Original subtitles

tvpiraat.nl - 'Iedereen TV voor weinig!' Box met TV, films en series al v.a. 75EUR

Ik ben vast maf.

Dat had ik allang kunnen weten.

Iemand die de dood als hobby heeft, is maf.

Maar ik zeg 'maf', niet 'gek'.

Denk dus niet dat ik gestoord ben.

Lijken zijn mijn ding niet.

Wat mij interesseert, is de Dood. Met een hoofdletter D.

Lijken vind ik eng. Daar reageer ik heel raar op.

Of eigenlijk heef één lijk iets raars met me gedaan.

En daar heb ik het over.

Als je niks met de Dood hebt...

Als je niks wilt horen over een lijk dat ik levend gekend heb...

Als je niet wilt weten wat er met hem en mij gebeurd is, hoe hij een lijk geworden is...

dan kun je maar beter meteen stoppen.

Dit is geen verhaal voor jou.

Hoi, Chris. Ben je over?

Ja, ik ga bèta doen. En jij? -In principe alfa.

Gaan we 't vieren op je bootje? -Leuk, maar ik heb een afspraakje.

Met wie? -Surprise.

Kom op, man. -Je mag het bootje lenen.

Saai in mijn eentje. -Chris?

Sorry.

Tot later. -Dag.

Shit.

Help.

Hulp nodig? -Graag, ja.

Heel simpel: zet 'm overeind, dan sleep ik je naar het strand.

Probeer eens. Klim erop.

Is deze van jou? -Ja.

Wel eens gedaan? -Nee.

Duw op het kielzwaard, dan draait de boot om.

Oké?

Ga maar staan. Heel goed.

Nu.

Opkomst van David Gorman, 18 jaar en één maand.

Hij is het toekomstige lijk. David.

Prima.

Hier. -Dank je.

Je woont toch in Les Côteaux? -Ja.

Dan gaan we naar mij, dat is dichterbij. -Het gaat wel.

Nee, ik heb thuis alles wat nodig is.

Het bootje is van een vriend. -De boten regel ik later wel.

Trek je broek aan.

Hoe gaat het, Alexis? -Alex.

Alex?

Sinds de zomer. -Oké, Alex.

Weet je waarom je hier bent?

Om te praten over wat je gedaan hebt. -Dat wil ik niet.

Ik oordeel niet, ik wil begrijpen. De rechter moet weten waarom je het gedaan hebt.

Ik moet hem adviseren. -Nee.

Het gaat niemand iets aan, u ook niet.

Zijn de beschuldigingen van Mme Gorman gegrond?

Oké. In het politierapport staat:

'De persoon in kwestie arriveerde om 23.00...'

Alexis.

Als je niet meewerkt, hangt je een zware straf boven het hoofd.

Kom.

Zie je? Ik woon vlakbij.

Kom binnen.

Alles goed, schat? -Ja. Dit is Alex.

Nee, Alexis.

Wat heb je met 'm gedaan? -Hij is omgeslagen, meer niet.

Hoe vaak moet ik nog zeggen dat die bootjes gevaarlijk zijn.

Die arme schat vergaat van de kou.

Een lekker warm bad zal je goeddoen. -In bad.

Net als alle gekapseisde vrienden van David Sommigen slaan vast expres om.

Lopen. Misschien vinden ze mijn badkamer mooi.

Kleren uit.

Waar wacht je op?

Ik weet heus wel hoe jongens eruitzien.

David doet de badkamer op slot voor z'n eigen moeder.

Ik heb hem gebaard. Hij is nu alleen iets groter.

Ik ben dit niet gewend. -Zorgt je moeder niet voor je?

Hoe dan ook, ze mag trots op je zijn.

Mooie knul.

Hop, in bad. Anders vernikkel je.

Ik maak een kop warme thee voor je. Dat is goed voor de schrik.

Badkuipen doen me altijd aan lijkkisten denken.

Die bij de Gormans was net een sarcofaag.

De hele ruimte deed me denken aan de grafkamer in een piramide.

Lekker aan het zwemmen?

Ik dacht dat het je ma was. -Ik heb 'r om de tuin geleid.

Wat is erger? Omslaan of je moeder die me uitkleedt?

Ik sla liever om.

Wil je me de handdoek even geven? Dank je.

Ma gaat naar de winkel. Als je even wilt blijven...

Ik moet het bootje vastleggen en daarna naar school.

Ik heb schone kleren voor je. En ik doe dat bootje wel.

Dank je.

Als je klaar bent: de achterste deur.

Alsjeblieft.

We hebben ongeveer dezelfde maat.

Welke schoenmaat heb je? -41.

Ik 42. Je mag schoenen lenen. -Nee dank, de mijne drogen wel.

Zo.

Wat is dat? -Dit...

is een kam.

Daar is een spiegel. -Cool.

Heb je trek? -Ja, maar ik moet weg.

Ma heeft iets klaargezet. O wee als je niks eet.

Doen jullie dit voor alle jongens die omslaan?

Nee. Maar vandaag ben ik vrij, dus kan ik voor je zorgen. Kom.

M'n pa is vorig jaar plotseling overleden. -Wat erg.

Het gaat alweer. Samen runden ze de winkel.

Ma deed de boekhouding. Pa had verstand van zeilen.

Hij had vroeger gevaren. De klanten mochten hem graag.

Hij kon ze alles slijten.

Toen hij overleden was, moest ik wel stoppen met school en in de winkel gaan werken.

Stoppen met leren om verkoper te worden... -Ik ben geen verkoper.

Ik run de winkel.

We leven van de winkel.

En het was pa z'n lust en z'n leven. -Maar niet per se van jou.

Heb jij nooit je vader willen navolgen?

Mijn vader werkt op de scheepswerf. -En dat wil jij dus niet gaan doen.

Wat wil jij worden? -Weet ik niet.

Dat is nu de grote vraag: wordt het werken of doorleren?

Daarom wil Lefèvre me zo spreken.

Nou, hij zal er zeker een mening over hebben.

Heb jij met 'm te maken gehad? -Een paar keer.

Ik hoor vanavond wel wat hij gezegd heeft.

Wat? Je moet je kleren toch komen halen?

Ma gaat de jouwe wassen. En ik wil de mijne terug.

Ik leg de boot vast, jij gaat naar Lefèvre. Vanavond gaan we naar de film. Idee?

Prima. -Acht uur bij mij?

Leuk.

Meneer Robin, kom verder.

Sinds wanneer ben je geboeid door de dood?

Al best lang. Als kind was ik geïntrigeerd door de Egyptenaren...

hun relatie met de dood, de begrafenisrituelen, de mummies.

Ik snap het.

En is dit bescheiden stuk proza...

een documentair essay of fictie?

Ik weet het niet.

Het gaat over gevoelens die ik had...

maar ik heb ook zaken verzonnen.

Ik zal eerlijk zijn.

Ik vind je opstel veelbelovend.

Dank u.

Maar ik zeg niet dat je een literair genie bent.

Klasgenoten schrijven soms betere opstellen. Maar ik zie veel vooruitgang.

Dank u.

Weet je al wat je komend jaar gaat doen?

M'n vader wil dat ik ga werken. -En je moeder zegt: Volg je hart.

Klopt.

Mijn advies is dat je de literatuurkant op gaat.

Je hebt talent. En je bent een prettige leerling.

Als je wil doorleren, zal ik je steunen.

Denk er rustig over na. Kom vooral langs als je erover wilt praten.

Praten met de rechter leverde niks op.

Hij zit als een zombie op z'n kamer en gaat niet eens naar het strand.

Alexis is een lieve jongen. Anders dan andere jongens van zijn leeftijd.

Hij is slim.

Maar we kunnen niet altijd volgen wat hij zegt.

Een schop onder z'n kont... -Nee, het is al traumatisch genoeg voor hem.

Wij willen graag dat alles weer goed komt met hem.

We willen graag helpen. Het is onze zoon, we houden van 'm.

Je sociaal werkster is er.

Dank u wel.

Volgens je moeder moet ik eens praten met je leraar Frans, meneer Lefèvre.

Wat vind jij?

Maakt me niet uit. U doet maar wat u wilt.

Hallo.

David, je nieuwe vriend is er. Die omgeslagen was.

Laat maar binnen. -Loop maar door.

David is vreselijk. Hij kwam alweer werken op zijn vrije dag.

Dat doet hij iedere week. -Hier zijn je kleren.

Eet je mee? -Ik heb thuis al gegeten.

Waar dient een vrije dag voor als je toch komt werken?

Hij is erger dan z'n vader. Die heeft zich 20 jaar in de winkel uitgesloofd en is nu dood.

Ik dacht dat je z'n vriend was. Fraaie vriend.

Geef mevrouw antwoord. -Wat?

Ben je m'n vriend of niet? -Of ik je vriend ben?

Ik denk van wel. Maar is dat zo?

Als jij denkt van wel... -Ja? Dan kunnen we veilig en wel zeggen...

Dat ik je vriend ben.

En die vriend laat je werken op je vrije dag, in plaats van lol te maken...

en een beetje uit te rusten. -Alex wist niet dat ik ging werken.

Hij had een afspraak. Hij wist van niks.

Klopt dat? -Ja.

Je bent een schatje.

Om op te vreten.

Echt een schattebout. -Mam?

Je spelshow begint. -Is het al zover?

De afwas staat nog. -Die doen wij wel.

Daarna gaan we naar de bios. -Veel plezier, jongens.

David, blijf je niet de hele nacht weg? -Beloofd.

Alex, kan ik op jou rekenen? Mijn David heeft een echte vriend nodig.

Fijn om jullie zo samen te zien. -Welterusten straks.

Nemen we mijn Suzuki?

Goed.

Ik heb geen reservehelm. Het wemelt van de smerissen.

Ik koop er eentje voor je. -Gaan we op reis?

Waarom niet?

Dinsdag, woensdagmiddag, donderdag en de hele zaterdag.

Ma is fantastisch met cijfers, maar niet bepaald met klanten.

In mijn eentje is het te veel. -Wat vindt je moeder?

Dat is duidelijk, die ziet het helemaal zitten.

Ik denk erover na. -Vertrouw je me niet?

Nee, ik moet erover nadenken. -Oké, het is geen halszaak.

Het is meer dan alleen een baantje. -Welnee.

Je hoeft alleen maar beleefd te zijn en te lachen.

Zo moeilijk is het niet. De klanten zullen dol zijn op je engelengezicht.

Ik denk niet aan de klanten.

Aan wie dan?

Wil je het serieus weten?

Kom maar op.

Ik denk aan jou. -Wat? Wat heb ik misdaan?

We kennen elkaar pas sinds vanochtend. -Waarom tijd verspillen?

Iedereen is sterfelijk.

Ik moet even aan het idee wennen. -Ik hou m'n mond al.

Weet je wat?

We gaan wat drinken.

Ik betaal. Daarna breng ik je naar huis. -Moet je die gozer zien.

Uit de weg, idioot.

Pas op.

Waar ben jij mee bezig?

Uit de weg, zuiplappen. -Kop dicht.

Ik wil gaan zwemmen. -Vandaag niet meer, jongen.

Wat nu? -Hij moet ergens rustig z'n roes uitslapen.

Wat dacht je van het mortuarium? -Het mortuarium?

Is het eb? -Ja.

Dan wil ik een stukje zwemmen.

Laat 'm hier liggen. -Nee, dat kan niet.

Niemand steekt een hand uit.

Eigen schuld. Had ie maar niet zoveel moeten zuipen.

Dat zei je vanochtend op zee ook niet.

Aha. Dank je wel, barmhartige samaritaan.

Graag gedaan. Ik zie alleen geen verschil tussen deze sukkel en jou vanochtend.

Jongens, ik heb een verrassing voor jullie.

Wat dan? -Ik heb in m'n broek gepist.

Lachen toch? Hij wilde gaan zwemmen en nu heeft ie een natte broek.

Gaat het?

Kijk, het strand. -Niet zo hard.

Niet zo chagrijnig, Alex. De nacht is nog jong.

Ik snap niet waarom je hem helpt. -Heb jij altijd een reden nodig?

Omdat het een aardige gozer is.

Laat me niet alleen, jongens.

Kom helpen. Opstaan, jij.

We leggen 'm hier. -Ben ik dood?

Ik voel me dood. -Tering.

Toen ik het gezicht van de slapende jongen zag...

begreep ik waarom David hem zo graag wilde redden.

En waarom hij mij die ochtend was komen redden.

Nog in bed? -Het is laat geworden, pap.

Smoesjes. Geen geluiwammes. Vooruit, je moeder heeft werk.

Wat doe je? -Niks.

Mam, kom even koffie drinken. -Daar is het nog geen tijd voor.

Gun jezelf eens wat.

Je hebt gelijk, lieverd.

Sta niet zo laat op. Je vader maakt zich zorgen.

Nou en? Ik heb vakantie en hij is werken.

Hij vraagt altijd wat je gedaan hebt. -Zeg niks.

Ik ga niet tegen je vader liegen.

Je was vannacht pas na enen thuis.

Hij wil dat je een baantje zoekt. Dan heb je iets te doen en breng je geld in.

Jij wilt dat ik doorleer. -Hij zegt dat als je werkt...

Maar wat vind je zelf?

Als je maar iets gaat doen waar je gelukkig van wordt.

Ik weet niet waar ik gelukkig van word.

Dat geldt voor veel mensen. En ze komen er nooit achter.

Lefèvre vindt dat ik school moet afmaken en Letteren moet gaan studeren.

Wat kun je daarmee? -Niet veel. Dat zegt hij ook.

Rare leraar die zo'n advies geeft.

Hij bedoelde qua werk. -Dat is juist zo belangrijk.

Ja, mam.

Te gek. Ik ben blij.

Kom naar de winkel om je salaris te bespreken en het te vieren.

M'n moeder wil je spreken.

Alex?

Ja, mevrouw Gorman. -Kom je bij ons werken?

Fantastisch. Eindelijk meer tijd voor mezelf. Trouwens...

Je verdient nog een standje. -Waarom?

Je had beloofd dat David op tijd thuis zou zijn.

Maar het is vier uur geworden. Dat kan niet.

Vier uur 's ochtends? -Je had 't beloofd. Vier uur is te laat.

Zeker als hij 's ochtends werkt. Het weekend, oké...

Het spijt me, maar... -Het is je vergeven. Dag, schat.

David vindt dat ik te veel klets.

Hier is hij weer.

Alex?

Ik leg het vanavond wel uit. We worden een geweldig team.

Vast. -Dag, tot later.

David had gevraagd of ik zijn vriend was. Maar was hij wel echt mijn vriend?

Iemand op wie je altijd kunt rekenen?

Op wie je kunt vertrouwen?

Kon ik David vertrouwen?

De zee is mooi, hè?

Opkomst van Kate, 21 jaar.

Niet vervelend dat ik je aanspreek? -Ga je gang.

Ik moet m'n Frans oefenen. Ik ben nogal roestig.

Je spreekt het goed. -Dank je. Ik ben hier pas drie dagen.

Waar kom je vandaan? -Uit Engeland.

Ik ben Kate. -Alex. Aangenaam.

Alex?

Het komt van Alexis. Dat vind ik niet mooi.

Alex klinkt goed. Mooie naam.

Ik ga lekker zonnebadderen.

Het is 'zonnebaden'.

Zonnebaden. Wil je niet samen met mij zonnebaden?

Ik heb met iemand afgesproken. -Met een mooi meisje zeker?

Een vriend die een klus voor me heeft.

Klus?

Een job.

Dan is het vast een goeie vriend. -Dat weet ik nog niet.

Tot een volgende keer? Hoop ik.

Ik werk hier als au pair.

Ben jij op vakantie? -Nee, we wonen hier sinds twee jaar.

Ik zie je hier wel weer. -I'll look out for you.

Goed idee.

Dag.

Hallo, Alex. Alles goed? -Ja.

Zal ik de winkel laten zien?

gesloten

Boos om gisteravond?

Ben je teruggegaan naar die zuiplap?

Ja, het zat me niet lekker dat hij daar alleen op het strand lag.

Geen fijn idee. Dus ik ben teruggegaan.

Gelukkig maar. Er hingen daar mafkezen rond.

En toen?

Heb ik 'm gewekt en we hebben gepraat... -Tot vier uur?

Ja. Hij was echt flink bezopen. -Hou toch op.

Laat ook verder maar. -Oké, dan houden we erover op.

Doe je ogen eens dicht. -Waarom?

Ik heb een verrassing voor je. -Een verrassing?

Ogen dicht.

Komt er nog wat van? -Rustig maar.

Doe maar open.

Dit?

Om vroem-vroem te doen, geen blub-blub.

Het is... -Schitterend.

Zo ziet niemand je rotkop. -Lul.

Maar ik heb niet eens een motor. -Ik wel.

We gaan samen heel veel toeren.

Kom je?

We vieren je laatste vrije avond. Morgen ben ik je baas en jij m'n slaaf.

Dit is m'n eerste keer.

Zorg dat je altijd je voeten op de voetsteunen houdt.

Hier en hier.

Probeer te ontspannen en soepel mee te bewegen.

En hou mij goed vast.

Oké.

Het was niet antisemitisch. Gorman en hij waren heel close.

Alexis was en is er kapot van.

De kinderrechter zoekt naar een verklaring. U bent de enige met wie Alexis praat.

Ik heb uw hulp nodig.

Als er volgende week niet meer duidelijkheid is, wordt hij opgesloten.

Ik kan zijn vertrouwen niet beschamen.

Hij moet zelf uitleg geven. -Dat weigert hij.

Misschien heb ik een idee. -Wat dan?

Op voorwaarde dat hij weer naar school mag. -Eerst wil ik begrijpen wat er gebeurd is.

Rij je altijd zo? -Hoe dan?

Je scheurt als een gek. -Ik vind niet dat ik hard rij.

Dat meen je niet. Het leek alsof je aan het racen was.

Let op je woorden. Hard rijden en racen zijn verschillende dingen, liefje.

Noem me niet 'liefje', net als je ma. -Goed, lieverd.

Hou daarmee op, eikel.

Vanwaar dat scheuren? -Het voelt niet als hard rijden.

Maar het voelt alsof de snelheid pal voor me uit gaat.

Dus ik ga steeds harder om 'm in te halen. Maar de afstand blijft hetzelfde.

Vandaar dat ik nooit het gevoel heb dat ik scheur. Snap je?

En als je 'm zou inhalen? -Daar droom ik van.

Dat ik dan in een onzichtbare bubbel zit die me in een flits meevoert.

Alsof ik me moeiteloos en geluidloos voortbeweeg.

Wat een droom. -Droom jij nooit zoiets?

Hé, Chris. Jij hier?

Dit is mijn vriend David. -Aangenaam.

Je hebt me genaaid. -Hoezo?

M'n boot, eikel. Had me gewaarschuwd.

Ik moest 'm vastleggen en een boete betalen.

Sorry, mijn schuld. -Waar bemoei je je mee, sukkel?

Dat neem je terug. -Ik bepaal zelf wat ik zeg, flikker.

Hou op.

De politie.

Kom mee, David. Rennen.

De helmen.

Je hebt klappen gehad.

Zag je de kop van Chris?

Sorry.

Trek dat uit. Vooruit.

Wat een zak.

Pijnlijk? -Ja.

Gaat het?

Ik besef dat het zwaar hebt.

Je relatie met David Gorman is voor veel mensen niet te begrijpen.

Maar jij bent niet de enige.

Ik bedoel dat je je hachje moet proberen te redden.

De sociaal werkster en de rechter zijn niet tegen je.

Je moet eerlijk vertellen wat er gebeurd is.

Hoe het met jullie vriendschap zat. Hoe je tot je daad gekomen bent.

Dat kan ik niet.

Misschien lukt het als je het opschrijft.

Je weet dat ik vind dat je goed schrijft.

Dus schrijf je verhaal op.

Vertel het met je eigen woorden, je eigen gevoel...

je verdriet.

Waar zal ik beginnen?

Kom je?

En je moeder? -Wees niet bang, die slaapt.

Wilt u weten wat er achter die deur gebeurde?

Logisch. Iedereen wil weten wat voor geheims er achter deuren gebeurt.

Maar ik vertel niks.

Eén ding wel: dat het de mooiste nacht van mijn leven was.

Met David.

Ik moet ervandoor. -Blijf toch.

Nee, ma wordt ongerust en pa wordt kwaad.

Morgenavond?

Oké, maar je sloopt me nog.

Ik ben doodmoe.

Je hebt het altijd over de dood. Zit je daar zo mee?

Waarom heb je het er dan over? -Het interesseert me.

Jou niet?

Niet echt. -En je vader dan?

Dat is anders.

Ik leef en m'n vader is er niet meer. Ik mis hem.

Dat is het nare van de dood, dat mensen van wie je hield er niet meer zijn.

Maar jij lijkt gefascineerd door het idee van de dood.

Misschien wel.

Weet je wat we met de dood moeten doen?

Hem in z'n gezicht uitlachen.

Makkelijk gezegd als je nog jong bent.

Laten we elkaar iets beloven.

Beloven? -Ja.

Als een van ons als eerste sterft...

gaat de ander...

op z'n graf dansen.

Gestoord.

Denk je dat het een grapje is? -Ik denk dat je gestoord bent.

Dat haar moet anders. -Hoe dan?

Weet ik niet. Dat zien we morgen wel.

Met je magische kam? -Nee.

Met een schaar.

Beloofd? Ga je op m'n graf dansen als ik als eerste sterf?

Doe niet zo idioot. -Ik meen het.

Jij wordt zeker negentig. -Beloof het nou maar.

Waarom? -Voor mij.

Ik ben moe. Hou op. -Nee, beloof het. Het stelt niks voor.

Is het zo moeilijk? -Nee, maar ik begrijp het niet.

Probeer niet altijd alles te begrijpen.

Sommige dingen zul je nooit begrijpen.

Beloof het.

Waarom nog langer tegenspreken?

Mijn droomvriend stond daar en vroeg me om een idiote belofte te doen.

Op dat moment had ik hem helemaal niets kunnen weigeren.

Beloofd. Voor jou.

En om niets anders.

Van begin tot eind duurde het zes weken.

1008 uur, 60.480 minuten.

3.628.800 seconden.

De hele tijd, tot vandaag de dag...

heb ik me afgevraagd: Waarom David...

en geen ander?

Het kon niet alleen om zijn uiterlijk gaan.

Het kon niet alleen fysiek of seksueel zijn. Toch?

Voor zeebaars en kabeljauw is dit het beste. -Ik geloof u.

Twee pakjes. Hij mag altijd ruilen.

Nu nog een hengel. Alex, help je even?

Ik leg 'm net iets uit. -Ben jij er ook?

Dat wist ik niet.

Een hengel... Dit is het nieuwste model.

Dit is het nieuwste model. Echt een... Maar het is beter als uw man zelf komt.

Misschien hield ik echt van hem.

Ik dacht van wel.

Ik hield van hem, voor zover ik toen wist wat dat inhield.

Hoe kun je zoiets ooit weten?

Ik had altijd gedacht dat ik het zou weten zodra het gebeurde.

Maar ik wist alleen dat ik geen genoeg van hem kreeg.

Ik wilde ieder moment van de dag bij hem zijn.

Maar als ik bij hem was, was dat ook niet genoeg.

Ik wilde naar hem kijken, hem aanraken, voelen...

en altijd samen met hem blijven...

3.628.800 seconden lang.

Ik maakte me echt zorgen.

Hij ging met dubieuze figuren om.

En stommiteiten uithalen...

Hij was dag en nacht op stap. Ik was er ziek van.

Hij kon er niks aan doen, hij was ongelukkig.

Maar nu is de oude, leuke David terug. Dankzij jou.

Echt waar. Hij was erg ongelukkig sinds de dood van z'n vader.

Jullie doen elkaar goed. -Dank u wel.

Nee, jij bedankt. Misschien kunnen jullie samen de zaak aanpakken.

Hoe bedoelt u? -Ik heb nagedacht.

Waarom kom je hier in het najaar niet fulltime werken?

Het betaalt goed. En als je over een tijdje ingewerkt bent...

openen we nog een zaak, in de toeristische wijk.

Dat was de grote droom van Simon, mijn man.

Wat vind je ervan?

Wil David dat? -Weet ik niet, maar ik denk het wel.

Wil je er ook over nadenken? -Dat zal ik doen.

Niet vervelend dat je moeder hiernaast ligt?

En zij?

Sinds pa z'n dood slikt ze sterke slaappillen.

Weet ze van ons, denk je?

Ze is heel goed in zien wat ze wil zien.

u moet ons de dingen wel vergeven

zodoende zullen wij gelukkig zijn

en zijn er sombere dagen in ons leven

dan zullen wij samen wenen

laat ons twee kinderen zijn, twee knapen

bekoord door niets, verbaasd door het leven

die bleek in kuise priëlen slapen

niet wetende dat alles hun is vergeven

Verlaine.

Het zou voor Rimbaud geschreven zijn. -Hoe ken jij dit gedicht?

Denk je dat jij Lefèvres enige lievelingetje bent?

Had je hem als docent toen je van school ging?

Hij was razend toen ik stopte.

Hij zei dat ik m'n talent en leven vergooide, toegaf aan een dominante moeder.

Die zak spaarde me niet. -Niet verteld van de winkel en je vader?

Dan had ie het begrepen. -Begrijp jij het?

Niet meteen. Nu wel. -Zullen we Lefèvre in dienst nemen?

Dat zou geinig zijn. -Voor jou, ja.

Niet voor de klanten.

Denk je er nog aan? -Aan Lefèvre of dat ik van school ging?

Allebei.

Nee, niet echt.

En aan je vader?

Continu.

Had je 't hem beloofd?

Wat?

Heeft hij je gevraagd om op zijn graf te dansen?

Nee.

Maar dat had ik wel fijn gevonden.

Waarom draag je altijd dezelfde kleren? Geldnood?

Niet alleen. -Wat dan?

Ik weet nooit wat me staat. Ik zie zat kleren die ik leuk vind.

Maar dan staan ze me niet. -Dit zou je goed staan.

Idioot. -Lekker geil.

Viespeuk. Weg daarmee.

Ik weet wat...

Niet slecht.

Probeer dit eens.

Hoeveel kost deze? -149 franc.

Probeer deze eerst eens.

Alexis?

Hallo, Alex.

Doorgaans maak ik niet zoveel indruk.

Kate, dit is David.

Kate werkt hier als au-pair.

Aangenaam.

Ik zag jullie laatst op een bootje met een mooie naam.

De Calypso? -Klopt.

Zo heeft m'n vader hem genoemd. Hij heeft gevaren.

Mooi, hoor. -Dank je.

Zullen we Kate een keer meenemen?

Enig. -Ja? Kun je zeilen?

Als iemand het uitlegt... -Laat dat maar aan hem over.

Kun je goed zwemmen? -Ik geloof het wel.

Want Alex is gespecialiseerd in omslaan.

Hou op, zeg. -Niet soms?

Dan moet jij de leiding maar nemen. -Dat was hij toch al van plan.

Zullen we meteen gaan? -Waarheen?

Varen. -Waarom niet?

Heb je je spullen bij je?

Ik loop met je mee. -Wacht even.

Kom maar met de spullen.

Dit was het begin van het einde.

Het punt is dat ik veel niet meer weet van het einde.

Daarom is het zo moeilijk om erover te praten bij de politie en de rechter.

Andere dingen weet ik nog tot in detail.

Zoals de redding, onze eerste avond, hoe we samen in de bioscoop zaten.

Onze motorritjes.

Die kan ik hartklop na hartklop navertellen.

Dat waren bijzondere momenten. Bijzonder omdat we samen waren.

Meer niet.

Maar het begin van het einde was geen bijzonder moment, het was banaal.

En doodtriest.

Dag, meneer. Fijne dag.

Dag, kanjer.

Hoe gaan de zaken?

Slecht. -Da's dan jammer.

Leuke nacht gehad? -Ja.

Met volop gymnastiek en erotiek.

Dat geloof ik graag.

Ik heb een goeie leraar gehad. -Vandaag trouwens geen les.

Nou en? Ik zit niet op Engelse les.

Beetje sikkeneurig? -Beetje schofterig?

Niet te ver gaan, Alex. -Ga ik te ver?

Kijk naar jezelf.

Ik ben niet van jou, maat. -Zeg ik dat dan?

En ik ben niet je 'maat'. -Sorry, liefje.

Ik dacht dat we vrienden waren. -Iets meer dan vrienden toch?

Vergeet niet dat jij mij versierd hebt.

Heb ik jou versierd? Dat dacht ik niet.

Dat zou je wel willen. -Niet soms?

Toen je me kwam redden en met m'n broek zwaaide?

Toen ik lekker in bad moest en jij me je kleren leende en je me met je ogen opvrat?

Toen je in de bios aan me frunnikte? -Jezus, rustig.

Je verzette je niet bepaald.

Dag, mevrouw. Hoe maakt u het? -Prima.

Wat kan ik voor u doen? -Ik zoek een hengel.

Waarom?

Wat maakt het uit? Er is niks gebeurd.

Helemaal niks? -Nee, niks om je zo over op te winden.

Ik wil begrijpen waarom.

Wat ben je vervelend. -Waarom?

Ik doe wel vaker flirterig. Dan ben je nooit zo pissig.

Dit was anders. -Omdat het een meisje is?

Waarom dan? -Omdat je me als een baksteen liet vallen.

Je versierde haar alsof ik er niet bij was.

Ik kon de boot aanleggen terwijl jij pleite ging met je nieuwe speeltje.

En vanochtend doe je alsof er niks gebeurd is.

Ik ben niet je dienstmeid, maat.

Klaar?

Nee. Ik wil weten waarom. -Dat wil je niet echt weten.

Je bent gewoon jaloers. Dat zakt wel.

Niet zo'n toon. -Ik leg uit...

Noem je dat uitleggen? Wat nou?

Weet je? Laten we het bijleggen.

Ik heb me misdragen. Het spijt me.

We gaan terug naar af en alles is weer goed.

Hou toch op. Dit keer niet.

Ik weet niet wanneer ik het besluit nam. Toen, denk ik.

Ik wist meteen dat ik spijt zou krijgen.

Diepe stilte. We stonden oog in oog, in afwachting.

Het droevigste moment van m'n leven.

Pas op. Sommige dingen kun je beter niet zeggen. Die kun je niet terugnemen.

Zoals eeuwige vriendschap zweren?

Beloven om op elkaars graf te dansen? Denk je daaraan?

Wil je dat weten?

Dan vertel ik het je.

Het begint me te vervelen.

Vervelen? -Ja.

Wat? -Wie.

Wie dan?

Jij.

Ik?

Jij.

We waren toch gelukkig? -Dat is goddomme het probleem.

Jij bent gelukkig. Dolgelukkig.

Ik was gelukkig. We waren samen gelukkig, maar...

nu niet meer.

Had dat gezegd. We kunnen andere dingen doen.

Het gaat niet om 'andere dingen' doen. -Waar wel om?

Het gaat om jou.

Jij verveelt me.

Het was soms heel leuk. Ik heb een toptijd met je gehad.

Maar ik hou van afwisseling.

Snap je? Ik wil meerdere mensen en dingen kennen. Eentje is niet genoeg voor mij.

Oké, ik heb je inderdaad versierd.

Want ik viel meteen op je.

Ik dacht dat je op me leek. Dat je alleen...

lol met me wilde maken en van alles samen wilde doen.

Maar het gaat jou niet om samen dingen doen.

Het gaat om mij.

Je wilt mij.

En dat gaat niet, Alex.

Het spijt me.

Dat is te veel voor mij.

Ik wil niet van iemand zijn.

Van niemand.

Nooit.

Alex, kom terug.

Wat is dit voor bende?

David?

Alex? Zijn jullie hier?

David, wat is er gebeurd?

Heb jij dit gedaan? Waar is Alex?

Nu al thuis? -Ik ga naar m'n kamer.

Gaat het beter? -Ja.

Eet je met ons mee?

Dat zal je vader fijn vinden.

...te hard en uit de bocht gevlogen. We spreken een paar ooggetuigen.

Wat zag u? -Het leek of hij probeerde te vliegen.

Misschien was hij dronken of had hij drugs gebruikt. Hij droeg ook geen helm.

Ga je alweer weg?

Mevrouw Gorman, doe open.

Ga alsjeblieft weg. -Wat is er gebeurd?

Vertel dan. -Weet je dat niet?

David is verongelukt. Mijn zoon is dood.

Jij hebt hem vermoord.

Hoepel op of ik bel de politie.

Ga weg.

Ik dacht dat het mijn schuld was.

Dat hij dood was omdat hij kwaad op mij was.

Nee, hij was zo blij dat hij van me af was dat hij was gaan scheuren om dat te vieren.

Hij zat eindelijk in zijn tijdloze bubbel.

Maar had hij zitten dromen of had hij zijn droom willen realiseren?

Maar niks van dat alles. Het kwam door Kate.

Niet dat hij om haar gaf, integendeel. Hij had spijt van hun avontuurtje.

Hij overleed vol wroeging.

Ik bleef maar denken dat het allemaal mijn schuld was.

Als ik teruggekomen was toen hij belde... Maar had hij wel gebeld?

Had ik maar bij hem achterop gezeten.

Ik bleef maar denken:

'David is niet dood, dat kan niet.'

'Was hij er nog maar.'

Je moeder stuurde me met de koffie. Ze is bezorgd.

Je zei gisteravond niks. En je hebt niets gegeten.

Sorry, ik voel me niet goed.

Wat nu weer? -Weet je dat niet?

Nee. Je vertelt ons nooit iets.

David Gorman is dood.

Die jongen van de winkel?

Een motorongeluk.

Je kende hem toch nog niet zo lang? -Zes weken.

Zulke dingen gebeuren.

Hoe gaat het met mevrouw Gorman?

Slecht.

Logisch.

Misschien kan ze hulp gebruiken.

Je kunt helpen in de winkel. Ze was aardig en betaalde je goed.

Zo kun je je goede wil tonen.

Kom je eruit en ga je werken?

Als je iets nodig hebt, hulp of zo...

dan weet je me te vinden.

Ik ga. Ik zeg tegen je moeder dat je naar beneden komt.

Wie is daar?

Mevrouw Gorman, ik ben het, Alex.

Ik wilde u iets vragen.

Ben je echt zo wreed? Zo schaamteloos?

Ik wil David graag zien, zijn lichaam.

Een laatste keer. Het is belangrijk voor me.

Ik vertrouwde je. En zo bedank je ons, mijn David en mij.

Alstublieft, ik moet hem zien.

Ik hield ook van hem, hoor.

Hoe durf je zoiets te zeggen?

Hij leefde nog als hij niet achter je aan gegaan was.

Achter me aan? Hoezo?

Hij heeft me alles verteld, laten zien wat je gebroken had.

Hij is op de motor achter je aan gegaan. Ik kon hem niet tegenhouden.

Ik wist dat mijn David een vriend nodig had, een echte vriend.

Ik heb hem daarin vrij gelaten. En zie hier het resultaat.

Hij is nu bij z'n vader.

Je zult hem nooit meer zien. Is dat duidelijk?

Nooit meer.

Een zin klonk luid en duidelijk in mij:

Pas als ik dood ben, kan ik weer bij David zijn.

Maar hoe? Door pillen te slikken?

Keel doorsnijden?

Of polsen?

Vergif?

Verstikking?

Ophangen?

Een vuurwapen?

Ik had gelezen over een stam waar men zich met wilskracht dood kon denken.

Ik heb het een halfuur geprobeerd, zonder resultaat.

Ik moest dus handelen.

Lefèvre had gelijk. De enige manier om bij David te zijn...

was schrijven, ons verhaal vertellen.

Door hem met woorden weer tot leven te brengen.

De zitting is uitgesteld. Maar Alex moet snel met zijn tekst komen. Weet u meer?

Hij zit continu te schrijven. En het werkt therapeutisch.

Mag ik al wat lezen? -Nee, dan slaat hij misschien dicht.

Hij hoeft het niet te weten. -En het beroepsgeheim dan?

Dat geldt ook voor docenten. -Ik verwacht geen roman. Hij moet opschieten.

Grappig dat u dat zegt. Sommige passages lezen wel degelijk als een roman.

Als u maar zorgt dat hij niks verzint. Lukt dat?

Wat vreselijk.

Ik blijf maar huilen.

Hoe weet je het?

Toen ik 'm belde, kreeg ik z'n moeder.

Het gaat heel slecht met haar.

Ze wil me nooit meer zien. -Waarom niet? Jullie waren dikke vrienden.

Meer dan dat.

Wat betekent dat in het Frans?

Meer dan alleen vrienden?

Sorry, dat wist ik niet.

Je kon het ook niet weten. -Ik had het kunnen raden.

Gechoqueerd?

Nee. Alleen verrast.

Omdat hij ook met jou naar bed is geweest.

Dat weet je dus? -We hebben er zelfs ruzie over gehad.

Het spijt me.

Mag ik je alles vertellen, Kate?

Ja, graag.

In eerste instantie was Kate wel de laatste met wie ik wat tijd wilde doorbrengen.

Maar uiteindelijk was zij de enige die ik in vertrouwen kon nemen over David en mij.

Ik heb haar dus alles verteld.

Soms moesten we lachen.

De eerste keer in 48 uur dat ik lachte.

Af en toe stelde ze een vraag.

Tegen het einde moest ze huilen. Heel zachtjes...

zonder iets te zeggen, zonder enig misbaar.

Een paar dingen heb ik nog niet verteld. -Ik wil alles weten.

David heeft me laten zweren dat bij de dood van de een de ander op diens graf zal dansen.

Wat bizar. -Ik weet het.

Je gaat het toch niet doen?

Beloofd is beloofd. Ik heb geen keus.

Je kunt helpen. -Met dansen?

Nee, dat doe ik. -Wat dan?

Ik wil hem zien voor hij begraven wordt.

Wat?

Het is idioot, maar het moet. Ik wil zeker weten dat hij dood is.

Arme Alex. Het was meer dan een avontuurtje, hè?

Hallo, Alexis. -Meneer Lefèvre.

En? Mag ik al iets lezen?

Ja, ik ben goed opgeschoten. Maar het is best lastig.

Ik hoop dat u het goed vindt. -Laat eens kijken...

Hier, trek eens aan. -Wat is dat?

O nee. -In spijkerbroek blijf je een jongen.

We scheren je benen. -Vreselijk om een meisje te zijn.

Mannen vallen op zachte, haarloze benen.

Je kunt het nog steeds afblazen.

Er komt altijd een fataal moment waarop je beseft dat doorgaan...

betekent dat je niet meer terug kunt.

Dat ontdekte ik die dag, dankzij Kate.

Zou David dit mooi vinden? -Weet ik niet. Jij kende hem beter.

Maar ik vind je supersexy.

We zetten de fietsen hier.

Wacht even hier.

Het mag, maar snel. Hij riskeert hier z'n baan mee.

Hoe is het je gelukt? -Op z'n Engels. Je heet Susanne.

Wat een rotnaam. -Zo heet m'n zus. Kom nou maar.

Concentreer je.

Je bent een meisje dat afscheid wil nemen van haar overleden vriend.

Maar dat mag niet van z'n moeder. Zij was tegen jullie relatie.

Daarvoor hoef ik geen meisje te spelen. -Die man moet vast niks van homo's hebben.

Kom snel binnen, meiden.

Een naar verhaal. Hartverscheurend, prille liefde die zo eindigt.

Op zo'n plek zijn jullie nog nooit geweest, hè?

Ik mag jullie eigenlijk niet binnenlaten. -Dat weten we.

Zij zegt niet veel. -Susanne is er kapot van.

Het is zo'n klap voor haar. -Ik begrijp het.

Heb je wel eens een lijk gezien, lieve Susanne?

Kun je het wel aan?

Ik kan mijn ogen niet afhouden van dat hoofd op die metalen plaat.

Ik wil maar één ding. Dat zijn ogen opengaan.

Dat hij gaat praten.

Dat zijn handen me strelen.

Dat zijn hart gaat kloppen. Dat zijn lichaam hem weer wordt: David.

Wat krijgen we nou?

Blijf van me af. -Alex.

Wat is dit in hemelsnaam?

Mijn god. -Wat?

Je maakt je toch niet op? -Het is voor een toneelstuk van 'n vriend.

Ik dacht dat je net als oom Jacky was geworden.

Oom Jacky? -Je vader wil die naam niet horen.

Droeg oom Jacky vrouwenkleren?

Ik zal niks zeggen, hoor.

Maak je gezicht schoon, vóór papa... -Waar is oom Jacky nu?

Schiet op, je vader komt zo thuis.

Alexis?

Gaat het wel?

Ja, mam.

Is het echt zo gegaan?

Je hebt niks aangedikt? -Ik heb het zo goed mogelijk beschreven.

Soms was dat lastig. Maar ik denk dat het gelukt is.

Heel vreemd, sinds ik het opschrijf voelt het alsof ik zelf een personage ben.

Vind je dat eng? -Juist niet.

Ik ben zo minder gefocust op mijn verdriet, en meer op het verhaal en het schrijven.

Nu het belangrijkste nog voor de sociaal werkster en de rechter:

Het misdrijf op de begraafplaats. -Ik weet het.

Dat wordt het zwaarst.

Mag mevrouw Martin al wat lezen? Om haar gerust te stellen.

Dat ik niet gek ben? -Ja.

Goed.

Mag ik u iets vragen? -Natuurlijk.

Heb u David goed gekend? -Ja.

Heeft hij u ook verleid?

Ja.

Maar het was een leerling. En ik was zijn docent.

Ik heb geen foto van David. Wilt u me er eentje geven?

Hallo, met Alex. -Als je blijft bellen, bellen wij de politie.

Ik wil alleen een foto. -Je hangt nu op.

Ik wil graag een aandenken aan hem.

Omdat David snel begraven zou worden, verdiepte ik me in Joodse begrafenisrituelen.

Reiniging en aankleding van het lichaam, de wake, de begrafenis...

Ik las dat pas minstens een jaar na de begrafenis...

een grafsteen geplaatst mag worden.

Dus hoe kon ik zijn graf herkennen?

Wat doe je? -Ik ga even een luchtje scheppen.

Om 2 uur 's nachts? Je vat nog kou. -Ik trek een jas aan.

We hadden nooit moeten verhuizen.

Daar waren we thuis, alles was makkelijker.

We wonen nu hier. Niks aan de hand. Ga maar slapen.

Zal ik iets warms voor je maken? -Nee, ik wil er alleen even uit.

Ik heb lang genoeg in bed gelegen.

Ga niet te ver weg. Je weet nooit wie er rondlopen.

Ga maar weer slapen.

Mam?

Mocht jij oom Jacky graag?

Ja.

Ik weet niet hoelang het duurde. Ik was geflipt.

Totaal geflipt.

Wat zocht ik daar al wroetend?

Wilde ik bij David zijn? Ik weet het niet.

Maar ik had nog steeds niet gedanst.

Pap?

Weet je nog dat je zei dat ik je om hulp kon vragen?

Deze brief moet naar iemand. Wil jij het doen?

Een meisje? -Een vriendin, ja.

Vanwege m'n voet wil ik vragen of ze hierheen komt.

Is ze knap? -Het is een Engelse.

Een buitenlandse? -Engeland ligt niet in Frankrijk, pa.

Mag ze hierheen komen? -Vraag maar aan je moeder.

Maar ga je haar de brief geven?

Als jij je dan beter voelt.

Dank je wel.

Achteraf denk ik dat m'n vader het wist.

Dat David meer dan een vriend was.

Ooit kunnen we er misschien over praten.

Ik was bijna niet gekomen.

Je liet me achter bij die vreselijke vent in het mortuarium.

Ik was halfnaakt, ik wilde weg.

Heeft hij je te pakken gekregen? -Ik kan hard rennen.

Nou dan. -Het was link.

Sorry.

Ik had er nooit heen moeten gaan. -Ik vergeef het je.

Je zag er grappig uit, zonder pruik en met beha.

Er is nog iets. -Wat dan?

Het is niet gelukt om op Davids graf te dansen.

Zo erg is dat niet. -Jawel.

Ik ben weer geflipt. Ik ben er aan het graven geweest.

Je bent gek. -Ik weet het.

Het was erger dan in het mortuarium.

Het was alsof ik 'm wilde slaan, hem wilde bereiken.

Ik was kwaad en ook verdrietig. Alles tegelijk.

Snap jij het? -Nee.

En toch ook weer wel. Ik weet het niet.

Misschien voel je je schuldig over zijn dood.

Mrs Grey vraagt zich vast af waar ik ben. -Ga niet weg, Kate.

Het is fijn om met je te praten. Alsjeblieft.

Weet je...

Als je vrienden de waarheid vertelt, nemen ze je dat kwalijk.

Kom maar op. -Wil je echt weten wat ik denk?

Ik denk dat je niet van David hield, maar van het beeld dat je je van 'm gevormd had.

Je hield van een gezicht, een lijf...

waarin je degene die je zocht geplaatst had: de vriend van je dromen.

Dus hij bestond niet echt? -Misschien niet.

Onzin, hij bestond wel. Ik trok met 'm op, ging met 'm naar bed.

Jij trouwens ook. -Ja, er bestond wel iemand.

Maar niet degene die wij dachten.

Dus we fantaseren mensen van wie we houden? Wat stom.

Ik moet echt weg.

Je zei zelf dat ik mocht zeggen wat ik dacht.

Het geeft niet.

Bedankt voor je hulp met het mortuarium. Dat meen ik.

Goeie vrienden helpen je naar het mortuarium.

Dat versta ik niet.

Rustig maar.

Meekomen. -Laat me los.

Laat me los.

Zo werd op 2 september 1985 een instabiele jongen van 16 opgepakt.

Het kon me eigenlijk niet schelen.

Ik was m'n belofte nagekomen.

Meneer Alexis Robin.

U staat hier voor ons voor het schenden van het graf van uw vriend David Gorman...

die verongelukt is na een ruzie om een meisje waar u beiden een oogje op had.

De verklaring en rechtvaardiging van uw gedrag baseert u...

op een belofte tussen overledene en u.

Maar grafschennis, meneer Robin, is verboden en strafbaar volgens de wet.

De rechtbank veroordeelt u...

tot een taakstraf van 140 uur...

en raadt u ten zeerste aan om in therapie te gaan.

Begrepen?

Dan sluit ik de zitting.

Hé...

Hallo.

Kennen wij elkaar niet? -Nee.

Jawel, van de zomer heb ik je met een vriend naar het strand gesjouwd. Je was bezopen.

Herinner ik me niks van. -M'n maat David heeft voor je gezorgd.

Je haar is nu korter, hè?

Ik was het zat. M'n vriendin vond het mooi, toch heeft ze me gedumpt.

Ik ben er overheen.

Werk je hier? -Ja, een half jaar, na school. En jij?

Ik ga over een week werken bij die oude man die boten repareert.

Cool.

En wat doe je nu? -Niks bijzonders. Ik rook een peuk.

Zin om een stukje te varen? Ik weet een leuk bootje, de Calypso.

Welja. Is het jouw boot?

Nu wel. En hij moet wat opgelapt worden.

Dan ben ik je man.

Gaan we?

Het is een zeilbootje. Het ligt in de haven.

Denk niet dat mijn verhaal hier eindigt.

Ik ken zelf het einde niet.

Misschien is dit pas het begin.

Ik heb verteld over mijn zomer '85 met David, de vriend van mijn dromen...

zodat je begrijpt hoe ik geworden ben wat ik ben.

Of misschien al niet meer ben.

Want het belangrijkste is dat je er op een of andere manier in slaagt...

om de dingen achter je te laten.

Stop met teveel betalen voor TV aanbod TVpiraat.nl voor slechts 75EUR per jaar