-gebouw ernaast ligt in de vuurlinie.

Grand Central heeft een bijna dodelijke buurman.

Ik verwacht...

dat delen van de façade van 't MetLife-gebouw...

op het dak zullen vallen.

Betekent de regen van glas en staal...

het einde van Grand Central Terminal?

150 jaar na de mens...

In New York stort het MetLife-gebouw...

na een lange gasbrand en het verlies van staal...

na tientallen jaren eindelijk in.

Een groot deel valt naar beneden...

op het dak van het Grand Central Terminal.

Ondanks die aanslag...

staan de vier granieten muren nog overeind.

De buitenmuren zijn van heel dik graniet.

Ze blijven uit zichzelf staan.

Het graniet is de structuur van het gebouw.

Het Grand Central Terminal was ruim 50 jaar oud...

toen het MetLife-gebouw, het voormalige Pan Am-gebouw

gebouwd werd.

Ondanks de voorsprong in leeftijd...

zal Grand Central Terminal nog herkenbaar zijn...

als gebouw, 250 jaar of zelfs 500 jaar na de mens.

175 jaar na de mens...

In de kerncentrales...

zijn de branden in de koelbaden al lang verleden tijd.

De kenmerkende koeltorens staan er nog...

als een symbool voor de beheersing van het atoom.

Er groeien planten aan het stalen frame...

dat om het beton heen zit.

Kernenergiecentrales staan in landelijke gebieden.

Al snel komen de aarde en zaadjes aangewaaid.

Een stalen ring aan de voet...

draagt het gewicht van de 150 m hoge constructie.

Maar hij is aan het eind van z'n krachten.

Als zo'n constructie wankelt...

gaat het gigantisch mis.

De ring helt over en de toren glijdt er vanaf.

Hij stort neer in een grote hoop.

Hij stort niet in, hij glijdt weg en valt voorover.

De energiecentrales van de toekomst...

zijn tot puin gedegradeerd.

1500 jaar na de mens...

De Amerikaanse kant van de Niagara Watervallen...

verandert drastisch.

Eeuwenlang ging de rivier om Goat Island heen...

met aan weerszijden watervallen als gevolg.

De Amerikaanse watervallen...

en de Horseshoe-watervallen aan de Canadese kant.

Zoals alle watervallen zijn de Niagara Watervallen geen ding...

maar een gebeurtenis.

Water valt langs een serie wanden die uiteindelijk achteruit wijken.

Als het water valt...

erodeert het steen eronder, waardoor de wand terugwijkt.

900 jaar geleden...

was er één waterval over de hele breedte.

Omdat er boven een dubbele toevoer is...

kwam 90 procent van het water aan de Canadese kant naar beneden.

Ten tijde van de mens...

erodeerden de Horseshoe-watervallen 30 cm per jaar.

Omdat daar veel meer water overheen kwam...

erodeerde die kant sneller dan de Amerikaanse kant.

Na de mens gaat dat nog sneller...

bijna twee meter per jaar.

Er zijn geen energiecentrales meer om water af te leiden.

Als die erosie stroomopwaarts voltooid is...

bestaan de Amerikaanse watervallen niet meer.

Voor de Amerikaanse kant...

is het leven na de mens een leven zonder water.

De aarde draait door, zo lang...

dat het elk begrip te boven gaat.

Het giftige erfgoed van de mens vermindert elk jaar.

Begraven in het slik, bedekt door gras en bomen...

en weggespoeld in een leven na de mens.