Original subtitles

Ik ben oud-inspecteur Walter Henry Thompson.

Ik ben bijna 18 jaar Winston Churchills lijfwacht geweest.

In bijna elk filmfragment van de grote Britse oorlogsleider...

staat deze man op de achtergrond. Anoniem en geheim.

Z'n cruciale rol bij het verijdelen van aanslagen op Churchills leven...

was tot voor kort niet bij het grote publiek bekend.

Hij wilde niet levend gevangengenomen worden...

en gaf mij opdracht om z'n .45 Colt altijd volledig geladen te houden...

met op één na alle kogels voor de vijand, en de laatste voor hemzelf.

Na de oorlog vertelde Thompsons gecensureerde boek niet alles.

Een volledig verslag werd door Churchill zelf tegengehouden.

Pas nu kunnen we het aantal aanslagen op Churchills leven reconstrueren.

Vele daarvan zijn dankzij Walter mislukt.

In deze serie hebben we toegang tot deze ongelooflijke memoires...

en tonen we voor het eerst het verhaal van Walters leven met Winston.

Samen maakten ze lange gevaarlijke reizen...

om Stalin, Roosevelt en andere wereldleiders te ontmoeten.

Samen bezochten ze Lawrence of Arabia, ontsnapten ze aan Duitse moordenaars...

werden ze bijna 't slachtoffer van vijandelijke vliegtuigen, aanslagen...

duikboten en sluipmoordenaars van de IRA.

Deze serie gaat over de politieke omwentelingen in de 20e eeuw...

de keren dat Churchill aan de dood ontsnapte...

en Thompsons rol bij het voorkomen van een vroegtijdig levenseinde.

In zijn handen was dit wapen dodelijk.

Iemand die binnen het bereik van dit wapen kwam, overleefde het niet.

De moordenaars van de IRA en de bolsjewieken van het sovjet-regime...

waren niet Churchills enige vijanden toen Walter in 1921 z'n lijfwacht werd.

Samen reisden ze door een van de gevaarlijkste regio's op aarde.

Een broeinest van etnische en religieuze conflicten...

waar Winston als Brits minister het doelwit was van vele fanatiekelingen.

Walters zenuwen en kunde werden op de proef gesteld...

maar hij vond ook onverwacht een bondgenoot: Lawrence of Arabia.

2: Gered door Lawrence of Arabia

Toen premier David Lloyd George de 46-jarige Winston vertelde...

dat hij minister van Koloniën zou worden...

besefte z'n lijfwacht dat dit de kans om vermoord te worden zou vergroten.

Want nu kreeg hij te maken met een heel nieuwe wereld van extremisten.

Hij moest bepalen hoe de koloniën en protectoraten werden bestuurd...

die Groot-Brittannië aan het eind van de Eerste Wereldoorlog had verkregen.

Voor de voormalige Duitse koloniën in Afrika was de overgang geen probleem...

maar in het licht ontvlambare Midden-Oosten lag de zaak heel anders.

Het Ottomaanse Rijk, dat heerste van de Turkse grens tot aan het Suez-kanaal...

was ontmanteld.

Groot-Brittannië kreeg uit naam van de Volkerenbond...

de verantwoordelijkheid over Palestina, Transjordanië...

het Arabisch schiereiland en Mesopotamië, het huidige Irak.

Overal waren rivaliserende groepen.

Allemaal wilden ze de macht grijpen nu ze niet meer werden overheerst.

80 jaar later is dat nog steeds zo.

Lloyd George en z'n minister belegden een conferentie in Caïro...

waarvoor alle partijen werden uitgenodigd.

Daar werd bepaald hoe de nieuwe gebieden zouden worden bestuurd.

De conferentie zou plaatsvinden van 12 tot 20 maart.

Binnen enkele weken na z'n aanstelling...

moest Walter Winston beschermen in een van de gevaarlijkste regio's ter wereld.

Hier was een Britse minister voor ieder die wrok koesterde een doelwit...

maar ook voor allerlei soorten terroristen.

Een incident voor hun vertrek gaf al aan hoe complex de problemen waren.

Walter liep met Winston weg van het ministerie...

toen lord Rothchild hen opwachtte. Hij was lid van de bankdynastie...

en een fervent voorvechter van een permanent thuisland voor de Joden.

Walter tekende op wat er toen gebeurde.

'Hij begon tegen Winston over de reis naar Palestina.

Z'n toon beviel Winston niet. Toen Rothchild z'n stem verhief...

en eiste dat de Arabieren Palestina uit werden gegooid, zei Winston:

"Ik neem geen orders van u aan wat betreft deze reis.

Ik zal proberen tot een redelijke regeling te komen, bemoei u er niet mee."

Daarna liep hij weg.'

Al eeuwen wilden Joden terugkeren naar het land van hun voorvaderen.

Dat het sinds het jaar 636 door Arabieren werd overheerst...

afgezien van de tijd van de kruisvaarders...

betekende niet dat de zionistische beweging zwakker was geworden.

Arthur Balfour, minister van BuZa tijdens WO I...

schreef een brief aan Lionel Rothchild, voorzitter van de zionistische beweging.

Daarin gaf hij steun aan het idee van een Joodse staat in Palestina.

Het werd bekend als de Balfour-verklaring...

en was de reden dat Jimmy Rothchild Churchill had aangesproken.

Het was een signaal dat de zionisten de nieuwe minister onder druk bleven zetten.

De Palestijnse Arabieren vonden echter dat zij meer recht op het gebied hadden...

omdat ze er al eeuwen leefden.

Zij waren erop gespitst dat hij de Joden niet zou bevoordelen.

Walter moest zoveel mogelijk informatie over mogelijke bedreigingen inwinnen.

Maar niets kon hem voorbereiden op wat hem in Egypte te wachten stond.

Winston vertelde hem dat hij nog een andere prioriteit had...

een die het nog moeilijker zou maken om hem te beschermen.

'Winston riep me bij zich.

"Thompson, ik zal veel aan je hebben tijdens deze reis.

Jij zorgt voor m'n schilderspullen, want als ik schilder, ben jij als enige bij me."

Ik zag er geen kwaad in en zei: Ik zal m'n best doen.'

Winston was gaan schilderen nadat hij in 1915 aftrad als minister van Marine...

na het drama bij Gallipoli.

Al snel werd hij een verdienstelijk schilder, vooral van landschappen.

Zoals z'n vriendin Violet Bonham Carter zei...

wat het de enige activiteit die hij in totale stilte bedreef.

Winston vond z'n leven prettig, en dacht niet dat hem ooit wat zou overkomen.

Daarom zag hij Walter soms als een bediende, en niet als z'n lijfwacht.

Het dragen van de ezel en de schilderkist...

was een van de klusjes waaraan Walter altijd een hekel zou hebben.

'Al snel merkte ik dat het schilderen geen gril, maar een verslaving was.

Ik was direct doodmoe van het idee om steeds maar die kisten te dragen.'

Ook Winston had nog een verantwoordelijkheid...

want hij was tevens opnieuw minister van Luchtvaart geworden.

'Winston had twee rollen tijdens de reis naar Egypte en Palestina.

Daarom stond lord Trenchard hem bij wat betreft luchtmachtzaken...

en Lawrence of Arabia met betrekking tot het Arabische vraagstuk.'

Winston had altijd het militaire en civiele potentieel van de luchtvaart gezien.

Voor WO I had hij geleerd te vliegen, en toen hij minister van Luchtvaart werd...

pakte hij het weer op, al was z'n enthousiasme groter dan z'n kunde.

In 1919 stortte hij twee keer neer tijdens trainingsvluchten.

Toch moest Clementine alles uit de kast halen om hem te laten stoppen.

Hij moest beslissen of Trenchards idee...

om de nieuwe gebieden vanuit de lucht te beheersen met bommenwerpers...

een aantal pantserwagens en een lokale politiemacht, haalbaar was.

Het zou hele garnizoenen troepen schelen...

iets waar een krap bij kas zittende regering wel oren naar had.

Dit aspect van z'n ministeriële verantwoordelijkheden...

zou Winston met een politieke en bureaucratische nachtmerrie opzadelen.

In Whitehall liep hij daardoor kans politiek te worden afgeslacht.

Maar het andere aspect van z'n reis...

oplossingen vinden voor de al eeuwen durende conflicten...

droeg een reëel risico in zich dat er echt bloed zou vloeien.

En zoals Walter zou ervaren, dachten velen dat het Churchills bloed zou zijn.

Toen Walter zich opmaakte om Churchill in het Midden-Oosten te beveiligen...

moet hij zich daarover zorgen hebben gemaakt.

Hij had nog maar weinig gereisd.

Niet meer dan enkele trips over het Kanaal met premier Lloyd George.

Nu kwam hij in een van de gevaarlijkste gebieden ter wereld.

Een regio vol religieuze en etnische twisten...

waar een Brits politicus voor elke fana- tiekeling een geweldig doelwit zou zijn.

De raad van T.E. Lawrence zal hem nog zenuwachtiger hebben gemaakt.

Die trad op als Winstons persoonlijke adviseur in Arabische zaken.

'Hij zei dat Churchills leven vanaf het eerste moment gevaar zou lopen.

De Egyptische politie zou behulpzaam zijn...

maar de Arabische menigten konden ineens levensgevaarlijk worden.'

Walter wist dat de man die hem deze raad gaf niet snel bang was.

Maar in de bescheiden man die hij leerde kennen...

herkende hij niet meteen de legendarische Lawrence of Arabia...

een van de meest ongrijpbare figuren van het begin van de 20e eeuw.

'Hij was een eenvoudige, onordelijke en vreemde man.

Ik kon nauwelijks geloven dat hij echt de 'ongekroonde koning' van Arabië was.

Ik was diep onder de indruk hoe oprecht hij sprak over de Arabieren.

Z'n respect voor hen was even groot als de mate waarin ze hem aanbaden.'

Maar al snel was Walter dankbaar...

voor de bijzondere relatie tussen Lawrence en de Arabieren.

Die zou hem en Winston diverse keren uit zeer gevaarlijke situaties redden.

Lawrence kende de Arabieren sinds 1911.

Toen werkte hij in Mesopotamië als archeoloog.

Hij bewonderde hen en leerde Arabisch spreken.

In 1915 dacht men dat hij de Arabieren tegen de Turken zou kunnen opzetten.

Hij bezocht eerst de twee belangrijkste stamhoofden van het schiereiland.

Hij koos sjeik Feisal als degene die de Arabieren zou kunnen verenigen.

Met hem zette hij in 1916 de opstand tegen de Turkse overheersing op.

Onder leiding van Lawrence werden de spoorlijnen gesaboteerd...

zodat Turkse versterkingen werden afgesneden.

Daarna voerde hij de Arabieren aan bij de verovering van alle grote steden.

Hij ging voorop bij de Arabische aanval op de Turken in Palestina...

die samen met Britse troepen onder generaal Allenby werd uitgevoerd.

Het hoogtepunt was de inname van Jeruzalem op 9 december 1917.

In de herfst van 1918 nam Lawrence met Arabische troepen Damascus in.

Hij dacht al die tijd dat de Arabieren vochten voor hun onafhankelijkheid...

en dat die hen stilzwijgend door de Britse overheid was beloofd.

Toen de Arabieren in Parijs met vage beloften werden afgescheept...

was Lawrence diep teleurgesteld.

Toch zag hij de conferentie in Caïro waar hij Churchill adviseerde...

als een nieuwe kans om het juiste te doen.

Voor de opkomst van het passagiersvliegtuig...

ging reizen aanzienlijk langzamer.

Zelfs als een minister snel naar een conferentie wilde.

Comfortabel was het niet. Ze reisden per trein naar Parijs.

Vandaar was het wat Walter betreft een vreselijke ervaring...

de trein van Parijs naar Marseille over Lyon.

'Je kon onmogelijk praten, eten, slapen, je scheren of zelfs nadenken.

Je kon het volstrekte gebrek aan comfort alleen maar proberen te overleven...

en het vervolgens zo snel mogelijk vergeten.'

Churchills vrouw Clementine vierde vakantie in Cannes.

Ze voegde zich in Marseille bij Walter en Winston.

Daar namen ze een lijnschip naar Alexandrië.

Walter kende alleen Noord-Frankrijk.

Het was een moeilijke en mogelijk desastreuze vuurdoop als lijfwacht.

Lawrence voorzag steeds beter hoe het zou gaan.

Maar nu kon hij Walter tenminste raad geven voor als het penibel werd.

'Alleen in een echt noodgeval mag ik m'n revolver gebruiken.

Een vuistgevecht zou gerespecteerd worden.

Ik zou vrienden maken als ik aanvallers zou afslaan...

maar vijanden als ik zou schieten.'

Lawrence wist dat de Britten totaal niet geliefd waren in Egypte.

Het was deel van het Ottomaanse Rijk, maar stond onder Brits bestuur...

sinds de aanleg van het Suez-kanaal in 1869.

Na WO I was de wens om onafhankelijk te worden steeds sterker geworden.

Ondanks dat Winston niet direct verantwoordelijk was voor de regering...

vermoedde iedereen dat de Britten hun greep op het land wilden versterken.

Winston zou daarom met vele demonstraties te maken krijgen.

Toen het schip aanmeerde...

moet Walter hebben gedacht dat z'n grootste angst werd bewaarheid.

'De hitte en de vliegen waren vreselijk.

Op de kade stond een menigte Egyptenaren en Arabieren.

Toen Winston van boord ging, begonnen ze woedend te schreeuwen.

Het gejoel leek 'm weinig te doen. Maar de gezichtsuitdrukking van die mensen...

toen we snel naar de auto's werden gebracht, was bepaald dreigend.'

Toen Walter plaatsnam naast de chauffeur, hoorde hij iemand zeggen:

'Verlies Mr Churchill nooit uit het oog.'

Het was Walters eerste kennismaking met Thomas Russell Pasha...

het hoofd van de politie...

die naam had gemaakt als, zoals Walter het noemde, 'gesel van de drugsfanaten'.

Walter was er niet gerust op toen ze door de vijandige menigte reden.

Elk moment kon het gevaarlijk worden. Er kon zo een moordenaar opduiken.

Maar ze kwamen bij het hotel, en werkten zich door nog een joelende menigte.

Meteen na de lunch werd Winston naar een RAF-kamp gebracht.

Walter ging mee, en na afloop zaten ze in de eetzaal.

'Mrs Churchill was vermoeid en ging naar haar kamer.

Ineens stond ze verontrust in de deur.

Ze zei: Kom snel, er is iemand in de kamer naast de mijne.

Ik snelde erheen. De deur was afgesloten, maar ik hoorde iemand.

Ik kon de deur niet openen, dus trapte ik hem in. Na twee keer gaf hij mee.

Ik keek de kamer in...

en zag een Arabier het raam uit klimmen, hij was meteen uit zicht.

De officiële koffertjes waren onbescha- digd, verder was er niets van waarde.

Iemand bewaakte de kamer terwijl ik naar Winston in de eetkamer ging.

Hij kwam er al aan en leek teleurgesteld dat hij alles had gemist.

Hij zei: Jij slaapt in die kamer zolang we hier zijn.

Daar ging mijn heerlijke bed.

Ik moest op een veldbed slapen met m'n revolver onder m'n kussen.'

De volgende dag stond er weer een vijandige menigte voor het hotel.

Walter had erop gerekend, en ze vertrokken door een zijdeur...

en zouden door kleine straatjes naar het station rijden.

De koninklijke trein stond klaar. Toen ze instapten, verzamelde zich een menigte.

Er werd met stenen gegooid. De situatie leek uit de hand te lopen.

De trein vertrok, maar hij reed naar Walters zin veel te langzaam.

'Ik ging in de deuropening staan, en bleef daar...

tot de trein zo hard reed dat je er niet meer op kon klimmen of op schieten.'

Dat was maar goed ook.

De trein minderde vaart toen hij bij een overgang kwam.

Daar wachtte een grote menigte die hierop had gerekend.

Ze zwermden om de trein heen en gooiden met stenen.

De stoutmoedigsten onder hen probeerden de deuren open te trekken.

Walter wist dat het snel levensgevaarlijk zou worden.

De menigte werd steeds rumoeriger, de vlam kon zo in de pan slaan.

'Ineens hoorden we glas breken.

Een raam achter Churchills comparti- ment was ingegooid, en een ervoor.

Lawrence gebaarde me stilletjes op m'n plek te blijven.

Hij ging naar het einde van het rijtuig.'

Toen de trein stopte...

leek Churchills leven en dat van z'n begeleiders in gevaar te zijn.

De Egyptenaren raakten door het dolle heen. Als ze de trein in zouden komen...

zou Walters eerste missie waarschijnlijk op een ramp uitlopen.

'Een enorme menigte boze Egyptenaren...

waarvan sommigen naar de ramen grepen, hielden de overgang bezet.

Stenen hagelden neer op de rijtuigen.

Raam na raam werd ingekogeld. Overal op de vloerbedekking lag glas.'

Voor het eerst zag hij hoe kalm Winston bleef als z'n leven in gevaar was.

'De hele tijd zat Winston rustig in de koninklijke salon, en rookte een sigaar.

Ik hield z'n aktetas vast toen een steen door de ruit vloog en tussen ons in viel.

Winston zei:

Geef die maar aan Archie, jij moet misschien zo je handen vrij hebben.

We grinnikten en sir Archibald vroeg:

Als Thompson beide handen nodig heeft, wat moeten wij dan?'

Ondanks Walters ietwat jongensachtige relaas was het een angstig moment.

Bijna alle ramen waren ingegooid, overal lag glas.

De menigte wilde naar binnen klimmen...

en het leek erop dat ze elk moment moesten gaan vechten.

Eindelijk ging de trein harder rijden. De Egyptenaren renden erachteraan...

en probeerden toch nog binnen te komen, maar het gevaar leek voorbij.

'Lawrence kwam terug, hij zei nooit veel.

"We redden het wel, er valt niets meer in te gooien."

Acht kilometer voor Caïro stopte de trein onverwacht.

Iedereen reageerde gespannen, Walter zal het ergste hebben gevreesd.

Twee hoge Britse officieren stapten in.

Ze waarschuwden dat hen in Caïro ook een vijandige menigte opwachtte.

Daarom stapten ze over in auto's, terwijl de trein verder naar het station reed.

De truc slaagde, zonder problemen kwamen ze aan in hun hotel.

Generaal Allenby, de hoge commissaris van Egypte, verwelkomde Churchill.

Terwijl hij dat deed, nam Russell Pasha Walter opnieuw apart.

'Hij zei tegen mij: "Churchill is in groot gevaar.

Houd hem in dit deel van de wereld altijd in het oog.

Vertrouw niemand, zwart of wit. Waak over hem als over je eigen leven.

Zelfs in z'n slaapkamer." Ik zei:

Dat is waarvoor ik hier ben, ik zal alles doen om hem te beschermen.'

Walter zei tegen de portier...

dat hij het meteen moest melden als Churchill zonder hem naar buiten ging.

Toen hij hoorde dat Churchill te voet was vertrokken, stond hij doodsangsten uit.

Walter ging in de vijandige straten van Caïro op zoek naar de minister...

vrezend voor wat hij zou aantreffen.

Ontzet dat z'n baas alleen door de stad liep, haastte Walter zich omlaag.

Maar Churchill was verdwenen in de hete en stoffige straten...

waar het krioelde van bedelaars, straatventers en voorbijgangers.

Het was verschrikkelijk voor Walter...

om te beseffen dat de man die hij moest beveiligen nu uiterst kwetsbaar was.

De portier dacht dat hij naar Allenby was gegaan. Walter ging er direct heen.

Hij was enorm opgelucht toen Churchill het huis uit kwam...

maar liet niets merken toen Churchill hem glimlachend begroette.

'Ik zei: Ik dacht dat u niet zou uitgaan.

Als ik u moet bewaken op een wijze die u en mij behoorlijk lijkt...

moet u het laten weten als u uitgaat.

M'n verantwoordelijkheid is groot en het zou m'n werk veel makkelijker maken.

Ik zei het op een echte Scotland Yard-toon.

Hoe hij toen reageerde, gaf me inzicht in z'n karakter.

Het was de eerste keer dat hij iets van zichzelf liet zien.

"Ik zal alles doen om u te helpen. We beginnen elkaar te begrijpen."

Dat laatste zei hij zo aardig dat ik me bijna verontschuldigde...

dat ik hem had toegesproken op een wel bijzonder ambtelijke toon.'

Walter moest permanent op z'n hoede zijn.

Als Churchill naar de conferentie was, kon hij terugvallen op de politie.

Maar buiten het hotel was het gevaar overal.

Dat bleek enkele dagen later...

toen Allenby met Churchill op bezoek ging bij koning Fuad in het Abdin-paleis.

Bij het paleis werden ze omringd door studenten en onruststokers...

die leuzen schreeuwden en hen uitscholden.

Hun auto wist maar net door de poort te glippen.

'Ineens kwam de meute in beweging.

Een massa maniakken met bruine gezichten stormde op het hek af.

Stenen vlogen in 't rond, het moest wel misgaan.

De wachten gingen er als de gesmeerde bliksem vandoor.

De studenten dromden rond onze auto. Sommigen klommen op de treeplank.

De sergeant van de RAF zei: Geen wapen, gebruik alleen uw vuisten.

De sergeant en ik haalden uit, elk aan de eigen kant van de auto.

De situatie was nijpend...

maar we sloegen blijkbaar zo hard dat het merendeel afdroop.

Officials kwamen het paleis uit en spraken de rest toe.

Toen hoorden we dat ze naar ons hotel gingen om ons later te pakken.

Winston kwam naar buiten en we namen 'n route achter de demonstranten langs.'

Daarna zat Churchill de conferentie voor die het Britse bestuur moest bepalen.

Walter kon zich ontspannen, wetend dat Churchill nu in 'n veilige omgeving was.

Maar af en toe maakte Churchill tripjes naar de piramiden om ze te schilderen.

Voor Walter waren die uitstapjes zenuwslopend.

Winstons leven was direct in gevaar als hij in het openbaar was.

Winston raakte bijna gewond bij een trip naar de dodenstad Saqqara...

op 27 km zuidwestelijk van Caïro. Maar hij deed het zichzelf aan.

Walter hoorde toen ze vertrokken...

dat de eregasten op dromedarissen zouden rijden...

begeleid door sjeiks en andere hoogwaardigheidsbekleders op paarden.

Winston en Walter zaten voor het eerst op 'het schip van de woestijn'.

Beiden bleken geen geboren berijders.

'Winston leek zich te amuseren, maar viel ineens opzij naar de grond.

De Arabieren hielden direct in, keerden om...

en stormden op hem af.

Ze stegen af en schreeuwden naar ik dacht op dreigende toon.

Later ontdekte ik dat ze hem smeekten om op hun ros plaats te nemen...

en niet weer het gevaar te tarten op een schip van de woestijn.

Maar ze kenden hem nog niet zoals ik hem kende.

Tegenslag lijkt hem juist aan te sporen tot nog grotere inspanningen.

Hij wilde de reis afmaken zoals hij hem was begonnen, en zei:

"Ik begon op een dromedaris, ik eindig op een dromedaris."

Toen hij de dromedaris weer besteeg, die nu aan het herkauwen was...

hoorde ik Lawrence uitbundig lachen en uitleggen waarom hij was gevallen.

"Het dier wist dat hij de eer had u te dragen.

Dus hij zoog de longen vol uit trots. Maar aan uw rijstijl merkte hij...

dat u niet de grote man kon zijn over wie hij had gehoord...

en dat u een gewoon mens was die hij zo snel mogelijk af moest gooien.

Hij blies de lucht uit, de zadelriem werd losser en u vloog eraf.

Hoogmoed komt voor de val."

Het bezoek liep verder goed. Maar Walter had nog dagen vreselijke zadelpijn.

De conferentie eindigde, zoals men het toen zag, in een succes.

Transjordanië en Mesopotamië werden koninkrijken. Het laatste heet nu Irak.

Het zou uit naam van de Volkerenbond voorlopig onder Brits bestuur vallen.

Als de monarchieën duurzaam bleken, zouden ze onafhankelijk worden.

Ook Arabië bleef onder Brits bestuur...

tot er één regering was voor alle rivaliserende stammen.

Hetzelfde gold voor het mandaatgebied Palestina...

waar de spanningen tussen Arabieren en Joden dreigende vormen aannamen.

Daarna reisde Churchill af naar Palestina.

Russell Pasha gaf Winston een angstaanjagende waarschuwing mee.

'Hij zei dat we er op een ongekend fanatisme zouden stuiten.

En dat tijdens de treinreis een aanslag op Churchill zou worden gepleegd.'

Walter besefte dat Palestina nog gevaarlijker was dan Egypte.

Door die waarschuwing was Walter zeer alert...

toen de trein in de hitte langzaam verder reisde...

door de Sinaï op weg naar Palestina.

De volgende ochtend liet Churchill de trein stoppen...

en eiste een bad in het hete water van de stoommachine.

'In Gaza zouden we praten met een aantal Arabische leiders.

Buiten stonden zo'n 2000 mensen, en terwijl Churchill werd toegesproken...

werd het kabaal steeds sterker. Toen het tijd was om te gaan...

verroerde de menigte zich niet, en wilde ons niet naar de trein laten gaan.

Churchill vroeg aan Lawrence: Is dit een demonstratie voor of tegen ons?

Hij zei: Ze willen alleen naar u kijken.

Maar hoe lang, vroeg Churchill. Als 't te lang duurt, kun je me opvegen.

Toen ondervond ik hoeveel prestige Lawrence genoot bij deze volkeren.

Politie te paard probeerde de menigte weg te krijgen.

Maar ze pakten de hoofdstellen vast en duwden de paarden achteruit.

Ondertussen kwam de menigte steeds dichter bij ons.

Lawrence stak z'n hand op, en ik keek naar al die gezichten.

Lawrence sprak enkele woorden.

Die oosterse gezichten keken hem ondertussen vol toewijding aan.

Toen stapte hij opzij. En zoals de Rode Zee ooit de Israëlieten doorliet...

zo verscheen hier in de menigte een gangpad.

Ze liepen achteruit en bogen ondertussen.

Maar zodra Churchill vooruitliep, bleven ze staan.

Lawrence volgde, het was een teken om hun devotie te tonen.

Want velen wierpen zich op de grond, met de armen naar hem uitgestrekt.

Winston zag het en zei tegen me: Ze aanbidden hem.

De menigte bleef ons op korte afstand volgen.

Geëscorteerd door zo ongeveer heel Gaza bereikten we uiteindelijk de trein.'

Lawrence's invloed werd weer duidelijk toen ze bij Jeruzalem kwamen.

'Voor Jeruzalem stopte de trein. Ik hoorde rumoer bij de locomotief.

Een aantal Arabieren blokkeerde het spoor met hun eigen lichaam.

Het rumoer werd harder toen een deel van de menigte op ons af kwam.

Winston rookte even onverstoorbaar als altijd een sigaar...

terwijl Lawrence een raam opendeed.

Toen zijn gezicht verscheen, viel er een absolute stilte, net als in Gaza.

Hij sprak lang. Weer had ik het gevoel dat die bruine mannen hem aanbaden.

De menigte juichte.

Lawrence liep naar Winston en zei dat de Arabieren hem wilden zien.

Winston liep naar het raam, Lawrence stond achter hem.

Twee fleurig geklede Arabieren kwamen naar voren...

en gaven Mr Churchill een geschrift.

Het was een petitie over de Joodse invloed in Palestina.

Winston accepteerde hem.

Toen hij hem in z'n zak stak, juichte de menigte.

Ze begonnen als kinderen in het rond te dansen.

Toen de trein wegreed, bleven ze dansen en zwaaiden ze ons uit.

Dat was het laatste oponthoud voor we Jeruzalem bereikten.'

Alweer had Lawrence een mogelijk ernstig incident voorkomen...

en Walter was enorm opgelucht toen ze het station van Jeruzalem binnenreden.

Ze verbleven in de residentie van de hoge commissaris.

Walter vond het amusant om te ontdekken wie de vorige eigenaar was.

'Het gebouw zag er tamelijk modern uit.

Veel mooier dan alles wat we vanaf het station hadden gezien.

Het stond op de Olijfberg, en was gebouwd voor keizer Wilhelm.

Het had zijn paleis in het Oosten moeten worden.

De Duitse adelaar was nog steeds boven de toegangspoort te zien.

Daarna werd het de residentie van Herbert Samuel.

Zo woonde de hoge commissaris in een gebouw...

dat voor de 'allerhoogste' bedoeld was...

om van daaruit z'n zaken in het oostelijke deel van zijn rijk te regelen.

Op een heuvel stond een klein, verfijnd gebouwtje...

met een stoel erin die uitzicht bood over het weidse landschap:

de zetel van de keizer.

Hier, bij de gratie Gods en die van oude vijanden en nieuwe...

Brits en bondgenoten...

had Wilhelm over de uitgestrektheid van z'n gebied willen nadenken.'

Walter zat graag in de zetel van de keizer.

Maar hij overdreef de wens van de 'allerhoogste' om een rijk op te bouwen.

De Duitsers zagen 't Ottomaanse Rijk als een middel om de Britten dwars te zitten.

En de keizer was erin geslaagd om de sultan aan zijn zijde te krijgen in WO I.

Maar het is onwaarschijnlijk dat hij de hele regio wilde overnemen.

Ook hier was Walter gefascineerd door 't effect dat Lawrence op de bevolking had.

'Het was prachtig om Lawrence in z'n Arabische kleren te zien.

Maar de reactie van de Arabieren was nog opvallender.

Overal waar hij kwam in Jeruzalem...

kwamen Arabieren aansnellen, en soms wierpen ze zich aan z'n voeten.

Dan aarzelde hij even, om vervolgens iets tegen die mensen te zeggen.'

Ook Churchill fascineerde Walter steeds meer.

'Bij Scotland Yard had ik gezichten leren bestuderen.

Daardoor lette ik op dat van Winston.

Toen hij de heilige plaatsen bezocht, de Heilig Grafkerk en Bethlehem...

was hij zichtbaar ontroerd.

Hij stond daar maar, zei geen woord en vertrok dan zwijgend.'

Zowel bij de bezienswaardigheden als tijdens privégesprekken...

moest Winston beide rivaliserende partijen te vriend houden.

Hij zei dat de Britse regering de grootste moslimstaat ter wereld was...

en dat hij de vriendschap met de Arabieren zeer op prijs stelde.

Maar hij zei ook dat de Britten een soort Joodse thuisstaat in Palestina wensten.

Daarom plantte hij een boom bij de Joodse universiteit op de Scopusberg.

Churchill zou niet de laatste politicus zijn...

die merkte dat de problemen in het Midden-Oosten vrijwel onoplosbaar zijn.

Het is tegenwoordig niet anders.

Zoals Walter later ontdekte, vond ook Lawrence...

dat Winston zich tijdens het bezoek een echte staatsman had betoond.

'Lawrence stuurde hem een exemplaar van z'n boek Seven Pillars of Wisdom.

Ik heb gezien wat hij voorin had geschreven. Er stond:

"Aan Winston, die voor een gelukkig einde zorgde.

Elf jaar nadat we een redelijke regeling troffen, staat ons werk nog overeind.

Ik zou je twee exemplaren moeten sturen."

Er deden zich geen incidenten meer voor toen ze terugreisden naar Alexandrië.

Maar Walter zal opgelucht aan boord van de boot zijn gestapt voor de terugreis.

Het was een ontspannen reis...

waarbij ze Sicilië en Napels aandeden voor de bezienswaardigheden.

Na zes weken was Churchill op 12 april weer in Londen.

Zowel in z'n professionele als z'n privéleven zou hij problemen kennen.

De situatie in Ierland liep uit de hand, en de komende anderhalf jaar...

kreeg Walter steeds te maken met Ierse dreigementen om Churchill te doden.

Maar het was in z'n privéleven dat hij het ergst werd getroffen.

Walter stond hier machteloos.

Enkele weken na z'n terugkeer...

viel z'n moeder, toen ze op hoge hakken van de trap liep.

Het been moest worden geamputeerd, waarna ze koudvuur kreeg.

'Ik hoorde Winston 's nachts snel naar beneden komen.

Hij stopte z'n nachthemd nog in z'n broek toen hij met tranen in de ogen zei:

Thompson, we gaan naar lady Randolph, ik vrees dat ze stervende is.

Hij rende de hele weg naar het huis van z'n moeder, 200 meter verderop.

Onderweg vertelde hij dat z'n moeder haar been had verloren...

en zwaar had gebloed, en men niet verwachtte dat ze het zou overleven.

Ik zei dat als ik dezelfde bloedgroep had, ik graag bloed afstond.

Hij sloeg z'n arm om me heen en zei:

Dat zal ik nooit vergeten, zelfs als het te laat is.

De artsen kwamen en m'n bloedgroep bleek hetzelfde, maar het was te laat.'

Churchill hield zich aan z'n woord en vergat Walters aanbod niet.

Door dit incident groeide het vertrouwen en de vriendschap tussen hen.

In z'n eerste jaar als lijfwacht...

had Walter hem niet alleen gered toen z'n leven in gevaar was...

maar hadden ze ook een vriendschap opgebouwd...

die de rest van hun leven zou voortduren.

Ze zouden samen veel veranderingen meemaken...

terwijl Winstons carrière hoogtepunten bereikte, en weer leek in te storten.

Walter kreeg dan ook andere taken.

Maar toen Winston tegen zelfbestuur van India was en er weer dreigingen waren...

wendde hij zich weer tot Walter om hem te beveiligen.

Maar de volgende bedreiging...

kwam van een kant die ze geen van beiden hadden kunnen voorzien.

[Dutch] NN1

alles in één box, Films, series en LiveTV nu met korting op: http://easyuse.tv