Original subtitles

(dramatische muziek)

Ik denk dat ik er uit had kunnen bluffen.

Misschien hadden ze me laten gaan

aangezien ik jong was en geen politiek begreep.

Mijn misdaad was dat ik dingen bij hun naam noemde,

onrecht als onrecht en moord, moord.

Je moet een sterke geest en een genereus hart hebben.

Ik heb hier altijd naar gehandeld.

(dramatische themamuziek)

(langzame pianomuziek)

Hoeveel verder weg is het?

Gewoon hier.

Waar gaan we weer heen?

Naar de stationairen verderop.

Ik heb papier nodig.

Ik ben een minuutje.

Gegroet Hitler, dames.

Gegroet Hitler. Gegroet Hitler.

Wat kan ik voor jullie mooie meisjes doen?

Ik heb briefpapier nodig.

Iemand schrijft brieven aan hun geliefden, ja?

Ik heb duizend vellen nodig.

Duizend vellen?

Het moet inderdaad een grote liefde zijn.

Ik moet zien of ik er zoveel achterin heb.

Duizend vellen.

Je bent gek?

Waar heb je zoveel papier voor nodig?

Ik ben een student, oké.

Andere mensen zijn studenten,

maar ze hebben geen duizend vellen nodig.

Sophie, wat is er aan de hand?

Sorry, dames.

Zoals je weet, is alles gerantsoeneerd.

Het maximale dat ik je kan geven is honderd.

Um neuriën. Ja?

Bedankt, ik neem de honderd.

Geweldig.

Een grote liefde, zoals je zei.

Vaarwel.

Tot ziens.

Tot ziens. Tot ziens.

Wat ben je aan het doen, Sophie?

Wat bedoel je?

Duizend vellen, kom op.

Ik ben niet dom, weet je.

Prima.

Ik zal je vertellen waarom ik ze nodig heb.

Ik wil iets doen.

En als Hitler nu arriveerde en ik een pistool had,

Ik zou hem neerschieten.

Als de mannen het niet doen, moeten de vrouwen het doen.

Je bent helemaal gek.

Wil je dat we op straat worden gearresteerd?

Ik heb een normale jeugd gehad.

Ik ben niet geboren om te vechten.

Ik ben opgegroeid in Forchtenberg aan de Kocher.

Voor ons kinderen deze kleine steden

leek de hele wereld.

Ik had twee broers en twee zussen.

We woonden in het gemeentehuis omdat mijn vader burgemeester was.

Toen ik 10 was, verhuisden we naar Ulm.

We kenden niemand

maar wij vijf broers en zussen hadden elkaar.

(juichend publiek)

En toen kwam Hitler aan de macht.

Mijn broers en zussen en ik waren opgewonden.

Dronken van het ontwaken dat overal voelbaar was.

(juichende en zingende menigte)

Mijn ouders waren er helemaal tegen.

Mijn vader was een toegewijd pacifist

en mijn moeder was een vrome vrouw.

Het raakte ze hard

wanneer de een na de ander

mijn broers en zussen sloten zich aan bij de Hitler-jeugd.

En ik wilde er absoluut bij horen.

(stampen)

Vader?

Het was een krachtmeting tussen ons kinderen.

Ik heb ... En de ouders.

Vader, Sophie is er nu bij.

Wat betekent dat?

Gisteren sloot ik me aan bij de Hitler-jeugd.

Jij ook?

Ben je ook lid geworden?

Waarom?

Maar Hans, Leisel, Inge en Werner zijn al lid.

En al mijn vrienden.

Het vaderland heeft ons nodig.

Het vaderland?

Bedoel je dat Hitler je nodig heeft?

Zodat je kunt vechten in zijn oorlog

waar hij zich al lang op heeft voorbereid.

Beter dan beschuldiging.

Je wilt gewoon niet toegeven dat Hitler succesvol is.

Twee jaar geleden hadden we 6 miljoen werklozen.

En nu--

Ja, natuurlijk.

Hij stimuleert de oorlogsindustrie,

maar hij zal de tanks over je heen laten rollen

en vertrappelen alle vrijheid en gerechtigheid.

Niemand in dit land durft kritiek te uiten.

Je leert verantwoordelijkheid te nemen voor anderen.

We zijn een gemeenschap van jonge mensen.

We zijn allemaal gelijk.

Ja, vader, zegt u niet dat we voor anderen moeten opkomen?

Gemeenschap, hè?

Echt waar?

Je zegt me dat je echt gelooft

die holle zinnen?

Maar je leert alleen door je ervaring

met deze organisatie.

De Hitler-jeugd,

met hun wapperende vlaggen,

ogen die altijd vooruitkeken.

Het ritme van de drum en het zingen.

Was het niet iets spectaculairs?

Deze vereniging.

Wij, de kinderen, hadden tegen onze ouders gehandeld.

(kinderen zingen)

Nu zat ik in de BDM,

de competitie van Duitse meisjes.

Ik hield van het uniform, de reizen en de liedjes.

We waren jong en zelfverzekerd.

Moeten de vierkanten thuis blijven zitten,

de toekomst was van ons.

Ik was ambitieus en maakte carrière in de BDM.

(juichend publiek)

(zingen in het Duits)

Maar ik luisterde ook graag naar muziek

en ik hield van dansen.

Avond.

Geluksbrenger. Bedankt.

Schat!

Geniet van het feest.

Ja, bedankt voor uw komst.

Elke vrijdag kwamen we bij elkaar

bij mijn vriendin Analise om te dansen.

Haar ouders lieten ons zelfs alcohol drinken

en sigaretten roken.

En het beste was dat er jongens waren.

(zachte Duitse muziek)

Deze muziek is vreselijk.

Zet iets met een slag op, Analise.

Of zet een schommel.

Dat zal de dingen hier verlevendigen.

Ja, ja dat zou het zijn.

En de Gestapo,

Oh, kom op.

Ik weet dat je iets hebt.

Eens kijken wat ik heb.

Oké, ga door.

(bigband muziek)

Ben jij niet Sophie?

Ja, en?

Nou, toen ik je voor het laatst zag, was je nog een klein meisje.

Ik word nog steeds met jou vergeleken.

Oh, formeel zijn, is het niet?

OK zoals je wilt.

Vergeef me dan, mevrouw.

Dus je bent een officier?

Ik ben Fritz Hartnagel.

Luitenant van de Luftwaffle.

U maakt me belachelijk, meneer.

Pardon, dat was niet mijn bedoeling.

Ik ben gewoon trots om soldaat te zijn.

Oké.

Moet een soldaat geen bevelen opvolgen?

Dan beveel ik je nu met me te dansen.

Toegegeven, mevrouw generaal veldmaarschalk.

Fritz was een goede danser.

Misschien werd ik daarom verliefd op hem.

Een tijdlang was de BDM niet zo belangrijk.

Misschien omdat ik niet volwassen wilde worden.

(dramatische muziek)

En toen kwam 10 november 1937.

We kregen bezoek van de Gestapo.

(deurbel gaat)

Wie is dat zo vroeg?

Ik heb geen idee,

maar we zullen het snel ontdekken.

Wat is er aan de hand?

Robert Scholl?

Wie nog meer?

Je hebt toch op mijn deurbel gedrukt.

Doorzoek het huis.

Waar gaat dit over?

Inge, Sophie en Werner Scholl.

Kom met mij mee.

Maar waar worden mijn kinderen van beschuldigd?

Kunt u mij dat vertellen?

Vooral activiteit in illegale jongerenorganisaties.

Gewoon omdat ze elkaar ontmoeten en buiten liedjes zingen

de Hitler-jeugd?

We houden ze vast in de plaatselijke gevangenis voor ondervraging.

Daar kunt u morgenmiddag navraag doen.

Morgenmiddag?

Betekent dit dat je ze van de ene op de andere dag wilt vasthouden?

Ik stel voor dat je ze nu een paar dingen inpakt.

Ze hebben ons eigenlijk alleen gearresteerd

omdat mijn broers, Hans en Werner,

behoorde tot een groep die oude jeugdliederen zong

en lees boeken van Stephan's Weig.

Dat was verboden.

Hans is gemaakt om de verantwoordelijkheid te nemen als aanstichter.

Inge, Werner en ik werden al snel vrijgelaten.

Maar Hans zat wekenlang in de gevangenis.

Een overheid die kinderen daadwerkelijk opsluit.

Wat had je moeten denken?

(motoren zoemen)

En toen begon Hitler de oorlog.

Vader had in alles gelijk gehad.

Als carrièresoldaat

Fritz moest vanaf de eerste dag klaarstaan.

We zagen elkaar zelden.

Net als miljoenen anderen.

onze brieven waren onze enige verbinding.

5 september 1939.

Beste Fritz,

Ik kan het leven van die mensen niet begrijpen

worden voortdurend in gevaar gebracht door andere mensen.

Ik zal het nooit begrijpen.

En ik vind het verschrikkelijk.

Zeg niet dat het voor het vaderland is.

Als Fritz verlof kreeg,

we gingen vaak samen weg.

Oh Fritz, het belangrijkste.

Oh ja.

Mevrouw Hartnagle, komt u met mij mee?

We hadden een paar goedkope ringen gekocht

zodat we konden doorgaan voor een getrouwd stel.

Anders zouden ze ons geen kamer geven.

Maar onze tijd samen was veel te kort.

We hoopten dat de oorlog snel voorbij zou zijn.

Maar ondertussen is het vaderland

zou ons niet met rust laten.

Jonge meisjes moesten een jaar in de Reichsarbeiddienst doorbrengen.

Daar in de arbeidsdienst

de vrouwelijke jeugd moet worden opgevoed

met de juiste werkethiek en gemeenschapszin.

Ik kwam in de landbouw terecht.

Het was verschrikkelijk.

(metalen geratel)

Sta op, mijn kleine werkers.

Zes uur, tijd om te sporten.

Hier is het te vroeg voor.

(onduidelijk gebabbel)

Vergeet niet strak aan te trekken.

Ik haat het ook om het woord werker te horen.

Ik ben Sophie Scholl.

Denk je echt dat je beter bent dan wij?

Slimme Sophie.

Kijk naar wat onze hoofdonderwijzer leest.

(spreekt in het Duits)

Wat ben je aan het doen?

Geef het terug!

Geef me dat nu terug!

Wat gebeurt hier?

Stop onmiddellijk!

Ik denk dat jullie allemaal een extra sessie nodig hebben

van de vroege ochtendoefening.

En dan naar het veld, naar de oogst.

(trage muziek)

Vlagceremonie, schoenceremonie, sportceremonie.

Ik haatte het allemaal.

Het was zonder tranen en vernietigend voor de ziel.

Ik voelde me alsof ik maar een slaaf was.

Maar je bent goed opgevoed

tijdens uw tijd bij de Reichsarbeidsdienst

omdat je jezelf hebt opgevoed

met binnenafstand en buitenafstelling.

Gedurende deze tijd, de teksten van St. Augustine

waren mijn enige troost.

"Ons hart is rusteloos totdat het in jou rust",

schreef Augustinus.

Hij was een zoeker naar God, net als ik.

Ik hunkerde naar vrede en om mijn eigen leven te bepalen.

In het voorjaar van 1942

Ik was eindelijk in München in deze prachtige stad.

Eindelijk vrij, eindelijk kon ik leven.

Fritz had onverwacht verlof gekregen

voordat hij naar het oostfront moest.

Maandenlang weer een afscheid.

Wat ben je aan het doen?

Ik versier je.

Hierbij geven we luitenant Fritz Hartnagle

de orde van mardrite.

Eerste klas voor karakter,

optreden bij zijn diensten aan de Duitse vrouw.

(grinnikend)

Ik wist eigenlijk niet dat daar een prijs voor was.

Nu weet je dat er is.

Sluit je ogen.

Dit is een bloembedel

zodat je heelhuids terugkomt.

Weet u het zeker?

Ik heb het gevoel dat ik op mijn eigen begrafenis ben.

Het is niet grappig.

Maak je over mij geen zorgen.

Het komt wel goed.

Je weet dat ze zeggen dat slecht onkruid groot wordt.

(grinnikend)

Er zijn zoveel mensen omgekomen in Rusland.

Je zorgt voor jezelf.

Beloof me dat.

Ik beloof het.

We schrijven naar elkaar

zo vaak mogelijk

zodat we elkaar niet verliezen.

Of we elkaar weer zouden zien

wie wist het antwoord daarop in die dagen.

Hoe snel leert men met vreselijke dingen te leven.

(motoren zoemen)

De oorlog tegen Rusland.

Had Hitler echt geloofd

dat hij het reuzenrijk kon veroveren?

Na de eerste overwinningen

het Duitse offensief kwam tot stilstand.

Het leger bracht dood en verderf in het land.

Deze oorlog was allang verloren

en elke dag stierven er duizenden meer

voor Führer, mensen op het vaderland.

Dus, hoe was de lezing?

Tegen april 1942

Ik was ingeschreven aan de Universiteit van München

waar mijn broer Hans medicijnen studeerde.

Ik had voor mijn vakken biologie en filosofie gekozen.

Het was saai.

Kom, laten we naar je huis gaan voor thee.

Dat kunnen we niet.

Ik moet naar anatomie.

Wacht even.

Heeft u dit gelezen?

Folders van de witte roos?

Niets is zo onwaardig als een beschaafd volk

een onverantwoordelijke en donkere kudde mogelijk maken

van loyale regeringskliekjes om te regeren.

Is het niet zo dat vandaag elke eerlijke Duitser

schaamt zich voor hun regering?

Die onder een van de een voelt de omvang van de schaamte

die wij en onze kinderen zullen voelen?

Niet zo luid!

Waar heb je dit vandaan?

Ik moet gaan.

Hans, wacht even, misschien--

Kom!

Hou op.

(ritselend papier)

Er stond iets schandelijks in de folder.

Sinds Polen werden veroverd 300.000 Joden

was op de meest woeste manier vermoord.

Hier zien we een misdaad die op niets kan lijken

in de hele menselijke geschiedenis door de eeuwen heen.

Fritz had ook op zoiets gezinspeeld.

Er gebeurde iets vreselijks in naam van Duitsland.

(krakende deur)

Hans?

Iedereen wil zichzelf vrijgeven

in hun schuld.

Iedereen doet het, en slapen weer

in het rustige bewuste.

Maar ze kunnen zichzelf niet vrijwaren.

Iedereen is schuldig, schuldig, schuldig.

Maar het is nog niet te laat

om de wereld te verlossen van deze walgelijke regering.

Wacht, dat is niet duidelijk genoeg.

We moeten dat duidelijker verwoorden.

Wat is niet duidelijk?

Iedereen zal het snappen.

Hoe zit het met,

dit meest walgelijke, allemaal monsters van de regering.

Sophie, wat doe jij hier?

Het spijt me.

Ik wilde een kopje thee voordat ik terugging naar de les.

Hallo Alexander.

Hallo, Sophie.

Blijven hangen.

Ik ging toch.

We waren net iets aan het doen voor de les.

Ga wat thee halen in de keuken, Sophie.

Ik kom naar je toe.

Ik breng Alexander gewoon naar de deur.

Denk je dat

heeft ze misschien iets gehoord?

Ik weet het niet

Zelfs zij is mijn zus.

we gaan morgen verder.

Maar bij mij thuis in Harlaking.

(langzame pianomuziek)

Wil je wat thee?

Ja graag.

Het was voor mij duidelijk

die de folders had geschreven.

Hans had geen idee hoeveel ik hem bewonderde.

Hij had de moed om niet weg te kijken

zoals miljoenen anderen deden.

En daarmee zijn leven op het spel gezet.

Hans, ik wil helpen.

Waarbij helpen?

Kom op.

De folder die we op school lazen,

je weet toch wie het heeft geschreven?

Je zou me niet naar de auteur moeten vragen.

Je brengt hem in gevaar.

Dus ik breng je in gevaar?

Deze walgelijkste van alle regeringsmonsters.

Oh, kom op, Hans.

Ik heb het gehoord.

Dus?

Ik wil helpen.

Absoluut niet.

Het is te gevaarlijk.

Je zou me stilletjes kunnen introduceren.

Je kunt hoe dan ook niet van me afkomen.

(typemachine klikken)

Goed om te gaan.

De trein vertrekt om twee uur.

Nadat ik deze naar Augsburg heb gebracht,

Ik neem de volgende trein naar Ulm.

Dat is niet het plan.

Maar het is praktischer.

Ik kan de folders doorgeven aan Hartsel in Ulm.

Dan ga ik meteen terug naar München.

Twee steden op één dag?

Dat is te achterdochtig.

Wat ga je zeggen als ze je controleren?

Dat ik mijn ouders in Ulm bezoek, wat nog meer?

Oké, en je wilde gewoon een wandeling maken in Ausberg?

Niemand zal je geloven.

Natuurlijk was het riskant,

maar het treinkaartje was goedkoper dan het versturen van een pakket.

We leidden de Gestapo op een wilde ganzenjacht.

Ze zouden denken dat de Witte Roos

was een breed netwerk van verzetsstrijders.

We verspreidden niet alleen folders in München,

maar ook in Ausberg, Stutgart, Frankfurt,

en zelfs in Oostenrijk. (spannende muziek)

(krakende deur)

(krakende deur)

We waren maar een handjevol studenten,

maar onze folders maakten het regime zenuwachtig.

Omdat we de waarheid vertelden.

(kloppen op de deur)

Ja, kom binnen.

Dat zullen we onder geen beding doen.

Begrepen, doei.

Gegroet Hitler.

Deze folders zijn vanuit Ausberg naar ons overgebracht.

Het lijkt erop dat ze hetzelfde zijn

zoals degenen die in München zijn verschenen.

Bepaal of ze op dezelfde machine zijn geschreven.

We zullen ontdekken wie er achter dit gepeupel zit

en spoel ze uit.

Ja, meneer.

En dan was er nog het probleem met Giesler,

Paul Giesler, Gauleiter van München

en Beierse eerste minister

overgeleverd aan Hitler.

Een nazi van de meest walgelijke soort.

Hij zou een toespraak houden op de universiteit

en had te veel gedronken.

Het was duidelijk dat het beschamend zou zijn,

maar niemand dacht dat hij zo lang zou doorgaan.

(piepende microfoonfeedback)

Dames en heren,

tot mijn geweldige verrassing

Ik zie nogal wat soldaten

en studenten natuurlijk

het vullen van deze prachtige kamer.

Een onaangename verrassing echter,

zijn de vele vrouwelijke studenten die ik hier bekijk.

Intellectuele vols.

Mijn dames, ik hoop dat u geen geluk zult vinden

in de vorm van een sterke man met veel pit.

In plaats van al je tijd te verspillen in een collegezaal.

(onduidelijk gebabbel)

Geef de Führer in plaats daarvan een kind.

En als je te lelijk zou zijn

om te proberen een man te vinden,

Ik zou je hier mijn knappe assistenten willen aanbieden.

Hij zal je zeker een leuke tijd bezorgen.

Het was ongelooflijk wat Geisler had gezegd.

Het hoofd van de propaganda, Goebbels,

is bedoeld om te hebben gewoed toen hij ervan hoorde.

(meubels kletteren)

(typemachine klikken)

Omgekeerd waren we opgetogen.

Eindelijk lijkt het verzet tegen het regime te groeien.

Misschien nu onze folders

zou kunnen vallen op vruchtbare grond.

Oproep aan alle Duitsers.

Met wiskundige zekerheid,

Hitler leidt het Duitse volk de afgrond in.

Hitler kan de oorlog niet winnen.

Verleng het alleen.

De schuld van hij en zijn helper heeft elke maat overtroffen

ooit voor mogelijk gehouden.

Alexander had een fotokopieerapparaat geregeld.

En we hebben duizenden folders kunnen produceren.

Maar dit verhoogde ook het risico om ontdekt te worden.

(geweervuren)

En toch gingen de doden op de fronten door.

In Stalingrad vocht een heel leger om te overleven.

(geweervuren)

Hitlers waanvoorstelling had geleid tot ongeveer 250.000 soldaten

volledig omsingeld worden in de stad Volga.

Hitler was bereid ze allemaal op te offeren.

(dramatische muziek) (dreunend)

Fritz was er ook.

'We hebben hele slechte dagen achter de rug', schreef hij me.

"We hebben acht dagen constant teruggetrokken.

Mijn bataljon is helemaal versleten.

Ik weet niet hoe het allemaal zal verlopen.

Ik wil bidden en nog steeds bidden in deze tijden. "

(geweervuren)

Maar toen kreeg ik een bericht.

Fritz had ongelooflijk veel geluk gehad,

een zegen in vermomming.

Hij kwam uit de ketel van Stalingrad

met bevroren vingers

in een van de laatste vliegtuigen.

Maar honderdduizenden hadden niet zoveel geluk als hij.

Stalingrad, massagraf.

Eind januari

de nazi-leiding bereidde de Duitsers voor op een catastrofe.

Hermann Göring hield een leugenachtige toespraak op de radio.

(schreeuwen in het Duits)

Wat een ondraaglijke dikke reet.

Om zulke leugens te dienen!

Maar Hans, niemand zal het geloven

dat er een uiteindelijke overwinning is.

Iedereen weet dat de oorlog verloren is.

Dit is onze beste kans.

(dramatische muziek)

We werden moediger.

Het was mijn idee om slogans op de muren van gebouwen te schrijven.

Zelfs bij de ingang van de universiteit.

Daar lopen alle studenten langs

zou het kunnen lezen.

Oké.

Dit is ongelooflijk.

Ze zijn zo vet,

maar wie zou zoiets doen?

Waanzin.

Na Stalingrad

de stemming van de bevolking dreigde te veranderen.

De Führer en de nazi's waren echt bang.

Shaffer hier,

Ik wil dat je Moore meteen naar me toe stuurt.

Het is urgent.

Nu was er een beloning van 1000 Reich's Mark

voor onze hoofden.

Onze nachtelijke activiteiten

had een grootschalige klopjacht teweeggebracht.

(kloppen op de deur)

Kom binnen.

Gegroet Hitler, u wilde me spreken, meneer?

Gegroet Hitler.

Deze folders en de graffiti vanavond,

zijn het dezelfde daders?

We gaan ervan uit dat dit het geval is.

Momenteel zijn we de teksten nauwkeurig aan het analyseren

en het schrijven.

Onze laboratoriumtests hebben bevestigd dat het printerpapier

dat werd gebruikt, werd in feite gekocht in München.

Dus we zoeken de daders hier in de stad.

Luister naar me Moore,

deze folders hebben een aantal serieuze golven onder de mensen veroorzaakt

en worden zelfs op het hoogste niveau gevoeld.

Je moet deze mensen absoluut vangen.

Er is niets belangrijker.

Natuurlijk.

Dank u meneer.

Fritz lag nu in het ziekenhuis in Lumbergh.

Ik was zo blij dat hij leefde

en keek naar de toekomst.

Mijn beste Fritz,

als ik te moe was om plannen te maken

omdat ze allemaal geruïneerd waren door de oorlog.

Nu beginnen ze te schieten als bosbloemen

langs een lange, warme regenval.

Zo kleurrijk en schandalig.

Maar ze willen niet buitensporig gebeuren,

maar heel praktisch.

Zodra de oorlog voorbij was,

Ik wilde ergens bij Fritz gaan wonen,

om eindelijk te gaan leven.

Wanneer kom je thuis?

(dramatische muziek)

We hadden nog 1.500 folders

we wilden uitdelen op de universiteit.

Bij daglicht, tussen de colleges door.

Laten we gaan.

We zijn klaar, laten we gaan.

Schiet, we hebben nog wat over.

Ga terug.

Eerste en tweede verdieping.

Ik weet niet waarom ik de folders heb weggegooid,

eigenwijsheid of was het gewoon gebrek aan aandacht?

Het is gewoon gebeurd.

(alarm gaat af)

Wat is er aan de hand?

Stop Stop!

Je staat onder arrest.

Geef me een pauze, laat me gaan!

Jullie komen allebei naar de rector.

Waarom zijn we niet weggelopen

toen de conciërge ons benaderde?

Waarom lieten we ons wegleiden?

Misschien dachten we gewoon dat er niets ergs was

zou ons overkomen.

(camera klikt)

Wat zou de Gestapo eigenlijk op ons kunnen hebben?

Hans en ik hadden afgesproken,

geef niets toe waarvoor er geen bewijs was.

(spannende muziek)

Vandaag heeft u deze folder verspreid

op de universiteit met je broer Hans Scholl.

Ze lagen op de tweede verdieping

en ik veegde ze terloops recht over de ballas.

Terloops?

Ja, precies.

Ik begrijp dat ik iets stoms heb gedaan

maar dat kan ik nu niet veranderen.

Je had een zaak bij je die helemaal leeg was.

Mijn broer en ik wilden onze ouders in Ulm bezoeken.

Op de terugweg wilde ik de was doen,

die onze moeder voor ons had gewassen, in de koffer.

Eerst dacht ik echt dat we ermee weg zouden komen.

(juichend publiek)

S avonds

toen we werden ondervraagd door de Gestapo

minister van propaganda Goebbels sprak

bij de sportklas van Berlijn.

Hij wist dat het verlies van Stalingrad

kon niet worden verdoezeld.

In plaats daarvan zweepte hij de massa op.

(schreeuwen in het Duits)

(juichend publiek)

(schreeuwen in het Duits)

(juichend publiek)

(schreeuwen in het Duits)

(juichend publiek)

We hadden eigenlijk gedacht dat de Duitsers

zou opstaan ​​tegen Hitler en zijn regime.

Want het was nu voor iedereen duidelijk dat de oorlog verloren was.

Wat naïef van ons.

(zingende menigte)

Meneer, we hebben de typemachine gevonden die de brief heeft geschreven

in zijn appartement,

en hij heeft alles toegegeven.

Je hebt uitstekend werk verricht in deze kwestie, afgewezen.

(spannende muziek)

Je broer heeft alles toegegeven.

Onze agenten hebben de typemachine ontdekt

waarmee de folders zijn geschreven, in je flat.

En honderden postzegels en adressen.

Misschien had ik kunnen bluffen.

Ik had kunnen beweren dat ik niets wist.

Ik had het clueless meisje kunnen spelen.

Ik wil je de waarheid vertellen.

Het is onze overtuiging dat de oorlog verloren is

en dat elk mensenleven

die wordt opgeofferd voor deze verloren oorlog

is een onnodig slachtoffer.

We wilden iets doen tegen het vreselijke bloedvergieten.

Nu was er geen weg terug.

Ik had de waarheid gekozen

Hans en ik hebben een volledige bekentenis afgelegd

en nam alle schuld op zich

om onze vrienden te beschermen.

We konden niets meer doen

behalve wachten op ons proces.

(krakende deur)

Ze hebben iets voor je meegebracht.

De aanklacht?

Ja, dat ook. (mysterieuze muziek)

U had zich bewust moeten zijn van de gevolgen

van uw acties, mevrouw Scholl.

Ik zou het opnieuw hebben gedaan,

geen spijt.

(deur dichtslaan)

Een zeer verraderlijke onderneming creëren,

medeplichtigheid aan de vijand,

subversie van onderdanen.

Ze willen ons vermoorden.

Ah, kom kind.

Misschien sturen ze je alleen maar naar de gevangenis.

Je bent nog zo jong. (intensivering van muziek)

Maar ze hebben Roland Friezler gestuurd,

de hoogste nazi-rechter.

Hij kwam uit Berlijn met de nachttrein voor ons proces.

Hij kwam niet om ons te beoordelen.

Gegroet Hitler.

Hij kwam om ons te executeren.

Gegroet Hitler.

Onze vriend, Christoph Probst,

was ook in rekening gebracht.

Er was materiaal gevonden bij Hans,

wat hem impliceerde.

In deze harde strijd voor het lot van onze mensen,

je kunt niets beters bedenken

dan onze soldaten onschuldig neer te steken

die elke dag de dood recht in de ogen kijken,

achterin als gele buik lafaards.

De staat stelt je in staat om te studeren

en om een ​​bevoorrecht leven te leiden.

En dat gebruik je om schaamteloos te creëren

schandelijke leugens en vreselijke laster.

U bent dus black-outs.

Walgelijk, onpatriottisch uitschot!

Ik zal niet beven als de tijd daar is.

Ik zal ze niet de voldoening geven.

Ze zullen niet denken dat ze hebben gewonnen.

Het volgende oordeel wordt gegeven namens het volk,

de beklaagden hebben herhaaldelijk

riep op tot sabotage van oorlogsmaterieel

in de val van de nationaalsocialist van ons volk

manier van leven, door middel van folders,

die defaitistische gedachten hebben gepropageerd

en beledigde de Führer,

en hebben bijgevolg vijanden geholpen en gestimuleerd

van het Reich, en verminderde onze militaire kracht.

Ze gaven ons amper een half uur

om afscheid te nemen van onze ouders.

Daarom bent u ter dood veroordeeld.

(langzame pianomuziek)

Of je de bijl voelt

als het door je keel snijdt,

of je je eigen hoofd ziet vallen.

Ik ga niet voor niets dood.

Ik ben aan de rechterkant.

Er is een hogere gerechtigheid.

(deur klikken)

Juist, het is tijd.

(sombere muziek)

Vandaag vermoorden ze ons, maar morgen zullen ze sterven.

De Heer is mijn herder.

Ik zal niet willen,

hij doet me gaan liggen in groene weiden.

En Hij leidt mij langs stille wateren.

En hoewel ik door de vallei van de schaduw des doods loop,

Ik zal geen kwaad vrezen

want gij bereidt voor mij een tafel voor

in aanwezigheid van mijn vijanden.

Oh verpleegster.

(kreunen)

Ik heb een brief voor u, luitenant.

Kun je me een plezier doen en de brief openen?

(ritselend papier)

Mijn beste Fritz, Bedankt.

gisteren heb ik een mooie bloeiende plant gekocht.

Ik legde het recht op mijn bureau in het licht van het raam.

De sierlijke ranken zijn bedekt

met delicate paarse bloemblaadjes.

Het geeft zowel mijn ogen als mijn hart een ware vreugde.

En ik zou alleen willen dat je kon komen voordat het verwelkt.

Wanneer kom je thuis?

Misschien kunnen we binnenkort ergens samen beginnen.

Beste wensen

van je Sophie.

(sombere muziek)