Original subtitles

Nederland. Met een unieke blik

op een van Europa's kleinste maar dichtstbevolkte landen

onthullen we hoe de Nederlanders hebben gestreden

om land te creëren en voedsel te telen voor de groeiende bevolking

en om hun plek op het wereldtoneel te verstevigen.

In deze serie maken we door de lucht een rondreis door Europa.

We zien z'n bezienswaardigheden vanuit een nieuw perspectief.

Gedurende een jaar van bovenaf gefilmd,

terwijl het landschap met de seizoenen verandert.

We ontdekken de cultuur, het verleden en het ingenieurschap

waarmee de vooraanstaande Europese landen van nu zijn opgebouwd.

Nederland ligt in Noordwest-Europa.

In het zuiden grenst het aan België en in het oosten aan Duitsland.

Er wonen meer dan 17 miljoen mensen,

samengepakt op een ruimte die tien keer kleiner is dan Duitsland.

Een groot deel van de bevolking

woont in dichtbevolkte steden aan de westkust.

Rotterdam, een van 's werelds bedrijvigste havensteden.

Den Haag, waar het Internationaal Gerechtshof zetelt.

En Amsterdam, de hoofdstad.

Hier staan historische panden langs grachten die de stad doorkruisen.

Maar even buiten deze opeengepakte metropool

ziet het landschap er heel anders uit.

Ten noordoosten van Amsterdam, omringd door water,

ligt een enorme lap grond: de Noordoostpolder.

Hier maken historische panden en kronkelende grachten plaats

voor een lappendeken van vlakke, vruchtbare velden.

Deze vormen het decor voor een van 's werelds bontste metamorfoses,

wanneer het lente wordt in Nederland.

Voor tulpenkwekers Rob en Liesbeth Balk

is dit het moment waarop ze het hele jaar hebben gewacht.

In maart draagt de Noordoostpolder een bruine en donkergroene winterjas.

Maar als de lente aanbreekt, vindt er een metamorfose plaats.

De omvang daarvan kan enkel van bovenaf op waarde worden geschat.

Modderige velden komen rij na rij tot leven met fleurige bloemen.

Rood, roze en zelfs oranje.

In april overspoelt een enorme tulpenbloei deze hoek van Nederland.

Wie door deze velden rijdt,

krijgt een glimlach op het gelaat als hij dit ziet.

Het is eenmaal per jaar en het duurt slechts enkele weken. Prachtig.

Maar vlak voordat de tulpenbloei z'n hoogtepunt bereikt,

vindt er iets buitengewoons plaats.

Dan gaan telers als Rob en Liesbeth hun velden op

en roven hun velden leeg.

We snijden de tulpen af met een grote maaimachine.

Vandaag snijden ze de toppen van dit hele veld vol prachtige bloemen.

Alleen de groene stelen en bladeren blijven achter.

Vanuit de lucht is te zien hoe rij na rij stelselmatig wordt afgesneden.

Dit lijkt op zinloze vernieling,

maar het is cruciaal voor de lokale tulpenindustrie.

Door de gewassen te snoeien, worden hun bollen sterker.

En Rob en Liesbeth zijn bollenboeren.

Tulpenbollen blijven enkele maanden goed voordat ze worden geplant.

Daardoor kunnen ze over de hele wereld worden verkocht.

Dit geeft de opbrengst van de boer een impuls.

Om gezonde bollen te krijgen,

moet de bloem worden gesnoeid vlak voordat hij volledig tot bloei komt.

Als je de bloem afsnijdt, gaat alle energie naar de bol.

Een goede bol is een zo groot mogelijke bol.

Bollenboeren zoals Rob en Liesbeth

verwoesten de bontste attractie van de Noordoostpolder in luttele dagen.

Voor passanten is dit jammer.

Wij zeggen dat groen ook heel mooi is.

Over enkele maanden zijn hun grote, gezonde bollen

eindelijk klaar om te worden geoogst.

Op het vlakke land, dat Nederland ideaal maakt voor de tulpenteelt,

vindt ook een heel ander type landbouw plaats.

Reusachtige witte machines schieten er als paddenstoelen uit de grond.

De geografie van Europa dwingt wind vanuit het zuidwesten

over Nederland te waaien.

Nabij de westkust treft de wind Rouveen.

Een blik vanuit de lucht onthult iets bijzonders aan het landschap.

Er zijn nergens heuvels of bergen te zien.

Omdat niets de aanlandige wind tegenhoudt,

is dit de ideale plek voor Patrick van de Kraats

om windkracht bruikbaar te maken.

Patrick is turbinebouwer.

Vandaag wil hij met z'n team weer een van de enorme windmolens voltooien

die dit deel van Nederland van stroom voorzien.

Ik ben blij dat ik geen kantoorbaan heb. Dat is niets voor mij.

Doe mij deze baan maar.

Vandaag moet hij wieken op deze hoge mast aanbrengen.

Daar moet hij 85 meter voor omhoog klimmen

en de rotor plaatsen.

Ik klim via de ladder helemaal naar boven.

Je moet geen hoogtevrees hebben, want dan kun je dit werk niet doen.

Als hij veilig op z'n plek zit, moet hij de wieken naar hun plek gidsen.

Een kolossale hijskraan heft de 44 ton zware rotor 85 meter de lucht in.

Harde wind bovenin maakt het lastig voor de kraan

om de wieken zonder te zwaaien op te hijsen.

Daarom lopen er twee kabels vanaf

de rotor naar een team op de grond,

dat bijstuurt om hem in positie te krijgen.

Als een van de 40 meter lange wieken bij het takelen de toren raakt,

kan de twee miljoen euro kostende turbine beschadigd raken.

En het team op de grond stuurt blind.

Patrick is hun ogen in de lucht.

Het is een hele verantwoordelijkheid. Het is teamwerk.

We hebben contact via walkietalkies. Iedereen heeft er eentje.

In vogelvlucht zien we iets wat vanaf de grond niet te zien is.

Patrick leidt zorgvuldig de rotor,

terwijl de kraan deze stukje bij beetje naar voren brengt.

Het is het lastigst als de wind waait en de wieken zwenken.

Je moet rustig blijven, nadenken en met de grond praten.

Het vergt tot een uur precisiewerk

om de 66 pennen in hun gaten te geleiden

en de rotor vast te zetten aan de mast.

Super.

Het team heeft de rotor precies goed geplaatst.

Patrick zet hem stevig vast en koppelt de kraan los.

De klus is prima uitgevoerd.

Deze turbine zal genoeg energie opwekken voor 2000 huishoudens.

Door z'n vlakke lage land is Nederland ideaal voor windturbines.

Maar omdat ruim een kwart van het land onder zeeniveau ligt,

bestaat er altijd een kans dat het overstroomt.

Tegenwoordig houdt een ultramoderne zeewering alles droog.

Maar de Nederlanders vechten al eeuwen tegen water.

Dagjesmensen ontvluchten de steden en gaan naar het platteland.

Ze fietsen langs de windmolens en dijken langs de westkust.

Het is eindelijk zomer.

Deze windmolens zijn een symbool van Neerlands trots.

Want dankzij deze molens heeft dit landschap kunnen ontstaan.

De afgelopen 1000 jaar

zijn hier grote delen van de zee drooggemalen

om nieuwe landbouwgrond te creëren.

Ten zuidoosten van Rotterdam, waar de Lek en de Noord samenkomen,

ligt Kinderdijk.

Dit groene lapje grond

markeert de oorsprong van de metamorfose van het land.

Een panoramische blik op Kinderdijk onthult een netwerk

van laaggelegen velden en verhoogde kanalen.

Langs deze kanalen staan 19, 300 jaar oude, traditionele windmolens.

De top van hun houten wieken scheert bijna 30 meter hoog door de lucht.

Waar ze in de meeste landen worden gebruikt om graan te malen,

pompen ze hier water.

Ad Wisse is de hoeder van deze belangrijkste nationale schatten.

Omdat deze locatie uniek is, valt hij onder het Werelderfgoed.

Ik moet de windmolens altijd van onder tot boven inspecteren

om te zien of ze in goede staat verkeren.

Van bovenaf wordt duidelijk

hoe deze windmolens in wisselwerking staan met de waterwegen.

Terwijl de wind de 15 meter lange wieken doet draaien,

drijven deze een enorme pomp onder in de molen aan.

Dit voert water omhoog door een kanaal onder de molen.

Zo wordt er water uit het laaggelegen land links gemalen.

Via het verhoogde kanaal stroomt het vervolgens naar zee.

De windmolens staan in lange rijen.

Zo kunnen ze samen het met water doortrokken grasland droogmalen

en blijven er vruchtbare velden voor boeren achter.

Dit gebied ligt beneden zeeniveau.

Wie hier wil wonen, wil graag droge voeten hebben.

Daarom moeten de windmolens het water omhoog pompen.

Dankzij deze bouwkundige mirakels

kon dit kleine land bijna 20 procent groeien.

Door Ads toegewijde restauratie van deze culturele iconen

zullen ze nog generaties lang te bewonderen zijn.

Ik werk nu 18 jaar aan deze windmolens.

Ik voel wel enige trots.

20 km ten noordwesten van Kinderdijk ligt Rotterdam,

de op een na grootste stad van het land.

's Zomers vullen toeristen de cafés aan de historische Oude Haven.

Maar Rotterdam is op de kaart gezet door z'n internationale haven.

De Rotterdamse haven is simpelweg enorm.

Met 42 km aan waterwegen, van de Oude Haven tot aan de Noordzee,

is het de grootste zeehaven in Europa.

Twintig jaar geleden besloten stadsplanners

dat deze kolossale containerhaven niet groot genoeg was.

Maar als de bouwgrond opraakt, moet je meer land aanleggen.

Dit is de Tweede Maasvlakte,

de jongste toevoeging aan de Rotterdamse haven.

De Tweede Maasvlakte is een 2000 ha groot, kunstmatig schiereiland,

gecreëerd door land terug te winnen van de Noordzee.

Dirk Hamer was de leidinggevend ingenieur tijdens de aanleg.

We zijn trots op wat we hier hebben aangelegd.

Het was een van de grootste bouwkundige projecten van het land.

Voor de Tweede Maasvlakte heeft Dirk met z'n team

zo'n 214 miljoen kuub zand van de zeebodem opgegraven

en dit tegen de bestaande haven aan gespoten

om nieuwe landmassa te creëren.

Sinds de voltooiing in 2013 is door de Tweede Maasvlakte

de Rotterdamse haven met 20 procent uitgebreid

en is de capaciteit voor containeroverslag verdrievoudigd.

Door de diepe vaargeul kunnen 's werelds grootste schepen

de haven binnenvaren en hun lading lossen.

De schepen die de Tweede Maasvlakte binnenvaren, zijn indrukwekkend.

Dan heb ik het over containerschepen van 450 meter lengte,

die 18.000 containers vervoeren.

Zodra deze monsters aanleggen,

begint een legioen aan robotkranen de kleurrijke containers te lossen.

Er is bijna geen mens te bespeuren.

Dit komt doordat deze containerterminals

vrijwel geheel op afstand worden bediend door computers.

De automatisering is fantastisch. Alles draait om efficiëntie.

Tachtig procent van de kraanbewegingen verloopt volautomatisch.

Zelfs bemande kranen worden op afstand bediend.

Als de robotkranen de containers lossen,

vervoeren wagens zonder bestuurder ze over de terminal.

Een blik van bovenaf legt de omvang van deze mechanisatie bloot.

De containers worden op vrachtwagens geladen

en verder vervoerd naar landen over het hele continent.

Deze unieke superhaven

heeft Nederland veranderd in een invoercentrum voor heel Europa.

De Nederlanders zijn trots op wat de Rotterdamse haven heeft gepresteerd.

Rotterdam voert jaarlijks ruim 300 miljoen ton aan goederen in.

Maar er wordt niet alleen maar ingevoerd.

Dit landje is tevens een van 's werelds grootste exporteurs

dankzij een fantastische hightechindustrie

die enkel van boven op de juiste waarde kan worden geschat.

Het jaar is over de helft en de dagen worden korter.

Het veranderende weer zet sappige velden om in aarde

en ontdoet de bomen van hun bladeren,

terwijl de Hollandse zomer langzaam overgaat in de herfst.

Veel boeren maken hun grond gereed voor de najaarskou.

Maar twee vernuftige slatelers

hebben op verrassende wijze een eeuwige lente weten te construeren.

In het westen des lands, begrensd door Rotterdam en Den Haag,

ligt een gebied dat vanuit de lucht uit 1000 spiegels lijkt te bestaan.

Maar van dichterbij is te zien dat het een lappendeken betreft

die uit enorme glazen kassen bestaat,

waarvan er vele een zacht paarse gloed uitstralen.

Dit is een slakwekerij.

Hij wordt gerund door de tweeling Mark en Ron Delissen.

Een boer die een perceel van deze omvang verzorgt,

produceert naar verwachting zo'n 1,5 miljoen kroppen sla per jaar.

Dat lijkt veel, maar het is economisch niet rendabel.

Daarom moesten de broers creatief zijn met technologie

om zichzelf een voordeel te verschaffen.

De wereld verandert, dus we moeten op innovatieve wijze zien te telen.

De Nederlanders zijn wereldleider op het gebied van landbouwtechnologie.

Met vindingrijke techniek

jagen ze het groeivermogen van hun landje aan.

Groene vingers blijven belangrijk, maar het technische aspect is groter.

Vanuit de lucht

wordt het geheim van hun succes duidelijk.

De innovatie van Roy en Mark Delissen is niet de kas zelf,

maar de verlichting.

De korte herfstdagen leveren minder direct zonlicht.

Hierdoor worden planten niet zo groot.

We vroegen ons af of we voortdurend de lente konden simuleren.

Zo kwamen we op het idee om ledverlichting te gebruiken.

De paarse leds zijn koeler.

Ze verbruiken veel minder energie dan gewone lampen,

maar ze geven de gewassen alles wat ze nodig hebben om te groeien.

Zelfs de jonge gewassen,

die in lagen zijn gestapeld om de ruimte maximaal te benutten,

baden in de zacht paarse gloed.

Onze buren vragen of we een disco in de kas hebben.

Dit is nieuw voor ze.

Ze maken gebruik van automatisering in hun streven naar efficiëntie.

Machines planten veel sneller zaden in kuiltjes dan een mens zou kunnen.

Robotarmen doen het zware tilwerk.

Zo zoeft de sla door de uitgestrekte kas.

Eén deel van het proces geschiedt nog volgens de ouderwetse aanpak.

Elke krop sla wordt met de hand gecontroleerd en verpakt.

Dankzij innovatieve technologie kunnen de broers

maar liefst 10 miljoen kroppen sla per jaar produceren.

Deze methode wordt in kassen door het hele land overgenomen.

Je zou denken dat het kleine Nederland

moeite zou hebben om z'n eigen bevolking te voeden.

Maar de boeren van dit toekomstgeoriënteerde land

geven niet alleen zichzelf te eten, maar de hele wereld.

Het is november.

De laaghangende zon kleurt het oosten van het land in warme sepiatonen.

Het is het ideale moment om enkele historische locaties te verkennen.

Verspreid over dit schijnbaar vredige landschap

onthullen luchtcamera's een terugkerend patroon

van dorpen die in een prachtige stervorm zijn aangelegd.

Maar wat zijn het?

Er ligt een aanwijzing in het verre oosten des lands,

nabij een gebied waar vroeger veel geweld heeft plaatsgevonden:

De grens met Duitsland.

Dit is het perfect bewaard gebleven dorp Bourtange.

Historicus Femke Knoop onderzoekt dit deel van het land van dichtbij.

Bourtange heeft niets weg van een kasteel,

maar volgens historici zoals Femke had de constructie een militair doel.

De meeste bezoekers vinden vesting Bourtange een leuk dorp.

Het bijzondere is echter dat het is gebouwd om oorlog te voeren.

Als Bourtange een vesting is, waar zijn de hoge stenen kantelen dan?

Volgens historici ligt de sleutel voor het gebrek aan muren

in de tijd waarin het is aangelegd, de 16e eeuw.

De Nederlanders vochten tegen Spanje voor onafhankelijkheid.

In die tijd vond er een revolutie in oorlogvoering plaats

met de invoering van buskruit.

Door de uitvinding van buskruit konden stenen vestingen instorten.

Kanonnen konden makkelijker schade aanrichten.

Om de veranderende strijdwijze aan te pakken,

moesten de Nederlanders het ontwerp van hun forten aanpassen.

Ze wisselden hoge stenen muren in voor lage aarden wallen

die het kanonvuur konden absorberen.

De wallen waren van aarde en ze waren bedekt met gras.

In tegenstelling tot stenen muren in de middeleeuwen

liepen ze niet zo snel schade op door kanonvuur.

Als de grazige omheining kanonvuur moest weerstaan,

waarom werd Bourtange dan in een complexe stervorm aangelegd?

Van bovenaf wordt het doel van de vesting Bourtange duidelijk.

De stervorm is gemaakt om vijanden uit te schakelen.

De vernuftige vijfpuntige vorm

was ideaal om zich tegen de oprukkende vijand te verdedigen.

Kanonnen vulden elke hoek van de ster.

Zo konden de verdedigers vanuit elke hoek vuurdekking geven.

Alle hoeken werden gedekt dankzij de stervorm.

Door de plaatsing van de kanonnen

kon je je vijanden van alle kanten aanvallen.

Bourtange werd gebouwd

op het hoogtepunt van de Tachtigjarige Oorlog.

Het moest een aanvoerroute voor de Spanjaarden naar Duitsland blokkeren.

De unieke opzet en bouw wierpen hun vruchten af.

Bourtange is nooit ingenomen

en de Nederlanders verkregen hun onafhankelijkheid.

Bourtange is de enige vesting die nooit is ingenomen.

Als je op de wallen staat, snap je hoe lastig het was om aan te vallen.

Na de oorlog werd Bourtange uiteindelijk een dorp.

Maar de fascinerende symmetrie dient als herinnering

aan de tijd dat de vesting onneembaar was.

Het geeft een idee van vroeger en het kan ertoe inspireren

dat men er meer van te weten wil komen.

Dankzij hun beheersing van land en water

overwonnen ze tegenslagen om hun onafhankelijkheid te verwerven.

Ze wenden zich nu opnieuw tot water om een ander probleem op te lossen:

Het gebrek aan leefruimte.

In tegenstelling tot het landelijke oosten

vormt het westen een dicht web

van onderling verbonden stedelijke centra.

Het grootste is Amsterdam, de bruisende hoofdstad van het land.

De kronkelige klinkerstraatjes zijn omzoomd met hoge, slanke panden.

Met ruim 800.000 inwoners

is beschikbare grond om op te wonen erg duur.

Maar met een panoramische blik op Amsterdam

is er toch ruimte te zien, als je maar goed kijkt.

De stad wordt doorkruist door tal van waterwegen.

45 km zuidwaarts langs het Amsterdam-Rijnkanaal, in Nieuwegein,

hebben vooruitdenkende ingenieurs een oplossing bedacht

om te helpen de Amsterdamse woningcrisis op te lossen.

Aan de waterkant

is de bouw van een nieuwe wijk met ecowoningen bijna voltooid.

Maar niet alles is wat het lijkt.

De fundering van deze panden zit namelijk niet vast aan de grond.

Het zijn drijvende huizen

die weldra naar een nieuwe waterwijk in Amsterdam worden gesleept.

Sascha Glasl is een van de architecten

die aan dit project werken.

Twintig innovatieve architectenbureaus

creëren met elkaar een verrassende kijk op de toekomst.

Ze willen een beschikbare waterweg van de stad vullen

met een woonwijk die op water drijft.

We hebben tien jaar gewerkt

aan de duurzaamste drijvende wijk in Europa.

Dit huis is extra bijzonder.

Sascha heeft het voor zichzelf en z'n gezin gebouwd.

Hij denkt al een jaar aan weinig anders.

Als ik 's ochtends bij m'n vrouw en dochter zit

en je ziet de weerkaatsing van het water op de muren...

Dat is een droom.

De bouw en het waterdicht maken heeft acht maanden gevergd.

Sascha's 200 ton zware huis is nu eindelijk gereed.

Maar voordat het naar hartje Amsterdam kan worden gesleept,

moet de bouwploeg het huis in het kanaal laten zakken.

Als ze het huis optakelen, hoop je dat ze het niet laten vallen.

Allereerst moet het huis tussen twee enorme kranen door worden geleid.

Eén verkeerde beweging, en het kan breken.

Dan gaat de waterdichte bovenbouw kapot.

De kranen moeten in harmonie werken om het huis waterpas te houden,

terwijl het in een hoek van 90 graden door het gat draait.

Iedereen houdt de adem in terwijl het huis naar het kanaal kruipt.

Na zorgvuldig manoeuvreren

is het huis klaar voor de volgende, nog zenuwslopender fase.

Het tweede spannende moment is de tewaterlating.

Je hoopt dat het niet zal zinken.

Het huis heeft drie verdiepingen.

Het wordt omhuld door 'n 20 cm dikke, waterdichte, betonnen fundering.

Deze doet dienst als 'scheepsromp'. Hierdoor blijft het huis drijven.

Maar als het beton onzichtbare schade bevat, kan het huis zinken.

Dit is het moment van de waarheid.

Voor het eerst komt het huis in contact met water.

Langzaam vindt het z'n balans.

Het drijft, zoals het hoort.

Een enorme opluchting voor de bouwploeg en natuurlijk voor Sascha.

Het moment van de tewaterlating was onbeschrijflijk spannend.

Van bovenaf is het een verbazingwekkend gezicht.

Een levensgrote gezinswoning die over het kanaal vaart.

Eindelijk, na vijf uur,

arriveert Sascha's huis in Amsterdam bij andere huizen,

klaar om een nieuwe wijk op het water te vormen.

Dit landje heeft eens te meer middels innovatieve techniek

een oplossing voor z'n beperkingen gevonden.

Sascha hoopt dat drijvende woonwijken zoals deze

de rest van de wereld de weg kunnen wijzen.

In Nederland is het normaal om op het water te wonen.

Wat wij hier hebben gedaan, kan over de hele wereld worden nagedaan.

Terwijl de herfst langzaam verdwijnt,

kleuren de dalende temperaturen het lage land wit met sneeuw.

Deze metamorfose is het teken voor twee dorpen in het westen

om een van 's werelds spectaculairste wintervieringen op te zetten.

Aan de westkust, aan de bedrijvige rand van Den Haag,

zijn vanuit de lucht twee dunne zandstroken te zien:

Scheveningen en Duindorp.

Op het strand van Duindorp is Daniel Verbaan hard aan het werk.

Z'n taak is simpel. Hij moet 's werelds grootste vreugdevuur bouwen.

Elk jaar binden de twee kustdorpen de strijd met elkaar aan

in deze bizarre wedstrijd.

Dit gebeurt nu al tien jaar.

We bouwen in wezen de twee grootste vreugdevuren ter wereld.

Als je erbij stilstaat, is het best kinderachtig.

Maar het is gewoon een traditie en het is leuk.

De teams moeten in vijf dagen hun brandstapel opbouwen.

Deze worden dan op oudejaarsavond in brand gestoken.

Van bovenaf wordt de omvang van de operatie duidelijk.

Een leger vrijwilligers stapelt de pallets vanaf de grond op.

Je staat continu met je handen pallets door te geven.

Het is geen raketwetenschap. Ik zie het als metselen.

500 meter verderop, in Scheveningen,

is Daniels rivaal Michael van der Plas ook uit op de zege.

Het zit ons in het bloed.

De eerste herinnering dateert uit 1997.

Als jochie legde ik stokjes op het vuur. Ik liep hier met m'n ouders.

Plaatselijke bendes begonnen in de jaren 50 met deze unieke traditie.

Toen werden er op straat kerstbomenstapels aangestoken.

De vreugdevuren werden mettertijd alsmaar groter.

De afgelopen tien jaar is het een operatie van industriële omvang.

Elk dorp doet erg z'n best om het andere dorp de loef af te steken.

Er komen zo tussen de 100 en 250 vrachtwagens.

Dat zijn 100.000 à 130.000 pallets.

Wat er dan gebeurt, is één groot, krankzinnig circus.

Het is geweldig.

Van bovenaf zien de stapels er gevaarlijk hoog uit.

Er zijn nog twee dagen te gaan.

Het gaat nek aan nek, maar er kan slechts één team kampioen worden.

Op 31 december, om 16.00 uur,

legt de organisatie de bouwwerkzaamheden stil.

Welke houten toren is hoger?

De uitslagen zijn binnen. Duindorp heeft de zege weggekaapt.

Het is tijd om feest te vieren.

Zij zeiden dat ze op 47,80 meter zaten. De onze is 48,66 meter hoog.

We hebben gewonnen met 86 cm verschil. Schitterend.

Ze zullen niet blij zijn.

Er rest nog slechts één ding.

Als het ene jaar overgaat in het volgende,

worden de stapels in brand gestoken.

Als alles brandt, is het net een vuurmuur.

Het is zo indrukwekkend. Het is het mooiste schouwspel.

Het is ontzettend heet.

Je moet 200 meter afstand houden. Het is net een vuurmonster.

Het is een moment van trots voor alle bouwers.

Maar dit kon weleens de laatste keer zijn geweest.

De lokale overheid heeft de maximale hoogte op 35 meter bepaald,

maar beide teams bouwden hoger om elkaar af te troeven.

In Scheveningen zijn vonken het dorp in gewaaid,

met schade aan auto's en woningen tot gevolg.

Er vallen geen gewonden, maar het incident is wereldnieuws.

Het kon weleens het einde betekenen

van een van 's werelds spectaculairste rivaliteiten.

De volgende ochtend komt de nieuwjaarszon op.

De vieringen zijn nog niet voorbij.

Langs deze kustlijn vindt nog een spectaculaire traditie plaats:

Een van 's werelds grootste nieuwjaarsduiken.

Al meer dan 50 jaar

komen op nieuwjaarsochtend duizenden dappere mensen op het zand bijeen.

Om klokslag 12.00 uur rennen ze met z'n allen de ijskoude Noordzee in.

Een kleine zwemvereniging is in de jaren 60 met deze traditie begonnen.

Die is inmiddels uitgegroeid tot een enorm evenement.

Uit heel Europa komen mensen hun ziel reinigen in het ijskoude water.

Zo ook Nanda van Paassen en haar twee kinderen.

Ik ben hier vandaag voor de nieuwjaarsduik.

Ik ben met m'n kinderen, want ze hebben me uitgedaagd.

Vorig jaar zijn ze met hun vader geweest. Nu wilden ze met mij.

Dat is leuk.

De sfeer op het strand is een mengeling van opwinding en schroom

voor het ijskoude water dat wacht.

Er zijn 10.000 kaartjes verkocht,

ondanks dat de gevoelstemperatuur slechts zes graden is.

Het mag dan bijna vriezen,

maar iedereen staat in badkleding en een oranje ijsmuts maakt het af.

Om klokslag twaalf

duiken ze erin.

Van bovenaf is er een oranje vloedgolf te zien.

Duizenden dappere zielen spoelen het voorbije jaar van zich af

en beginnen bijzonder fris aan het nieuwe.

De meeste mensen komen rillend uit het water,

maar de pijn lijkt het waard te zijn.

Het is de beste en ergste manier om het jaar te beginnen.

Ik was een tikje nerveus, maar je springt rond om warm te blijven.

De adrenaline stroomt naar je knieën, ellebogen

en alles waar gevoel zit.

Dit moet je gedaan hebben, anders is je leven niet compleet.

Nederland mag dan klein zijn,

maar het is door z'n beperkingen sterker geworden.

Dankzij technische innovatie en gemeenschapsgeest

heeft dit land gestreden voor onafhankelijkheid,

heeft het een plek op het wereldtoneel bemachtigd

en is het het geweldige Europese land geworden dat we nu kennen.

Ondertiteld door: René van Vliet